ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

19---ชอบแล้วทำไมไม่จีบ

ชื่อตอน : 19---ชอบแล้วทำไมไม่จีบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 140

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 11:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19---ชอบแล้วทำไมไม่จีบ
แบบอักษร

เนตรดาวกอดถุงมะม่วงน้ำดอกไม้ไว้แน่น​ราวกับจงอางหวงไข่ ใครหน้าไหนก็อย่าได้หวังมาพรากมะม่วงสุกถุงนี้ไปจากอก

"ประสาท...." บาสขมวดคิ้วมองถุงมะม่วงในอกของเพื่อนที่ป่วยอยู่อย่างไม่เข้าใจ

"ไปกินอย่างอื่นเลยบาส กินได้เท่าไหร่กินไปเลย แต่อย่ามายุ่งกับมะม่วงถุงนี้" เนตรดาวถลึงตาใส่ นอกจากจะไม่ซื้ออะไรมาเยี่ยมไข้เธอแล้ว มันยังจะมากินของเยี่ยมของเธออีก

ดีมากไอ้บาส....

มะม่วงถุงนี้พี่ไมซื้อให้เชียวนะ เธอเอามากินวันละลูกหลังอาหาร ส่วนเม็ดก็เก็บไว้ กะว่าจะเอาไปปลูกหลังบ้าน เผื่อมันโตขึ้นเธอจะได้บอกลูกว่านี่ไง มะม่วงที่พ่อซื้อให้แม่กิน แม่เอามาปลูกจนเติบใหญ่จนกลายเป็นอนุสรณ์สถานของความรัก

เนตรดาวนั่งยิ้มไปพลางกอดถุงมะม่วงไปพลาง

วันนี้เพื่อนในห้องยกโขยงกันมาเยี่ยมหลังเลิกเรียน ทุกคนต่างอวยพรให้เธอหายในเร็ววันเพราะการบ้านวิชาฟิสิกส์นั้นเกินความสามารถของทุกคนจริงๆ

เด็กสาวได้แต่กลอกตามองฝ้าเพดาน

"เออ การบ้านมากป้ะ เราคงได้กลับเรียนอีกทีคงจะวันจันทร์นู่น จะเรียนตามพวกแกทันรึเปล่าก็ไม่รู้"

"หืม...เก่งๆอย่างแกอ่ะเนตรอ่านรอบเดียวก็ทำได้ละ " อะตอมที่กำลังปอกส้มอยู่ข้างเตียงหันมาบอก ส้มถุงนี้เพื่อนๆและอะตอมเพิ่งจะหิ้วเข้ามาเมื่อครู่

 ดีจริง...ซื้อเองกินเอง

"รีบๆหายนะเนตร ขาดแกไปห้องเงี๊ยบเงียบ"

"อื้อ"

เพื่อนๆของเธอนั่งเล่นกันอยู่อีกพักใหญ่ก่อนจะพากันกลับเมื่อคุณหมอเข้ามาตรวจอาการในตอนเย็น

"ดูอาการอีกสักสองสามวันเนอะ เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว" คุณหมอหนุ่มหันมายิ้มให้เด็กสาว เธอพินิจดวงหน้าหล่อเหลาของหมอที่มาตรวจไข้ ดูเหมือนอายุจะยังไม่มาก พยาบาลสาวที่ยืนอยู่รายรอบบิดไปบิดมาราวกับว่าปวดท้องหนัก

"เอ่อ...หมอค่ะคือ เอ่อ..."

"พูดมาสิ" หมอยกยิ้มขึ้นมา ทว่ามือยังคงจดชาร์ตในมือไปด้วย

"หนูขอไปเยี่ยมญาติที่อยู่อีกตึกนึงได้มั้ยคะ"

"วันนี้ยังไม่ได้ แต่ถ้ามะรืนไม่มีไข้แล้วค่อยไปนะ เดี๋ยวจะเอาเชื้อไปแพร่ใส่คนอื่นได้"

"ค่ะ" เนตรยิ้มแห้งให้หมอ

เธอลืมไปว่าเธอกลายเป็นตัวแพร่เชื้อเคลื่อนที่

่ เฮ้อ...ก็อยากไปเยี่ยมคุณพ่อของว่าที่สามีในอนาคตนี่ ...เอ วันนี้พี่ไมมาช้าจัง หายป่วยรึยังนะ ่

เนตรดาวนั่งคิดอย่างคนเลื่อนลอยแม้ว่าหมอจะออกไปแล้วเธอก็ยังไม่รู้สึกตัว

วันนี้เมื่อพ่อเห็นว่าเธออาการดีขึ้นพ่อก็กลับไปเฝ้าบ่อปลาที่ฉะเชิงเทราทันที ส่วนแม่ก็กลับบ้านเอาผ้าไปซัก บอกว่าค่ำๆจะรีบกลับมา

"เฮ้อ" เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อมองไปทางประตู ฟ้าใกล้มืดแล้วทำไมวันนี้พี่ไมยังไม่มานะ

"ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!"

