Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่41 ง้อ(6) + เงาร้ายที่คลืบคลาน

ชื่อตอน : ตอนที่41 ง้อ(6) + เงาร้ายที่คลืบคลาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2561 08:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่41 ง้อ(6) + เงาร้ายที่คลืบคลาน
แบบอักษร

หลังจากที่ทั้งสองคนเช็คเอ้าพร้อมทานอาหารเสร็จ เธอก็เร่งให้เขาขับรถตรงดิ่งมาถึงรัฐเวอร์จิเนียจนมาถึงบ้านของเธอทันที

"ยินดีต้อนรับกลับจ่ะลูกๆ"

ร่างบางวิ่งเข้าสวมกอดแม่ของเธอ หลังจากนั้นเหล่าพี่น้องและพ่อของเธอก็เดินออกมาต้อนรับเธอกับเขา

"ทำไมพวกเฮียๆกับพ่อแม่ถึงไม่ไปรับเฟียคะ?" 

"เอ้า พวกเรามีงานกันนะ อีกอย่างแกออกเรือนแต่งงานไปแล้วคนที่ต้องดูแลแกก็คือสามีของแกไม่ใช่รึไง!?" เอ็ดเวิร์ดสวนน้องสาว 

"ออกเรือนอะไรคะ!? เฟียยังไม่ได้แต่งงาน"

"ขอขัดแปปนึงนะเฟีย แต่เราสองคนแต่งกันแล้วบนเกาะ" 

"อันนั้นฉันไม่นับ! แล้วอีกอย่างการแต่งงานครั้งนั้นไม่มีครอบครัวของทั้งสองฝ่ายหรือคนรู้จักมารับรู้ดังนั้นไม่นับ!"

"จะแต่งใหม่ก็ได้นะถ้าเฟียอยาก" 

ร่างสูงส่งยิ้มให้กับเธออย่างอ่อนโยน เล่นเอาเธอถึงกับผงะไปต่อไม่ถูกเลย 

"พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกันนะไอ้ลูกเขย"

"แด๊ด!!!" เธอหันไปแว้ดใส่พ่อของเธอทันทีที่พ่อของเธอดูเหมือนจะรู้เห็นเป็นใจ 

"อะไรหล่ะยัยเฟีย?"

"เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเฟียนะคะแด๊ดพูดแบบนี้ได้ไง?"

"ไม่ได้เป็นอะไรท้องป่องขนาดนี้-_-*"

"ไม่พูดกับแด๊ดแล้ว!!" 

เธอเดินกระทืบเท้าเดินกลับเข้าไปในบ้าน ที่ไม่ไปรับเธอกันคงเป็นเพราะเตี๊ยมกับเขามาแน่นอน เธอพาตัวเองเดินขึ้นบรรไดไปยังห้องนอน พร้อมปิดประตูเสียงดังลั่นทันที

ร่างสูงที่ยืนมองเธอขึ้นบรรไดก็ถอนหายใจยาว 

"เป็นไงบ้าง?" เอ็ดมันด์ถามเขา

"เหมือนจะคืบหน้านะแต่ก็เหมือนยังโกรธ"

"ฉันว่ายัยนั่นน่ะหายโกรธแล้ว แต่คงเหมือนรออะไรสักอย่าง นี่สินะเขาถึงเรียกว่าคนเล่นตัว" 

เอ็ดมันด์เขาพอดูออกเพราะสายตาของน้องสาวที่มองชายตรงหน้าเขามาเปลี่ยนไป มันไม่ได้โมโห โกรธเคืองแล้วแต่มันเหมือนสายตาของคนที่ยังถือทิฐิและรออะไรสักอย่าง "นี่ แกแต่งงานกับน้องสาวของฉันแล้วจริงๆใช่มั้ย?"

"อืม"

"ทำไมนายถึงขอเธอแต่งงานล่ะตอนนั้น?"

