sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 33 โดนล้อมซะแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 33 โดนล้อมซะแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2561 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33 โดนล้อมซะแล้ว
แบบอักษร

​ตามแผนที่รู้สึกอควาจะถูกจับขังอยู่ในต้นไม้ที่พวกเอลฟ์เรียกว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

ด้วยวิชาก้าวผ่านนภาผมลอบเข้าไปได้ไม่ยากนัก วิชานี้ช่างเหมาะกับสายโจรจริงๆ

ในโพรงต้นไม้ส่องแสงสว่างสีเขียวอ่อน มันเหมือนห้องโถงที่มีเพดานสูงหลายสิบเมตร ตรงกลางมีเตียงนอนที่ทำมาจากใบ้ไม้ดูสบายและผ่อนคลาย

ผมเห็นอควานอนอยู่ตรงนั้น ข้างๆ ของเธอมีเอลฟ์นอนกอดเธออยู่.. ไม่สิถึงจะหูยาวเหมือนเอลฟ์แต่คล้ายอความากกว่า น่าจะเป็นภูตที่พวกทหารยามเอ่ยถึง ภูตของหมู่บ้านแห่งนี้

ภูตตนนั้นมีผมสีเขียวมรกต ผิวขาวเนียนสวมกำไรหยกที่ข้อมือสองข้างดูคล้ายของอควาแต่เป็นสีเขียวมรกต ร่างกายของเธอดูโตกว่าอควาอยู่นิดหน่อย

เห็นอควาปลอดภัยดีผมก็โล่งใจ

ผมเดินไปอุ้มเด็กน้อยผมสีฟ้าขึ้น อควาหาวออกมาหนึ่งทีอย่างน่ารักก่อนนอนแหมะลงบนไหล่ของผมต่อ

ส่วนภูตอีกตนก็ตื่นแล้วเช่นกัน เมื่อขยี้ดวงตาสีมรกตเสร็จเธอก็ทำตาโตบินหนีไปหลบที่มุม

"จ-จ-เจ้า เจ้าเป็นใคร!"

โฮ่? พูดได้ด้วยแปลกใจเลยนะเนี่ย คิดว่าพวกภูตจะพูดไม่ได้เสียอีก

"ข้า? ข้าคือเจ้านายของเด็กคนนี้" ผมเอ่ย

"เจ้าคือพวกพ่อค้าทาสที่เหล่าเอลฟ์พูดให้ข้าฟังบ่อยๆ ใช่หรือไม่" ภูตตัวน้อยดูหวาดกลัวและใคร่รู้ในเวลาเดียวกัน

"ไม่ใช่" ผมหมุนตัวเตรียมจากไป

"ช้าก่อน!" ภูตตัวน้อยเรียกผมไว้ ก่อนพูดออกมาเสียงสั่น "เจ้าพานางไปไม่ได้.. "

ผมเริ่มหงุดหงิดจึงขมวดคิ้วดุ

"เจ้ามีปัญหา?"

"กึ๊ย~" ภูตน้อยสีเขียวดูเหมือนกำลังกลัว เธอเกือบจะร้องไห้ออกมา "พ-พวกเอลฟ์อยากให้นางอยู่ที่นี่.. กับข้า"

"ห๋า!" ผมมองภูตน้อยสีเขียวอย่างไม่สบอารมณ์

"ป-เปล่า ไม่มีอะไร.." ภูตน้อยสีเขียวพูดจบก็หนีเข้าไปหลบหลังซอกไม้

เมื่อผมเดินออกมาก็เจอกองทัพเอลฟ์กว่าร้อยชีวิต บ้างง้างธนู บ้างถือดาบ

โดนล้อมซะแล้ว..

ผมส่งอควาเข้าไปในบ้านภูตเพราะดูเหมือนเธอจะไม่ตื่นเร็วๆ นี้ ไม่รู้ว่ากินอะไรเข้าไปหลับได้หลับดีเสียจริง

"เป็นเจ้า! เจ้าโจรโรคจิต!"

