ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

ชื่อตอน : 20---ไข่ของเล่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 159

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 16:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20---ไข่ของเล่น
แบบอักษร

"เลือก!!!" บาสยิ้มกริ่มพลางหันไปมองเนตรดาว

เด็กสาวมีสีหน้าลังเลแสดงอาการละล้าละลังออกมาอย่างชัดเจน

"เราเลือกไม่ได้ว่ะบาส"

"อ่ะ สมมติว่าเป็นผู้ชายที่แกชอบสองคน แกเอาคนไหน ซ้ายหรือขวา หัวหรือก้อย"

"ผู้ชายที่ชอบเหรอ...."เนตรดาวพึมพำพลางมองมือหนาของเพื่อนสนิทอย่างบาสที่ประกบอยู่บนโต๊ะ

"บาส...เราเอาหมดเลย"

"เนตร!! เลือก เร็วๆเลย"

จะแทงหัวหรือก้อยดีน๊า.....เอาใครดี หัวพี่ไม ก้อยชาอึนอู เป็นคนสวยนี่ลำบากจริงๆ

เนตรดาวหลับตาหลังวางแบงก์ยี่สิบลงใกล้ๆนิ้วโป้งของบาส

"มั่นใจ" บาสเลิกคิ้วถามเพื่อความมั่นใจ

"อื้อ"

อึนอูเราขอโทษ.......เนตรดาวคร่ำครวญในใจ

"เปิดล่ะนะ" บาสยกมือขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นเหรียญสีเงินกลมๆซ่อนอยู่ภายใต้ฝ่ามือเมื่อครู่

"นั่นไง เราบอกแกแล้วเนตรว่าแกมีดวงทางด้านนี้" พูดจบบาสก็กระจายรายได้ให้คนที่แทงถูกและเนตรดาวเองก็ได้ด้วยเช่นกัน

เนตรดาวนับเงินที่ได้พร้อมรอยยิ้มกว้าง วันนี้เธอมาเรียนเป็นวันแรกหลังจากที่หายป่วย เธอคิดถึงเสียงหัวเราะเพื่อนๆในห้องเหลือเกิน ไหนจะวิชาเรียนที่เธอรัก ไหนจะรุ่นพี่ที่ชื่นชอบ เธออดไม่ได้ที่ต้องชะเง้อคอมองทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าห้องที่พี่ไมเรียนอยู่

คนอะไรก็ไม่รู้ มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ มองได้ทั้งวัน มองชนิดที่ว่าไม่ต้องทำมาหากินอะไรกันเลย

"เนตรเรามาเป็นเจ้ามือร่วมกันเอาป่าว"

"การพนันเป็นสิ่งไม่ดีนะบาส"

"จะเอาไม่เอา!"

"เอา!"  เนตรดาวหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาส่งให้บาส

"ดีมากเพื่อนรัก นี่ถือว่าเป็นธุรกิจแรกที่เราร่วมลงทุนด้วยกัน ในอนาคตเราอาจต่อยอดเป็นบ่อนเล็กๆ และต่อไปมันอาจกลายเป็นคาสิโนรายใหญ่อันดับต้นๆของโลกก็เป็นได้ มันเริ่มจากจุดเล็กๆแบบนี้แหละเนตร"

บาสพูดในขณะที่มือทำงานเป็นระวิง เดี๋ยวหมุนเหรียญจากนั้นก็ตบลงบนโต๊ะ เพื่อนๆในห้องก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เพราะคาบนี้เป็นคาบสุดท้าย อาจารย์ติดธุระเข้าสอนไม่ได้ เลยให้นักเรียนนั่งหนังสือกันเงียบๆ

และทุกคนก็นั่งกันเงียบจริงๆ ลุ้นจนตัวโก่ง

"เป็นไงเนตรเป็นไง สองสามรอบแต่ได้เกือบห้าร้อย ต่อไปเราจะผงาด!!"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา.......

แอร์เย็นเฉียบชวนให้ขนลุกทั้งยังมีแรงกดดันอย่างน่าประหลาด เนตรดาวหันหน้าไปมองบาสอย่างช้าๆก่อนจะถลึงตาใส่

"ไงล่ะไอ้บาส ต่อไปเราจะผงาด ....มานั่งผงาดอยู่ในห้องปกครองเนี่ยนะ" เนตรดาวบ่นอุบ

"ก็ใครจะไปรู้วะว่าจะมีคนถ่ายรูปไปฟ้องอาจารย์" เพราะในระหว่างที่พวกเขานั่นเล่นกันอยู่นั้น อาจารย์ฝ่ายปกครองก็เดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ เข้ามาอัญเชิญนักเรียนเกือบแปดในสิบของห้องเข้าห้องปกครอง เพราะมีนักเรียนที่เดินผ่านหน้าห้องแล้วเห็นพฤติกรรมที่ไม่ดีของพวกตน เลยถ่ายรูปเอาไปส่งให้อาจารย์ฝ่ายปกครอง

