facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2561 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1
แบบอักษร

ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด

บทที่ 1



ท้องฟ้ายามอัสดงเป็นสีแดงเข้มจนเกือบจะดำเพราะความมืดมิดที่โรยตัวลงมากลืนกินแสงของดวงอาทิตย์ ท่ามกลางความแห้งแล้งของอากาศในฤดูหนาว ถึงแม้ว่าอากาศจะยังเรียกได้ว่าอบอุ่นจนเกือบร้อนก็ตาม สายตาคู่หนึ่งเหม่อมองไปกับคันดินที่ยกร่องขึ้นมา เหนือผิวดินเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่เจ้าของดวงตาเรียวคู่นั้นเป็นผู้ปลูกและดูแลมากับมือ ยิ่งบรรยากาศเช่นนี้หัวใจของเขาที่เพิ่งแตกสลายมาก็ยิ่งเจ็บช้ำ


ใช่ เขาเพิ่งถูกบอกเลิก จากผู้หญิงคนแรกที่เขาแอบชอบ ตั้งแต่ฮอร์โมนเพศชายทำงานเขายังไม่เคยสนใจใครสักคน ชีวิตพลีให้ดอกไม้ใบหญ้าเพื่อเพิ่มออกซิเจนต่อสู้กับภาวะเรือนกระจก ผู้หญิงที่เขานำดอกไม้ที่ปลูกเองกับมือไปมอบให้ทุกวี่วันเป็นปี จนกระทั่งรวบรวมความกล้าหาญขอผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรักเมื่อสองเดือนก่อน ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยในชั้นปีที่สองเบ่งบานสุดขีด แต่แล้ววันนี้มันก็เหี่ยวแห้งราวกับลูกโป่งถูกเข็มแทง น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วกลับมาหลั่งรินอีกครั้งเมื่อคิดถึงคำตัดรอนจากสาวสวยอดีตดาวมหาวิทยาลัยเมื่อคราวรับน้องใหม่สมัยปีหนึ่ง


“ไม่ ออยจะทิ้งผมไปไม่ได้ ผมรักออยนะ เราคบกันมาตั้งสองเดือนแล้วออยก็รู้ว่าผมรักออยแค่ไหน”


เมื่อตอนบ่าย ผู้หญิงคนนั้นมาที่ใต้ถุนตึกคณะของเขาเพื่อบอกเลิก เหตุผลก็เพราะเจอคนที่ใช่กว่าเขา สายตาเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในคณะจ้องมองเป็นตาเดียวด้วยความเห็นใจ แต่เขาก็ไม่สนใจ ดวงตาเปียกชื้นจ้องมองคนใจร้ายอย่างตัดพ้อ


“ทิวยอมรับเถอะว่าเราไม่เหมาะสมกัน”


สีหน้าเบื่อหน่ายของออย หรือชื่อจริงว่าอลิษา สาวสวยคณะบัญชีกรีดลึกลงมาบนหัวใจดวงน้อยๆของเขา นายทิวไม้คณะเกษตร อลิษายืนกอดอกมองเขาอย่างเวทนา


“อันที่จริงออยก็แค่สงสารทิวหรอก แล้วช่วงสองเดือนที่ผ่านมาออยยังว่างไม่ได้คบกับใครเป็นพิเศษก็เลยคบกับทิวแก้ขัดเท่านั้นแหละ ใครๆก็รู้ว่าออยเคยเป็นดาวของมหาวิทยาลัย มันไม่ได้เหมาะสมกับทิวเลยสักนิด ทิวลองกลับไปมองกระจกที่หอก็แล้วกัน”


ดีนะที่อลิษาไม่ได้บอกให้เขาตักน้ำใส่กะลา เจ้าหล่อนยังทำหน้าเคลิบเคลิ้มเมื่อพูดประโยคถัดไป


“แล้วตอนนี้ออยก็พบกับคนที่ใช่สำหรับออยแล้วด้วย”


