ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 15 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 15 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 14:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 15 100%
แบบอักษร



มาเฟียไร้รัก 15


วิระที่มีอายุครรภ์ใกล้คลอดภายในไม่กี่วันก็รู้สึกไม่ดีเท่าไร วิระสังหรณ์ใจว่าอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเป็นแน่ แม้ทางโรงพยาบาลจะเตรียมห้องคลอดที่ดีที่สุดและปลอดภัยที่สุดไว้ให้ แต่วิระก็ยังไม่ไว้ใจ อาจจะเพราะวิระมักจะคอยถามถึงเรื่องราวของเสี่ยวหานว่าไปถึงไหนกับวีรภาพ และวีรภาพก็มักจะบอกว่า ตอนนี้เสี่ยวหานเก็บตัวเงียบจนวิระรู้สึกระแวงยิ่งกว่าเดิม เพราะเพียงครั้งแรกที่ได้เจอกับเสี่ยวหาน วิระก็พอจะเดาได้ว่า ผู้ชายคนนั้นสามารถทำทุกอย่างได้ตามที่ต้องการ โดยไม่สนใจว่าจะดีหรือเลวมากแค่ไหน และไหนจะเรื่องที่เสี่ยวหานเคยส่งคนมาตามดูวิระในตอนนั้นอีก มันทำให้วิระแน่ใจยิ่งกว่าเดิมว่าเสี่ยวหานไม่คิดจะวางมือเรื่องวิระลงเลยสักนิด


“จะเอาแบบนั้นจริงๆเหรอวิระ” วีรภาพถามย้ำขึ้นอีกทีด้วยความแน่ใจ เมื่อจู่ๆวิระก็พูดคุยถึงเรื่องแผนการเตรียมตัวคลอดลูกที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วัน และมันก็ค่อนข้างเป็นวิธีที่บ้าบิ่นพอสมควรจนวีรภาพเองก็นึกไม่ถึง


“ฉันแน่ใจนะวีร์ เสี่ยวหานจะต้องรอเวลาช่วงสำคัญถ้าหากว่าเราเผลอเรอจนลืมความไม่ปลอดภัยที่อาจจะเกิดขึ้น วันที่คลอดอาจจะเป็นวันที่เสี่ยวหานจะบุกมาก็ได้ ฉันกลัวเสี่ยวหานจะจับตัวลูกไป”


“แล้วตัวนายล่ะวิระ”


“ฉันไม่เป็นไร ถ้าฉันโดนเสี่ยวหานจับตัวไปฉันรอดได้ แต่นายต้องสัญญามาก่อนว่าถ้าลูกออกมาแล้วต้องพาลูกไปที่ปลอดภัย แค่ลูกปลอดภัยทุกอย่างจะโอเค ฉันพร้อมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อไม่ให้ลูกตกอยู่ในอันตรายทั้งๆที่เค้าเพิ่งจะลืมตาดูโลกหรอกนะ”


“ก็ได้ เราจะทำตามนั้นในวันที่จะถึง”


“ขอบคุณนะวีร์” วิระบอกก่อนจะลูบหน้าท้องของตนเองเบาๆ หน้าท้องที่ตอนนี้โตจนทำให้แทบจะเดินไม่ไหวเป็นบางครั้ง อาจจะเพราะวันที่ลูกจะลืมตาดูโลกใกล้เข้าเรื่อยๆ ความกดดันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ความกลัวต่างๆนาก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนวิระต้องวางแผนทุกอย่างให้รอบคอบกันความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้น เพราะถ้าพลาดขึ้นมานั่นคือความเสี่ยงชีวิตของคนที่รัก


หลังจากที่วิระหลับสนิทไปด้วยความเพลีย วีรภาพก็เรียกให้เฟยเข้ามาหาในห้อง พร้อมกับพูดถึงการเตรียมการต่างๆที่วิระต้องการ แม้ลึกๆวีรภาพจะไม่เห็นด้วย แต่วิระยืนยันด้วยสีหน้าที่จริงจังแบบนั้น วีรภาพเองก็ห้ามไม่ได้


