악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย32

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2561 11:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย32
แบบอักษร




เมียมาเฟีย๓๒



ปี๊ดดดดดดดด


เอี๊ยดดดดดด


“คุ้มกันท่านนายพล...คาร่า อดัม ลงไปตรวจสอบ”


“รับทราบ” สองบอดี้การ์ดลงจากรถเมื่อได้รับคำสั่งจากหัวหน้าหน่วย เขาทั้งสองเดินตรงไปยังเด็กหนุ่มที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นถนน สองมือของพวกเขากำอาวุธปืนไว้แน่น ถ้าเป็นการลอบทำร้าย เขาทั้งสองยอมพลีชีพเพื่อท่านนายพลของตนเอง


“เป็นเด็กผู้ชายค่ะ ตามตัวไม่มีอาวุธอะไร ดูเหมือนว่าบาดเจ็บมาด้วย” คาร่าร้องตะโกนขึ้น เมื่อเธอจับตัวเด็กหนุ่มที่สลบอยู่แล้วเห็นบาดแผลตามร่างกาย แถมเลือดที่ไหลยังสดใหม่อยู่ด้วย


“เอายังไงคะหัวหน้า ดูเหมือนเขาจะมีไข้ขึ้นด้วย” เธอหันไปถามหัวหน้าที่ยืนอยู่ข้างๆรถเพื่อรักษาความปลอดภัยให้กับท่านนายพลที่นั่งอยู่ในรถ


“พาตัวขึ้นรถแล้วกลับเชฟเฮ้าส์” ท่านนายพลที่นั่งอยู่ภายในรถเป็นคนพูดขึ้น 


“รับทราบ” จากนั้นร่างของเด็กหนุ่มก็ถูกพาตัวขึ้นรถเพื่อไปยังเชฟเฮ้าส์ รถสี่คันวิ่งจากไป ชายฉกรรจ์ทั้งสี่มองตามไปอย่างเจ็บใจเมื่อจัดการเด็กหนุ่มไม่ได้ แถมยังมีคนมาช่วยเอาไว้อีก


“อาการเป็นยังไงบ้าง” ท่านนายพลเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในห้องพอดีกลับที่หมอสาวดูอาการเด็กหนุ่มบาดเจ็บเสร็จพอดี


“ไม่มีอะไรมากค่ะท่าน บาดแผลที่เกิดจากการถูกยิ่งแค่ถากๆเท่านั้น ส่วนอาการไข้ขึ้นดิฉันฉีดยาลดไข้ให้แล้ว พรุ่งนี้ก็น่าจะดีขึ้น” ท่านนายพลพยักหน้ารับ จากนั้นจึงสั่งให้คนออกไปส่งคุณหมอสาวกลับ


“คาซัค หาประวัติเด็กคนนี้มา เขาคงไม่ได้เป็นพวกก่อการร้ายหรอกนะ” ท่านนายพลหันไปสั่งมือขวาของตัวเองที่ยืนอยู่ข้างๆ


“ครับท่าน” เขารับคำสั่งแล้วเดินแยกออกไป 


“คาร่า เฝ้าเด็กนี่ไว้” 


“ค่ะท่าน”


“อดัม ตามฉันมา” พูดจบจากนั้นจึงเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้บอดี้การ์ดสาวเฝ้าเด็กหนุ่มอยู่ในห้องเพียงคนเดียว 


“อืออออ” เสียงครางขึ้นมาเบาๆ ทำให้คาร่ายกมือที่ถือปืนขึ้นไปตรงหน้า ถ้าหากเด็กหนุ่มคิดจะทำอะไรเธอก็สามารถยิงได้ทันที ชานยอลกระพริบตาปริบๆอย่างมึนงง เมื่อตื่นขึ้นมากลับมีหญิงสาวถือปืนชี้หน้าตัวเองอยู่ นี่เขาหนีเสียปะจรเข้อยู่ใช่ไหม 


“ขะ ขอโทษครับ” สำเนียงอังกฤษดังขึ้น ทำให้หญิงสาวตรงหน้าที่มีใบหน้าเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ปืนยังคงถูกจี้ไปยังชานยอลเหมือนเดิม


“ที่นี่ ที่ไหนเหรอครับ” เขาถามออกมา เมื่อเห็นคนตรงหน้ามีสีหน้าดีขึ้นจากแต่ก่อน


“เชฟเฮ้าส์ทานนายพลครูส” เด็กหนุ่มยกมือขึ้นเกาหัว ท่านนายพลครูสนี่คือใครอีก


“อยู่ที่อิตาลีใช่ไหมครับ” คาร่าพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะพูดออกมา


