โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

01-11 มาโซคิสต์ที่รุนแรง

ชื่อตอน : 01-11 มาโซคิสต์ที่รุนแรง

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 10:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-11 มาโซคิสต์ที่รุนแรง
แบบอักษร

​การหายสาบสูญของภาษากับความเงียบที่เหมือนจะเกิดขึ้นตลอดไปวนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขาทั้งคู่ รู้สึกคล้ายกับแก้วหูจะฉีกขาด ตอนที่ได้ยินคำพูดก่อนหน้านี้น่ะ อย่าว่าแต่ผลประโยชน์เลย มันเป็นแค่การขาดทุนต่างหาก สุดท้ายฮันฮีที่ยืนอยู่เงียบๆ ก็ระเบิดหัวเราะออกมา ยุนซองที่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหัวเราะก็ยกมุมปากขึ้นเหมือนคิดว่าฮันฮียอมรับ 

แต่ว่ามันไม่ใช่ เพราะมันไม่ใช่แค่การหัวเราะเท่านั้น การหัวเราะด้วยความยินดีค่อยๆ เลือนรางตามกาลเวลาที่ผ่านไป และไม่ใช่แค่่เลือนรางเท่านั้น อีกไม่นานมันก็คงจะหายไปอย่างสมบูรณ์ 

“กรรมการผู้จัดการ รู้เรื่องที่ผมเป็นเกย์เลยทำอย่างนี้เหรอครับ” 

การหัวเราะออกมาโดยอัตโนมัตินั่นน่ะ อันตราย เหมือนใบหน้าที่เกือบแสดงให้เห็นถึงความรำคาญที่อยู่ข้างใน ถึงจะเป็นการพูดที่ไม่รุนแรงไม่ต่างอะไรจากการพูดแบบปกติจนอาจจะมองข้ามไปได้ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ความตั้งใจและจุดประสงค์ในการพูดนั้นไม่สามารถจะมองผ่านง่ายๆ ได้เลย 

สำหรับยุนซองจะยังไงก็ไม่รู้ แต่สำหรับฮันฮีแล้วมันไม่ใช่หัวข้อที่จะมาพูดเล่นอย่างนั้นอย่างนี้ 

ตามจริงเขาเกือบจะกลับไปก่อนเพราะความสะเทือนใจแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ อาจจะพ่นคำสบถด่าที่หบายคาบออกมาแล้วก็ได้ในสถานการณ์แบบนี้ ซึ่งในสายตาของฮันฮี ผู้ชายที่สั่งงานคนอื่นฉอดๆ แล้วยังไม่เข้าใจจิตใจของคนอื่นตรงหน้านี้ก็ยังคงดูหล่อเหลาจนน่าขนลุก ไม่ยุติธรรมเลย และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งในประสบการณ์ที่เขาเกือบตกลงไปซะแล้ว 

ฮันฮีอยากจะเอานิ้วทิ่มตาทั้งสองข้างของยุนซองเหลือเกิน 

“จะบอกว่าไม่รู้ ก็คงจะไม่ได้สินะ” 

และโชคดีที่คำพูดเพียงหนึ่งประโยคเหมือนกับว่าไม่ใช่เรื่องของฉันจากทางนั้นเรียกสติเขาให้กลับคืนมา ฮันฮีกลุ้มใจจริงๆ 

พรุ่งนี้เช้า ไม่สิ เดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย เขาโยนชั้นในที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงใส่หน้าชายหนุ่มตรงหน้าดีไหมนะ 

“ถ้างั้นที่กรรมการผู้จัดการบอกว่าผู้ชายด้วยก็ได้น่ะ ตอนนี้คือยื่นข้อเสนอให้ผมเหรอครับ” 

“เรื่องนั้นก็แน่นอนสิ” 

เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ แต่ฮันฮีน่ะต่างจากอีกฝ่ายที่อย่างน้อยก็เป็นพนักงานที่มีสามัญสำนึก แน่นอนว่าเขารู้ดีว่ามันมีเส้นที่ไม่สามารถล้ำเข้าไปได้ และตัวเขาเองก็มีสติพอที่จะรู้ว่าอะไรคือการตอบโต้ที่มากที่สุดที่ตัวเองจะสามารถทำได้ 

ฮันฮีตอบกลับไปอย่างแน่วแน่ 

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมก็คงต้องตอบตอนนี้เลยสินะ ผมทำตามข้อเสนอของกรรมการผู้จัดการไม่ได้หรอกครับ” 

เขาจบประโยคด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าครั้งไหนๆ ยุนซองขมวดคิ้วให้กับคำตอบที่ไม่คาดคิด 

ฮันฮีคาดการณ์ไว้แล้วกับปฏิกิริยาของเจ้านาย เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่เกลียดการพ่ายแพ้มากกว่าใครและเชื่ออย่างหนักแน่นว่าไม่มีอะไรที่ตัวเองทำไม่ได้ในโลกใบนี้ 

ในขณะเดียวกันก็เป็นผู้ชายที่มีวุฒิภาวะมากพอที่จะไม่แสดงอารมณ์กับทุกๆ เรื่อง ทั้งทุกข์และสุข ร่องรอยเล็กน้อยที่ยึดครองพื้นที่ระหว่างคิ้วอยู่ไม่นานนัก ก่อนที่ยุนซองจะยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนทุกที 