"ไม่ได้ขอหรอก พอดีพวกชาวบ้านเห็นเราอยู่ด้วยกันพวกชาวบ้านบอกมันผิดผีเขาเลยจัดงานให้เราสองคน" 

เอ็ดมันด์เมื่อได้ฟังแบบนั้นก็เอาตบหน้าผากตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนตรงหน้าจะบื้อได้ขนาดนี้ ก่อนที่พวกเขาจะกลับตอนที่โซเฟียยังนอนอยู่โรงพยาบาล เอ็ดเวิร์ดได้สอนถึงกลวิธีเอาใจหญิง สอนให้พูดจาหว่านล้อม ปากหวานเข้าไว้ไปแล้ว แต่ก็เหมือนว่าเจ้าตัวจะลืมสิ่งที่สำคัญไปเสียได้

"แกนี่มันจะด่าว่าโง่ก็ไม่ใช่เพราะแกบริหารงานดีเยี่ยม แต่พอมาถึงเรื่องต่างๆในชีวิตทำไมถึงได้โง่แบบนี้นะทำไมแกไม่ขอแต่งงานละไอ้งั่ง!" 

การด่าแบบนี้มันเหมือนตีวัวกระทบคราดไม่เพียงแต่โรเมโอเท่านั้น แต่มันเหมือนด่าพี่ใหญ่ของบ้านอย่างเอ็ดวินท์ด้วย 

เมื่อฟังคำพูดของเอ็ดมันด์ที่เหมือยกึ่งด่ากึ่งสอนของเขาก็เกิดนึกได้ว่าที่ผ่านมาตัวเองก็ไม่เคยจะได้ขอเธอแต่งงานด้วยตัวเองเลยสักครั้ง ดีแต่อ้างว่าตัวเองแต่งกับเธอไปแล้ว

"โอ้ยแล้วจะทำยังไงเนี้ย-*-?" เขาหันไปถามเอ็ดมันด์

"ก่อนอื่นเลยก็ต้อง+@+$-/*"==$##!'//"

เมื่อโรเมโอได้รับฟังคำแนะนำต่างๆก็พยักหน้ารับต่างๆ ก่อนจะหน้าแดงขึ้นสี

"ต้องขนาดนี้จริงๆหรอ-///-?"

"เชื่อใจฉันมั้ยละ?"

"ไอ้เชื่อก็เชื่ออยู่หรอกแต่ทำแบบนั้นในเวลาแบบนั้นมันก็ออกจะนะ-...-"

"งั้นก็ไม่ต้อง ล้มเลิกไป ไม่ต้องมายุ่งกับน้องสาวฉันอีก" เอ็ดมันด์เตรียมเดินหนีเขา แต่โรเมโอเป็นฝ่ายรั้งเขาไว้ก่อน

"ก็ได้ๆ ยอมหมดทุกอย่างเลย"

"ดี!"


อีกทางด้านหนึ่ง บริทนี่ย์ มอร์แกนที่แค้นเป็นฝืนเป็นไฟเพราะเธอโดนหักหน้าโดยโรเมโอ แบรดวินท์ ชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อคลังแสงตั้งแต่ยังหนุ่มยังแน่น อันที่จริงเธอเองก็ตกหลุมเสน่ห์ของโรเมโอเข้าอย่างเต็มเปาเมื่อแรกที่พบเจอเหมือนกัน มันทำให้เธอผิดหวังอย่างมากจนเธอต้องนั่งเครื่องบินกลับมาหาพ่อของเธอที่เป็นถึงสว.

"คุณพ่อคะ! ลูกไม่ยอม หมอนั่นมันหักหน้าลูก คุณพ่อต้องถอนชื่อบริษัทมันออกจากผู้เข้าร่วมสัมปาทานนะคะ!"

ชายหนุ่มสูงวัยหันกลับมามองลูกสาวของเขา ก่อนที่จะหยิบแก้วชาขึ้นมากระดกอย่างใจเย็น สร้างความไม่พอใจให้ผู้เป็นลูกสาวมากขึ้น

"คุณพ่อ!!"

"เงียบน่ะ!"

"คุณพ่อ คุณพ่อไม่รู้สึกแค้นบ้างหรอคะที่บ้านเราถูกหักหน้าแบบนี้ มันไม่ใช่แค่หนูนะคะ แค่รวมถึงคุณพ่อด้วย!"