“จะเอาแบบนั้นจริงๆเหรอครับนาย”


“ใช่ วิระต้องการแบบนั้น แต่ฉันไม่ไว้ใจ จัดคนของเราปลอมตัวตอนวิระอยู่ในห้องคลอดและห้องพักด้วย”


“ได้ครับนาย และเราจะซ้อนแผนมันอีกทีตามที่นายต้องการด้วย”


“ไปจัดการให้เรียบร้อยและเตรียมของทุกอย่างให้ครบ วันนั้นจะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด”


“ครับนาย”


พอสั่งงานเฟยเรียบร้อยแล้ว วีรภาพก็อดที่จะหยิบบุหรี่มาจุดดูดเพื่อผ่อนคลายความเครียดไม่ได้ ใจของวีรภาพอยากจะจัดการไอ้เสี่ยวหานไปตั้งนานแล้ว แต่เพราะวิระขอไว้ว่าอยากจัดการด้วยตัวเอง ถึงแม้มันจะเสี่ยงมาก แต่วิระก็ยังยืนยัน อาจจะเป็นเพราะวิระต้องการให้ลูกปลอดภัยก่อนจริงๆ เพราะถ้าหากวีรภาพจัดการเสี่ยวหานก่อนแล้วมันไม่ตาย แน่นอนว่ามันจะกลับมาแว้งกัดยิ่งกว่าเดิม และวิระท้องโตแบบนี้มันก็ยังอันตรายเกินไปด้วย


“ครั้งนี้มึงไม่รอดเป็นครั้งที่สองหรอกเสี่ยวหาน” เพราะถ้าหากเสี่ยวหานมันไม่ตายด้วยมือของวีรภาพก็ต้องตายด้วยน้ำมือของวิระ!


เสี่ยวหานเองก็แทบจะตั้งตารอไม่ไหวหลังจากที่ใกล้ถึงกำหนดวันคลอดของวิระที่เสี่ยวหานตั้งใจไว้ว่า วันนั้นมันจะเป็นวันที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง แผนการทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้ หลังจากที่วิระของเสี่ยวหานคลอดไอ้มารหัวขนออกมา เสี่ยวหานจะจำกัดมันทิ้งและพาตัววิระมาเป็นของตนเอง และก็ฆ่าล้างโคตรตระกูลหยางแล้วเสี่ยวหานจะก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่แทน วิระเมื่อไร้ที่พึ่งแน่นอนว่าไม่มีทางเลือกนอกจากเป็นเมียของเสี่ยวหานเท่านั้น หึ!


“วันของเราใกล้จะมาถึงแล้วนะวิระ”


แม้เสี่ยวหานจะเจอวิระเพียงไม่กี่ครั้ง แต่เสี่ยวหานก็ตกหลุมรักวิระตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น และอยากได้มาครอบครองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่พอรู้ว่าวิระเป็นใครและเป็นคนของใคร ยิ่งทำให้เสี่ยวหานต้องกำจัดทิ้ง กำจัดให้หมดทั้งตระกูลนั่นแหละ พวกมันบังอาจไม่ให้เสี่ยวหานได้เข้าใกล้วิระ เพราะฉะนั้นก็ไม่มีสิทธิ์สมควรได้ใช้ชีวิตต่อไป!


“สบายใจไปเถอะมึง ไอ้วีรภาพ ครั้งนี้มึงต้องตายด้วยน้ำมือกู”





คฤหาสน์ตระกูลหยางต่างวุ่นวายไปทั้งบ้านเมื่อวิระรู้สึกเจ็บท้องจนเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ กว่าจะถึงโรงพยาบาลวิระแทบจะหมดสติเพราะรู้สึกเจ็บจนเกินที่จะทนได้อีก แต่พอมาถึงที่โรงพยาบาลวิระก็ถูกนำตัวเข้าไปในห้องคลอดที่เตรียมการไว้เป็นพิเศษ วีรภาพเองก็เข้าไปด้วยตามที่วิระได้บอกไว้ก่อนหน้านี้


การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดีไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างการผ่า ทำให้ทารกน้อยที่ได้ออกมาสู่โลกภายนอกเป็นครั้งแรก ก็ได้ส่งเสียงร้องดังกังวานไปลั่นห้องหลังจากที่หมอจัดการเช็กทารกน้อยจนละเอียด พอพบว่าทารกไม่มีอะไรผิดปกติจึงวางทารกน้อยลงบนรถเข็นสำหรับเด็กแรกเกิดก่อนวีรภาพจะเป็นคนเข็นลูกไปที่ห้องเด็กแทน แต่ก่อนไปวีรภาพก็ไม่ลืมก้มจูบหน้าผากวิระที่สลบอยู่เบาๆ ก่อนจะสบตากับลูกน้องอีกคนที่มุมห้องที่เตรียมไว้อย่างที่วิระต้องการ


เสี่ยวหานที่ได้รับรายงานจากลูกน้องว่าวิระคลอดแล้วก็เตรียมตัวลงมือในแผนที่วางไว้ทันที ก่อนอื่นเสี่ยวหานก็จัดการสร้างความวุ่นวายเกี่ยวกับตระกูลหยางที่เป็นพวกโรงงานก่อน นั่นคือการระเบิดมันทิ้งเรียกร้องความสนใจซะ ส่วนตัวของเสี่ยวหานเองจะเดินทางไปรับวิระด้วยตัวเอง อ๋อ.. แล้วเสี่ยวหานก็ไม่ลืมที่จะส่งคนไปบุกคฤหาสน์ตระกูลหยางด้วยนะ หึ!




ภายในโรงพยาบาลที่เงียบผิดปกติแต่ก็คงไม่น่าแปลกใจ ในเมื่อตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดึกมากแล้ว เสี่ยวหานเดินไปยังห้องพักฝืนของวิระที่ลูกน้องรายงานมา ตอนนี้ไอ้วีรภาพมันก็คงไม่ได้อยู่เฝ้าวิระอยู่แล้ว แถมเพิ่งคลอดไอ้มารหัวขนแบบนี้วิระไม่มีทางที่จะขัดขืนได้แน่นอน


“ห้องนี้ครับนาย คนเฝ้าหน้าห้อง ผมก็จัดการเก็บพวกมันไปแล้ว”


“งั้นก็เปิดประตู ฉันจะเข้าไปเอาตัววิระ แล้วแกก็สั่งพวกที่เหลือไปเอาตัวไอ้มารหัวขนไปด้วย ฉันจะเก็บมันไว้กำจัดเอง” เสี่ยวหานเอ่ยบอกลูกน้องคนสนิท ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องพักพิเศษที่มีพยาบาลสาวสลบอยู่ใกล้ๆ พอวิระนอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้สึกตัว เสี่ยวหานเลยใช้ฝ่ามือลูบไล้ใบหน้าของวิระเบาๆด้วยความรู้สึกเสน่ห์หา


ไม่เคยเลยจริงๆ ที่เสี่ยวหานจะต้องการครอบครองใครได้มากขนาดนี้…


และเสี่ยวหานคนนี้ก็ต้องได้ครอบครอง!


“นายจะต้องเป็นของฉันวิระ เพราะฉันจะฆ่าล้างทุกคนที่มันขวางทางฉัน” เสี่ยวหานเอ่ยบอกคนที่นอนหลับสนิทบนเตียง ก่อนจะอุ้มวิระขึ้นมาแนบอกและพาเดินออกจากห้องพัก แต่ถ้าเสี่ยวหานจะเฉลียวใจหรือเอะใจสักนิด จะเห็นว่าวิระแอบกำหมัดแน่นเพียงครู่เดียวก่อนจะคลายมือออกและเสี่ยวหานจะสังเกตได้ว่า วันนี้มันเงียบเกินไป เงียบแม้กระทั่งไม่มีพยาบาลเดินอยู่ตรงไหนในชั้นเลย นอกจากพยาบาลที่สลบในห้องของวิระเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น……



............................................50%...................................................




ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกฉายขึ้นจอมอนิเตอร์ในห้องลับของโรงพยาบาล ซิ่นหลิงและวีรภาพจับตามองการกระทำของเสี่ยวหานทุกฝีก้าว ส่วนลู่หลินก็คอยดูหลานที่เพิ่งคลอดออกมาอยู่ใกล้ๆ โชคดีที่หลานของเธอแข็งแรงเลยไม่ต้องเข้าห้องอบแต่ก็มีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญคอยดูอาการไม่ห่าง และตอนที่เธอรับรู้แผนการนี้ก็ตกใจกับความบ้าระหำของทุกคนที่ยอมทำตามแผนของวิระ มันเป็นแผนที่เสี่ยงแถมวิระก็เพิ่งคลอดลูกแบบนั้นอีก น่าตีจริงๆเลย!


“พวกมันหาหลานฉันไม่เจอคงหัวเสียน่าดู” ซิ่นหลิงเอ่ยบอกหลังจากที่เห็นลูกน้องเสี่ยวหานกำลังหัวเสียที่ไม่เจอหลานชายของตนเองในห้องเด็กไม่เจอ ใครมันจะปล่อยให้ทายาทคนโตของตระกูลหยางไปอยู่ในห้องเด็กธรรมดากัน ไอ้พวกไม่มีหัวคิด!


“พวกมันออกนอกเขตของโรงพยาบาลแล้วครับพ่อ จีพีเอสเริ่มเคลื่อนไหว เฟยจัดการสั่งคนให้ตามไปห่างๆอย่าให้พวกมันรู้ตัว และบอกพวกเราเตรียมการให้พร้อมลุย อย่าให้พวกมันแม้แต่คนเดียวรอดชีวิตได้” วีรภาพเอ่ยบอกเฟยด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่เห็นวิระในอ้อมแขนของเสี่ยวหาน วีรภาพสาบานว่าจะฆ่ามันให้ตายเพราะมันบังอาจเอามือสกปรกมาแตะต้องวิระของเค้า!


แอ้*!*

เสียงลูกน้อยที่เพิ่งคลอดร้องดังขึ้นมาในห้องที่เงียบสงบ ทำให้วีรภาพสลัดความคิดโกรธเคืองออกไปและเดินลงมาดูลูกแทน ลูกชายที่มีร่างกายอุดมสมบูรณ์หนักสามกิโลนิดๆ ผิวขาวและมีดวงตาดำเข้มเหมือนวีรภาพ จะมีแค่เพียงผิวกายและรูปปากที่ได้จากวิระมา


“เป็นอะไรครับลูก หิวรึเปล่า” วีรภาพเดินเข้ามาถามลูกชายที่อยู่ในเตียงเด็กพิเศษที่สั่งทำอย่างดีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลูกชายที่เพิ่งลืมตาดูโลกยังไม่มีโอกาสที่ได้แต่แม้อยู่ในอ้อมอกของมารดา แต่เหมือนลูกจะรับรู้ได้เลยไม่งอแงเท่าที่ควร เพียงแค่ป้อนนมลูกชายก็ดูดจนอิ่มและหลับไป แต่คุณแม่ก็ยังคอยดูแลไม่ห่างเพราะกลัวหลานชายจะเหงาหากไม่มีคนอยู่เป็นเพื่อน


“สงสัยจะหิว ตาวีร์ป้อนนมลูกสิ ลูกคงอยากให้พ่อป้อน” ลู่หลินยื่นขวดนมที่ได้เตรียมไว้จากการรับซื้อน้ำนมของคุณแม่เพิ่งคลอดยื่นให้ลูกชายป้อนหลานชายอีกที ซึ่งวีรภาพก็รับมาและป้อนตามที่มารดาสอน