“ซิซิลี เกาะทางตอนใต้ของอิตาลี” นี่เขามาโผล่ที่ซิซิลีเลยเหรอ ซิซิลี เดินแดนต้นกำเนิดแห่งมาเฟียเนี่ยนะ แล้วคนตรงหน้าเป็นมาเฟียหรือเปล่า นี่มันหนีเสือปะจรเข้ชัดๆ


“คุณเป็นมาเฟียหรือเปล่า ปล่อยผมไปเถอะนะครับ ผมไม่รู้จักคุณเลย” ชานยอลพูดขึ้น ทำให้คาร่ามีท่าทางแปลกใจ คำพูดเหมือนว่ากลัวพวกมาเฟียมาก แต่ท่าทางกลับดูนิ่งเฉย


“นายกลัวมาเฟียเหรอ”


“ครับ ผมเพิ่งจะหนีตายจากมาเฟียมาเอง พอหนีรอดมาได้ ผมต้องมาตายเพราะมาเฟียอีกกลุ่มเหรอ ไม่ได้หรอกครับ ผมต้องกลับไปหาคนรัก เขารอผมอยู่” ชานยอลพูดยาวออกมา ทำให้คาร่าที่ถือปืนอยู่จำต้องเก็บปืนลง ดูท่าแล้วเด็กคนนี้คงไม่มีพิษมีภัยอะไร


“ฉันไม่ใช่มาเฟียหรอก แต่ที่นี่คุณจะปลอดภัยจากมาเฟีย เพราะที่นี่คือเชฟเฮ้าส์ของทหาร แถมยังเป็นถึงท่านผู้นำทหารอีก คุณจะปลอดภัย” คาร่าพูดขึ้นยิ้มๆ แต่คำพูดของคาร่ากลับคำให้ชานยอลตาโตขึ้น เชฟเฮ้าส์ของทหาร 


“ทะ ทหาร ผมจะถูกจับไหม” คาร่ามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ


“ผมถูกจับตัวมาตากจีนโดยเรือขนส่งสินค้า ผมไม่มีอะไรๆติดตัวมาเลย ผมเหมือนพวกต่างด้าว” ชานยอลบอกพร้อมกับรอยยิ้มส่งไปให้หญิงสาว


“ถูกจับตัวมา ลักพาตัวนะเหรอ” ชานยอลพยักหน้าเป็นคำตอบให้เธอ 


“นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ” เธอพูดขึ้นเสียงดัง พร้อมกับทำท่าที่จะเดินออกจากห้องเพื่อไปรายงานผู้เป็นหัวหน้า แต่ก่อนที่เธอจะออกไป ประตูหน้าห้องกลับถูกเป็นเข้ามาซะก่อน ท่านนายพลครูสเดินเข้ามาพร้อมกับคาซัคมือขวาคนสนิทของตัวเอง


“ปาร์คชานยอล เธอเกี่ยวข้องอะไรกับคริสวู” ชานยอลมองผู้ชายรูปร่างใหญ่โตตรงหน้า ถึงคนตรงหน้าจะอายุมากแล้ว แต่ท่าทางของเขากลับดูน่าเกรงขาม แถมน้ำเสียงที่ถูกเอ่ยออกมาก็ดูน่ากลัว เด็กหนุ่มมองคนตรงหน้าโดยไม่ได้ตอบคำถาม แล้วคนตรงหน้ารู้จักเขากับคนรักได้ยังไง 


“เธอเกี่ยวข้องอะไรกับคริส” คนตรงหน้าถามขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นประวัติของเด็กหนุ่มแล้ว แต่เขาต้องการคำตอบที่แน่ชัดจากปากของเด็กหนุ่ม


“แล้วคุณเป็นใคร ทำไมถึงอยากรู้เรื่องของผม” ชานยอลมองคนตรงหน้านิ่ง น้ำเสียงที่ถูกเปล่งออกมาไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย แต่ถึงในใจลึกๆจะมีความหวาดกลัวอยู่บ้างก็ตาม คนถูกย้อนถามมองเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมา


“ฉันนายพลครูส” คนตรงหน้าเอ่ยแล้วเงียบไป ทำให้ชานยอลนั่งลุ้นว่าคนคนนี้จะพูดอะไรต่อ


“เธอจะบอกฉันได้หรือยัง ว่าเป็นอะไรกับคริส” ครูส คริส อือ ชื่อก็คล้ายๆกันอยู่นะ เด็กหนุ่มจ้องมองคนตรงหน้าอีกครั้ง ถ้าใบหน้านี้เอาเคราออกก็มีใบหน้าไม่ต่างจากคนรักของเขา