เนตรดาวดีดตัวขึ้นมานั่ง ยกมือขึ้นมาจัดทรงผมให้เรียบร้อย ฉีกยิ้มมองไปทางประตูที่ค่อยๆเปิดเข้ามา

"ทำไมวันนี้มาช้าจังเลยค....ะ..........พี่ยู?" รอยยิ้มของเด็กสาวแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

"หาห้องตั้งนานกว่าจะเจอ" รุ่นพี่เดินเข้ามาทั้งที่ยังใส่ชุดนักเรียน เขาซื้อนมและของบำรุงต่างๆมาเยี่ยม โชคดีที่วันนี้เขาได้ยินเพื่อนๆของเธอคุยกันในโรงอาหาร เขาเลยนั่งเงียบๆเก็บข้อมูลจึงได้รู้ว่าเนตรดาวเป็นไข้หวัดใหญ่ และแอดมิทอยู่ที่โรงพยาบาล เขาจำชื่อโรงพยาบาลได้แม่น พอหลังเลิกเรียนก็ตรงดิ่งมาที่นี่และไมลืมที่จะแวะซื้อของกินมาฝากเด็กสาวอีกด้วย

"นั่งก่อนค่ะ ไม่น่าลำบากมาถึงนี่เลยนะคะพี่ยู"

"ลำบากอะไรกัน " ยูเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเตียง ก่อนจะยกมือขึ้นมาเท้าคางมองหน้าเนตรดาวไม่ละไปไหน

"ผอมไปนะ" เขาพูดเสียงเบา แต่เนตรดาวรู้สึกว่ารุ่นพี่นั่งใกล้เธอเกินไป ใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่าย

"เหรอคะ ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะ"

"อืม"

"แล้วนี่ไม่มีใครเฝ้าเหรอ" ยูหันไปมองรอบๆห้องเพราะไม่เห็นใคร

"แม่กลับบ้านเอาผ้าไปซักน่ะค่ะ เดี๋ยวก็มา"

"งั้นพี่อยู่เป็นเพื่อนนะ" ในขณะที่เนตรดาวกำลังจะอ้าปากตอบกลับไปว่าเป็นไร ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง

ไมตรีชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นยูนั่งอยู่ข้างเตียง ส่วนยูเองกลับขมวดคิ้วมองไมตรีอย่างไม่เข้าใจ 

วันนี้เขาถามแล้วว่าตอนเย็นว่างรึเปล่า ไมตรีกลับตอบเขาว่าไม่ว่างเพราะต้องรีบกลับดูแลพ่อที่ป่วย 

แล้วทำไมมันถึงมาโผล่ที่นี่ได้....

เนตรดาวที่เหมือนเข้าไปนั่งอยู่ในความคิดของยูก็โพล่งออกไป

"พ่อพี่ไมอยู่ตึกข้างๆค่ะ"

"อ่อ.." ยูพยักหน้าเข้าใจ ส่วนไมตรีก็เดินเอาห่อผัดไทเตาถ่านมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับยู

"คุณน้าไปไหน" ท่ามกลางความเงียบไมตรีก็ถามขึ้น น้าในที่นี้คือแม่ของเนตรดาว

"กลับบ้านเดี๋ยวก็มาแล้วค่ะ" ไมตรีพยักหน้ารับรู้​ แต่สายตาของเด็กสาวกลับจับจ้องแต่ห่อผัดไทที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมา

ไมตรีที่เพิ่งจะได้นั่งพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบผัดไทมาแกะใส่จาน เอามาส่งให้เนตรดาวถึงเตียง  มุมปากของเนตรดาวแทบจะฉีกมาจนถึงใบหู จากนั้นเธอก็ตั้งหน้าตั้งตากินของโปรดโดยไม่สนใจคนเยี่ยมแม้แต่น้อย

"มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ" ยูมองเนตรดาวกินผัดไทยอย่างเอร็ดอร่อย เธอกินชนิดที่ว่าไม่คิดจะชวนคนที่นั่งอยู่เลยสักนิด แม้ว่าจะชวนตามมารยาทเนตรดาวก็ไม่ได้เอ่ยปากออกมา

"หืม พี่ยูไม่เคยกินผัดไทยเตาถ่านที่ขายอยู่หน้าปากซอยเหรอ อร่อยมากๆเลยนะ"

"ผัดไทยเตาถ่านที่คนต่อแถวกันเยอะๆใช่มั้ย"