พอลูกชายดูดนมจนหมดขวด วีรภาพก็สั่งให้หมอมาดูแลต่อ เพราะลูกชายเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่เต็มวัน ต้องให้แพทย์ดูแลอย่างใกล้ชิด จนกว่าวีรภาพจะไปรับวิระกลับมา


“นายครับ รถของเสี่ยวหานจอดสนิทอยู่แถวชานเมืองแล้วครับ”


“งั้นก็เตรียมตัวออกไปได้แล้ว ฉันจะไปรับวิระกลับมาอยู่กับลูก ตาหนูเป็นเด็กดีรอพ่อกับแม่นะครับ” ก่อนจะออกไปจัดการเรื่องราวทั้งหมด วีรภาพก็ไม่ลืมเอ่ยบอกลูกชายที่กำลังจะใกล้หลับลงอีกครั้ง ก่อนจะหันไปสบตากับบิดาที่กำลังมองมาที่ตนเองด้วยแววตาเคร่งเครียดเล็กน้อย


“อย่าให้พลาดเด็ดขาดนะเจ้าวีร์”


“ครับ คราวนี้ผมจะจัดการมันให้เด็ดขาด”


เมื่อเอ่ยตอบรับคำบิดาแล้ว วีรภาพก็เดินออกไปนอกห้องพักที่ต้องสแกนม่านตาเข้าออกเพื่อความปลอดภัย ก่อนเฟยจะกดลิฟต์ไปชั้นจอดรถที่เตรียมไว้เพื่อการนี้ เฟยเองก็ทำหน้าที่ขับรถให้วีรภาพ ขับพาไปยังจุดที่เสี่ยวหานอยู่ คืนนี้อาจจะเป็นคืนแห่งการนองเลือดต้อนรับเจ้านายของตนเองกลับมาอย่างเป็นทางการก็เป็นได้





วิระค่อยๆลุกขึ้นมองรอบๆห้องหลังจากที่แกล้งหลับมาตลอดทางที่เสี่ยวหานพามา ตลอดการเดินทางวิระได้ยินเสี่ยวหานสบถออกมาเกี่ยวกับที่ลูกน้องของเสี่ยวหานหาลูกของวิระไม่เจอ ซึ่งทุกอย่างเป็นไปตามที่วิระคิดไว้ไม่มีผิด ว่าเสี่ยวหานคิดจะทำอะไร ยิ่งทำให้วิระอยากจะลงมือฆ่าเสี่ยวหานซะตั้งแต่ตอนนั้น แต่วิระก็ไม่ทำ เพราะมันจะผิดแผนที่วางไว้อาจเกิดความยุ่งยากได้


รอยแผลที่เพิ่งเย็บเพียงไม่นานไม่ได้ทำให้วิระเจ็บมากเท่าที่ควร อาจจะเพราะในอดีตเคยเจอมาหนักกว่าการที่ผ่าตัดและเย็บแผลแบบนี้ แถมวิระก็พกยาชาไว้ที่ซอกขาด้านในเพื่อฉีดเข้าที่บริเวณใกล้แผลผ่าตัดให้มันรู้สึกชาเพิ่มขึ้นจากที่หมอในห้องฉีดไว้ให้แล้ว แต่ตอนนี้วิระต้องคำนวณเวลาที่เสี่ยวหานจะกลับขึ้นมาจากการไปเช็คเรื่องที่เสี่ยวหานสั่งให้ทำกับลูกน้อง วิระต้องรีบประกอบชิ้นส่วนของปืนที่วิระแยกและซ่อนไว้ภายใต้เสื้อผ้าให้เร็วที่สุด เพราะอีกไม่นานวีรภาพคงจะบุกเข้ามาแล้ว วิระในตอนนี้ก็ต้องเตรียมพร้อม