ผมมองไปตามเสียงโกรธแค้นก็เห็นไฮเอลฟ์สาวคนสวยที่เคยถูกผมปู้ยี่ปู้ยำ เธอมองผมด้วยสายตาอาฆาตพยาบาท

"ท่านมีร่ารู้จักเจ้าผู้บุกรุกด้วยหรือ" เอลฟ์ชายที่ยืนข้างๆ ถาม

"มัน.. มันคือโจรชั้นต่ำชั่วช้าสามานย์สมควรตายเป็นหมื่นๆ ครั้ง!" มีร่าไม่ยอมลดทอนความโกรธ เรื่องคืนนั้นยังตามหลอกหลอนทุกครั้งที่หลับตา

"จัดการ" เอลฟ์ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าสั่ง

ผมหยิบดาบเขี้ยวหมาป่าออกมา

ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ

ฝนลูกธนูตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วแต่ไม่มีวันถูกตัวผม

วิชาก้าวผ่านนภา!

"อ๊ากกกกก!"

ผมกระโดดฟันคอเอลฟ์ขาดเลือดกระเซ็นไปคนหนึ่ง

"ทุกคนระวังด้วยมันมีวิชาเคลื่อนไหวประหลาดยิ่งนัก ใช้เวท!" หัวหน้าทหารเอลฟ์สั่ง

พวกเอลฟ์ทำปากขยุบขยิบสวดคาถาอะไรสักอย่างผมเดาว่าชินบัญชรชัวร์

เขี้ยววายุ!

จากนั้นสายลมอันคมกริบก็บินผ่านร่างของผมมากมายจนไม่สามารถหลบได้หมด แต่พลังโจมตีก็ไม่เท่าไหร่ ที่ขาดก็มีเพียงเสื้อผ้า ระดับพลังโจมตีต่ำกว่าของมีร่าอย่างชัดเจน

"อะไรกัน.." พวกเอลฟ์มองมาที่ผมอย่างไม่เชื่อสายตา

ผมชี้ดาบไปบนกิ่งไม้ที่มีร่าและเอลฟ์สาวผู้สวมมงกุฎยืนอยู่

"เจ้าคงเป็นผู้นำของหมู่บ้านแห่งนี้ ข้าขอเตือนส่งตัวเอยิลออกมา ก่อนที่ข้าจะทำลายหมู่บ้านของเจ้าทิ้ง" ผมตะโกนออกไป

หัวหน้าทหารเอลฟ์กระโดดลงมาจากต้นไม้เพื่อยืนเผชิญหน้ากับผม เขามีผมสีเขียวหูยาวและใบหน้าที่หล่อจนสาวหลง

ผมมองเขา

"ข้าคือลูว์หัวหน้าองครักษ์ประจำตัวองค์ราชินี และเป็นพี่ชายของเอยิลหากเจ้าต้องการตัวน้องชายของข้าหรือทำลายหมู่บ้านของข้าต้องข้ามศพข้าไปให้ได้เสียก่อน!" ลูว์ควงหอกของเขาอย่างช่ำชองก่อนชี้มาทางผม

"ดูเจ้าจะมั่นใจในตัวเองมากจังนะ" ผมแสยะยิ้ม

"ไม่เท่าเจ้าหรอก" ลูว์ตอกกลับอย่างนิ่งเท่

ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงเป็นการสู้ 1:1 แต่ผมก็ไม่รังเกียจ

ลูว์พุ่งเข้ามา เราประมือกันสิบกว่ากระบวนท่าไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ

ผมกำลังทดสอบความสามารถของเขา แท้จริงหัวหน้าองครักษ์คนนี้ก็ไม่เก่งเท่าไหร่ หากเอาจริงผมสามารถชนะเขาได้ง่ายๆ

เหมือนลูว์จะรับรู้ถึงความห่างชั้นเขากระโดดถอยไปด้วยหน้าที่วิตกพร้อมเหงื่อเม็ดโตบนหน้าผาก

