แม่มดน้อยอนุบาล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2561 02:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร



ใครๆ ก็บอกว่าเรื่องที่มันเหนือธรรมชาตินั้นเป็นเรื่องที่แทบจะไม่มีอยู่จริง หรืออาจสัมผัสไม่ได้เลย กล้าก็เคยเชื่อแบบนั้น จนกระทั่งมาตอนนี้ที่เขากำลังนั่งงงอยู่ในห้องนอนเล็กๆ ที่ดูยังไงยังไงก็ไม่ใช่ของเขาแน่ๆ


“นี่ฉัน...หลงมิติแบบในนิยายหรือเปล่าเนี่ย”


กล้าเพ้อเบาๆ เขาลุกจากที่นอนสีครีมตุ่นๆ ลายหมากรุก สายตาสำรวจไปรอบห้อง โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวนั้นไม่มีทางเป็นของเขาแน่ๆ ไหนจะราวไม้แหวนเสื้อที่มีเสื้อไม่กี่ตัวแขวนเอาไว้ เขาจำได้ ห้องเดิมนั้นมันเป็นตู้เสื้อผ้าสีขาวลายดอกชบาสีชมพูที่เจ้าแมวอ้วนบับเบิ้ลบี แมวไม่ทราบสายพันธุ์ เพราะเขาสงสารจึงได้เก็บมันเอามาเลี้ยงเลยไม่รู้พันธ์ของมัน


แน่นอนว่าตอนที่วาดงานศิลปะแบบอาร์ตๆ นั้น เจ้าอ้วนตุบตับแมวพุงแนบพื้น ได้พยายามเหยียบย่ำงานศิลป์ของเขาด้วยการจุ่มเท้าบนจานสี และใช้ความคล่องแคล่วอันน้อยนิดประทับรอยเท้าเล็กๆ สีชมพูแจ๋นๆ ของมันไว้สองรอย!


“แม่เจ้า! คงไม่ใช่ว่าหลงมิติจริงๆ ใช่ไหม!” กล้ากลืนน้ำลาย


อย่างแรกที่เขาทำคือการหากระจกในห้อง โชคดีที่แม้ห้องจะดูเก่าและรกรุง แต่ที่โต๊ะสี่เหลี่ยมนั้นกลับมีพวกขวดน้ำ จานข้าวและกระจกบานใหญ่ตั้งไว้อยู่


กล้ารีบหยิบกระจกขึ้นมาแล้วส่องทันที ก่อนที่เขาจะถอนหายใจโล่งอกที่ภาพสะท้อนยังคงเป็นตัวเขาเอง แถมดูเหมือนอายุก็ยังเป็นช่วง 18 ปี ตามเดิม


“โชคดีที่ยังเป็นเราคนเดิม แต่ห้องนอนนี้สิ ทำไมมันเปลี่ยนไปขนาดนี้”


กล้าครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจ เขารื้อของในห้องเพื่อสำรวจ ในเก๊ะของโต๊ะนั้นมีแผ่นสี่เหลี่ยมขนาดเล็กอยู่ทั้งหมดสามแผ่น แถมทุกแผ่นยังเป็นหน้าเขา แต่ชื่อที่บนแผ่นสีเหลี่ยมนั้นสิ กลับเป็นภาษาที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน


ตรงแผ่นสี่เหลี่ยมมีขีดเป็นเส้นตั้งตรงที่ดูคล้ายบลาโค้ดในโลกเดิมอยู่ด้านบน และมีตัวอักษรยึกยักไม่กี่ตัว กล้าแน่ใจ แม้ที่โลกเดิมเขาจะไม่ค่อยได้เรียนรู้ภาษามากมาย แต่ตัวอักษรพื้นฐานนั้นเขาจำได้


แน่นอนว่าพวกมันไม่ใช่ภาษาแบบนี้แน่ๆ !


“มีทั้งหมด 3 ใบ อืม..ไม่เห็นว่ามันจะต่างกันตรงไหนเลยแหะ”


พลิกกลับไปกลับหลายรอบ ก่อนจะวางมันไว้ข้างๆ แล้วลงมือค้นต่อ ในนั้นมีที่คลีบหนีบกระดาษลายเป็ดสีแดงสองอัน มีถุงผ้าที่เหมือนจะเป็นถุงเงินแต่ไม่มีเงินสักเหรียญ และยังมีหนังสือที่เขาอ่านไม่ออกอีกสามเล่ม นอกจากนั้นเป็นพวกใบปลิวที่เป็นรูปภาพอาหาร


“ไม่เห็นรู้เรื่องเลยแหะ ไอ้เจ้าถุงมอมๆ ใบนี้ ดูยังไงก็เหมือนถุงใส่เหรียญเงิน แต่ดันไม่เงินสักเหรียญ ส่วนหนังสือนี้ อืม..อ่านไม่ออกอะ”


กล้าละความสนใจจากพวกมันชั่วคราว เพราะถึงจะพยายามอ่านหนังสือแต่เพราะมันอ่านไม่ออกจริงๆ ดังนั้นเขาจึงหันไปให้ความสนใจกับหน้าต่างห้องที่มีอยู่บานเดียว กล้าเดินไปเปิดม่านหน้าต่างออก ก่อนจะต้องตกตะลึงเมื่อเห็นภาพด้านหน้า



“ที่นี้มันที่ไหนเนี่ยยยยยยยยย!!”






ความคิดเห็น