Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ย้าย!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2561 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ย้าย!
แบบอักษร

​โรงเย็บปัก

"พรุ่งนี้ข้าไม่อยู่ ต้องไปปราบโจร.."ร่างสูงที่นั่งมองคนตัวเล็กปักชุดให้แม่ของเขาสำหรับปีใหม่เกริ่นขึ้นมา เยว่จือเงยหน้าขึ้นมองทันที

"ทำไมจู่ๆจะไปล่ะเพคะ"นางขมวดคิ้วเจ้าหากันแน่น เมื่อวานก็ไม่เห็นบอกทำไมมาบอกวันนี้ล่ะ พอจะไปแล้วเพิ่งมาบอกเช่นนี้นางก็เตรียมอะไรให้ไม่ทันน่ะสิ

"เรื่องด่วน เป็นความลับ" ที่ต้องเก็บให้เงียบเพราะโจรกลุ่มนี้เป็นกลุ่มใหญ่ทั้งยังมีคนหนุนหลังอยู่ หากเขาบอกใครไปข่าวอาจจะรั่วได้    อีกอย่างหากองค์ชายอื่นๆรู้เข้าก็อาจถูกแย่งไปก็ได้

"อืมมม เช่นนั้นหม่อมฉันให้นี่ไว้เป็นเครื่องรางเพคะ^^"นางยื่นเชือกถักจีนสีน้ำเงินที่มีหยกรูปดอกไม้ให้เขา 

"เครื่องรางเช่นนั้นรึ"เขามองเชือกถักอย่างไม่เข้าใจ เชือกนี่จะเป็นเครื่องรางได้อย่างไร

"มันคือเครื่องรางของข้าเองเพคะ ข้าทำเองกับมือเลยนะเพคะแม้แต่หยกนี่ก็ออกแบบเอง.   ข้าเอาไว้คู่กับนกตัวนี้^^"นางหยิบนกที่เขาเคยให้นางขึ้นมา

"ตอนที่ท่านช่วยข้าไว้แล้วให้สิ่งนี้มาข้าก็พกมันติดตัวตลอด พอข้าเจอเรื่องร้ายๆแล้วขอให้เครื่องรางนี่ช่วยท่านก็มาช่วยข้าเสมอ^^"

"นี่ของเล่นของข้ากลายเป็นเครื่องรางไปแล้วรึ^^"เขาลูบผมนางอย่างเอ็นดู เยว่จือยิ้มออกมาอย่างอายๆ แต่เมื่อนางมองไปรอบๆนี่สิ...

"ข้าว่าช่วงนี้องค์ชายยิ้มบ่อยไปรึไม่?" เขายิ้มก็ดีอยู่หรอกแต่จะไม่ดีก็ตรงที่นางกำนัลพากันเคลิ้มไปถึงไหนแล้ว ดูสินางกำนัลพวกนี้มองกันตาเยิ้มเลย เขาเป็นคนของนางนะ!!!

"ฮ่าๆๆมีคนหึงหวงข้าอีกแล้วสิ"

"ยังจะมาหัวเราะอีก!ถ้าไม่หยุดก็เอาคืนมาเพคะหม่อมฉันไม่ให้แล้ว"นางชักสีหน้าไม่พอใจทันที ชอบให้คนอื่นมองนักรึไง

"อะไรกันเจ้าให้ข้าแล้ว ข้าไม่คืนให้หรอก"

"หึ่ย!"เยว่จือก้มหน้าก้มตาปักชุดต่อไม่สนใจคนที่เอาแต่นั่งจ้องนางอีก เอาเถิดอยากทำอะไรก็ทำ!อยากให้ใครมองก็เชิญ!