“ฉันสงสัยเหตุผล” 

“เพราะว่ากรรมการผู้จัดการ คงจะทำให้ผมพอใจไม่ได้ครับ” 

ถ้ามีโอกาสที่จะเปิดการ์ดที่เตรียมเอาไว้แล้วล่ะก็ ต้องเป็นตอนนี้แหละ 

“คงไม่ได้หมายถึงเรื่องเซ็กซ์หรอกนะ” 

“ครับ เรื่องเซ็กซ์” 

ฮันฮีไม่พูดต่อแม้แต่คำเดียว ถ้าคืนนี้ผ่านไปและพรุ่งนี้เช้ามาถึง เขาไม่รู้ว่าจะเสียใจกับการกระทำของตัวเองตลอดไปไหม แต่เขาทิ้งสติครึ่งหนึ่งของตัวเองไปนานแล้วหลังถูกคุกคามอย่างไม่ถูกต้องจากเหตุการณ์ในการทำงานก่อนหน้านี้ เพราะว่าอึ้งจนพูดไม่ออกกับการรับมือของเจ้านายต่อการคุกคามทางเพศนั้น 

ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็แค่ถามว่าจะเพิ่มการไล่ออกด้วยไหม ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเอาความกังวลของวันพรุ่งนี้ มาใช้ในวันนี้ ยิ่งกว่าที่จะกังวลแบบนั้น อย่างน้อยตอนนี้ความจริงที่ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขากำลังทำหน้าหงิกงออย่างชัดเจนก็สำคัญมากกว่า คิ้วของยุนซองขมวดแน่น หรือในอีกนัยหนึ่งก็หมายความว่าฮันฮีสามารถทำให้อีกฝ่ายแกว่งได้มากขนาดนั้นเลยแหละ และเขาหวังว่าตัวเองจะไม่รู้สึกตื่นเต้นกับความจริงนั้นเพิ่มอีก 

คุณเองก็ลองโดนหลอกดูสักครั้งสิ... ความในใจของเลขาที่น่าสงสารถึงเจ้านาย 

“ไม่คิดว่ามันไม่น่าเชื่อถือเกินไปหน่อยเหรอ กับคำพูดแบบนี้จากผู้ชายที่เสร็จด้วยมือของฉันเมื่อสิบห้านาทีก่อนน่ะ” 

การตอบโต้ถูกส่งกลับมาทันที คราวนี้มีร่องรอยเกิดขึ้นบนหน้าของฮันฮีเล็กน้อย 

“เธอก็ปลดปล่อยออกมาใช่ไหมล่ะ” 

ยุนซองลุกขึ้นอีกครั้งก่อนจะมายืนอยู่ตรงหน้าฮันฮี ตอนนี้กลิ่นน้ำหอมของชายหนุ่มที่คิดว่าคุ้นเคยวูบเข้ามาอย่างรวดเร็วพอๆ กับระยะเวลา 

กลิ่นน่ะ เป็นการกระตุ้นสัญชาตญาณที่ชัดเจนสุดในบรรดาสัมผัสทั้งห้า หมายถึงมันผ่านเข้ามาโดยที่เขาก็ไม่รู้ตัว ยิ่งถามว่า ’ปลดปล่อยออกมาเหรอ’ ด้วยเสียงทุ้มๆ แบบนั้น ความรู้สึกเหมือนตกลงไปในหุบเขาลึกที่อยู่ระหว่างความต่ำช้ากับความงดงาม 

“...ครับ” 

เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องกับการโกหกไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ไหนก็ตาม ในความคิดของฮันฮีมันเป็นแบบนั้น เขาจึงทำได้แค่ยอมรับมันอย่างสุภาพ 

แต่ไม่ได้หมายความว่ายอมรับความพ่ายแพ้ซะหน่อย 

“ก็เสร็จครับ หมายถึงเพราะว่ากรรมการผู้จัดการสัมผัสมันน่ะครับ” 

“แล้วถ้าอย่างนั้น ยังจะบอกว่าฉันไม่สามารถทำให้เธอพอใจได้อีกเหรอ” 

ความมั่นใจที่ไม่มีที่มาก็ยังคงไม่รู้ขอบเขต ฮันฮีกลั้นคำถามที่จะย้อนถามกลับไปว่าแค่การจัดการกับแท่งเนื้อร้อนด้วยมือเล็กๆ น้อยๆ น่ะ คิดว่าอยู่เหนือความคาดหมายของเขาเหรออย่างเต็มที่ ส่วนที่ฮันฮีอยากจะพูดตั้งแต่แรกน่ะ ไม่ใช่ปัญหาแบบนั้นหรอก 

“ครับ คงจะไม่สามารถทำให้พอใจได้เลย” 

เพราะเขามีความมั่นใจ ความมั่นใจที่ว่าผู้ชายในสเปกที่สมบูรณ์แบบคนนี้คงไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้แน่นอน 

สายตาของคนสองคนสบกัน สุดท้ายก็ถึงเวลาที่ฮันฮีจะต้องหงายการ์ดแล้ว 

“เพราะว่าผมน่ะ เป็นมาโซคิสต์ที่รุนแรง” 

ความคิดเห็น