"อื้อๆ" เนตรดาวพยักหน้าในขณะที่เธอกำลังยัดเส้นผัดไทเข้าปาก

"เนี่ยพี่ไมซื้อมาให้กินทุกวันเลย กลายเป็นว่าตอนเย็นเนตรไม่กินข้าวของโรงบาลละ รอกินผัดไทนี่แหละ" มุมปากของไมตรียกสูงขึ้น ทว่ายูกลับมีสีหน้าดำคล้ำ เดี๋ยวดำเดี๋ยวขาวสลับกันไปมา คิ้วหนาทั้งสองข้างขยับเข้าหากัน

สายตาเบนมายังผัดไทที่เนตรดาวกำลังกิน หากใครจะกินร้านนี้ต้องรอไม่ต่ำกว่าชั่วโมง

ไมซื้อมาให้น้องเนตรกินทุกวันเหรอ....

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ....

"เนตร"

"คะ" เด็กสาวเงยหน้ามามองคนที่เรียกเธอ ยูคลี่ยิ้มกว้าง

"กินของที่พี่ซื้อให้บ้างนะ กินแต่ของไอ้ไมพี่น้อยใจแย่เลย" ยูยื่นมือไปหยิบทิชชู่เอามาเช็ดปากให้คนตัวเล็ก ดวงตาคมกริบของไมตรีมีประกายแข็งกร้าวพาดผ่านก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น 

ปฏิกิริยาทุกอย่างของไมตรีล้วนตกอยู่ในสายตาของยู

"พี่กลับก่อนนะ ไว้จะมาเยี่ยมใหม่ หายเร็วๆนะ"

"ขอบคุณค่ะพี่ยู"

ยูคลี่ยิ้มให้ร่างเล็กก่อนเบนสายตาไปทางไมตรีที่ยังนั่งนิ่งไม่ลุกไปไหน

"ไม ออกไปส่งกูหน่อยดิ"

"อืม"

เด็กหนุ่มทั้งสองเดินออกมาจากตึกผุ้ป่วย แต่ยูไม่ได้ตรงไปยังทางที่จะออกไปจากโรงพยาบาล แต่เขาเลือกที่จะนั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนตัวหนึ่งใต้ร่มไม้ ส่วนไมตรีนั้นไม่ได้นั่ง เขาเพียงแค่ยินพิงต้นไม้ใหญ่ใช้สองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

"ไม" ยูเอ่ยทำลายความเงียบ

"อืม"

"มึง.....ชอบเนตรเหรอวะ"

คราวนี้ไร้เสียงตอบรับใดๆจากเด็กหนุ่มที่ยืนพิงต้นไม้ 

"มึงชอบน้องเขาแล้วทำไมไม่จีบวะ " คราวนี้ยูเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนที่ตนสนิทที่สุด ทั้งสองอยู่ห้องเดียวกันมาตลอดตั้งแต่ม.1 ไปไหนก็ไปด้วยกัน เล่นด้วยกัน

"อีกเทอมนึงก็จะจบแล้ว...."สีหน้าของยูแปรเปลี่ยนไปไม่น้อยเมื่อได้ยินคำตอบของไมตรี เขาเองก็ตระหนักในจุดๆนี้ดี

"แต่น้องเขาน่ารักนะ นิสัยดีด้วย มึงไม่เสียดายเหรอวะ รู้จักมึงมาหกปี เพิ่งจะเห็นมึงชอบใครสักคนก็ครั้งนี้แหละ" ไมตรีเบือนหน้าไปอีกทางทว่ามุมปากกลับยกสูงขึ้นเมื่อนึกถึงคนตัวเล็ก

"เฮ้อ ไอ้ไม มึงก็รู้ว่ากูชอบเนตร ถ้ามึงจะจีบเนตรอีกคนกูก็ไม่ว่ากูเข้าใจ เรื่องแบบนี้ห้ามกันไม่ได้หรอก  แต่ถ้ามึงไม่จีบก็ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับกู เพราะกูชอบน้องเขาจริงๆ "

"มึงจะทำอะไรก็ทำ แต่ขอให้นึกถึงเนตรให้มากๆ นึกถึงผลที่จะตามมาด้วย..."

"ผลที่จะตามมา........อะไรวะ" ยูขมวดคิ้ว เพราะเขาไม่เข้าใจเรื่ืองผลที่จะตามมาเลยสักนิด

ไมตรีผ่อนลมหายใจก่อนจะหันไปบอกยูอีกสองสามประโยค

"ไม่หรอก มึงคิดมากน่าไม" ยูหลุดหัวเราะออกมาเพราะสิ่งที่ไมบอกนั้น เขาคิดว่าไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ๆ

..............................................................



อยากรู้มั้ยไมพูดอะไร......

อีกเรื่องมาค่ำหน่อยนะคะ ยังเขียนไม่เสร็จ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}