"อย่าให้รู้เชียวนะว่าเป็นใครพ่อจะเอาคืนให้สาสมเชียว"

"มึงเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะบาส แม่แกบิดหูหลุดแน่ๆ" เนตรดาวพูดก่อนจะหันไปมองประตูที่เปิดออกมาเป็นระยะ ผู้ปกครองของเด็กแต่ละคนต่างหลั่งไหลเดินเข้ามา

เนตรดาวแทบพลัดตกเก้าอี้เมื่อแม่เดินเข้ามาก็ยกมือขึ้นมาชี้หน้าอย่างคาดโทษ เนตรดาวเสียวสันหลังวาบ

"เราเลิกกันเหอะบาส" อยู่ดีๆอะตอมก็โพล่งขึ้น

"เลิกอีกแล้วเหรอ เมื่อวานซืนก็เพิ่งเลิกกันไปนะ นี่เลิกอีกแล้วเหรอ" บาสหันไปถาม

"เออ ผู้ชายอะไรวันๆทำแต่เรื่อง"

"เลิกก็เลิกดิวะ คืนนี้รับสายด้วยจะโทรไปง้อ" เนตรดาวมองเพื่อนทั้งสองกัน คนเราพอมีแฟนแล้วงี่เง่าแบบนี้เหมือนกันทุกคนรึเปล่านะ

หลังจากที่ผู้ปกครองของแต่ละคนเข้าไปฟังเทศนาธรรมในห้องด้านในก็ทยอยกันออกมาพาบุตรหลานกลับบ้าน

"หนูขอโทษนะแม่.....แม่"

"เดี๊ยะๆๆๆ วันหลังแกจะโดนก้านมะยม ยัยลูกคนนี้นี่ วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกล่ะ"

"จ้ะ วันหลังหนูจะไม่ให้โดนจับได้แบบนี้อีกแล้ว"

"ยัยเนตร!!"

แม่ของเด็กสาวมาส่งเธอที่เรียนพิเศษใกล้ห้างใหญ่ 

"แม่สั่งครูเขาไว้แล้วให้ช่วยติวแบบพิเศษให้แกหน่อยขาดเรียนไปตั้งอาทิตย์เดี๋ยวจะเรียนไม่ทันเพื่อน แม่กลับบ้านก่อนนะ"

"จ้า" 

เนตรดาวเข้าไปนั่งเรียนอย่างตั้งใจ หลังจบคลาสอาจารย์ที่สอนพิเศษก็เรียกเธอไปพูดคุยสอบถามว่าไม่เข้าใจตรงไหน พร้อมเปิดหนังสือของโรงเรียนอธิบายเนื้อหาในช่วงที่เธอป่วยให้ฟังอย่างตั้งใจ

การเรียนพิเศษครั้งนี้กว่าจะเสร็จก็ปาไปสามทุ่ม เนตรดาวหอบร่างที่ระโหยโรยแรงเดินลงจากรถเมล์พุ่งไปยังร้านขายลูกชิ้นหน้าปากซอยเพื่อหาของกินประทังชีวิตก่อนที่จะถึงบ้าน ในขณะที่สั่งลูกชิ้นเธอก็ยังไม่วายปรายตาไปมองยังวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอย 

อา...โชคดีจังพี่ไมยังอยู่ปกติสองทุ่มพี่ไมก็เข้าบ้านแล้ว

ร่างสูงนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าร้านสะดวกซื้อซึ่งเป็นที่ตั้งของวินอย่างเอาจริงเอาจัง

เด็กสาวข้ามถนนสาวเท้าเดินตรงไปยังชายหนุ่มทันที ไมตรีเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังงสือต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ

"เข้าซอยค่ะ" เสียงใสเอ่ยออกไป

"ยังไม่ถึงคิว" เขาตอบเสียงนิ่ง

"อ่อ.....งั้นหนูไปคันอื่นก็ได้ค่ะ" เนตรดาวหน้าเปลี่ยนสีไปเป็นเล็กน้อย เธอหมุนตัวทำท่าจะเดินจะจากไป

"หมับ!!"

ไมตรียื่นมือมาคว้ากระเป๋าเป้ของเธอเอาไว้ 

"นั่งรอก่อน รอถึงคิวเดี๋ยวไปส่ง" หัวใจของเด็กสาวพองโต เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างๆไมตรีทันทีไม่คิดจะเดินไปหาที่นั่งตรงอื่นแม้แต่น้อย

"วันนี้ทำไมพี่เลิกขับวินช้าจัง"  เด็กหนุ่มไม่ตอบยังคงก้มหน้าอ่านหลังสือเตรียมสอบต่อไป เนตรดาวยู่ปาก เธอออกจะเสียเซลฟ์ไม่น้อยจึงได้นั่งเงียบๆสงบปากสงบคำ

"เข้าไปทำอะไรในห้องปกครอง" อยู่ดีๆไมตรีก็ถามขึ้น

"อ่อ ปั่นแปะน่ะ " พี่ไมไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เธอกลับได้ยินเสียงหัวเราะ หึๆ ในลำคอแทน