"ทุกคนออกไปให้หมด"เอ่ยสั่งเสียงเรียบด้วยสีหน้าดุดันต่างกับตอนคุยกับคนตรงหน้าลิบลับจนนางกำนัลรีบออกไปจนหมด

"ทีนี้ข้ายิ้มได้แล้วใช่รึไม่^^"

"ท่านนี่มัน! เห้ออออออ"ถอนหายใจในความเกินเหตุของเขา เขาทำเช่นนี้งานที่มีก็ยิ่งล่าช้าน่ะสิ

"ข้าไม่อยู่เจ้าดูแลตัวเองดีๆล่ะ"

"ข้าก็อยู่แต่โรงเย็บปักนี่แหละจะไปไหนได้เล่า"ชีวิตนางก็ไปอยู่ไม่กี่ที่ หลักๆก็โรงเย็บปักกับเรือนพัก อ่อมีอีกที่ตำหนักเขานี่แหละ -o-

"เอาไว้ข้าจัดการอะไรเรียบร้อยข้าจะพาเจ้าไปข้างนอกวังดีรึไม่"

"ท่านพูดแล้วนะ ถ้าผิดคำพูดจ้าจะเลิกตัดชุดให้ท่าน"

"ถึงกับเอาชุดมาขู่ข้าเชียวรึ!"ไม่อยากจะบอกว่าเขามีเก็บไว้ไม่รู้กี่ตัว ชุดที่นางตัดให้เขาเก็บไว้หมดเอามาใส่แค่ไม่กี่ตัวเท่านั้นเอง ส่วนใหญ่จะแอบสั่งให้คนนำมาให้มากกว่า

วันต่อมา

"เห้อออ รีบออกเดินทางไปไหนนะรอหน่อยก็ไม่ได้" เยว่จือนั่งบ่นอุบขนาดตื่นแต่เช้าว่าจะไปส่งเจาก็ยังไม่ทัน ไม่รู้จะรีบไปไหน

"เจอกันอีกแล้ว ซือเยว่จือ.." จากที่เดินก้มหน้าก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของน้ำเสียงชวนมีเรื่องนี่ นี่นางจะหลบไม่พ้นจริงๆรึ

"ถวายพระพรเพคะองค์ชายห้า" ไร้ซึ่งคำสั่งให้ลุกขึ้นอีกตามเคย จะตามกลั่นแกล้งนางให้ได้เลยสินะ อีกหน่อยขานางคงกล้ามขึ้นเป็นแน่

"ว่าแต่มาทำอะไรที่หน้าวังแต่เช้ากันล่ะ คงไม่ได้มาดักรอข้าใช่รึไม่" เหอะ!นางอยากจะหัวเราะในความหลงตัวเองของเขาจริงๆ คนแบบนี้ควรต้องมาดักรอด้วยรึ แค่พบหน้ายังไม่อยากเลย

"ทำหน้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร!!"   องค์ชายห้าถึงกับหงุดหงิดขึ้นมา เขาเป็นถึงองค์ชายสตรีใดก็ล้วนอยากได้เขาอยากแต่งให้เขา     ใจจะขาดแต่นาง!นางกลับทำหน้าเหมือนเอือมระอานักหนา

"หม่อมฉันแค่เหนื่อยจากงานเพคะ องค์ชายอย่าได้ถือสาเลย"

"เหนื่อยจากงานรึ? อยู่ตำหนักฮองเฮาเเล้วเหนื่อยนักข้าจะให้เจ้ามาอยู่ตำหนักข้าแทนดีรึไม่เล่า? " 

"จุ๊ๆๆแต่บังเอิญข้าไม่ต้องการนางกำนัล   เย็บปักตัดชุดอะไรเเล้วนี่สิ เหลือแต่หน้าที่ปัดกวาดเช็ดถูเจ้าทำได้รึไม่" เขาปรายตามองอย่างเย้ยหยัน เยว่จือพยายามข่มความโกรธเอาไว้ การอยู่ในวังมาสามปีสอนอะไรหลายๆอย่างให้นาง การใช้อารมณ์มีแต่จะทำให้ทุกอย่างมันแย่

