โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

01-9 มาโซคิสต์ที่รุนแรง

ชื่อตอน : 01-9 มาโซคิสต์ที่รุนแรง

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 10:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-9 มาโซคิสต์ที่รุนแรง
แบบอักษร

​“ฉันหมายความว่าตอนที่ชนแก้วกับท่านประธานคังน่ะ อย่างน้อยก็สนุกกว่าตอนนี้มาก...” 

สายตาของยุนซองมองไปข้างบนกับคำพูดที่พูดทิ้งไว้เบาๆ อย่างทำเป็นไม่รับรู้ และทันทีที่วางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ หญิงสาวก็เข้ามาเติมแก้วเหล้าด้วยความรวดเร็ว อีกฝ่ายจึงยกแก้วขึ้นอีกครั้ง 

“อยากจะเล่นกับผมสักครั้งเหรอครับ ท่านประธานจัง” 

แก้วเหล้ายังคงเต็มอยู่เหมือนเดิม แค่เอามาแตะริมฝีปากเท่านั้น สายตาที่ปะทะกันอย่างดุดันของผู้ชายสองคนที่มีเพียงแก้วเหล้ากั้น มุมปากของชายแก่ที่น่ารังเกียจกับคิ้วที่ตกลงเหมือนกับผิดหวังอย่างจงใจยกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว 

“ถ้างั้นไหนๆ ก็จะเล่นแล้ว ก็ต้องเล่นอย่างเต็มที่สินะ” 

นั่นไม่ใช่ความบังเอิญ ไม่เลย 

“อึก...!” 

ฮันฮีส่งเสียงดังออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว แม้จะรีบปิดปากแต่ก็สายไปแล้ว เพราะมันเป็นการกระทำที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย หลังจากมือของยุนซองตรงเข้ามาที่เป้ากางเกงของเขาอย่างรวดเร็วเรียบร้อยแล้ว ถ้ามันมันหยุดแค่นั้นก็คงจะดี ทว่าระหว่างไม่ทันได้สังเกต นิ้วมือที่แทรกเข้ามาตามอำเภอใจก็จับแท่นเนื้อร้อนของเขาไว้โดยที่ฮันฮีไม่ทันได้เตรียมตัวอะไรเลย แน่นอนว่าเป็นสัมผัสที่ไม่บอกให้รู้ล่วงหน้าด้วย 

และไม่ได้ทำให้เขาพึงพอใจด้วยการจับแค่อย่างเดียว มือที่ขยับอย่างรุนแรงกระตุ้นส่วนอ่อนไหวของเขาโดยตรงอีกด้วย ฮันฮีกัดริมฝีปากด้านในเอาไว้แน่น 

“ผมน่ะ จนถึงอายุขนาดนี้ ก็ทำแค่งานที่บริษัทใช่ไหมล่ะ... ไม่ค่อยจะรู้วิธีเล่นกับผู้ชายหรอกครับท่านประธาน” 

มือที่ขยับอย่างรุนแรงก็ยังคงขยับอยู่ ใบหน้าสงบอย่างเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเทียบกับเขา ยุนซองหยุดสักพักและหันไปดื่มเหล้าตามเดิม ดวงตาของผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านข้างตกใจและเบิกกว้างก่อนจะมองมาทางฮันฮี แต่ก็ไม่ละสายตาไปทางนั้นเลยสักครั้งเดียว 

มุมปากของยุนซองยกขึ้น 

“ดังนั้นต่อไปช่วยลองเล่นตามวิธีของผมด้วยสิครับ แต่อาจจะไม่เข้ากับรสนิยมของท่านประธานจางเท่าไหร่นะครับ” 

ในขณะที่มืออีกฝ่ายยังคงขยับอย่างรวดเร็ว ไหล่ของฮันฮีก็ห่อเข้าด้านใน ไม่ว่าจะควบคุมสีหน้าแค่ไหน แต่การถูกกระตุ้นส่วนอ่อนไหวโดยตรงแบบนี้ มันก็ยังแสดงออกมาอยู่ เขาจะดูหน้าตลกต่อหน้าชายแก่ที่กำลังนั่งเผชิญหน้ากันอยู่ไม่ได้ แต่ว่ามือที่ปิดปากด้วยศักดิ์ศรีสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็ถูกดึงออก เพราะอย่างนั้นปากที่ปิดไว้แน่นจึงเผยอออกและเหมือนกับว่าจะส่งเสียงร้องออกมาเร็วๆ นี้ 

