LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรร้าย⚔ # 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.6k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรร้าย⚔ # 2
แบบอักษร


โคตรร้าย⚔ # 2

ผมว่าอาม่าอาจจะเหนื่อยเเล้วกับการจับคู่ให้ผมกับหลานๆ ของเพื่อนท่าน เพราะหลังจากวันที่ผมปีนบ้านหนีวันนั้นก็ผ่านมาเกือบเดือนเเล้ว ท่านก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจับผมคลุมถุงชนกับใครอีก


...ดีจังเลย^^


ผมทิ้งตัวลงนอนยืดตัวยาวเหยียดเต็มพื้นที่บนโซฟาขนาดใหญ่ เอื้อมมือหยิบของว่างที่มีคนเตรียมไว้ให้เข้าปากอย่างสบายใจ อีกมือก็กดรีโมททีวีเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ


“สบายจังเลยน่ะ” ผมเบนสายตาจากทีวีเครื่องใหญ่ ไปหาอาม๊าของตัวเองที่ยืนกอดอกมองมาที่ผมอยู่

“ม๊ามีไรอะ?” ท่านเดินเข้ามาใกล้ๆ ผมเลยต้องขยับตัวกลับมาอยู่ในท่านั่ง ก่อนจะพูดถามออกไป

“ไม่เรียน ไม่เเต่งงาน เเล้วก็จะไม่ทำอะไรเลยหรือไงเรานะ” อาม๊าเดินมานั่งลงข้างๆ ผม ก่อนจะพูดออกมาอย่างอ่อนใจ


ยอมรับครับยอมรับว่าเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง….ไม่เอาอะไรสักอย่าง เเต่ผมมีเหตุผลไง เหตุผลก็…


“ก็คุณยังไม่เจออะไรที่ถูกใจอะม๊า” นั่นเเหละเหตุผลของผม ใช้ได้กับทุกๆ เหตุการณ์

“คุณ...คุณจะ 25 เเล้วนะลูก เพราะเเบบนี้ไงอาม่าเขาถึงได้ต้องเข้ามาจัดเเจ้งให้”

“ไม่เกี่ยวเลยม๊า”

“เเล้วจะเป็นเเบบนี้ไปถึงเมื่อไร”

“ก็...เรื่อยๆ มั้งม๊า...ไม่เอาสิ อย่ากดดันคุณ...ขึ้นห้องดีกว่า คุยเรื่องนี้ทีไรปวดหัวทุกที”

ผมว่าออกมาเเบบนั้นเเล้วรีบชิ่งหนีขึ้นห้องมาอย่างรวดเร็วเลยไม่ทันได้ฟังคำพูดของอาม๊าที่พูดตามหลังมา

“คราวนี้ม๊าก็คงช่วยคุณเเบบคราวที่เเล้วไม่ได้เเล้วน่ะ”


...ตกเย็น


ผมไม่รู้ว่าบรรยากาศรอบตัวมันสงบเกินไปหรือเปล่า คล้ายๆ ทะเลก่อนจะเกิดพายุยังไงยังงั้น?


บ้า! มึงอะคิดมาก...ได้เเต่ปลอบใจตัวเอง สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่


“อาม่า~” เเล้วส่งเสียงเรียกอาม่าไปอย่างอารมณ์ดี วิ่งเข้าไปหาออดอ้อนท่านก่อนเลยเป็นขั้นเเรก

“มาๆ กินข้าวๆ” อาม่าว่าออกมาเเบบนั้น ผมเลยเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆ ท่าน


บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้มันเเปลกๆ หรือเปล่าเนี่ย ทำไมทุกคนมองหน้าผมเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง ทั้งอาป๊าอาม๊า รวมไปถึงพี่เเทนด้วย เเล้วไหนจะอาม่าที่จู่ๆ ก็มาทานข้าวที่บ้านด้วยอีก


….เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? หรือว่าวันนี้วันอะไร??


นึกไม่เห็นออกเลยวะ--??


“วันนี้วันอะไรเหรอ ทำไมอาม่ามากินข้าวที่บ้านอะ?” ผมหันไปกระซิบถามพี่เเทน เเต่เหมือนเสียงจะดังเกินไปทำให้คนที่ตอบกลับมาคือบุคคลที่ 3 ที่ถูกพลาดพิงถึง

“มาคุยเรื่องของลื้อไง”

“คุยเรื่องของคุณ? ดูตัวอีกเเล้วเหรอม่า!” ผมเริ่มโวยวาย สีหน้าชัดเจนว่าขัดใจสุดๆ

“ลื้อไม่เเต่งเพราะไม่ได้ชอบผู้หญิงใช่ไหม” อ้าว?