"เรื่องนี้หม่อมฉันไม่มีสิทธิตัดสินใจ หม่อมฉันเป็นบ่าวของฮองเฮาย่อมต้องทำตามที่นายสั่ง  นายสั่งอย่างไรก็ทำตามเช่นนั้น"

"เหอะ! เช่นนั้นมาดูกันสักหน่อยเป็นอย่างไรเล่า ระหว่างองค์ชายอย่างข้ากับนางกำนัลปากดีอย่างเจ้าใครจะสำคัญกว่ากัน! หึ!เตรียมตัวมาเป็นขี้ข้ารับใช้ข้าได้เลย!"เยว่จือมองเขาเดินออกไปอย่างหงุดหงิดก็ยิ่งหนักใจ คนพาลเช่นนี้มีแต่จะสร้างเรื่อง หากเขาทำดังที่พูดจริงๆนางจะทำเช่นไรดี...

เวลาต่อมา

ตำหนักฮองเฮา

"ถวายพระพรพ่ะยะค่ะ"

"ลมอะไรหอบองค์ชายห้ามาพบข้าได้นะ    มานั่งก่อนสิเจ้ามาทันเวลาน้ำชาข้าพอดีเลย" 

"ข้ามีเรื่องอยากรบกวนพระองค์หน่อย       พ่ะยะค่ะ"ทันทีที่นั่งลงก็เปิดประเด็นทันที เขามั่นใจว่าอย่างไรเสียฮองเฮาคงเห็นแก่หน้าเขายกนางให้เขาแน่ๆ

"มีอะไรรึ?"

"ข้าอยากได้นางกำนัลที่ชื่อซือเยว่ซิน ให้นางมาทำงานที่ตำหนักข้าได้รึไม่"

"เยว่ซิน....เจ้าอยากได้นางไปทำไมกัน           รึคนตำหนักองค์ชายห้าหาคนมีฝีมือไม่ได้"

"!!!!!"นี่เขากำลังถูกปฏิเสธงั้นรึ!!!

"เยว่ซินเป็นถึงบุตรสาวเจ้ากรมคลังที่จงรักภักดีไม่เคยคดโกงทำผิดเลยสักครั้ง ฝีมือนางก็นับว่ายอดเยี่ยมกว่าใครที่ข้าเคยพบข้าคงให้เจ้าไม่ได้จริงๆ"นางเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน เรื่องในวังนางรู้ทุกอย่างดีเพียงแต่จะพูดหรือไม่ก็เท่านั้น ดูอย่างวันนี่คนอย่างองค์ชายห้าอารมณ์ร้อนอันธพาลเดาความคิดได้ไม่ยากแค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้ว

"นี่พระนางจะปฏิเสธคำขอของข้ารึ!" เอ่ยออกมาเสียงดังด้วยความไม่พอใจ ทำแบบนี้หักหน้ากันชัดๆ!

"พี่ห้า!ท่านเสียมารยาทเกินไปแล้ว ถวายพระพรพ่ะยะค่ะฮองเฮา" องค์ชายเจ็ดที่ได้รับคำสั่งจากองค์ชายสี่ให้รีบมาตามพี่ชายกลับก่อนจะก่อเรื่องรีบถวายคำนับทันที

"ตามสบาย ข้าขอพูดไว้เลยว่านางกำนัล เยว่จือคนนี้ข้ารักนางเหมือนลูกสาว และด้วยฝีมือของนางที่หาคนเทียบไม่ได้ข้ายิ่งไม่คิดยกนางให้ใครทั้งนั้น"

"องค์ชายข้าไม่ได้คิดหักหน้าท่าน ก่อนหน้านี้องค์ชายหกเองก็มาขอตัวนางให้มารดามาขอแทนด้วยซ้ำข้าก็ไม่ได้ยกให้ อย่าได้โกรธเคืองเลยข้ายกนางให้เจ้าไม่ได้จริงๆ" 

"ก็ได้!ในเมื่อไม่ให้ก็ไม่เป็นไรพ่ะยะค่ะ ข้าคงไม่อาจบังคับใครได้ หมดธุระข้าแล้วข้าขอตัว!" 