ออยพูดออกมาโดยไม่ได้สนใจเลยว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร ใช่สิ ไอ้ทิวไม้มันก็แค่เด็กเกษตรที่แสนจะธรรมดา รักต้นไม้รักท้องฟ้า รักปลา รักซากุระ เอ๊ย พอแล้ว เขาไม่ใช่คนเด่นคนดังของมหาวิทยาลัยอลิษาจึงไม่เห็นคุณค่าในตัวเขา


“ใคร บอกทิวมาทีว่าคนที่ออยบอกว่าใช่มันคือใคร ทิวจะไปต่อยหน้ามัน”


ทิวไม้คร่ำครวญราวกับจะขาดใจ อลิษาส่ายหน้าเมื่อเห็นสภาพของเขา


“คนอย่างทิวเนี่ยนะจะไปต่อยเขา ดูสารรูปตัวเองก่อนเถอะ เป็นเด็กเกษตรซะเปล่าแต่ตัวผอมแห้งแบบนี้ ออยยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทิวยกจอบยกเสียมขึ้น แล้วคนที่ใช่ของออยเนี่ยเขามีกล้ามมีซิกแพ็คเป็นมัดๆ แค่เป่าลมใส่ทิวเบาๆก็ปลิวแล้ว”


“ออยบอกทิวมาเดี๋ยวนี้ว่ามันเป็นใคร ที่บังอาจแย่งออยไปจากทิว”


เขาฝืนตะโกนออกไปทั้งที่แรงจะยืนยังแทบไม่มี แต่อลิษาไม่ได้รู้สึกสักนิดว่ากำลังทำให้หัวใจของเขาแหลกสลาย หญิงสาวยักไหล่พลางมองทิวไม้อย่างสมเพช


 “ถ้าทิวอยากรู้มากออยก็จะสงเคราะห์บอกให้ พี่แบงค์คณะบริหารปีสี่ยังไงล่ะ ออยได้ยินชื่อเสียงของพี่แบงค์มาพักหนึ่งแล้วว่าทั้งหล่อทั้งรวยเรียนดีกีฬาเด่นเคยเป็นเดือนมหาวิทยาลัยมาก่อนด้วย เมื่อไม่กี่วันก่อนออยเพิ่งได้รู้จักกับพี่แบงค์ โอ้โห ออยเพิ่งรู้ว่าคำว่าเพอร์เฟ็คมันเป็นยังไง แล้วก็นะ...”


อลิษาก้าวเข้ามากระซิบที่ข้างหูของทิวไม้ น้ำเสียงสดใสระริกระรี้


“เมื่อคืนออยไปเที่ยวกับเพื่อน เจอกลุ่มของพี่แบงค์ เราแยกไปกันสองคนแล้วเราก็อย่างว่ากันด้วย โอ๊ย ทิว เขาเด็ดกว่าทุกคนที่เคยผ่านมาของออยเลยล่ะ ทิวจะสู้พี่แบงค์ไหวเหรอ สองเดือนมานี้มีแต่จับมือออย รำคาญน่ะมันเสียเวลา”


อลิษาหันมาเหยียดยิ้มใส่ผม


“รู้แล้วก็ลองไปเทียบดูนะ ว่าระหว่างอดีตเดือนมหาลัยอย่างพี่แบงค์กับทิวน่ะ ใครเหมาะกับออยมากกว่ากัน บอกตรงๆนะ ออยไม่อยากไปนั่งขุดไส้เดือนเป็นเพื่อนทิวหรอก คนอะไรก็ไม่รู้ น่าเบื่อ วันๆหมกตัวอยู่แต่สวนดอกไม้ บ๊าบ้า ออยเอาเวลาไปคบกับพี่แบงค์ดีกว่า แค่นี้นะทิว ออยนัดเดทกับพี่แบงค์ไว้ บาย”


หญิงสาวที่เขาหลงรักยกมือโบกอำลาราวกับมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สอำลาตำแหน่ง ทิวไม้ทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นร้องไห้โฮ เพื่อนๆกลุ่มเดียวกันที่มองอยู่ห่างๆกรูกันเข้ามาปลอบใจเขากันยกใหญ่ จนเวลาผ่านไปเขาถึงได้มานั่งทำใจที่แปลงดอกไม้ที่เขารัก ทิวไม้เหม่อมองฟ้าพลางต่อว่าเสียงดังด้วยความเสียใจ


“ฟ้าจ๋าฟ้า ส่งไอ้ทิวมาเกิดแล้วใยต้องส่งไอ้เหี้ยพี่แบงค์อะไรนั่นมาเกิดก่อนด้วยล่ะ ฮือ เห็นไหม ถูกแย่งแฟนเลย”


ผลัวะ!!