ลูกสาวแว้ดเสียงถามชายวัยกลางคนตรงหน้า ที่มองเธออย่างขุ่นเคือง

"แกคิดว่าฉันไม่โมโหรึไง! ยัยลูกบ้า! แต่จะให้ฉันลงไปไฝว้กับสองตระกูลใหญ่อย่างนั้น แกไม่คิดหรอว่ามันจะส่งผลเสียกับฉันมากกว่า!"

"หมายความว่ายังไงคะคุณพ่อ!?" 

"หมายความว่าเราต้องยอมไงล่ะ ตระกูลแบรดวินท์น่ะเคยเป็นทหารเก่ามาก่อน ส่วนตระกูลลอว์สันก็เคยเป็นขุนนางชั้นสูงแบบนี้จะเอาอะไรไปสู้ นังลูกโง่ หัดคิดบ้าง!"

"แล้วคุณพ่อจะอยู่เฉยๆแบบนี้หรอคะ!?"

"อย่างน้อยๆไอ้ละอ่อนแบรดวินท์ก็โอนหุ้นของบริษัทมันให้เรา12% แทนค่าเสียเวลาที่หักหน้าเรา เราต้องไล่ต้อนซื้อหุ้นที่เหลือซะ ถึงจะถอดถอนมันออกจากผู้ถือหุ้นได้"

"ไม่เลวเลยนะคะคุณพ่อ" ร่างบางแสยะยิ้มร้ายเมื่อนึกวิธีล้มชายผู้หักหน้าเธอได้ 



เมื่อผ่านพ้นวันนั้นมาร่างสูงก็ได้มาอยู่ใต้ชายคาของบ้านลอว์สัน ตอนนี้ก็ผ่านมาได้สองเดือนแล้วรวมอายุครรภ์ของเธอก็รวมเข้าเดือนที่7 แล้ว หน้าท้องของเธอใหญ่โตขึ้นกว่าเดิมเยอะ เธอไม่ได้กินเยอะเกิน น้ำหนักก็ไม่ได้ขึ้นมามากถ้าเทียบกับผู้หญิงที่ท้องลูกแฝด 

จากสาวร่างบางหนักเพียงห้าสิบต้นๆถ้าเทียบกับความสูง175ซม.ถือว่าผอมเอาการแต่ตอนนี้เธอท้องแฝดจากห้าสิบต้นๆจึงกลายมาเป็นเจ็ดสิบกิโล ซึ่งก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีอยู่ แต่ที่เท้ากับใบหน้ามันขยายใหญ่ขึ้นเพราะเกิดจากการบวมขณะท้องแก่ มันเป็นอาการปกติของคุณแม่ตั้งครรภ์ใกล้คลอด 

โรเมโอเองก็ไม่ได้ไปไหน อยู่ดูแลเธอตลอด ทั้งพาไปตรวจครรภ์ พาเธอไปหาอะไรอร่อยๆกินหลังเลิกงาน บ้างก็พาไปช็อปปิ้งเมื่อเขาหยุดงาน บ้างก็พาเธอไปฟิตเนสเพราะหลังๆเธอท้องใหญ่ขึ้นจนต้องจึงต้องพึ่งพาเทรนเนอร์เฉพาะทางมาช่วยให้เธอออกกำลังกายอย่างถูกวิธี 

แรกๆเธอก็เหมือนไม่ยอมให้เขาได้นอนห้องเดียวกับเธอแต่ก็ด้วยความที่เรียนรู้กลเม็ดง้อเมียจากเหล่าพี่ๆของเธอด้วยแล้วในที่สุดเธอก็ยอมให้เขาเข้าไปนอนกับเธอด้วย แต่เขาได้นอนที่พื้นนะจนบางทีเขาเปลี่ยวกายเปลี่ยวใจแอบขึ้นมาลักหลับเธอก็หลายต่อหลายครั้ง จนบางทีเธอต้องไล่เขาออกไปนอนที่อื่น 

