โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

ชื่อตอน : 02-3 Sadist Taste

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-3 Sadist Taste
แบบอักษร

​ฮันฮีถือชาที่เตรียมไว้พลางกลุ้มใจอยู่สักพักต่างจากเมื่อวาน ต้องเคาะประตูไหมนะ เพราะว่าไม่มีคนอื่นเข้าไปด้วย และถึงแม้จะไม่เกิดเรื่องที่ถูกบังคับให้ดูฉากจูบอีกครั้ง แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่จะลังเลขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล 

ถ้าอีกฝ่ายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาก็คงต้องทำเหมือนกันสินะ สุดท้ายหลังจากสรุปได้แล้ว ฮันฮีก็เปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ ด้านในนั้นมีชายหนุ่มที่กำลังจมอยู่กับเอกสารเป็นภาพวิวพื้นหลังที่คุ้นเคยที่กำลังรออยู่ 

ถ้าเริ่มจดจ่อกับอะไรครั้งหนึ่งแล้วล่ะก็ จะมองไม่เห็นอย่างอื่นเลย แม้จะไม่ได้คาดคิดถึงส่วนที่ไม่สามารถทำหลายๆ อย่างพร้อมกันได้ แต่ถ้าลองนึกถึงนิสัยดื้อรั้นที่ดูเหมือนจะอันตรายของอีกฝ่ายแล้ว มันก็เป็นไปได้ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง 

หนึ่งในเหตุผลที่ฮันฮีเอาชาออกไปให้ก็เพื่อแอบดูภาพที่ยุนซองทำงาน ไม่จำเป็นต้องมีบทสนทนา แค่ได้มองดูก็เพียงพอแล้ว นอกจากจะดูภูมิฐานน่าเชื่อถือแล้ว ก็เพราะว่ามันเซ็กซี่ด้วยยังไงล่ะ อย่างน้อยก็เชื่อว่าจะไม่มีเรื่องที่เงินเดือนตกค้างหรือบริษัทไม่สามารถจ่ายเงินได้แน่นอน ถ้าทำงานภายใต้อำนาจของคนแบบนี้ 

และขณะที่มองอีกฝ่าย ซึ่งวันนี้ก็ไม่สนใจว่าเขาจะเข้ามาหรือไม่ ฮันฮีก็วางแก้วชาลงบนตำแหน่งที่มือของยุนซองพอจะเอื้อมถึง แต่เป็นในที่ที่น่าจะไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหวของคนเป็นเจ้านาย จากนั้นก็ถอยหลังกลับไปเงียบๆ 

ทว่าขณะที่เขากำลังจะหันหน้าไปทางประตู 

“เลขาซอ” 

ยุนซองก็เรียกเขา ซึ่งฮันฮีก็ตอบรับออกไปทันทีด้วยความเคยชินก่อนจะทันได้คิดซะอีก 

“ครับ กรรมการผู้จัดการ” 

“การได้เจอกับพวกซาดิสต์คือสิ่งที่เธอต้องการเหรอ” 

กับคำถามที่ถูกถามอย่างกะทันหัน ฮันฮีลืมความจริงที่จะต้องตอบไปแล้วและยืนแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น อย่างแรกเขาไม่มีคำที่จะสามารถตอบออกมาได้เลย เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ... ฮันฮีได้แต่ยืนมองยุนซอง เขาต้องการเวลาเพิ่มอีกนิดหน่อยในการแก้ปัญหาที่อีกฝ่ายโยนมาให้ 

ไม่สิ ถ้าลองพิจารณาดูแล้ว นี่เป็นปัญหาที่ไม่จำเป็นจะต้องคิดอะไรพิเศษ มันหมายความว่าอะไรเหรอ อันที่จริงระหว่างที่ตัวติดกันทั้งวันก็ไม่สบตาเลยสักครั้ง แล้วอยู่ๆ ก็มาจู่โจมกันด้วยวิธีแบบนี้ 

“ไม่คิดว่าเป็นคำถามที่ส่วนตัวเกินไปเหรอครับ เหมือนจะไม่มีเหตุผลที่ผมจะต้องตอบเลยนะครับ” 

“ไม่หรอก มีสิ” 

