โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5-5 ความหมายของเครื่องหมาย

ชื่อตอน : บทที่ 5-5 ความหมายของเครื่องหมาย

คำค้น : พันธะแห่งมังกร นิยายเกาหลี แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2561 15:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5-5 ความหมายของเครื่องหมาย
แบบอักษร

ปกติแล้วในหนึ่งยุคจะมีเพียงคนเดียวที่เกิดมาพร้อมกับเครื่องหมาย ยิ่งเครื่องหมายชัดเจนขึ้น ความสามารถทางร่างกายก็จะยิ่งโดดเด่น นี่เป็นข้อมูลทั่วไปที่คนธรรมดาให้ความสนใจ จริงๆ แล้วน่าจะแสดงข้อมูลที่จำเป็น แต่เวทมนตร์ที่ติดมากับเอกสารนั้นไม่ยินยอมให้ดูข้อมูลแม้จะเป็นเพียงแค่ส่วนใดส่วนหนึ่งก็ตาม

“ลางร้าย มีผู้ถือครองเครื่องหมายในยุคเดียวกันมากกว่าสอง...”

ริกซ์ดูข้อมูลที่คุ้นเคยและท่องเนื้อหาอย่างเงียบๆ เธอยิ้มออกมาอย่างสิ้นหวัง แม้จะเป็นเพียงแค่รวบรวมตัวอย่างเก่าๆ เอาไว้เท่านั้น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องอย่างนี้ในทางประวัติศาสตร์ ทั้งที่ตัวเองเป็นเป้าหมาย แต่ไม่เคยมีใครเล่าข้อมูลพวกนี้ให้ฟังเลย แม้กระทั่งเรื่องที่ขนานนามเธอว่าลางร้ายก็ด้วย

ในหนึ่งยุค หากคนที่ครอบครองโชคชะตาแห่งจักรพรรดินั้นมีหลายคน บ้านเมืองก็จะกลายเป็นสนามรบ แน่นอนว่าเป็นลางร้าย เพราะอย่างนั้นเธอจึงได้รับการปฏิบัติราวกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเป็นเวลานาน ริกซ์เลื่อนสายตาไปยังข้อมูลต่อไป

เป็นเรื่องที่มีมายาวนานมากจริงๆ ถูกบันทึกเอาไว้ตั้งแต่ก่อนสร้างอาณาจักรว่าผู้ครอบครองเครื่องหมายนั้นจะตายหลังจากกลับมาจากการเซ่นสังเวยให้มังกร ผู้สืบทอดที่กลับมานั้นได้ถ่ายทอดพลังให้ทายาท ในเวลาเดียวกันสัญลักษณ์ก็จะหายไป และหลังจากนั้นก็จะเกิดอาการเวทมนตร์เป็นพิษ แล้วก็...

“...อีกไม่นานก็จะตาย”

“ขอรับ”

“มิหนำซ้ำยังเวทมนตร์เป็นพิษด้วยเหรอ...”

ริกซ์พูดออกมาอย่างหมดหวัง นั่นไม่ใช่การตายอย่างสงบ ถึงจะโดนตัดคอตายก็ยังจะดีกว่าจะเวทมนตร์เป็นพิษ

ไม่ว่าจะเพิ่มขึ้นหรือลดลง แต่หากปริมาณของเวทมนตร์ที่มีนั้นเปลี่ยนไปก็จะเกิดภาวะเวทมนตร์เป็นพิษได้ เป็นโรคที่ไม่มีทางรักษาที่น่ากลัวที่สุดและพบเห็นได้ทั่วไปในยุคที่เวทมนตร์สูญสลายหายไป

ภาพของโมร์ฟิสที่อาเจียนออกมาเป็นเลือดผ่านเข้ามาในหัว ราวกับมองภาพของตัวเองหลังจากที่เครื่องหมายได้หายไปแล้ว

“ไม่ว่าเครื่องสังเวยจะถูกใช้อย่างไร ผลสุดท้ายก็ต้องตายขอรับ”

“แล้วเหตุผลที่ซ่อนตัวทายาทไว้คืออะไรกันล่ะ”

“ข้าคิดว่าการแจ้งว่าตายไปแล้วนั้นจะเป็นประโยชน์กับท่านในตอนนี้มากกว่าขอรับ”

หน้าที่ของเครื่องหมายมีอยู่สองอย่างง่ายๆ คือ การให้กำเนิดทายาทและรวบรวมเวทมนตร์ส่งต่อให้ทายาท เธอนึกถึงมังกรที่ลูบไล้ใบหน้าของเธอราวกับหลงใหลในตัวเธอขึ้นมา หน้าที่ของเครื่องหมายนั้น คือ หากพวกเขานำกายเข้ามาพร้อมกัน เธอก็ต้องตอบรับพวกเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะเครื่องหมายก็คือการที่รู้สึกสนุกสนานไปกับการเอาแต่ใจนั้น