แต่พวกพ่อแม่พี่ชายของเธอมักจะจี้จุดถามทุกครั้งว่าเพราะอะไร ถ้าตอบไม่ดีพวกเขาก็ไม่ตกลง และหญิงสาวก็ไม่กล้าพอที่จะบอกเหตุผลว่าตัวเองไล่เขาออกไปเพียงเพราะเขาชอบแอบมาเล้าโลมเธอจนเธอเผลอตามอารมณ์ปรารถนาเขาทุกที จนสุดท้ายเธอก็ปล่อยให้เขามานอนอยู่กับเธอก็ได้

และคงเพราะอยู่ใกล้กัน ตอนดึกๆบางคืนเธอก็เห็นเขาลุกขึ้นมาสวมแว่นตาพร้อมกับหยิบแล็บท็อปที่มุมห้องใกล้ๆเตียงพร้อมกับมีสีหน้าเคร่งเครียด บางคืนก็ออกไปคุยโทรศัพท์ บางคืนก็มีเสียงดังเล็ดลอด จากแรกๆที่ไม่ค่อยสนใจกลับรู้สึกเป็นห่วงเพราะสีหน้าของเขาเริ่มดูหมองลง 

เธอไม่อยากถามเขาตรงๆกลัวเขาจะได้ใจ เลยได้แต่แอบฟังเขาเมื่อเขาออกไปคุยโทรศัพท์ 

"อืม.. มันลอบกัดฉัน...ไอ้สว.นั้นมันบอกว่าถ้าฉันโอนหุ้น12%ให้มัน มันจะไม่ถอดสัมปาทานแต่ว่าตอนนี้มันกลับตอดไล่ผู้ถือหุ้นคนอื่นๆให้ขายหุ้นให้กับมัน มันกะจะโค่นฉันลงจากบัลลังก์...ต้องรีบยับยั้งก่อนที่มันจะได้ใจ...ไม่ต้องห่วงฉันพอมีแผนอยู่...อืม...อืม...ฝากจัดการด้วยไปสืบมาให้ได้ว่าคนที่ถือหุ้นอีก40%ที่เหลือคือใคร ถ้าได้พวกนั้นมาเป็นพวกคงจะจัดการได้.... โอเค อืมแค่นี้นะฉันจะนอนละ" 

ร่างสูงกดตัดสายโทรศัพท์ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอด เขาพยายามจะสะบัดความตึงเครียดทุกอย่างลงก่อนจะเดินกลับมาทางห้อง เมื่อเธอรับรู้ได้ว่าเขากำลังจะเดินกลับเข้ามา เธอก็รีบพาตัวเองกลับขึ้นบนเตียงทันที ก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยการแกล้งหลับบนเตียงอีกด้วย

เมื่อร่างสูงหันกลับมาหาเธอเขาก็ยิ้มออกมาทันที เดินขึ้นไปบนเตียงก่อนจะสอดแทรกตัวเองให้อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดเธอจากข้างหลังหลวมๆพร้อมกับค่อยๆลูบมือลงบนหน้าท้องนูนของเขา 

"พ่อสัญญานะครับ ว่าพ่อจะต้องทำให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงก่อนที่ลูกๆจะออกมาภายนอก พ่อจะทำให้ดีที่สุดนะครับคนเก่ง เฟียด้วย โรมจะทำทุกวิถีทางให้เราได้กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันให้ได้ ได้โปรดให้อภัยโรมเถอะนะ โรมอยากได้ยิน อยากเห็นว่าเฟียยิ้มและบอกรักโรมเหมือนเดิม"

พูดจบร่างสูงก็ประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะทิ้งตัวเอาคางเกยหัวทุยของเธอก่อนจะค่อยๆหลับตาลงอย่างอ่อนล้าที่ตามมาด้วยเสียงลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอของเขา ทำให้เธอที่เกือบจะหลุดแกล้งหลับแล้ว 

เธอค่อยๆหันมามองใบหน้าของเขาช้าๆก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างโอบใบหน้าหล่อคมคายเอาไว้ 

"ถึงแม้ว่านายจะทำให้ฉันต้องเจ็บปวดมามากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่อยากเห็นนายทุกข์หรอกนะโรม"




ความคิดเห็น