ในที่สุดยุนซองก็ละสายตาออกจากเอกสารไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ไปข้างๆ นิดหน่อย จับเมาส์และคลิกอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว เป็นการเคลื่อนไหวที่ทั้งแม่นยำและว่องไว แม้มันจะเหมือนชีวิตประจำวันมากๆ แม้กระทั่งความสงบเรียบร้อย เรื่องที่ปิดบังเอาไว้ของฮันฮีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือโดยสิ้นเชิง 

หลังจากคลิกเม้าส์ครั้งสุดท้ายเสร็จ ยุนซองถึงได้หันมาทางฮันฮี 

“เพราะมันเป็นเรื่องที่ฉันกำลังถามเธอเป็นส่วนตัวอยู่นี่ไง” 

อึก ไม่รู้ว่าทำไมฮันฮีถึงกลืนน้ำลายลงคอ ถามอย่างเป็นส่วนตัวงั้นเหรอ อะไรกัน... 

ช่างเป็นคนที่สามารถทำให้เขาปวดสมองได้อย่างชัดเจนจริงๆ เป็นลูกบอลที่ไม่รู้ว่าจะกระเด้งไปทางไหน เหมือนจะผ่านไปแล้ว แต่อยู่ๆ ก็วกกลับมาจู่โจมกันด้วยอะไรที่คล้ายกับคำถามน่ากระอักกระอ่วน เขาไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกปิดทิ้งไว้ หรือเป็นสิ่งที่ต้องลองขุดคุ้ยออกมาดูสักครั้งหนึ่ง ฮันฮีรู้สึกถึงสัญญาณของอาการปวดหัวขณะที่กลั้นลมหายใจไว้ ถ้าอยากจะเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ไม่สามารถคาดเดาได้ทั้งทิศทางและความเร็ว อย่างน้อยก็ต้องรู้วิธีโต้กลับลูกบอลที่ลอยมาตรงหน้า 

ก็คงน่าจะสำเร็จอยู่สักครั้ง สองครั้งใช่ไหมล่ะ เพราะแม้แต่ทางนี้ก็ไม่อยากมึนงงด้วยวิธีแบบนี้ทุกครั้ง 

“ครับ ใช่แล้วครับ” 

การตอบเกี่ยวกับคำถามที่กระอักกระอ่วนน่ะ อย่างน้อยต้องกระชับคำตอบให้สั้นที่สุดเสมอ และห้ามทำให้ประเด็นคลุมเครือ หรือโยนคำถามอื่นมาได้อีก ฮันฮีก็ทำเป็นรู้เท่าที่รู้ แล้วตอบกลับคำถามของยุนซองด้วยคำตอบที่จำเป็น 

“หื้ม? งั้นเหรอ งั้นลองมาตรงนี้แป๊บนึงสิ” 

คนที่โยนคำถามที่เป็นส่วนตัวมาให้อย่างยุนซองก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับลักษณะการพูดที่ราบเรียบมากจนเกินไป จากนั้นก็กระดิกมือและผงกหัวเรียกฮันฮี เหมือนกับสั่งให้มานั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง ถึงแม้ฮันฮีจะชะงักไปพักหนึ่ง แต่เพราะไม่มีวิธีอื่นที่จะเลี่ยงออกไปจากสถานการณ์นี้ก็เลยต้องทำตามคำพูดของอีกฝ่ายอย่างเชื่อฟัง 

ขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของเจ้านายที่คิดว่าทั้งชีวิตคงไม่มีเรื่องที่จะต้องลองนั่งเลย ยุนซองก็หมุนเก้าอี้กลับมาจนเผชิญหน้ากับจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับโน้มตัวลงมาทั้งๆ ที่ยังจับพนักเก้าอี้ไว้ด้วยมือข้างเดียว 

มันยากที่จะบอกว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นและเกิดได้ยังไง ฮันฮีเองก็ขยับตามที่เจ้านายต้องการแล้ว ต่างกับความตั้งใจแรกที่จะไม่ทำตามใจอีกฝ่าย 