หากมีความสามารถทางกายโดดเด่นเหมือนกับผู้ถือครองคนอื่นๆ ก็คงจะอยู่อย่างสุขสบาย สิ่งที่เธอมีอยู่นั้นเพียงแค่... ไม่สิ เลิกคิดเรื่องนั้นไปเสียเถอะ

เธอไม่สามารถจับอารมณ์ได้เลย จดหมายของพ่อมดในมือของริกซ์ที่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่นั้นสั่นไหว เธอเข้าใจความหมายของคำว่าต้องหนีไป ก่อนที่จะมีทายาท

“เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่าจะหนีไปได้”

“เป็นไปได้ขอรับ”

พ่อมดรีบตอบ

“อีกฝั่งคือมังกรทั้งห้าเนี่ยนะ”

ริกซ์แค่นยิ้ม พระเจ้ามีถึงห้า

“พวกเราจะช่วยเองขอรับ”

“ช่วยงั้นเหรอ”

พ่อมดทำท่าทางนอบน้อมและแตะที่มือของริกซ์ ขณะที่ริกซ์รู้สึกถึงพลังเวทย์ที่ไหลเข้ามาผ่านมือนั้น เธอหลับตาลงและลืมตาขึ้น ทัศนวิสัยของเธอสูงขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ใต้ฝ่าเท้าราวกับว่าตัวเองกำลังบินอยู่กลางอากาศ

ปราสาทที่สร้างขึ้นด้วยหินก้อนใหญ่บนสถานที่ที่มีความสูงชัน ด้านในถูกเจาะเป็นวงกลม และมีน้ำตกกับต้นไม้เขียวชอุ่ม เป็นปราสาทแห่งธรรมชาติอันงดงาม มันคือปราสาทมังกร ริกซ์เพิ่งเข้าใจว่าพ่อมดต้องการพูดอะไร บริเวณรอบๆ ปราสาทมีแผนที่ซุกซ่อนอยู่

“มังกรพวกนั้นออกมาจากอาณาเขตที่กำหนดไว้ไม่ได้ขอรับ”

พ่อมดบอกสถานที่ที่ริกซ์จะต้องไปอยู่หลายที่ ริกซ์กำหมัดแน่น เธอได้รับข้อมูลทั้งหมดนั่นเท่าที่พวกเขาอยากให้ ทว่าพวกเขาจะไม่ปฏิบัติกับเธอตามที่ใจคิด

“ขอให้ทรงรีบขอรับ พลังจะต้องออกไปในไม่ช้า”

“น่าขำนะ มาลองดูไหมว่าพวกพ่อมดแบบเจ้าต้องการอะไรกันแน่”

ริกซ์เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าตัวเองจะต้องมีประโยชน์อะไรสักอย่างกับพ่อมด เวทมนตร์ที่ยิ่งใหญ่พอที่จะทำให้มังกรตัวใหม่เกิดมาได้ เขาจะได้รับสิ่งเหล่านั้นผ่านทางริกซ์แทนที่จะเปลี่ยนแปลงตำแหน่งราชบัลลังก์ มันคือสิ่งดำมือภายในใจ ริกซ์พยายามพูดโดยไม่แสดงอาการสั่นไหวออกมา

“บอกว่าจะไม่ทำสงคราม ข้าเองก็มองไม่เห็นว่าจะต้องการสงครามเลย เพราะข้ารู้ความหมายดั้งเดิมของผู้ถือครองอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นคงจะต้องการเวทมนตร์ที่สั่งสมจากข้าสินะ”

“ข้าไม่ขอปฏิเสธขอรับ”

“ข้าได้ออกมาแล้ว และคงจะไม่กลับเข้าวังอีกแล้ว ส่วนเรื่องราชบัลลังก์ นิกซ์ก็คงได้รับสืบทอด ข้าน่ะ ตายไปอย่างเป็นทางการแล้ว ข้ายังจะได้รับเวทมนตร์ที่มีมายาวนานหลายร้อยปีเพื่อตอบแทนการเป็นเครื่องสังเวยงั้นรึ มิหนำซ้ำ...”

ริกซ์เลือกที่จะหายใจออกมาหนึ่งครั้งเพื่อซ่อนความไม่พอใจที่กำลังจะรุนแรงขึ้น การนำมาเปรียบกับตัวเองนั้นเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลมาก แต่มันมีความหวังเหมือนกัน

“รัชทายาทคนแรกของอาณาจักร ขนาดเป็นเครื่องสังเวยยังรอดชีวิตกลับมา เขามีความสุขจนสิ้นอายุขัย”

“...ไม่ว่าจะทางไหนก็ต้องการความช่วยเหลือขอรับ ฝ่าบาท”

นี่มันไม่ใช่ท่าทางในการสนทนากันแล้ว

“ไม่ อย่ามาเรียกข้าเช่นนั้น”

“ถ้าอย่างนั้น ผู้ถือครอง ลูโซ—”

“จงหายไปซะ!”