“แล้วคุณล่ะ เป็นอะไรกับคริส” ทั้งสองจ้องกันนิ่ง เหมือนจะเล่นสงครามประสาทกัน 


“ฉันถามเธอก่อนนะ” นายพลครูสพูด ทำให้เด็กหนุ่มตรงหน้าตนยิ้มออกมา


“ผมถามทีหลัง แต่คุณตอบก่อนก็ไม่เสียหลายอะไร แต่ผมเห็นที่คุณอายุมากกว่า ผมจะตอบคุณก็แล้วกัน” ชานยอลพูดยิ้มๆแต่ได้รับสายตาไม่พอใจส่งกลับมา


“คุณคือครูส วู เป็นคุณพ่อของ เควิน วู และเป็นปู่ของคริส วู มีภรรยาเป็นชาวแคนาดาคือมาเรีย ปาร์คเกอร์” เด็กหนุ่มพูดแล้วเงียบไป จ้องมองคนตรงหน้าอย่างจับผิด แต่คนตรงหน้าไม่มีสีหน้าอะไรเลย มีเพียงใบหน้าที่นิ่งเฉยที่ถูกส่งมาให้ แต่เขาก็ยังคงจ้องคนตรงหน้าต่อ ถ้าคนคนนี้เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆแล้วคนคนนี้มีส่วนรู้เห็นในการจับตัวเขามาหรือเปล่า หรือมีเพียงคุณย่ามาเรียที่ทำเพียงคนเดียว


“ฉันกับมาเรีย เราหย่าขาดกันเมื่อสองปีที่แล้ว” เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง นี่เป็นเรื่องใหม่ที่เขาเพิ่งรู้ และเขาก็คิดว่าคนรักก็ยังไม่รู้เหมือนกัน


“เราทะเลาะกันเรื่องของเควิน ฉันสงสารลูกที่ต้องมาทำตามใจมาเรีย แต่พอลูกตายมาเรียกก็ยังจะจัดแจงในเรื่องของเตนล์อีก ซึ่งฉันไม่ยอม เราจึงทะเลาะ แล้วฉันก็หย่ากับมาเรีย จากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรเกี่ยวกับมาเรียอีก ฉันไม่สนว่ามาเรียจะทำอะไร เพราะฉันรู้ว่ามาเรียจะทำอะไรเตนล์ไม่ได้ ในเมื่อยังมีคริสอยู่” นายพลครูสพูดจบแล้วเงียบไป 


“คุณคงไม่รู้เรื่องจริงๆที่คุณย่ามาเรียให้คนจับผมมา” คนสูงวัยมองเด็กตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ใครจับใคร อะไร


“คุณย่ามาเรียให้คนจับผมขึ้นเรือขนส่งสินค้ามายังอิตาลี จากนั้นก็ให้ฆ่าผมที่นี่” เมื่อเห็นคนสูงวัยทำหน้าสงสัย เขาจึงพูดขึ้น


“ตอนนี้คุณกับคุณย่ามาเรียยังบึ้งตึงใส่กันเหมือนเดิม” คุณสูงวัยพยักหน้าให้ ก่อนจะพูดขึ้น


“ตั้งแต่ตอนนั้นเราไม่เคยพูดดีใส่กันเลย”


“ท่านคงโกรธคุณมาก” คนสูงวัยพยักหน้าอีกครั้ง


“ถ้าจะให้ผมสันนิษฐาน คุณย่าคงจะให้คนฆ่าผมที่นี่แล้วโยนความผิดให้คุณ จากนั้นจึงปล่อยให้คริสจัดการกับคุณทีหลัง” ชานยอลพูดจบแล้วหัวเราะเสียงดัง คุณย่าคงบ้าไปแล้ว คริสไม่ใช่คนโง่ที่จะทำอะไรแบบนั้น 


“คุณย่าคงคิดว่า คริสจะต้องคิดว่าคุณเป็นคนฆ่าผมสินะ แต่คุณย่าคงคิดน้อยไป ผมตายที่นี่ มันก็ไม่จำเป็นที่ต้องเป็นคุณที่ฆ่าผมไหมล่ะ” 


“แต่ฉันเชื่อว่าคริสจะต้องคิดเหมือนที่เธอสันนิษฐานตามที่มาเรียเป็นคนวางแผน” ชานยอลมองคนตรงหน้าอย่างสงสัย


“ทำไมครับ”


“ฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่คริสไม่ชอบเช่นกัน เพราะฉันก็เคยไม่พอใจที่เควินแต่งงานกับแม่ของคริส” คำพูดของคนตรงทำให้ชานยอลกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ


