โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

ชื่อตอน : 02-5 Sadist Taste

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-5 Sadist Taste
แบบอักษร

​“ใครจะ....!” 

“แน่นอนว่าตามใจฉัน” 

การตะโกนที่แผดเสียงออกมาโดยไม่รู้ตัวถูกขัดเพราะคำพูดเฉียบคมราวกับมีดที่ออกมาจากปากอีกฝ่าย ฮันฮีเงยหน้ามองยุนซอง ตอนนี้แค่การตอบโต้ก็ไม่มีความหมายอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะเจ้านายของเขาสรุปไปเองเรียบร้อยแล้ว 

ไม่ใช่ปัญหาที่ผิดและถูกด้วย แม้แต่การแสดงความคิดเห็นก็สายไปแล้ว ตอนนี้ข้อสรุปมันขึ้นอยู่กับความชัดเจนมากกว่าจะถามหาว่าเป็นความตั้งใจของใคร 

จะเล่นกับเขาใช่ไหมนะ หรือแค่อยากจะมีอะไรกันแบบธรรมดากันแน่ แต่ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไร ข้อสรุปก็มีอยู่แค่อันเดียว 

“อย่ากังวลมากไปเลย ตามการตัดสินใจที่สมเหตุสมผลและชัดเจนของเลขาซอ ก็น่าจะลองให้โอกาสทดสอบดูนะ” 

ยุนซองขยายระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนออกเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น และกว่าฮันฮีจะรับรู้ได้มันก็ช้าเกินไปมากแล้ว 

“ว่าฉันอ่อนจริงหรือไม่จริง” 

ผู้ชายคนนี้น่ะ เอาจริง 

 

* * * 

 

ตอนที่เขาได้รู้รสนิยมทางเพศ ‘จริงๆ’ ของตัวเอง คือตอนช่วงยี่สิบต้นๆ 

‘การเล่น’ ที่แฟนหนุ่มที่ตอนนี้จำหน้าไม่ได้แล้วเสนอมานั้นเป็นจุดเริ่มต้น เพราะระหว่างหนึ่งปีที่คบกันพวกเขาได้ลองมีเซ็กซ์หรือทำพวกท่าง่ายๆ ไปหมดแล้ว และเป็นจังหวะที่ต้องการการกระตุ้นใหม่ๆ อย่างค่อยเป็นค่อยไป 

เรียกได้ว่าเป็นความอยากรู้อยากเห็นอย่างแท้จริง เห็นว่าพวกคู่อื่นๆ ก็ทำแบบนี้เหมือนกัน เพราะดูมาจากอินเตอร์เน็ตก็เลยรู้ว่ามีรีวิวเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เคยมีความคิดที่อยากจะถูกมัดหรือถูกตีอย่างแน่นอน แต่เวลาแฟนหนุ่มอธิบายอย่างตื่นเต้นมันก็น่ารักดี และก็เป็นความจริงที่เขาอนุญาตด้วยความคิดที่ว่าไอ้เรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนั้นน่ะ มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนกัน 

เขายังจำหน้าที่กังวลเพราะไม่รู้วิธีมัดที่ถูกต้องได้ คำสั่งที่ให้หันหลังพร้อมกับลมหายใจที่ตื่นเต้นนิดหน่อย และเสียงบ่นพึมพัมเรื่องกุญแจมือที่มีพวงขนสีชมพูติดอยู่ 

รวมไปถึงฝ่ามือใหญ่ที่ตีลงมาจนเหมือนจะฝังอยู่กับบั้นท้ายพร้อมเสียงดังเพี๊ยะ 

จนกระทั่งถึงตรงนั้น เพราะหลังจากนั้นฮันฮีก็จำไม่ได้แล้ว 

แต่เขาพูดได้แค่ว่ามันเป็นคืนที่ ‘ยอดเยี่ยมจริงๆ’ 

สรุปก็คือเขาคบกับแฟนหนุ่มคนนั้นต่อไปได้อีกสามเดือนแล้วก็เลิกกัน คำพูดที่อีกฝ่ายบอกเลิกฮันฮีที่หลังจากนั้นก็เป็นฝ่ายจู่โจมให้ลองทำนู้นทำนี่น่ะ มันโหดร้ายมาก 

‘นายวิปริตเหรอ’ 