อะ อึก.....เสียงครางที่ไม่กล้าจะปล่อยออกมาถูกกลั้นไว้ข้างใน ยิ่งพอเขาหุบเข่าเข้ามาเพราะทนกับความเร้าใจไม่ได้ ก็กลายเป็นว่ามือของยุนซองที่อยู่ตรงหว่างขาที่แคบลงของเขาก็ขยับไปนู้นมานี่ได้อย่างเต็มที่ 

“มันก็ชัดอยู่แล้ว” 

แน่น และก็แน่น ทุกๆ ครั้งที่มือขยับและลูบส่วนอ่อนไหว เอวของเขาก็สั่นและหลังก็ตั้งตรงขึ้นมา สะโพกก็ขยับตามไปด้วย หน้าม้าที่เรียบร้อยบนหน้าที่โน้มเอียงนั้นสั่นระริก ฮันฮีกำหมดที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะไว้แน่น 

เกือบจะปลดปล่อยออกไปก่อนซะแล้ว 

“น่าจะเป็นวิธีที่ต่างกับพ่อในหลายๆ ด้าน เพราะฉะนั้นท่านประธานจะต้องเตรียมตัวเล่นกับผมตั้งแต่เนิ่นๆ นะครับ” 

ขณะที่ยุนซองพูดจบ เสียงร้องอ๊าสั้นๆ ก็หลุดออกมาจากปากของฮันฮี ความอยากร้องไห้ถาโถมเข้ามาในคราวเดียว ถึงอีกฝ่ายจะหยุดแล้วแต่ตัวเขาก็ยังสั่นอยู่ ตอนนี้สั่นไปจนถึงริมฝีปากแล้ว เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกับกันนะ เหมือนออกซิเจนจะไม่เพียงพอสำหรับการคิด จะหายใจยังลำบากเลย 

“...ระหว่างที่ไม่ได้เจอกันนี่ อวดดีขึ้นมากทีเดียวนะ กรรมการผู้จัดการ” 

“ที่คนทั่วไปเขาเรียกกันว่า หัวแข็งสินะครับ” 

บทสนทนาของผู้ชายสองคนที่พูดคุยกันต่อเนื่องดูไม่แคร์ทุกข์สุขของฮันฮีเลย และเป็นประธานจังที่ระเบิดหัวเราะออกมาก่อนจนดังกังวาลไปทั่วห้องด้านใน 

แต่ฮันฮีเองก็ไม่สนใจบทสนทนาของพวกเขาเหมือนกัน ‘...ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ’ ถึงแม้ไม่รู้ว่ายุนซองจะได้ยินคำที่เขาท่องออกมาอย่างยากลำบากหรือเปล่า แต่คำอนุญาตของอีกฝ่ายมันไม่จำเป็นแล้วล่ะ ฮันฮีลุกจากที่นั่งทันทีและไม่มีใครห้ามเขาเลยสักคน 

แม้จะได้ยินเสียงที่ไร้สาระจากทางด้านหลัง ‘หน้าตาท่าทางของคุณที่ตอบแบบนี้ออกมาน่ะ ช่างถูกใจจริงๆ’ หรือ ‘จะเทียบกับความสามารถของท่านประธานจังได้หรือเปล่าครับ’ แต่ความคิดในหัวของเขาหายไปจนเกลี้ยง ตอนนี้มีแค่สภาพของชั้นในที่เหนียวเหนอะไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นที่ตัวเองปล่อยออกมาเพียงเท่านั้น หลังจากเข้าไปในห้องน้ำ ฮันฮีก็ปิดประตูเสียงดังปัง เมื่อกี้มันเกิดเรื่องอะไรเหรอ เขาสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ถึงจะคิดออก 

ไม่สิ ทำไมต่างหาก เขาทำอะไรผิดหรือไง ทั้งหมดนี่เป็นส่วนหนึ่งของการรับรองเหรอ แต่เขาเป็นเลขานะ ไม่ใช่หญิงบริการ 