แขนยาวยื่นมาจากทางด้านหลังและจับเข้าที่เมาส์ ฮันฮีได้แต่หวังว่าสีหน้าของตัวเองคงไม่ดูเหม่อลอย เขาเหลือบมองด้านข้างอยู่บ่อยๆ ตามสัญชาตญาณ เน็กไทด์หลวมๆ ที่ต่างจากเวลาอยู่ข้างนอกบนคอเสื้อเชิ้ตสีขาวสว่างกับลำคอแกร่งและสันกรามคมผ่านเข้ามาในสายตาของฮันฮี เพราะมันเป็นการกระทำที่อันตราย ในการเลื่อนสายตาให้สูงขึ้นไปอีกจากตรงนั้น เขาก็เลยหยุดกลางคัน แต่แตกต่างจากตา จมูกที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้ด้วยความตั้งใจของเขาก็สูดกลิ่นของยุนซองเข้าไปอย่างเต็มที่เรียบร้อยแล้ว 

“นี่ มองดีๆ สิ” 

แต่ไม่รู้ว่าจะต้องปิดตาล่วงหน้าไหม ฮันฮีรู้สึกว่าในหัวมันขาวโพลนไปหมดกับวีดีโอที่กำลังเล่นอยู่ตรงหน้า 

กลืนน้ำลายยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ถึงตอนนี้เป็นช่วงเย็นที่ไม่วุ่นวาย แต่คงไม่มีใครสามารถจินตนาการเลยว่าจะได้ดูวิดีโอวาบหวิวทั้งๆ ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้านายที่เคารพ และไม่ใช่แค่วิดีโอธรรมดาด้วย ชายชาวต่างชาติถูกปิดตาด้วยผ้าสีดำสนิทถูกมัดอยู่บนเตียงอย่างแน่นหนาด้วยเชือก ถ้าจะว่าคุ้นก็คุ้น แต่เป็นภาพเหตุการณ์ที่เขาไม่สามารถจะพูดออกมาว่าคุ้นตาได้เลย 

“เธอที่เป็นมาโซคิสต์น่ะ หมายถึงอยากจะถูกทำแบบนี้ใช่ไหม” 

ถึงจะถามเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่ในความเป็นจริงฮันฮีไม่สามารถตอบอะไรกลับไปได้เลย แม้ขณะที่คิดว่าจะต้องหลับตาลง แต่ไม่ได้มีความคิดจะถอยห่างออกไปราวกับสายตาถูกตอกหมุดตรึงไว้กับจอคอมพิวเตอร์ หลังจากกลืนน้ำลายลงไปได้แล้ว คงจะต้องโกหกเพิ่มอีกนิดหน่อย ส่วนอ่อนไหวที่หนาพอๆ กับต้นแขนของเขากำลังสั่นไหวอยู่ในจอตรงหน้า 

หลังจากนั้นการสอดใส่ก็เริ่มขึ้น ความต้องการของฮันฮีเหมือนแทรกซึมเข้าไปในฉากที่ซูมเข้า ซูมออกตรงทางเข้าที่กำบีบและคลายตัว เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากโดยที่ยุนซองไม่เห็น เขาอยากถูกมัด ความรู้สึกของเชือกที่บาดผิวหนังแม้ขยับแค่เล็กน้อยชัดเจนราวมันมาอยู่บนตัวเขาเอง 

ฮันฮีคิดว่ามันเป็นเรื่องที่นานมาก ขนาดที่ว่าจำไม่ได้แล้วในตอนนี้ แต่มันไม่ใช่เลย เขากำมือที่วางไว้บนหัวเข่าตัวเองแน่น 

“นี่มันเป็นการล้อเล่นที่แย่มาก... เลยนะครับ” 

“ล้อเล่นเหรอ” 

การโต้เถียงที่เค้นออกมาจากปากอย่างอยากลำบาก เป็นการล้อเล่นที่แย่มาก... ที่นี่คือบริษัทนะ และคำนั้นมันก็หมายความว่า นี่เป็นสถานที่ที่ฮันฮีไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งของอีกฝ่ายได้ 

ในขณะเดียวกันสายตาก็ยังคงจดจ้องอยู่บนจอคอมพิวเตอร์ เขาอิจฉาผู้ชายที่กำลังหอบหายใจขณะที่บิดตัวไปมาจากใจ ในขณะที่กระทำอย่างดุเดือดนั้น น้ำสีขาวขุ่นก็กระเซ็นออกมาจากแท่งเนื้อร้อนที่แข็งตัวอย่างเต็มที่ในทุกๆ ครั้งที่สอดใส่ ตอนนี้ริมฝีปากข้างในของเขาแห้งจนแสบ 

ความคิดเห็น