มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : EP.12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 18:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.12
แบบอักษร

เสียงน้ำที่ดังแว่วออกมาจากห้องน้ำบอกให้ผมรู้ว่า.. ผมชวนผู้ชายขึ้นห้อง!  แต่ผมก็เป็นผู้ชายนี่หว่า เพราะงั้นไม่แปลกหรอกเนอะ ..ปกติเพื่อนผู้ชายก็มักจะชวนกันขึ้นห้องอยู่แล้ว แต่นี่แค่เปลี่ยนจากคำว่าเพื่อนมาเป็นคำว่าแฟนก็เท่านั้นเอง แต่ทำไมผมรู้สึกลนๆยังไงก็ไม่รู้ คงเพราะกลัวว่าเฮียจะกลับมาเจอล่ะมั้ง

แกร๊ก!

"พี่ไม่มีชุดเปลี่ยน"

"ผมเอาของเฮียมาให้ พี่ใส่ได้ไหม" ผมรีบหันไปหยิบชุดที่วางไว้บนที่นอนอย่างไว ก็ก่อนหน้านี้ผมเอาแต่จ้องไปที่ประตูห้องน้ำนี่นา จู่ๆเปิดออกก็ตกใจสิ ..แต่พอหันกลับมานี่ตกใจหนักกว่า พี่เขาออกมาโดยนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว! ภาพตรงหน้าผมนี่คือสุดจะบรรยาย ร่างกายของนักกีฬามันเป็นอย่างนี้เองสินะ กล้ามแขนเป็นมัดๆมันไม่ได้ดูใหญ่เกินไปเหมือนนักเล่นกล้าม แต่อันนี้มันพอดีกับตัวเขา มันดูน่าซบยังไงก็ไม่รู้ -///- ส่วนซิกแพคนี่ก็เรียงกันเป็นลอนสวยตรงหน้าท้อง แต่ละลูกเห็นเด่นชัดมาก โอ้ยย กำเดาจะพุ่ง!

"มองขนาดนี้กินพี่เข้าไปเลยไหมหื้ม"

"ได้หรอ...จะบ้าหรอครับ! รีบๆใส่เสื้อผ้าสิ ผมจะไปอาบน้ำบ้าง" ผมเผลอแว้ดใส่พี่เขา ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเข้าไปอาบบ้าง ไม่ลืมที่จะหยิบชุดเข้ามาเปลี่ยนในนี้ด้วย ผมไม่ได้หุ่นน่ามองเหมือนเขาสักหน่อย ผอมกว่านี้ก็ขี้ก้างแล้วอะ ผมใช้เวลาอาบไม่ถึงสิบนาทีก็เสร็จ ออกมาก็เจอกับพี่โซที่นั่งพิงหัวเตียงดูโทรทัศน์อยู่ แถมยังเปิดแอนนาเบลดูอีก ดีที่ผมไม่ใช่คนกลัวผีอะไร ผมขึ้นมานั่งดูข้างๆเขา จังหวะที่ผีโผล่ออกมาให้ตกใจพี่โซเขาหันหน้ามามองผมพร้อมเลิกคิ้วสงสัย

"ไม่กลัวผีหรอ"

"ไม่นิครับ ..มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นสักหน่อย"

"..ไม่โรแมนติกเลย"

"อะไรนะครับ" โรแมนติกอะไร?