เสียงคร่ำครวญของทิวไม้เงียบลงทันทีเมื่อมือใหญ่ของเพื่อนสนิทเขกลงกลางกระหม่อม เขาหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนทั้งสองที่มีฉายาในคณะว่าบัฟฟาโล่กับสมเสร็จ ทิวไม้เรียกเพื่อนด้วยฉายาจนลืมไปแล้วว่าจริงๆพวกมันชื่ออะไร บัฟฟาโล่กับสมเสร็จก็เก๋ดีออก


“มึงตบหัวกูทำไมไอ้บัฟ”


“กูรำคาญเสียงมึงไง ถามโง่ๆ มานั่งทำเป็นพระเอกมิวสิควีดิโออยู่ได้” บัฟตอบไม่ไว้หน้า  


“ไอ้เหี้ยทิวลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ เราต้องไม่ตายเพราะถูกสาวทิ้งโว้ย”


บัฟดึงเพื่อนตัวเตี้ยขึ้นจากพื้นดินพลางตบบ่าปลอบใจ สมเสร็จรีบพูดเสริมเพื่อให้กำลังใจ


“ไอ้พี่แบงค์คณะบริหารนี่กูได้ยินชื่อมันมานานแล้วเหมือนกัน ข่าวว่ามันดังตั้งแต่ปีหนึ่ง บ้านแม่งรวยไงขับรถมาเรียนแต่ละวันไม่ซ้ำคัน แล้วยังหล่อชิบหายวัวตายควายล้ม สาวๆทั้งมหาลัยอยากจะได้แดกมันทั้งนั้นแหละ แต่สายข่าวบอกว่ามันฟันแล้วทิ้งไม่จริงจังกับใครสักคน อีกสักพักแฟนเก่ามึงก็ต้องซมซานกลับมาเพราะถูกมันทิ้ง เชื่อกูดิ”


ควรจะดีใจไหมเนี่ยถ้าอลิษากลับมาอย่างซมซานอย่างที่ไอ้สมเสร็จพูด


“ตอนนั้นกูคงกระโดดโลดเต้นช่ะ ไอ้เหี้ยสมเสร็จ สัส พูดซะกูอยากเห็นหน้าชิบหาย หล่อ รวยเหี้ยๆของมึงเนี่ย”


“เฮ้อ เพื่อนกูอกหัก ทำไงดีว้า” ไอ้บัฟยิ้มมุมปาก “อกหักก็ต้องแดกเหล้า ดื่มๆเพื่อลืมเธอ พาไอ้ทิวมันไปหาที่แดกเหล้าดีกว่า เผื่อมึงจะลืมรักคุดๆของมึงไง”


พวกเพื่อนที่คณะวนเวียนกันหาที่เที่ยวซ่องสุมกันเป็นประจำอยู่แล้ว จะมีก็แต่ทิวไม้นี่แหละที่สิงอยู่ในเรือนเพาะชำหรือไม่ก็นอนอ่านการ์ตูนที่หอพัก เขามันเด็กอนามัยนอนหลังสามทุ่มไม่ได้ ไม่รู้จะดื่มเหล้ากันทำไม ขมคอจะตาย แต่ว่าวันนี้วันพิเศษเพราะเขาอกหัก ทิวไม้จะยอมดื่มแอลกอฮอลล์ให้มันล้างแผลในใจของเขา


“ได้ กูจะไปแดกเหล้ากับพวกมึง ขมแค่ไหนกูก็จะแดกให้หมด ไอ้ทิวจะเมาหนีช้ำ คืนนี้ไม่เมาไม่กลับหอโว้ย”