หรือไม่ได้มาเรื่องดูตัว??


“...ครับ คุณไม่ได้ชอบผู้หญิง” ผมพูดตอบออกไป ทั้งๆ ที่ก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์นั้นเเหละ


เเต่สิ่งที่ผมตอบไปคือความจริง ผมไม่ได้ชอบผู้หญิง รู้ตัวเองตั้งเเต่ตอนเรียนมัธยมปลายเเล้ว เเต่ผมก็ไม่ได้อยากจะไปเเต่งหญิงเลียนเเบบพวกเธอๆ ด้วย เเละก็ไม่ได้รู้สึกชอบผู้ชายเป็นพิเศษ ออกจะรู้สึกขนลุกเวลาถูกผู้ชายที่เป็นเเบบนั้นมาโดนตัว….อาจเพราะเหตุการณ์นั้นหรือเปล่าก็ไม่เเน่ใจ เเต่ที่รู้เเน่ๆ ก็คือ ผมว่าตัวเองก็ไม่ได้รู้สึกอยากจะคบทั้งผู้หญิงเเละผู้ชายนั้นเเหละ…..


...ผมก็เลยไม่มั่นใจว่า ตัวเองเรียกว่า เกย์ กะเทยพวกนั้นได้หรือเปล่า


เเต่เเล้วไงวะ! ก็เเค่ไม่ได้ชอบผู้หญิงปะ...ใครอย่างมาด่าหน้าว่า “ไอ้ตุ๊ด” น่ะ พ่อตบคว่ำ!!


เเต่ถึงผมจะพูดออกไปเเบบนั้น ก็ดูเหมือนทุกๆ คนในบ้านจะไม่มีใครตกใจเลยสักคน อาจจะเพราะพอจะเดาได้กันอยู่บ้างเเล้วหรือเปล่าอันนี้ไม่เเน่ใจ


“อือ ไม่เป็นไรๆ อั้วพอจะเข้าใจเเล้ว นี่คงเป็นเหตุผลที่ลื้อไม่อยากเเต่งสินะ” คำพูดขออาม่ามันทำผมงงนิดหน่อย เเต่ผมว่าผมจับใจความถูกนะ

“มันก็ไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดหรอกม่า” ผมพูดเสียงอ่อน ก่อนจะพูดต่ออีกเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

“ม่าพูดเเบบนี้...จะไม่จับคุณเเต่งกับหลานสาวใครอีกเเล้วใช่ไหมครับ”


หน้าระรื่นเลยทีนี้^^ โคตรจะดีเลย จะได้ไม่ต้องทำอะไรเสี่ยงตายอีก...คิกๆ


คืนนี้คงจะเป็นคืนที่ผมหลับฝันดีมากที่สุด ชีวิตของผมต่อจากนี้จะสงบสุขเเบบสุดๆ เเล้ว ไม่ต้องหนี ไม่ต้องกังวล


ฮ่า...สบายจายยย~

.

.

.

เเต่เหมือนผมจะชะล่าใจมากไป!!


วันต่อมาอาม่ามาที่บ้านเเต่เช้า มันคงไม่เเปลกอะไรถ้ามาคนเดียวหรือมากับอากง เเต่นี้อาม่าดันมาพร้อมกับเพื่อนของอาม่าอีกคน อ่ะๆ! ...มันก็คงไม่เเปลกอีก เเต่ที่เเปลกก็คือ เพื่อนอาม่าดันพาหลานชายมาด้วยเนี่ยสิ!!!


หรือนี่จะเป็น พายุกำลังจะโถมเข้าชายฝั่งกัน!


ว่าเเล้วว่าเหตุการณ์มันสงบเกินไป-*-!!


“อะไรอะม่า! ไหนว่าเข้าใจเเล้วไง เเล้วนี้ม่าพาเพื่อนม่ามาทำไมอีก” ผมเริ่มโวยวายเสียงดัง

“ก็นี้ไงอาคุณ ลื้อไม่ชอบผู้หญิง ม่าก็หาหลานผู้ชายมาให้ เเล้วลื้อจะเอายังไงอีก”


ดูดู๊ดู ดูเธอทำ! ....ยังจะมาถามฉันได้-^-!