"ก็ในหนังส่วนมากนางเอกจะกลัวผี พอผีโผล่มาก็จะเด้งมาซบพระเอก ..เสียดายที่แอลไม่กลัว" คนข้างๆพูดอธิบายพลางถอนหายใจก่อนจะหันกลับไปดูหนังต่อ

"ผมไม่ใช่นางเอกซะหน่อย ..อีกอย่างถ้ากลัวผีก็จะถูกเพื่อนแกล้งได้ง่าย แค่นี้จิ๊บๆ"

"แล้วแอลกลัวอะไรบ้างครับ"

"ไม่บอกหรอกครับ ถ้าบอกพี่ต้องหามาแกล้งผมแน่ๆ" ผมบอกอย่างรู้ทัน เขาก็แค่ยักไหล่นิดๆแล้วเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่อเพราะหนังเริ่มจะสนุกแล้ว จนหนังจบผมหันไปมองนาฬิกาปรากฏว่าตีหนึ่งแล้ว เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดในบ้านด้วย สงสัยเฮียคงกลับมาแล้ว แต่ดึกขนาดนี้เขาคงไม่มาหาผมหรอก คงคิดว่าผมหลับไปแล้วแหละ

"พี่โซจะนอนเลยไหมครับ ตีหนึ่งแล้วนะ"

"ง่วงแล้วหรอ"

"ครับ"

"งั้นนอนเลย เดี๋ยวพี่เดินไปปิดโทรทัศน์กับไฟให้" ผมพยักหน้ารับแล้วสไลด์ตัวลงนอน พี่โซลุกไปปิดทุกอย่างก่อนจะเดินมานอนตรงที่นอนข้างๆผม เขาสอดตัวเข้ามาในผ้าห่ม ตอนนี้เราสองคนหันหน้าเข้าหากัน แปลกที่ไม่มีใครหลบสายตา เราจ้องหน้ากันอยู่สักพักพี่โซก็เอ่ยขึ้น "กอดได้ไหม"

"..ครับ" ผมตอบ แขนแกร่งค่อยๆเลื่อนผ่านเอวไปด้านหลังของผม เขาออกแรงดันให้ตัวผมซุกไปกับอกของเขาก่อนเขาจะเอาคางเกยไว้บนหัวผมเบาๆ สัมผัสแผ่วๆบนหน้าผากเกิดขึ้นช้าๆก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยคำสุดท้าย แล้วผมก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป

"ฝันดีนะครับน้องแอล"

..

หลังจากคืนนั้นก็ผ่านมาเกือบสามอาทิตย์แล้วความสัมพันธ์ของผมกับพี่โซก็ดำเนินไปเรื่อยๆ เราไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ตอนแรกเฮียก็ไม่ยอม แต่ม๊าห้ามไว้นั่นแหละพวกเราถึงไปด้วยกันได้โดยไม่ต้องคอยแอบหรือคอยกลัวว่าเฮียจะมาเห็น ...แต่แล้วเวลาก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก วันนี้ก็เป็นวันที่พี่โซต้องย้ายไปอยู่หอ เฮียก็ต้องกลับไปคอนโดเหมือนกัน ผมเลยมาช่วยพี่โซเก็บของที่บ้านของเขา ที่ผมกังวลที่สุดคงเป็นเรื่องที่ป๊าบอกให้พี่โซไปกับเฮียนี่แหละ! ตอนแรกต่างคนก็ต่างปฏิเสธกันสุดตัว แต่มีหรือจะสู้อำนาจของป๊าได้..ผมล่ะหวั่นกลัวจะกวนประสาทกันจนแหกโค้งเข้าน่ะสิ

"จำไว้นะครับพี่โซ ถ้าเฮียกวนอะไรพี่มากพี่ไม่ต้องไปสนใจเขา เงียบๆไว้แล้วเฮียจะยอมแพ้ไปเอง" ผมบอกเขาพลางเก็บของลงกระเป๋าให้ด้วย อ่อวหน้าที่แฟนนี่นา

"ครับๆ"

"แอลจริงจังนะ อ้อ! แล้วก็ระวังทีมบาสที่นั่นไว้ดีๆนะ แอลเป็นห่วง ..ถ้าจะให้ดีผมไม่อยากให้เฮียแกล้งพี่หรอก เพียงแค่เฮียเอ่ยปาก พวกนั้นพร้อมที่จะทำตามเฮียทุกอย่าง"

"รู้เรื่องรับน้องแล้วหรอ"