เขาประกาศศักดาต่อหน้าเพื่อนและแปลงดอกไม้ทั้งปวง






แล้วทิวไม้ก็ตามไอ้บัฟกับไอ้สมเสร็จมาผับดังหลังมหาวิทยาลัยที่พวกมันมากันบ่อยๆ พอมาถึงเพื่อนทั้งสองก็สั่งเหล้ามิกเซอร์และกับแกล้มมาอย่างคุ้นชินสถานที่ ทิวไม้ยังตื่นตากับแสงสีเสียงและผู้คนจนเวียนหัวเมื่อไอ้บัฟกับไอ้สมเสร็จกระซิบกระซาบเม้าเรื่องเขาอยู่


“ไอ้เหี้ยบัฟ มันจะดีเหรอวะที่พาไอ้ทิวมาแดกเหล้า แม่งยิ่งคออ่อนอยู่” ไอ้สมเสร็จหันมามองเพื่อนที่นั่งหน้าตื่นอย่างกังวล “มึงก็รู้ว่าแม่งคออ่อนแค่ไหน จำตอนปีหนึ่งที่ถูกรับน้องไม่ได้เหรอ ที่รุ่นพี่เอาเหล้าฉีดใส่แตงโมแล้วหั่นให้พวกเราแดก ไอ้เหี้ยนี่แดกไม่กี่ชิ้นถึงกับลุกขึ้นถอดเสื้อเต้นอย่างเรื้อน แล้วพอหายเมาเสือกจำเหี้ยอะไรไม่ได้อีก”


“มึงก็อย่าคิดมากจนเยี่ยวเหนียวสิวะสมเสร็จ” ไอ้บัฟปลอบใจเพื่อน “เรามาด้วยคอยคุมมันอยู่ด้วย ไม่เป็นไรหรอกน่า พอมันเริ่มกรึ่มๆเราก็รีบพามันกลับหอให้ไปเรื้อนในห้อง ถือว่าทำให้เพื่อนเราหายเสียใจเพราะถูกสาวทิ้งโว้ย อย่ามัวพูดมาก แก้วแรกต้องชนกันหน่อย คัมไปคัมมา”


ไอ้บัฟชูแก้วส่งเสียงเรียกความฮึกเหิม ทิวไม้คว้าแก้วตัวเองขึ้นมาชนกับเพื่อนก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก


“แค่กๆ” ได้เรื่อง สำลักเหล้าทันที


“ใครชงวะ เข้มชิบหาย”


“อ่อนสุดแล้วเหี้ยทิว น้อยกว่านี้ก็แดกแต่มิกเซอร์เหอะมึง แดกเข้าไปให้หมดแก้ว เร็วเข้า”


ไอ้บัฟยุเพื่อน ผิวขาวของทิวไม้แดงก่ำเมื่อเหล้าแก้วต่อไปถูกชงส่งให้ต่อเนื่อง เลือดลมแล่นตามร่างกายพึบพับจนหน้าร้อนหัวร้อนไปหมด


“ฮ่าๆ หน้าไอ้สมเสร็จมีสามหัวโว้ย”


สมเสร็จถึงกับส่ายหน้าระอา


“เริ่มแล้วไง ไอ้เหี้ยทิว กูยังแดกได้ไม่กี่แก้ว สัส”


“อ้าว ลุกขึ้นเต้นกวนตีนอีก เหี้ยทิวมานี่ เดี๋ยวแม่งได้แดกยำตีนโต๊ะอื่นหรอก กูว่าพามันกลับเหอะ เหล้าที่เหลือเราเอาไปแดกกันที่หอต่อ”


ไอ้บัฟรีบคล้องคอเพื่อนไว้ไม่ให้ลุกเต้นท่ากวนอวัยวะอีก สมเสร็จเห็นด้วย เขาหันซ้ายหันขวามองหาเด็กเสิร์ฟ แต่เมื่อเห็นนักเที่ยวที่โต๊ะไม่ไกลนัก เขาก็ย่นหัวคิ้วแล้วอุทานออกมา


“เฮ้ย นั่นมันไอ้พี่แบงค์ที่แย่งแฟนไอ้ทิวไปนี่หว่า ไหนว่านัดเดทกับยัยออยแฟนมึงไง ทำไมฉายเดี่ยวมาผับล่ะวะ”