“คุณจะไม่เเต่งไงม่า จะชายจะหญิงคุณก็ไม่เเต่งทั้งนั้นอ่ะ!” ผมตะโกนออกไปเสียงดัง หันหลังเตรียมวิ่งเต็มกำลัง

เเมร่งเอ๊ย! นึกว่าจบเเล้วนะเนี่ย!!

“อาเอ็มจับอาคุณให้อั้วที”


ผมกำลังจะวิ่งหนีพ้นจากประตูห้องรับเเขก กำลังจะถึงบันไดขึ้นชั้นสองอยู่เเล้ว! เเต่เเล้วตัวของผม มันก็หยุดชะงัก ไม่พอเเค่นั้นตัวของผมมันยังลอยสูงขึ้นจากพื้นเหมือนพวกมีพลังวิเศษ


เเต่เปล่าเลย- -


ผมไม่ได้มี เเละสาเหตุที่ผมลอยขึ้นจากพื้นได้ก็ไม่พ้นไอ้เวรหน้านิ่งที่มากับเพื่อนอาม่านั้นเเหละ


“ปล่อย! ปล่อยนะเว้ย!”


ผมถูกเเมร่งหิ้วหลังคอจนตัวลอย เเล้วเเมร่งก็เดินพาผมกลับมาหาอาม่าที่นั่งรออยู่ พาผมมาทั้งๆ ที่ยังหิ้วหลังคออยู่เเบบนั้นเลยด้วยซ้ำ...เเล้วดูท่ายืนมันดิ ยืนสบายๆ เหมือนไม่ได้หิ้วคอผมอยู่เเบบนั้น…


ตัวกูไม่เบาขนาดนั้นเลยหรือไง ไอ้เวร--!


“ปล่อยนะเว้ย! ปล่อยกู” ผมดิ้นสุดพลัง เเต่เเมร่งก็ยังยืนนิ่งๆ เหมือนไม่รู้สึกห่าอะไร


โอโห้! นี้มึงดูถูกน้ำหนักมวลกายของกูขนาดนี้เลย!


“คิดถูกจริงๆ เลยที่ไปปรึกษาเรื่องหลานกับลื้อ”

“ยินดีจ๊ะ” ยินดีอะไร! นี้ใช่เรื่องน่ายินดีหรา!!

“อาคุณ อั้วจะถามลื้ออีกครั้ง จะเเต่งกับอาเอ็มไหม”

“ไม่มีทาง คุณไม่เเต่ง!” ผมพูดออกไปเสียงเเข็ง จริงจังกับคำตอบของตัวเองมาก พูดออกไปทั้งๆ ที่ยังโดนไอ้เวรหน้านิ่งนี้ดึงหลังคอเสื้อจนตัวลอยอยู่เนี่ยเเหละ


อาม่าหันมายิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มที่ชวนขนลุกมากๆ บอกเลย ก่อนที่ท่านจะหันไปสั่งพี่ชายของผม


“อาเเทน ลื้อขึ้นไปเก็บข้าวของอาคุณให้อั้วที เอาที่จำเป็นๆ น่ะ อ้อ! เเล้วก็เอามือถือกับกระเป๋าตังค์บัตรอะไรของมัน เอามาให้อั้วให้หมดเลย ไม่ต้องให้มันติดตัวไป”

“....ครับอาม่า” พี่เเทนหันมามองหน้าผมด้วยสายตาสงสารปนเห็นใจ เเต่ก็คงจะช่วยอะไรผมไม่ได้ถึงต้องเดินขึ้นไปชั้นสองเพื่อทำตามคำสั่งของอาม่า

“อาม่าจะทำอะไร!”

“ก็ในเมื่อลื้อไม่เเต่ง งั้นอั้วก็ยกให้อาบีเอ็ม อีเอาไปฟรีๆ เลยเเล้วกัน”

“อาม่า!!”

“ไปเถอะอากรองเเก้ว เราออกไปจิ๊บน้ำชายามมบ่ายกันดี...อ้อ! อาเอ็มอั้วฝากเฝ้าอีไว้ก่อนนะ พออาเเทนขนของอาคุณลงมาลื้อก็พาตัวไปได้เลย”

“ครับ” มึงจะไปรับคำเขาทำไมเนี่ย!


ผมหันไปมองเเมร่งตาขวาง เเสดงจุดยืนชัดเจนว่ากูไม่พอใจ ไม่พอใจมึงมากด้วย!