"ครับ ..ไว้แอลจะคอยห้ามเฮียไว้ให้นะครับ"

"..อย่าห่วงพี่มากนักเลย พี่ดูแลตัวเองได้ ..แอลต้องดูแลตัวเองมากๆด้วยนะ อยู่ไกลกันขนาดนี้พี่ขับรถมาหาทุกวันไม่ได้ ..ถึงอยากจะทำก็เถอะ" มือหาลูบผมของผมเบาๆ ผมก็หันไปยิ้มอ่อนๆให้ ..ทำไมเราไม่เจอกันให้เร็วกว่านี้นะ จะได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้อีกหน่อย ..ผมต้องรออีกสองปีเลยกว่าจะได้ไปอยู่ที่นั่น 

เราเก็บกระเป๋ากันอยู่สักพักก็ขนลงมาด้านล่างเพราะเฮียมารออยู่แล้ว ผมเดินไปหาเฮียด้วยสีหน้าจริงจัง "เฮีย ถือว่าแอลขอร้อง อย่าทำอะไรรุนแรงเลยนะ แอลรู้ว่าการรับน้องมันมีมาอยู่แล้ว ..แอลไม่รู้หรอกว่าพี่โซจะโดนหนักกว่าที่ผ่านมาไหม ถ้าใช่แสดงว่าเฮียเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากๆคนหนึ่งเลยล่ะ"

"อ่าว.."

"พี่โซเจ็บ แอลก็เจ็บ เฮียอยากให้แอลเจ็บหรอ" ผมแกล้งเบะปากเหมือนจะร้องไห้ เฮียถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะจับไหล่ผมไว้มั่นแล้วพูดด้วยเสียงจริงจังบ้าง

"รู้ไหม ยิ่งแอลห่วงมันมากเท่าไหร่ เฮียยิ่งอยากทำร้ายมันมากเท่านั้น"

"เฮีย!" ถ้าเราไม่ใช่พี่น้องกันผมคงคิดไปว่าเฮียแอบรักผมนะเนี่ย

"ก็ได้แค่อยากแหละ ทำจริงได้ที่ไหน เดี๋ยวลูกหมาแถวนี้จะร้องไห้อีก"

"ใครลูกหมาห้ะ"

"หึหึ ไม่ต้องห่วงน่า ..ตอนนี้เฮียเป็นคนมีเหตุผลแล้วนะ"

"หรอครับ" ผมถามอย่างไม่เชื่อ

"แต่ถ้าวันไหนมันทำน้องของเฮียร้องไห้ ...ถึงวันนั้นต่อให้แอลคลานเข่ามาอ้อนวอนเฮียไม่ให้ทำร้ายมัน เฮียก็ไม่เอามันไว้แน่ๆ" เฮียพูดเสียงเหี้ยม .. แต่ถ้ามีวันนั้นจริงๆผมคงเจ็บน่าดู เราสองพี่น้องกอดกันกลมดิ๊กก่อนที่จะผละออก ช่วยกันขนของของพี่โซขึ้นรถ เสร็จเฮียก็เข้าไปประจำที่คนขับ แต่พี่โซเลือกที่จะเดินมาหาผมก่อน

"พี่ไปแล้วนะ"

"ดูแลตัวเองดีๆนะครับ"

"อืม ไว้พี่จะมาหาบ่อยๆนะ"

ผมลังเลอะไรสักพัก มองซ้ายมองขวามองเฮีย เมื่อปลอดภัยก็ไปยืนอยู่ข้างหน้าร่างสูง เขย่งปลายเท้าก่อนจะยืนหน้าไปประทับจูบที่ข้างแก้มอย่างรวดเร็ว

จุ๊บ!

"..บ๊ายบายครับ"


-+-+--+-+--+-+-+-+--+-+-+

ถ้าตอนหน้าบอก2ปีผ่านไปเลยจะเป็นไรไหม 555


ความคิดเห็น