“ไหนๆ”


ทิวไม้มองตามสายตาของสมเสร็จ แต่เพราะความมืดที่มีกค่แสงวูบวาบและเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้มองอะไรไม่ชัดนัก


“นั่นไง ไอ้ที่สูงๆหล่อๆ ยืนถือแก้วส่องสาวอยู่ตรงบาร์นั่นไง คนนั้นน่ะ”


ไอ้สมเสร็จชี้ให้เพื่อนเพ่งตามอง ทิวไม้มองเห็นแล้วยังอดอุทานในใจไม่ได้

เหี้ย ขนาดในที่มืดยังส่องออร่าชิบหาย ไหนจะกล้ามหน้าอกที่ดันจนล้นเสื้อเชิ้ตของมันอีกล่ะ สมบูรณ์แบบเหี้ยๆ โอ๊ย ทนไม่ไหวแล้วโว้ย


“ไอ้ทิว เฮ้ย มึงจะไปไหน”


ไอ้บัฟรีบถามเมื่อเห็นทิวไม้ลุกพรวดพราด เขาเบ้ปากใส่ผู้ชายสมบูรณ์แบบคนนั้น


“กูจะไปดูหน้าแม่งใกล้ๆ อยากรู้ว่าทำไมผู้หญิงถึงหลงมันนัก”


“ไอ้ทิว อย่าไป๊ๆๆๆ กลับมา”


ความฮึกเหิมจากเหล้าทำให้ทิวไม้ไม่สนใจเพื่อนอีกแล้ว เขาเดินส่ายไปส่ายมาตรงไปที่จุดหมาย เมื่อไปถึงเขาก็ตบเคาน์เตอร์บาร์ดังปังเป็นการทักทาย


“มึง ไอ้เหี้ยพี่แบงค์ปีสี่คณะบริหารใช่ไหม”

แม่ง สูงว่ะ มาตรฐานชายไทยอย่างกูยืดเต็มที่แล้วยังได้แค่ติ่งหูมันเนี่ย


หน้าคมหล่อเหลาปานเทพบุตรของผู้หญิงเกือบทั้งมหาวิทยาลัยค่อยๆหันมอง เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ชายที่สูงพ้นไหล่ของเขามาได้นิดหน่อยยืนโงนเงนไปมา แต่พยายามหาเรื่องเขาอยู่ ไม่ได้น่ากลัวสักนิด เหมือนหมาพันธุ์ชิสุเห่าขู่ฟอดๆ มันน่าเอ็นดูมากกว่า มุมปากของเขาจึงยกยิ้มเล็กน้อย


“ผมชื่อธนดล แต่คุณจะเรียกผมว่าพี่แบงค์ก็ได้ มีอะไรกับผมหรือเด็กน้อย”


“กูไม่น้อยแล้วโว้ย” ทิวไม้โวยวาย เขายกมือชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเจ็บใจ “มึงแย่งแฟนกู มึงแย่งออยไปจากกู”


“แย่ง?”


ดวงตาคมกริบบาดใจสาวกะพริบปริบๆ ทบทวนความทรงจำ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าผู้หญิงที่เขาเพิ่งมีความสัมพันธ์ด้วยคนล่าสุดชื่อออย แต่วันนี้เขาเพิ่งเบี้ยวนัดเพราะความรำคาญและหนีมาเที่ยวที่นี่


“ออย ใคร อ๋อ นึกออกแล้ว ขอโทษนะ ไม่รู้ว่าออยเป็นแฟนคุณ”

นี่มึงไม่ได้รู้สึกรู้สาเลยใช่ไหมที่แย่งแฟนกู อยากรู้นักว่ามีดีอะไรวะผู้หญิงถึงได้หลงนัก ทนไม่ไหวแล้วโว้ย


ทิวไม้แค้นจัด เขากระชากปกเสื้อของธนดลทั้งที่ตัวเล็กกว่าเป็นคืบจนใบหน้าของธนดลโน้มเข้ามาใกล้