“ง่ายๆคือ คริสไม่เอาครอบครัวฝ่ายพ่อสินะครับ” นายพลครูสพยักหน้าเป็นคำตอบ


“ท่านครับ” เสียงเปิดประตูเข้ามาเสียงดัง พร้อมกับเลขาของนายพลครูสวิ่งเข้ามาในห้อง


“ทำไมต้องเสียงดัง ฉันมีแขกอยู่ ไม่เห็นหรือไง” ท่านนายพลต่อว่าอย่าไม่พอใจ


“คือด้านนอก มีพวกมาเฟียยกพวกมาล้อมเชฟเฮ้าส์เอาไว้ครับ” ชานยอลสะดุ้ง นี่พวกมันยังตามเขามาถึงเชฟเฮ้าส์ของทหารเลยเหรอ เด็กหนุ่มหันมองคนสูงวัย


“พวกมันเป็นคนของใคร” ท่านนายพลถาม


“ตระกูลคลาสครับ” ท่านนายพลทำหน้าสงสัย เขาคิดว่ามาเฟียตระกูลนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรกับคนของทางการ ยิ่งกับเขาไม่น่าเป็นไปได้ใหญ่


“คลาส ปีเตอร์ คลาส” ชานยอลตะโกนขึ้น จากนั้นจึงลุกจากเตียงวิ่งออกจากห้อง ทำให้คนอื่นๆที่อยู่ในห้องต้องวิ่งตามออกไป เขาวิ่งลงจากเชฟเฮ้าส์ไปยังประตูหน้า เขาเห็นชายฉกรรจ์หลายร้อยคนถืออาวุธครบมือยืนอยู่ ส่วนตรงหน้าเขาคือปีเตอร์ที่ถือปืนจี้เจมส์เอาไว้ คืออะไรล่ะนั่น


“เจมส์” ท่านนายพลร้องขึ้น เมื่อเห็นลูกบุญธรรมถูกจับเป็นตัวประกันอยู่


“คุณพ่อ”


“ถ้าอยากได้ลูกชายของคุณคืน ก็ปล่อยเด็กนั้นมาให้เรา” ปีเตอร์พูดขึ้น ทำให้นายพลครูสมองอย่างลังเล ถึงชานยอลยังไม่บอกว่าเป็นอะไรกับหลานชาย แต่ในประวัติที่คนของเขาสืบมา มันก็มากพอที่จะให้เขาสันนิษฐานว่าทั้งสองเป็นอะไรกัน


“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเด็กคนนี้” นายพลครูสถามอย่างสงสัย


“ไม่จำเป็นที่ผมต้องบอกคุณ คุณแค่ส่งเด็กนั่นมาให้ผมก็พอ แล้วผมจะปล่อยลูกชายคุณคืนไป”


“ปีเตอร์ ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้นิ” เจมส์หันไปถามปีเตอร์ อุตส่าห์รอดชีวิตมาด้วยกันแล้วแท้ๆ แต่เขากลับถูกปีเตอร์จับมาเป็นตัวประกันเพื่อแรกตัวกับชานยอล


“ใครๆก็รู้ว่าพ่อของนายไม่มีทางคุยกับมาเฟียดีๆแน่ ฉันเห็นก็แค่ทางนี้ที่พ่อของนายจะยอมออกมาคุยด้วย” ปีเตอร์พูดขึ้น ทำให้ชานยอลที่เป็นคนกลางได้แต่ส่ายหัวไปมา


“ปีเตอร์ ปล่อยเจมส์” ชานยอลพูดขึ้น ทำให้ปีเตอร์ทำหน้าอย่างไม่พอใจ จากนั้นจึงยอมที่จะปล่อยเจมส์ออกไปตามที่เขาสั่ง


“ฉันปล่อยแล้ว นายก็มานี่” ปีเตอร์พูด


“ทำไมฉันต้องไปกับนาย” ชานยอลถาม


“ฉับบอกคริสว่านายอยู่ที่บ้านฉัน ถ้ามันไปถึงบ้านฉันแล้วไม่เจอนาย มันก็เอาขีปนาวุธมาลงบ้านฉันอะดิ ตกลงจะไปด้วยกันยัง” 


“คริสมาที่นี่” ชานยอลถามอย่างดีใจ ปีเตอร์จึงพยักหน้ายืนยัน ทำให้เขายิ้มกว้างออกมา


“นายครับ คุณมาร์คโทรมา” ปีเตอร์ยื่นมือไปรับโทรศัพท์จากลูกน้อง


“มีอะไร คริสมันไม่ได้ระเบิดบ้านฉันนะ” แต่คำพูดของปลายสายกลับทำให้ปีเตอร์หันไปมองที่ชานยอลนิ่ง


“ชานยอล...คริสเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางไปที่บ้านฉัน”



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



อะไรอีกล่ะเนี่ย ก็นึกว่าจะได้เจอกันดีๆแล้วซะอีก...คุณมาเฟีย อย่าเป็นอะไรนะ





ความคิดเห็น