เพียงแค่เสี้ยวไม่กี่วินาทีที่ประกอบปืนเสร็จ วิระก็ได้ยินเสียงฝ่าเท้ากำลังเดินใกล้เข้ามาที่ห้องนี้ วิระเลยกลับไปนอนบนเตียงพร้อมทำท่าทางสลบอยู่เหมือนเดิม และประตูก็ถูกเปิดขึ้น เสี่ยวหานกลับขึ้นห้องมาด้วยความหงุดหงิดใจที่ไม่ได้รับการตอบกลับจากลูกน้องที่ส่งไประเบิดโรงงาน ไหนจะไอ้พวกที่ส่งไปเอาตัวเด็กมาก็หาเด็กไม่เจออีก เหมือนพวกมันล่วงรู้แผนของเสี่ยวหานหมดแล้ว


“หึ! แม้มันจะรู้แผนการทุกอย่าง แต่มันก็มาไม่ทันช่วยนายหรอกวิระ นายต้องเป็นของฉันในคืนนี้ ฉันจะถ่ายคลิปที่เรามีอะไรกันไปให้ไอ้วีรภาพมันดู ถ้ามันได้เห็นเราสองคนมีความสุขด้วยกัน มันต้องเป็นบ้าแน่ๆ” เสี่ยวหานเอ่ยบอกก่อนจะปลดกระดุมชุดโรงพยาบาลออกจากร่างกายวิระช้าๆ จนเห็นยอดอกสีสวยที่ล่อสายตาให้เข้าไปลิ้มลอง แต่กว่าที่เสี่ยวหานจะได้ทำตามที่คิด เสียงแรงระเบิดก็ดังขึ้นจากทางด้านหน้า พร้อมทั้งเสียงปืนที่สาดกระสุนรัวดังไม่หยุด จนเสี่ยวหานสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะผละตัวออกมาจากร่างกายวิระ และเดินลงไปชั้นล่างอีกครั้ง โดยเสี่ยวหานก็ชะล่าใจที่ไม่เช็ควิระให้ดีๆ และแน่นอนพอเสี่ยวหานเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง วิระก็ลุกขึ้นมาติดกระดุมเข้าที่เดิม พร้อมกับเดินลงจากเตียงเพื่อจะตามเสี่ยวหานลงไปเพื่อเจอวีรภาพตามแผน


“ไอ้วีรภาพมึง!”


“เอาเมียกูคืนมาได้แล้วไอ้หมาจรจัด” วีรภาพเอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะเผลอฆ่าลูกน้องไอ้เสี่ยวหานตายจนเกือบหมด เหลือเพียงไม่กี่สิบคนที่ยืนรอบกายไอ้เสี่ยวหานเท่านั้น


“เมียมึงที่จะเป็นของกูในไม่ช้านี้สินะ แต่กูค่อนข้างเสียดายนะที่เอาลูกมึงมาไม่ได้ เพราะกูจะได้ฆ่าพร้อมกันทีเดียว ทั้งมึงและลูกของมึงที่เป็นมารหัวขนสำหรับกู”


ปัง ปัง ปัง*!*

เสียงปืนดังรัวขึ้นพร้อมกับร่างลูกน้องของเสี่ยวหานล้มลงพร้อมไร้ลมหายใจ ทุกคนที่ตายลงก็เป็นฝีมือของวิระที่กำลังเดินลงบันไดและได้ยินที่เสี่ยวหานพูดว่าจะฆ่าลูกของตนเองเข้าพอดี วิระก็ไม่รอช้าที่จะลั่นไกยิ่งลูกน้องของเสี่ยวหานจนลูกกระสุนปืนเกือบหมด แต่ก็ยังเหลืออีกไม่กี่ลูก วิระเลยเลือกที่จะยิงเข้าต้นแขนและขาของเสี่ยวหานอย่างละนัด ก่อนจะก้มหยิบปืนของลูกน้องเสี่ยวหานที่ตายอยู่ใกล้ๆขึ้นมาแทนกระบอกเดิมที่หมดลูกกระสุนไปแล้ว


“พวกที่เหลืออย่าคิดขยับ ไม่งั้นกูยิง” วีรภาพบอกลูกน้องเสี่ยวหานที่เหลืออยู่และกำลังจะเล็งกระบอกปืนไปใส่วิระที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เสี่ยวหานโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะโดนลูกน้องเสี่ยวหานลั่นไกใส่เลยสักนิด