“หล่อนักเหรอมึง รวยนักเหรอมึง ลีลาเด็ดนักเหรอมึง อยากรู้ชิบหายว่าดีอะไรนักหนา”


ธนดลหัวเราะเบาๆ ชินแล้วกับการมีคนมาโวยวายใส่แบบนี้ แต่กับคนตรงหน้ามันไม่เหมือนคนอื่น ตัวเล็กผอมบางหน้าเด็ก ทำอย่างไรก็ไม่ได้รู้สึกกลัว กลับเอ็นดูและคิดอยากหยอกล้อมากกว่า


“แล้วทำยังไงผมถึงจะแสดงให้คุณรู้ได้ล่ะ ว่าผมมีดีตรงไหน”


เลือดขึ้นหน้าทิวไม้ เขามองนัยน์ตาพราวแสงนั่นแล้วแปลความหมายว่าอีกฝ่ายกำลังหาเรื่องเยาะเย้ยอยู่ ทิวไม้พูดออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด


“มึงเคยเอาผู้ชายไหมล่ะ”


“ไอ้ทิ้วววว”


ไอ้บัฟกับสมเสร็จที่เพิ่งเช็คบิลเสร็จและตามมาถึงกับตาเหลือกเมื่อได้ยินเพื่อนพูด ธนดลเอียงคอมองทิวไม้พลางเลิกคิ้วสงสัย


“ไม่เคย ถามทำไม อยากให้เอาเหรอ”


“เออ กูอยากรู้ว่ามึงจะทำให้กูหลงมึงเหมือนที่ทำให้ผู้หญิงทั้งมหาลัยเป็นหรือเปล่า กล้าไหมล่ะ หรือว่าท่าดีทีเหลว”


ธนดลหุบยิ้มทันที สมเสร็จรีบเข้ามาล็อกคอเพื่อนพลางเอ่ยขอโทษด้วยความตกใจ


“ผมขอโทษแทนเพื่อนนะพี่ มันอกหักเลยมาแดกเหล้า ไอ้เหี้ยนี่เวลาเมาแล้วเรื้อนเพ้อเจ้องี้แหละ”


“มึงอย่าห้าม กูไม่ได้เพ้อเจ้อ ถ้ามึงแน่จริงก็ลองทำให้กูครวญครางให้ได้สิวะไอ้แบงค์”


ทิวไม้ดิ้นไปมาเมื่อถูกขัดใจ ไม่ทันมองว่าใบหน้าของธนดลขรึมลงทุกที เขาก้าวเข้าไปหาและดึงแขนทิวไม้พร้อมกับรังสีอำมหิตจนไอ้บัฟกับสมเสร็จยังหน้าซีด


“เพื่อนของพวกน้องบอกว่าตัวเองไม่ได้เพ้อเจ้อ ผมขอโทษที่ต้องรับคำท้า”


ธนดลจ้องหน้าข่มขู่สมเสร็จเพื่อให้ปล่อยแขนที่ล็อกคอทิวไม้ไว้อยู่ สายตาบีบบังคับทำให้สมเสร็จจำใจปล่อย


“ฮือ ไอ้ทิว ปากไม่น่าหาเรื่องเลย”


“ในเมื่อเพื่อนของพวกน้องเป็นฝ่ายท้าทาย พวกน้องก็อย่ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จะดีกว่า”


แค่ดึงเบาๆทิวไม้ก็ลอยตามแรงของธนดล เขาลากร่างโปร่งเดินผ่านผู้คนในผับออกไปด้านนอกโดยทิ้งเพื่อนสนิทของทิวไม้ที่มองตาละห้อยไว้เบื้องหลัง จนกระทั่งถึงรถยนต์คันหรูที่จอดไว้ในช่องวีไอพีธนดลก็ผลักเขาเข้าไปในรถแล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ เขาเหยียบคันเร่งจนหัวของทิวไม้แทบจะโขกกับกระจกรถ



TBC

มาจองที่ไว้เรื่องใหม่ 555 เปิดไว้หลายเรื่อง แต่งสลับๆกันไป อย่าว่ากันนะคะ

​อย่าลืมกดไลก์ กดดาวกันด้วยน้า 



ความคิดเห็น