ริกซ์แผดเสียง ถ้าหากเป็นนิกซ์จะรับข้อเสนอแบบนี้ไหม ถึงจะได้รับสืบทอดราชบัลลังก์ก็ตาม หากรับความช่วยเหลือในสถานการณ์แบบนี้ก็เป็นได้เพียงแค่หุ่นเชิดเท่านั้น ไม่ใช่สิ เพราะเมื่อก่อนเธอเคยเป็นริกซ์ที่โดนจูงจมูกง่ายๆ ถึงได้ถูกเลือกให้เป็นเครื่องสังเวย และยังต้องมาถึงที่นี่

“เจ้ามันอวดดีจนหาที่เปรียบไม่ได้! หายไปซะ! อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก! ข้าขยาดปราสาทร้างนั่นเต็มทน! ข้าตายไปแล้ว! ทั้งองค์รัชทายาท ทั้งผู้สืบทอด ตอนนี้มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น! ปล่อยข้าไปซะ!”

หากหนีไปเสีย ก็จะอยู่คนเดียวได้ ตอนนี้เกลียดการโดนทำให้เป็นหุ่นเชิดแล้ว อยากใช้ชีวิตตามใจตัวเอง ไม่ใช่การใช้ชีวิตอยู่ที่ปราสาทร้าง ตอนนี้ข้าอยากมีชีวิตของตัวเองแล้ว!

ทันทีที่ริกซ์ขยับ โลกของหญิงสาวก็สั่นไหว ร่างของพ่อมดเลือนรางไป คำพูดสุดท้ายที่เขาพูดแผ่ซ่านเข้าไปภายในใจ

‘ไม่ว่าฝ่าบาทจะตัดสินใจอย่างไร ฝ่าบาทก็จะกลับมาหาพวกเรา’

‘ฝ่าบาทจะกลับมาหาพวกเรา’

‘จะกลับมาหาพวกเรา’

เสียงที่สะกิดความสนใจนั้นดังสะท้อนไปมา เหมือนหัวจะระเบิด

ไม่ใช่ ไม่ใช่! ข้าไม่ได้มาที่นี่ด้วยเงื่อนไขที่จะรับพลังเวทย์จากมังกร

ในอนาคตไม่กี่ศตวรรษอาจจะได้รับเวทมนตร์ที่ทำให้อาณาจักรรุ่งเรือง! ที่เป็นแบบนั้นเพราะการตายของข้าไม่ใช่หรือไง เรื่องราวมันจะกลายเป็นอย่างนั้น แค่นั้นเรื่องมันก็จะจบ!

ริกซ์ใช้มือทั้งสองข้างกุมหน้า ตอนนี้จะไม่ฟังอะไรแล้ว อยากพัก อยากพักจริงๆ เหนื่อยมากๆ ทั้งที่นอนหลับอยู่แต่ก็เหนื่อย ถ้าไม่ตื่นขึ้นจะดีกว่าไหม ไม่ ข้าอยากมีชีวิตอยู่นะ ทำยังไง... ทำยังไงดี...!

โลกนี้กำลังบิดเบี้ยว ทั้งดอกไม้ ต้นไม้ สายลม ทะเลสาบก็ด้วย ทุกอย่างกำลังหายไปและกำลังเปลี่ยนเป็นความมืดหม่น ไม่อยากตื่นเลย อยากตาย อยากตาย ข้าไม่น่าเกิดมาตั้งแต่แรกเลยจริงๆ.... ไม่ ข้ามีเรื่องที่จะต้องทำ... ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่น่าเกิดมาเลย...

“หลับนานจังเลยนะ”

“เฮือก!”

ทันทีที่ลืมตา ริกซ์รีบลุกขึ้นจากที่ เสียงที่ได้ยินนั้นเธอจำได้ถึงจะไม่ค่อยได้ฟังบ่อยๆ ก็ตาม เธอเงยหน้ามองต้นเสียง มังกรดำเก็นทุสกำลังมองลงมายังริกซ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ริกซ์สับสน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เผชิญหน้ากับมังกรดำสองต่อสอง

“เอ่อ มีเรื่องอะไร...”

ริกซ์แทบจะพูดจาไม่เป็นประโยคและมังกรดำกำลังมองมาไม่พูดไม่จา หัวใจเต้นรัวอย่างไร้เหตุผล ริกซ์รีบลงจากเตียงแล้วก้มหน้า

“ยิน ยินดีที่ได้พบท่านมังกร”

เสียงที่เค้นออกมาอย่างยากลำบากนั้นหม่นหมอง มังกรไม่เคลื่อนไหวและสังเกตริกซ์อย่างช้าๆ เขาเห็นรอยเลือดตามตัวของริกซ์ ก่อนจะขมวดคิ้วและเดาะลิ้น แค่มองผ่านๆ ยังเห็นเลยว่ามีรอยฟกช้ำที่คอ

“พวกไม่มีความคิด”

เป็นคำพูดที่ความหมายกำกวม ริกซ์ล้มเลิกที่จะพยายามเข้าใจความหมายนั้น ที่มังกรพูดออกมานั้นต้องเป็นเหตุผลที่เขามาหาเธอแน่ๆ เธอถอนหายใจออกมา ลมหายใจนั้นขาดห้วง

“เงยหน้าขึ้น”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น