“วิระ ทำไมนายถึง…”


“นายจะถามว่าทำไมฉันถึงยิงนายหรือว่าทำไมฉันถึงเดินลงมาสบายตัวแบบนี้สินะ มันเป็นแผนไง ฉันแค่ต้องการเอาตัวนายออกห่างจากโรงพยาบาลก็เท่านั้น” วิระบอกก่อนจะยกยิ้มให้เสี่ยวหาน เป็นรอยยิ้มที่แอบทำให้เสี่ยวหานรู้สึกหวาดกลัวไม่ใช่น้อยกับรอยยิ้มแบบนี้ มันเหมือนปีศาจเกินไป…


“ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นก็ได้มั้งไอ้หมาจรจัด นี่ไงคนที่มึงอยากได้ โหดสมใจมึงมั้ยล่ะ” วีรภาพบอกก่อนจะการใช้เท้าถีบเสี่ยวหานที่นั่งกุมไหล่อยู่กับพื้นให้ล้มลงไปนอนกับพื้นแทน


“โหดแล้วไง ถ้ากูหลุดไปได้กูก็จะเอา”


“น่าสมเพชนะ เพราะฉันไม่เคยอยากได้นายเลย ฉันรังเกียจนายมาก คนที่จะฆ่าลูกของฉัน ฉันก็ไม่คิดจะเก็บไว้นะเสี่ยวหาน ฉันยอมให้มือเปื้อนเลือด ถ้าหากว่ามันทำให้ชีวิตของฉันปลอดภัยจากนาย ขอโทษนะที่ฉันจะเป็นคนมอบความตายให้นายเอง เพราะถ้าฉันไม่ทำ นายจะแว้งกลับมารังควานตระกูลหยางได้อยู่ดี ในฐานะที่ฉันต้องเป็นคนปกป้องตระกูลนี้ ต้องขอให้นายตายไปจากโลกนี้ซะ”


ปัง*!!!!!*

กระสุนเพียงนัดเดียวจากวิระที่ลั่นไกไปถูกหน้าอกและโดนเข้าที่ขั้วหัวใจพอดี ทำให้เสี่ยวหานขาดใจตายคาที่ทั้งที่ยังไม่ได้ตอบโต้อะไรกับวิระ ซึ่งพอเสี่ยวหานถูกยิง ลูกน้องของเสี่ยวหานที่เหลือก็เตรียมสาดกระสุนใส่วิระ แต่ก็ช้าเกินไป เพราะลูกน้องของวีรภาพจัดการเก็บลูกน้องเสี่ยวหานที่เหลือซะก่อน


“กลับกันเถอะ ฉันอยากเห็นหน้าลูก”


“อืม เฟยจัดการระเบิดที่นี่ให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือหลักฐานที่จะสาวถึงเราแม้แต่ชิ้นเดียว ทำให้มันดูเป็นอุบัติเหตุซะ”


“ครับนาย”


วิระไม่คิดแม้แต่จะหันหลังกลับไปดู และไม่มีความรู้สึกผิดในใจที่ทำแบบนี้ เพราะวิระตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่ายังไงก็ต้องเป็นคนกำจัดเสี่ยวหานด้วยตนเอง เพื่อคนที่รัก วิระยอมให้มือเปื้อนเลือดอีกครั้งถ้ามันจะปกป้องตระกูลและคนที่วิระรักไว้ได้ เพราะงั้นการที่เสี่ยวหานตาย ก็ถือว่าเป็นการชดใช้ในสิ่งที่ทำกับตระกูลหยางไปก็แล้วกัน……



..................................................100%..................................................

คนโหดจริงๆคือวิระค่ะ ไม่ใช่พี่วีร์ ตลอดเวลาที่วิระยอมให้พี่วีร์ทำร้ายจิตใจในช่วงแรกๆเพราะรัก 5555555


ความคิดเห็น