"ข้าต้องขอภัยแทนพี่ห้าด้วย พี่ห้าใจร้อนคงไม่ทันคิดให้ดีไม่รังวังคำพูดกิริยาขอฮองเฮาอย่าได้โกรธเคืองเลย" 

"เอาเถิดข้าเข้าใจ มีคนดีมีฝีมืออยู่ใครๆก็อยากได้ข้าไม่ถือหรอก"

"ขอบพระทัยที่ไม่ทรงถือสา วันนี้รบกวนพระองค์แล้ว ข้าขอตัวก่อน ทูลลาพ่ะยะค่ะ"

"อืม " นางยิ้มตอบก่อนจะก้มลงจิบชาต่อ

"ไปตามเยว่จือมาพบเรา"ทันทีที่องค์ชายเจ็ดกลับไปนางก็ให้คนไปตามเยว่จือทันที เรื่องนี้ชักจะไม่ดีเสียแล้ว 

ตำหนักองค์ชายสี่

"หึ่ย!ช่างน่าเจ็บใจยิ่งนัก!"องค์ชายห้าวางจอกสุราลงอย่างแรง ทำแบบนี้ไม่ไว้หน้ากันเลย แพ้ให้นางกำนัลคนเดียวช่างขายขี้หน้านัก!

องค์ชายสี่ที่กำลังคัดอักษรอยู่ปรายตามองน้องชายต่างมารดากงง่อนจะคัดต่อไป

"พี่ห้าคิดจะทำอะไร ทำเช่นนี้มีแต่สร้างปัญหาเพิ่มความวุ่นวายไม่เห็นเราจะได้ประโยชน์อะไรเลย" องค์ชายเจ็ดต่อว่าทันทีที่มาถึง

"หึ! นางปากดีกับข้าก่อน คิดจะสั่งสอนนางเสียบ้างไม่คิดเลยว่าจะถูกหักหน้ากลับมาเช่นนี้!"รินสุราแล้วกระดกทีเดียวหมดจอกอย่างหัวเสีย

"เรื่องเท่านี้ท่านก็ทำเป็นเรื่องใหญ่ หากพระนางเกิดเอาเรื่องที่ท่านเสียกิริยาไปฟ้อง       คิดรึไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร!" 

"เหอะ!ดีที่พี่สองไม่อยู่ไม่เช่นนั้นคงเป็นเรื่อง"

"องค์ชายสองรึ!หึ!ข้าไม่กลัวเลยสักนิดกับอีแค่ฝึกทหารข้าก็ทำได้!"

"ท่านมั่นใจรึ ในขณะที่เค้าเคยรบจนได้       หัวเมืองมาหลายหัวเมือง ท่านยังปราบกองโจรเล็กๆไม่ได้เลย! "องค์ชายเจ็ดเริ่มเหลืออดกับความสิ้นคิดของพี่ชายต่างมารดาเต็มทน หากไม่มีพี่สี่เขาคงไม่คิดจะข้องเกี่ยวกันคนเช่นนี้

"นี่เจ้า!!!!" เขาถึงกับโกรธจนเลือดขึ้นหน้า พวกเดียวกันเองมาดูถูกกันเช่นนี้รึ! นี่กำลังหาว่าเขาไร้ความสามารถสู้เทียนจินไม่ได้ใช่รึไม่!