"อย่ามาหัวเราะเยาะกันนะ เนตรดวงดีมากเลยขอบอก ถ้าไม่เข้าห้องปกครองซะก่อนได้เป็นพันไม่อยากจะโม้" ไมตรีหันมามองเธอครานึงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไป

"นี่ ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่เชื่ือใช่มั้ย งั้นดูนี่นะ" เนตรดาวล้วงเหรียญสิบออกมาก่อนจะหันไปหยอดตู้หมุนไข่ของเล่นเด็กหน้าร้านสะดวกซื้อ ไมตรีมองคนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาหมุนไข่ออกมาหนึ่งใบ เธอยื่นมันให้เขา

"ในนี้เป็นแหวน ....เชื่อมั้ย" และแน่นอนไมตรีส่ายหน้า

"ถ้าไม่ใช่แหวนเนตรยอมเป็นเบ๊ให้พี่เดือนนึงเลยอ่ะ จะให้เนตรไปทำไร่ไถนาก็ยอมหมด แต่ถ้ามันเป็นแหวน อีกห้าปีข้างหน้าพี่ต้องมาขอเนตรแต่งงาน โอเคป้ะ"

"ปัญญาอ่อน...." เสียงของไมตรีเบาหวิวราวกับสายลมที่พัดผ่านไป

"ไมคิวมึงละ"

"ครับ....ไป"  ไมตรีลุกขึ้นเก็บหนังสือก่อนจะหันมาเรียกเด็กสาวให้ขึ้นรถ ในมือเล็กๆของเธอยังถือไข่ของเล่นเอาไว้ไม่วาง 

เธอขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายกอดเอวรุ่นพี่เอาไว้แน่น ลมเย็นๆพัดมาปะทะใบหน้าของเธอจนแสบตา เธอแก้ปัญหาโดยการหลับตาและเอาหัวพิงเข้ากับแผ่นหลัง กลิ่นหอมอ่อนๆของชายหนุ่มลอยเข้าจมูกมาเป็นระยะ

เธออยากให้เป็นแบบนี้ทุกวันจริงๆ แต่เธอก็เผื่อใจเอาไว้บ้างแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ระหว่างเธอกับพี่ไมเหมือนมีกำแพงบางๆกั้นเอาไว้

หลังจากที่ไมตรีส่งเนตรดาวถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อย เด็กหนุ่มก็นำรถเข้าบ้าน เขาหยิบหมวกกันน็อกผู้โดยสารออกจากตะกร้าหน้ารถเพื่อเอาไปเก็บหากตั้งทิ้งไว้แบบนี้จะมีกลิ่นอับ ไข่ของเล่นสีเหลืองหล่นออกจากหมวกกลิ้งหลุนๆไปมา

ร่างสูงส่ายหน้าอย่างจนใจ ก้มลงไปเก็บก่อนจะเดินเข้าบ้าน ไมตรีวางไข่ใบนั้นลงบนโต๊ะหนังสือ รอยยิ้มมุมปากพลันปรากฎขึ้น

เด็กหนุ่มเดินลงไปกินข้าวในครัว เก็บจานชามล้างจนเสร็จ จากนั้นเขาก็ไปอาบน้ำ  

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่ม ไมตรียังคงนั่งทำการบ้าน พลางจ้องไปยังหน้าต่างของบ้านอีกหลังที่ยังไม่ปิด เนตรดาวกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้านย้อนหลังอย่างตั้งใจ

เสียงเม็ดฝนดังเปาะแปะ กระทบเข้ากับหลังคาจนเกิดเสียง เนตรดาวเงยหน้าขึ้นมาหันไปมองนอกหน้าต่างก่อนจะลุกขึ้นมาทำท่าจะปิด ดวงตาซุกซนสบเข้ากับร่างของพี่ชายข้างบ้าน เขาเองก็กำลังนั่งอ่านหนังสือ ไมตรีไม่มีท่าทีว่าจะเงยหน้ามามองเธอแต่อย่างใด

"เฮ้อ....." เนตรดาวถอนหายใจ ปิดหน้าต่าง ก่อนจะกลับมานั่งทำการบ้านของเธอต่อไป

ไมตรีเงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังหน้าต่างของบ้านอีกหลัง

 เธอปิดหน้าต่างแล้ว แต่ยังคงเปิดไฟเอาไว้ 

เด็กหนุ่มนั่งมองอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมง  เมื่อไฟในห้องของเนตรดาวดับลง ไมตรีเองก็จัดการเก็บของบนโต๊ะให้เรียบร้อยเพื่อที่จะได้เข้านอนเช่นกัน 

สายตาของไมตรีหันไปสบเข้ากับไข่ของเล่นซึ่งก่อนหน้านี้เขาได้แกะดูด้านในเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

มุมปากของเด็กหนุ่มค่อยๆยกสูงขึ้นจนเกิดเป็นรอยยิ้ม

........................................................................




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}