อาม่ามองมาที่ผมซึ่งยังโดนมันหิ้วคออยู่ เเล้วอมยิ้มชอบใจ ก่อนจะพาเพื่อนของท่านเดินออกไปด้านนอก ผมมองตามจนสุดเเล้วจึงหันมามองตาขวางใส่ไอ้เวรนี้อีกรอบ


“ปล่อยกู!!”


ตุบ! นี้คือเสียงที่ตัวของเขากระทบเข้ากับพื้นผิวของโซฟาอย่างจัง-*-


เออไม่เถียงครับ ว่าตัวเองเป็นคนเรียกร้องให้เเมร่งปล่อย เเต่ก็ไม่คิดไงว่าเเมร่งจะโยนผมลงบนโซฟาเเรงขนาดนี้…


จุกเลยไอ้เหี้ย!


พอโยนผมลงโซฟาเสร็จ เเมร่งก็เดินเท่ๆ ไปนั่งลงที่โซฟาอีกตัว เเล้วเหลือบมามองผมนิดหน่อยก่อนจะหยิบมือถือของเเมร่งออกมาเล่น….


ดี^_^


...ชะล่าใจไปเถอะมึง เดี๋ยวพี่คุณคนนี้จะเเสดงฤทธิ์เดชของตัวเองให้ดูเอง!


“นั่งลง”


เเต่ยังไม่ทันที่ตูดของผมจะหลุดออกจากพื้นผิวของโซฟาเกิน 5 เซนติเมตร ไอ้เวรหน้านิ่งก็เงยหน้ามาจากจอมือถือของมันเเล้วจ้องผมตาขวาง จนผมต้องยอมนั่งลงตามเดิม...ไม่ใช่ว่ากลัวมันนะ เเต่ว่า..เอ่อ..เเต่ว่าผมจุกอยู่


...ไม่ได้กลัวเเมร่งหรอก จริงๆ -*-


เชื่อไหมเนี่ย! เชื่อดิผมไม่ได้กลัว!!


ว่าเเต่เเมร่งรู้ได้ไงว่าผมกำลังจะหนี! หรือเเมร่งมีเซ้นส์...หรือเเมร่งอ่านใจได้...หรือว่า!


“นั่งเฉยๆ ได้ไหม มันน่ารำคาญ!” เเมร่งพูดออกมาเสียงเรียบนิ่ง เหมือนกำลังบ่นให้ตัวเองฟัง


เดี๋ยวนะๆ! เมื่อกี้ผมยังไม่ทันพูดอะไรออกไปเลย เเล้วมันบ่นรำคาญออกมา หรือว่าเเมร่งจะอ่านใจได้จริงๆ ถึงได้รู้ว่าผมกำลังโวยวายในใจอยู่


“ทำหน้าโง่อะไรของมึง?!” -*- หน้าโง่?

“นี้มึงด่ากูเหรอ!!”

“เเล้วมีหมาตัวไหนอีก” ชัดเลยว่าเเมร่งด่าผม!

“กูยังไม่ทันทำอะไร!”

“หน้าโง่ๆ ของมึงมันฟ้องหมดเเหละ ว่ามีความคิดเหี้ยๆ อยู่”


อื้อฮือ! ทั้งหน้าโง่ ความคิดเหี้ยๆ! มึงจะมากไปเเล้ว


“นั่งลง!” พอผมเด้งตัวลุกปุ๊บ เเมร่งก็กดเสียงต่ำปั๊บ

“เออ!” เเล้วทำไมต้องยอมเเมร่งวะเนี่ย! ไม่เข้าใจตัวเองเลย ให้ตาย-*-


ผมเงียบไปสักพัก ก่อนจะคิดได้ว่าตัวเองควรจะเปลี่ยนเเผนใหม่เเล้ว ในเมื่อเเมร่งไม่ยอมให้ผมหนี ก็คงต้องเปลี่ยนเเผนใหม่ ถ้าหนีไม่ได้ก็ต้องหาพวกล่ะว่ะ


“..มึงอยากจะเเต่งกับกูนักหรือไง”

“.....”

“ถามก็ตอบสิวะ!!”

“ไม่” มันเหลือบตามามองผม เเล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะกลับไปจ้องมือถือของตัวเองเเล้วตอบออกมาเสียงนิ่ง

“เเล้วมึงจะช่วยอาม่ากูทำไม เเค่มึงปล่อยกูให้หนีไปเราก็ไม่ต้องเเต่งกันเเล้ว”


ผมเลือกที่จะไม่สนใจท่าทีรำคาญๆ ของมัน ก่อนที่ตัวเองจะเเกล้งพูดเสนอเเนวทางเเมร่งไป เเต่นอกจากจะไม่หือไม่อือกับผมเเล้ว เเมร่งยังไม่ยอมละสายตาจากโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมามองหน้าผมสักนิด


ไอ้เวร-*-!