ใช่แล้ว เขาวิปริต 

การยอมรับตัวเองมันไม่ได้ยากขนาดนั้น กับสิ่งที่ดี ‘แบบนั้น’ จะให้ทำยังไงล่ะ แฟนหนุ่มของเขาเป็นแค่วานิลลาธรรมดาทั่วไป ส่วนเขาก็แค่เป็นมาโซคิสต์ ถึงแม้จะช็อกกับความจริงที่ตัวเองถูกทิ้ง โดยไอ้คนที่เอาแต่พูดว่าผู้ชายในชีวิตฉันก็มีแค่นายแล้วไล่ตามเขาจนสุดแรง แต่บาดแผลมันก็อยู่ไม่นานหรอก 

เพราะหลังจากนั้นเขาก็ก้าวเข้าไปสู่โลกใบใหม่ผ่านการรวมตัวทั้งในอินเตอร์เน็ตและต่อหน้า โลกใหม่ที่เขาพบ ในการยอมรับความเจ็บปวดของการอกหักนั้นทั้งเร้าใจ เสียวซ่านและตื่นเต้นเหลือเกิน 

ดีจัง ทั้งดี ทั้งยอดเยี่ยมจริงๆ เลย 

แต่มันมากเกินไปหน่อยที่จะยอมรับสถานการณ์ตอนนี้อย่างง่ายดาย แต่ทว่า 

สายตาที่ไม่เห็นด้วยราวคนแปลกหน้าที่มองตัวเองในกระจกไม่ยอมลดละเลย ซ้ำยังวุ่นวายใจด้วย ในสถานการณ์อย่างตอนนี้ เขาทำได้เพียงตะโกนว่าไม่มีเหตุผลอย่างไม่หยุดพัก โชคดีที่มองเห็นหน้าได้ไม่ชัดเพราะไอน้ำ แม้จะลองเรียกชื่อแต่ก็เหมือนเดิม ร่างกายขาวเนียนที่มองเห็นอย่างเลือนรางจากด้านล่างถอนหายใจออกมา 

มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงนะ 

วันนี้เป็นวันที่ถูกกำหนดไว้ในตารางงานของเจ้านายที่ยุ่งที่สุดในสำนักงานใหญ่ ซึ่งก็คือหลังจากเกิดเรื่องนั้นสามวัน ความจริงที่ว่าวันนี้บังเอิญเป็นวันศุกร์จะช่วยปลอบใจอะไรได้ไหมนะ อย่างน้อยก็โชคดีแน่ๆ ที่เขาจะมีเวลาทำให้ร่างกายกลับสู่สภาพเดิม ถ้าเกิดบังเอิญร่างกายเสียหายจากการเล่นที่มากเกินกว่าระดับของมือใหม่ หรือมีการเล่นที่รุนแรงแบบไหน 

แล้วนี่เขาคิดแบบนี้ได้ยังไงกันนะ 

ฮันฮีเปิดประตูห้องน้ำในขณะที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวซึ่งถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า ที่นี่คือวิลล่าส่วนตัวของยุนซอง ช่างเป็นเกียรติที่ได้นั่งบนที่นั่งข้างคนขับ ภายในรถที่เจ้านายเป็นคนขับมาเองจนถึงที่นี่ คำพูดที่บอกว่าจะเข้าหาเหมือนจะไม่ใช่เรื่องโกหก แน่นอนว่าความรู้สึกที่อยากมีอะไรกับเขาก็ไม่ใช่เรื่องโกหกเหมือนกัน 

ตัวเขาเป็นสเปกของชายหนุ่มจริงๆ น่ะเหรอ ไม่รู้เลย ฮันฮีตัดสินใจไม่คิดถึงเหตุผล ถ้าตอนนี้เขาเป็นสเปกของเจ้านายจะเป็นยังไง หรือจะต้องทำอะไรกัน 

เจ้านายกับลูกน้อง เจ้าของกับสัตว์เลี้ยง แต่ความจริงง่ายๆ ก็คือ ถ้าเขาตัดสินใจว่ามันเป็นสิ่งที่ดี มันก็ต้องเป็นสิ่งที่ดี อีกฝ่ายเป็นเจ้านาย ซึ่งเจ้านายก็อยากมีอะไรกับเขา เจ้านายที่เป็นผู้ชายและเขาก็เป็นผู้ชาย รู้แม้แต่ความจริงที่เขาเป็นมาโซคิสต์ เจ้านายคนที่บังเอิญตรงกับสเปกของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ และเขาก็หลงรักตั้งแต่แรกเห็น 

วันนี้เป็นค่ำคืนที่เหมือนกับละคร ซึ่งจะทำให้เงื่อนไขที่ไม่สมจริงเหล่านั้นเชื่อมต่อกันเป็นหนึ่งเดียวและกลายเป็นความจริง 