"ส่งเอยิลออกมาซะ เรื่องจะได้ง่ายขึ้น" ผมเอ่ยอย่างใจเย็นแต่ในใจก็กังวลไม่น้อยแม้พวกเอลฟ์จะดูไม่แข็งแกร่งอะไร แต่ใครจะรู้ พวกมันอาจซ่อนไพ่ตายบางอย่างไว้

ที่สำคัญ mp ของผมเหลือเพียงสองในสิบส่วน

[ติ๊ง.. Hp 177/195 Mp 25/115]

"ข้าอยู่นี่" เอยิลเดินออกมาอย่างกล้าหาญ

"เอยิล!" ลูว์หันไปมอง

"ออกมาได้เสียที เจ้าลักพาตัวภูตของข้ามา แต่ข้านั้นไม่ใช่คนใจร้าย" ผมเดินวนไปมาอย่างครุ่นคิด "เอาล่ะ เจ้าส่งของมีค่าให้ข้าหนึ่งอย่างหากข้าพอใจจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป"

ทำร้ายเอยิลไปก็ไม่ได้อะไร เปิดสงครามกับพวกเอลฟ์มีแต่จะเสียเปรียบ ขู่รีดทรัพย์มีประโยชน์กว่า อย่างน้อยยังได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไป แล้วค่อยบังคับให้พวกมันส่งเอลฟ์สักคนพาผมออกไปจากป่าแห่งนี้

พวกเอลฟ์มองหน้ากันไปมาเหมือนไม่ชอบใจที่มนุษย์มาทำกร่างในเขตแดน

"เอยิลอย่าไปฟังมัน พวกเรามีมากขนาดนี้ข้าไม่เชื่อว่าจะจัดการมนุษย์เพียงคนเดียวไม่ได้! " มีร่ากระโดดลงมาพร้อมธนูคันสวยของเธอ

ยัยไฮเอลฟ์ดูจะแค้นฝังใจเสียจริง ก็นะ ผมดันไปพรากสิ่งที่เธอปกป้องไว้ตลอด 320 ปี มานี่นะ

มีร่าจ้องผมเขม็งง้างธนู สายลมแปรปรวน เหมือนเธอกำลังรวมมานาเข้าไปในลูกศรจากนั้นยิงออกมา

เป็นลูกธนูที่เร็วและทรงพลังมาก หมุนเกลียวจนเกิดเป็นสายลมอันรุนแรง

หลบไม่ทันแน่ๆ ไม่อยากเปลือง mp ที่เหลือน้อยนิดซะด้วยสิ

ผมใช้ดาบเขี้ยวหมาป่ารับไว้ แรงปะทะส่งผมลอยไปชนกับโคนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

เห็นผมถูกโจมตีจนกระเด็นไปพวกเอลฟ์โห่ร้อง

“สมกับเป็นท่านมีร่า เพียงการโจมตีเดียวก็จัดการผู้บุกรุกได้!”

“คิดจะทำลายหมู่บ้านพวกข้ารึ โอหังยิ่งนัก!”

“....” มีร่ารู้อยู่แก่ใจว่าธนูดอกเมื่อครู่ทำอะไรผมไม่ได้

“ฮ่ะๆ ฮ่ะๆ ฮ่าๆ ๆ ฮ่าๆ ๆ” ผมหัวเราะเสียงดัง ยิ้มเหี้ยมอย่างตัวร้ายในการ์ตูนที่เคยดูตอนเด็ก “กระจอก.. เอลฟ์อย่างพวกเจ้าช่างกระจอกเหลือเกิน ในเมื่อข้าเสนอทางออกอย่างสันติวิธีให้แล้วพวกเจ้ายังโง่เง่าไม่รับไว้.. ฮึ! อย่าโทษว่าข้าจิตใจอำมหิต!”

ผมโยนดาบเขี้ยวหมาป่าที่หักเพราะรับการโจมตีเมื่อครู่ทิ้งไปเรียกอันใหม่ออกมา จะสู้.. จะลองสู้ดูไฟต่อสู้ของผมมันกำลังโหมกระหน่ำ หากผิดพลาด ด้วย mp ที่เหลือผมมั่นใจว่าสามารถหลบหนีไปได้อย่างปลอดภัย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น