ในมือถือมึงมีอะไรดีนักวะ?

“ก็เเค่ปล่อยกูหนีไปไง ง่ายๆ เอง” ผมยังไม่ละความพยายาม


ยังไงมันก็ไม่ได้อยากจะเเต่งเหมือนกัน เป่าหูนิดหน่อยเเมร่งต้องยอมให้ผมหนีไปละวะ! ยังไงผมก็ต้องหนีจากตรงนี้ไปก่อน เเล้วค่อยคิดหาวิธีง้ออาม่าเหมือนครั้งเเล้วๆ มาก็เเค่นั้น


“เอาน่า ถ้าม่ากูจับได้กูจะบอกเองว่ากูหนีมึง มึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เเค่มึงหลับตา...”


ป๊าบ!


นอกจากจะไม่ร่วมมือเเล้ว เเมร่งยังหยิบหมอนอิงมาปาใส่หน้าผมอีก ไม่พอๆ เเมร่งยังเงยหน้ามาพูดกับผมด้วยใบหน้าเหม็นเบื่อเต็มที


“หุบปากสักที”

“ไอ้เวร!!” เเล้วคิดว่าคนอย่างขอบคุณจะยอมเหรอ มึงเป็นใครห๊ะ!! กล้าดียังไงมาปาของใส่หน้ากัน!


ป๊าบ!


ผมจัดการเอาหมอนอิงที่เเมร่งปาใส่ผมนั้นเเหละ ปากลับไปใส่หน้ามันบาง พอโดนไปเเบบนั้นเเมร่งก็ยอมละสายตาจากมือถือของมันเเล้วลุกเดินมาหาผมเลยครับ…


“อ...อะไรๆ มึงปากูก่อน!”


หมับ!


“เฮ้ย! มึงปากูก่อนนะเว้ย!”


ผมร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ เเมร่งก็จับมือผมเต็มเเรงเเล้วกระชากให้เข้าไปใกล้ๆ มัน


“กูไม่ได้ใจดีเหมือนย่ามึง...อยู่นิ่งๆ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน”

“ปล่อย!”

“เเล้วก็พูดกับกูดีๆ กูโตกว่ามึง”

“....”

“เข้าใจไหม”

“...” ผมยังนิ่งทำหน้าบูด เเล้วเสมองไปทางอื่น

“กูถามว่าเข้าใจไหม!” เเต่เพราะทำเเบบนั้นเเมร่งถึงตวาดขึ้นมาอีกที

“..ค..ครับ” โอโห้! เสียงโคตรหงอเลย


สาบานเถอะว่าเมื่อกี้เสียงผม…


ใครก็ได้มาตรงนี้ที...เเมร่งจะเเดกหัวคุณอยู่เเล้ว อาม่า อาม๊า อาป๊า พี่เเทน...ช่วยคุณด้วย!


“เอ่อ...โทษที...พี่เข้ามาขัดจังหวะสิเนอะ” พี่เเทนพูดเสียงเบา ยกมือเกาเเก้มของตัวเองอย่างเขินๆ ทำตัวไม่ถูก…


อะไร? เเล้วทำไมพี่เเทนมองมาเเบบนั้นวะ


เเล้วผมก็ได้คำตอบ...เป็นใครเข้ามาเห็นก็คงเป็นเเบบพี่เเทนทั้งนั้นเเหละ-*- ก็ท่าของไอ้เวรนี้มันโคตรของโคตรชวนเข้าใจผิดเลย มือข้างหนึ่งกำเเขนของผมดึงเข้าหาตัวเอง ส่วนเเขนอีกข้างก็เท้ากับพนักพิงโซฟาเอาไว้ พูดง่ายๆ มองยังไงก็เห็นว่าเเมร่งกำลังยืนคร่อมตัวของผมอยู่ เเล้วใบหน้าของเรายังอยู่ใกล้กันมากด้วย


...โอ๊ย! อยากจะบ้าตาย…จะเข้ามาทั้งที ทำไมพี่ไม่มาตอนดีๆ ว่ะ พี่เเทน-*-!


ฮืออ อยากจะร้องไห้ T~T


BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น