"พวกเจ้าหยุดได้แล้ว!"องค์ชายสี่ที่ทนฟังมานานเอ่ยขึ้นเสียงดังจนทั้งสองหยุดชะงักไป

"เจ้าไม่ใช่เด็กๆแล้วนะเลิกทำตัวเหมือนเด็กเสียที เราควรเอาเวลามาคิดหาทางสร้างผลงานไม่ใช่เอาเวลาไปไล่บี้นางกำนัลคนนึงมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย"

"น้องเจ็ดที่เจ้าพูดก็ไม่ผิด แต่เรื่องเช่นนี้ควรพูดรึไม่เจ้าลองคิดดูให้ดี"

"ข้าขออภัยพ่ะยะค่ะ ทีหลังจะควบคุมอารมณ์ให้ดีกว่านี้" องค์ชายสี่พยักหน้ารับก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ข้าเองก็ผิดที่ก่อเรื่อง ข้าขออภัยก็แล้วกัน คราหลังจะคิดให้ดีไม่ก่อเรื่องให้พี่สี่ปวดหัวอีก ขอโทษเจ้าด้วยที่พาลใส่"หันไปบอกกับน้องชายก่อนจะยกสุราขึ้นดื่มต่อ

"เห้ออ เอาเถิดขอให้ทำตามที่พูดได้ทั้งคู่ก็แล้วกัน" 

ตำหนักฮองเฮา

"ถวายพระพรเพคะ"

"ตามสบาย"

"ขอบพระทัย"

"เรียกหม่อมฉันมาเรื่ององค์ชายห้าใช่รึไม่เพคะ" นางรีบเปิดประเด็นก่อนทันที หากใช่จริงๆนางก็อยากรู้ว่าผลของเรื่องนี้เป็นเช่นไร

"รู้ตัวด้วยรึ เช่นนั้นก็ไปเก็บข้าวของซะ" เยว่จือถึงกับหน้าเสียเมื่อได้ยินเช่นนั้น นี่นางต้องไปอยู่ตำหนักของคนเช่นนั้นจริงหรือนี่ แค่คิดน้ำตาก็ค่อยๆซึมออกมาแล้วไหลลงมาราวกับทำนบแตก

"ย้ายไปอยู่เรือนติดกับโรงเย็บปักได้แล้ว อยู่ที่เดิมมันอันตราย ข้าเป็นห่วง^^" กะจะแกล้งอีกสักหน่อยแท้ๆใครจะคิดว่าเด็กสาวที่ฉลาดรู้คิดและเข้มแข็งมาตลอดจะร้องไห้ออกมาเช่นนี้

"!!!! ฮึก ฮืออออออออพระนางทรงล้อหม่อมฉันเเรงไปแล้วนะเพคะ!"นางปล่อยโฮออกมาทันที ฮือออนึกว่าจะต้องระเห็จไปอยู่ตำหนักนั้นจริงๆแล้ว 

"โถ่ใครจะปล่อยว่าที่.....ใครจะปล่อยคนมีฝีมือเช่นเจ้าหาได้ง่ายๆที่ไหน ไม่ต้องร้องแล้วข้าไม่ไล่เจ้าไปไหนแล้ว" 

"ต่อให้ไล่หม่อมฉันก็ไม่ไป ฮึก หม่อมฉันจะอยู่รับใช้พระองค์เพคะ" 

"หึๆ ไปจัดการย้ายเรือได้แล้ว เดี๋ยวจะมืดค่ำไปเสียก่อน " เยว่จือยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะทำความเคารพอีกครั้งแล้วกลับออกไป

"เห้ออ นี่ถ้าเทียนจินรู้เข้าล่ะก็คงเป็นเรื่องใหญ่แน่ ข้าจะปิดเรื่องเช่นไรดีนะ"นางเอ่ยพูดกับนางกำนัลคนสนิทอย่างหนักใจ ลูกคนนี้เลือดร้อนขนาดไหนนางรู้ดี ยิ่งเด็กสาวคนนี้เป็นคนสำคัญด้วยแล้วยิ่งยาก

"เรื่องนี้คงปิดได้ยากยิ่งเพคะ"นางกำนัลเฒ่ากล่าวอย่างจนใจ เห็นองค์ชายสองมาตั้งแต่เด็กจนโต เรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆแน่นอน

-----------------------

เยว่จือฟ้องพี่เทียนจินเลยลูก😂  พี่ชาย~น้องถูกแกล้ง😅


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น