ลืมความเป็นจริงกันสักพักเถอะ ความเป็นไปได้ในบทสนทนาที่จะสัมผัสร่างกายกันอย่างรุนแรงก็ไม่สำคัญแล้ว เขาตัดสินใจว่าจะไม่หวังสูง การเล่นน่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายอย่างที่เห็นภายนอกหรอก มากกว่าปัญหาที่มาโซคิสต์จะสามารถทนได้ขนาดไหน มันขึ้นอยู่กับว่าซาดิสม์จะปรับความหนักเบาได้แค่ไหนต่างหาก ถึงแม้ซาดิสต์จะมีสิทธิ์ในการนำเกมส์ แต่มาโซคิสต์ก็มีสิทธิ์ในการตัดสินใจด้วยเหมือนกัน 

ถึงมันจะเแปลกประหลาดขนาดไหน แต่มันก็เป็นความสัมพันธ์สมบูรณ์แบบในขณะเดียวกัน 

ฮันฮีเดินออกมาทั้งๆ ที่ข้างในไม่ได้ใส่เสื้อผ้าข้างในเลยสักชิ้น ที่นี้น่ะไม่ว่าจะมองจากตรงไหนก็เห็นได้ว่าไม่ค่อยจะมีคนมาบ่อยนัก ดูลึกลับพอๆ กับความใคร่ของยุนซอง และไม่ว่าจะมองจากตรงไหนก็เป็นสถานที่ที่เหมือนกับตัวยุนซองเองนั่นแหละ 

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่ามันเอาไว้ใช้ในจุดประสงค์อะไร แต่ความจริงที่ชัดเจนก็คือตอนนี้เขาได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของยุนซองแล้ว 

“ผมล้างตัวตามที่คุณบอกเรียบร้อยแล้วครับ” 

แม้ร่างกายที่รุ่มร้อนราวกับมีไอน้ำระเหยจะเพิ่งผ่านความชุ่มชื้นมา แต่ใบหน้ากลับดูเย็นชา รวมถึงน้ำเสียงเองก็แข็งทื่อเป็นอย่างมาก 

แต่ถึงอย่างนั้นตัวฮันฮีก็ยังเปียกอยู่ ตั้งแต่ผมที่เรียบลู่ไปจนถึงต้นคอขาว ไม่มีตรงไหนเลยที่ไม่เปียก เป็นภาพที่ปลุกความอยากอาหารขึ้นมาได้โดยอัตโนมัติ ภาพหยดน้ำที่เหมือนกับเกาะอยู่บนขนตายาวทำให้ยุนซองเลียริมฝีปาก 

ความอยากอาหารก็เหมือนกับความใคร่นั่นแหละ แต่ในขณะเดียวกันอีกความหมายหนึ่ง มันก็กระตุ้นให้เกิดความต้องการในเรื่องอย่างว่าด้วย 

สายตาของยุนซองโลมเลียตั้งแต่ปลายผมหน้าม้าที่เปียกไปจนถึงนิ้วเท้าที่เปิดเปลือยเป็นครั้งแรกอย่างช้าๆ ราวกับวิเคราะห์เลขาของตัวเองที่ยืนอยู่ตรงหน้า ถึงจะรู้สึกถึงสายตานั้น แต่ฮันฮีก็ไม่ขยับตัวเลย เขากลับสังเกตยุนซองแทน 

เน็กไทด์ที่คลายทิ้งไว้อย่างหลวมๆ นิดหน่อยต่างกับเข็มขัดที่คาดไว้แน่นตรงเอว กางเกงสแล็กที่ยาวลงมาจนปิดข้อเท้าหน่อยๆ กับรองเท้าที่ไม่เปื้อนฝุ่นเลยสักเม็ดไปจนถึงปลายแหลมของรองเท้า ในบรรดาสิ่งของที่เป็นเปลือกด้านนอกที่ยุนซองสวมใส่อยู่นั้น ไม่มีอะไรที่ไม่ถูกใจฮันฮีเลยสักอย่างเดียว 

เป็นข้อได้เปรียบอย่างชัดเจนที่เขาสามารถซ่อนสีหน้าเอาไว้ได้ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้ามที่ตัวเองไม่สามารถวางความประหม่าลงได้กลับพูดอะไรไม่ออกเลย จู่ๆ ปลายนิ้วก็ชาวาบ... 

เพราะอุปกรณ์หลากหลายชนิดถูกวางไว้บนผ้ากำมะหยี่บนโต๊ะข้างเตียงที่อยู่ข้างๆ ยุนซอง กำลังรอคอยฮันฮีอยู่ 

ความคิดเห็น