แต่ก็มีบ้างที่จะคิดว่าคงไม่มีหวังถ้าลองปลดปล่อยในมือของยุนซองสักครั้ง แต่ก็ไม่ใช่ด้วยวิธีนี้ ถึงเรื่องจะเกิดขึ้นที่ใต้โต๊ะและไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายก็ตาม แต่มันเป็นที่ที่มีคนอื่นนั่งอยู่ด้วย สุดท้ายสีหน้าของผู้หญิงคนนั้นที่มองมาอย่างตกใจเพียงแวบเดียว เขาก็ยังลืมไม่ลงจนถึงตอนนี้ 

ถึงมันจะจบลงไปแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกแย่มากอยู่ดี ‘นี่มันอะไรกันวะ แม่งเอ้ย’ 

ฮันฮีกำลังจมอยู่ในความกลัดกลุ้มขณะที่นั่งอยู่บนชักโครก จากนั้นก็รู้ว่าไม่สามารถจะหาข้อสรุปได้ด้วยตัวเอง แต่ว่าอีกเดี๋ยวถ้าเขาถามว่านี่เป็นเรื่องที่ถามได้ไหมกับเจ้านาย อันนั้นน่ะยากกว่าแน่ 

ทางเลือกมีแค่สองทางเท่านั้น คือกลับเข้าไปด้านในอีกครั้งแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กับโยนจดหมายลาออกใส่หน้ากรรมการผู้จัดการคังไปเลยทันทีที่เข้างานพรุ่งนี้เช้า 

“เวรเอ้ย...” 

เขาทำกฎที่ว่าห้ามสบถ ‘เสียงดัง’ เด็ดขาดระหว่างทำงานพังทลายไปเมื่อกี้ ฮันฮีหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ กลิ่นลาเวนเดอร์ที่ฟุ้งไปทั่วห้องน้ำและเข้ามาอย่างรวดเร็วผ่านหลอดลม แม้จะหอมหวานมากๆ แต่ก็ยังรู้สึกแย่มากอยู่ดี 

ก่อนอื่นคงต้องจัดการกางเกงในที่เปียกชื้นก่อน ด้วยความรู้สึกที่อึดอัดใจแบบนี้ถึงจะอีกแค่หนึ่งวินาทีก็ทนต่อไม่ได้ ขณะที่ฮันฮีปลดล็อคหัวเข็มขัดและถอดกางเกงออก อารมณ์ก็ค่อยๆ แย่ลงเรื่อยๆ แต่ไม่ได้มีความคิดจะระบายความขุ่นเคืองนี้ใส่ใคร ระหว่างทางกลับบ้านดื่มเหล้าสักหน่อยดีไหม พร้อมๆ กับคลุกข้าวในซุปซุนแดกินน่ะ 

ไม่สิ ถ้าอย่างนั้น ความรู้ของเขาก็ยิ่งแย่ขึ้นแน่ๆ ระหว่างที่พวกเจ้านายผู้สูงส่งทำส่งครามประสาทและเฉือดเฉือนกันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเลือด สิ่งที่ฮันฮีทำก็แค่ช่วยเปิดเผยหว่างขาให้เห็นเพราะว่านั่งเหม่อลอย เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ละเมิดศีลธรรมอย่างหนึ่ง รวมถึงละเมิดความเป็นมืออาชีพของเขาด้วย ถึงเขาจะเป็นเกย์ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ความจริงที่สำคัญอะไรแล้ว 

ฮันฮีเลือกจะไม่ใส่แทนที่จะใส่ชั้นในที่ชุ่มไปด้วยน้ำกาม สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วรัดเข็มขัดใหม่อีกครั้ง เขาหยิบกางเกงในที่เต็มไปด้วยน้ำกามขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเปิดประตูออก อยากที่จะอธิบายอารมณ์ตอนนี้ออกมาเป็นคำพูด เพราะมันน่าเวทนามากๆ 

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังกลุ้มใจอยู่ดี ไอ้นี่น่ะ จะต้องทิ้งไว้ที่นี่เหรอ หรือเอาไปเผาทิ้งที่หลังคอนโดดี 

ความคิดเห็น