โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5-4 ความหมายของเครื่องหมาย

ชื่อตอน : บทที่ 5-4 ความหมายของเครื่องหมาย

คำค้น : พันธะแห่งมังกร นิยายเกาหลี แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2561 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5-4 ความหมายของเครื่องหมาย
แบบอักษร

พีริดินกดหน้าผากลงบนไหล่ของริกซ์ ขณะที่จูบกัน มนุษย์ก็ครางออกมาอย่างแผ่วเบา แค่ได้สัมผัสก็รู้สึกดี และหากโอบกอดก็จะมอบความสุขให้ด้วย มนุษย์เองคงเป็นเช่นนั้นด้วยเหมือนกัน เขาคิดว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้นอย่างแน่นอน

“เที่ยว คุยเรื่องเที่ยวค่ะ”

“เที่ยว อะไรกัน เจ้าอยากไปเที่ยวเหรอ”

“ค่ะ...”

“อ้าว ก็ดีสิ ข้าเองก็ชอบการไปไหนมาไหนเหมือนกัน”

ริกซ์รู้สึกว่าประเด็นบางอย่างในการสนทนากำลังเปลี่ยนไป เขาต้องกำลังพูดรวมตัวเองอยู่แน่ๆ เหมือนเขาจะเข้าใจอะไรผิดไป ริกซ์จึงพูดแก้ให้

“คือ... ท่านมังกร ไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ ข้าหมายถึงจะออกไปตอนที่ข้าหมดหน้าที่ที่นี่แล้ว เอลฟ์บอกว่าจะช่วยข้าเรื่องนั้น”

“อะไร เอลฟ์จะช่วยอะไร”

“ช่วยตอนข้าออกไป... โอ๊ย!”

เพราะถูกจับที่ข้อมืออย่างแรง ริกซ์จึงหยุดพูดและส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ยิ่งพูดต่อไปก็จะยิ่งทำให้รอยยิ้มที่มังกรเคยยิ้มออกมานั้นจางหายไป เธอจงใจร้องเสียงดัง เธอไม่รู้ว่าจุดไหนที่บาดความรู้สึกเขา การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้ริกซ์ถึงกับตัวเกร็งเงยหน้าขึ้นมองเขา

“จะออกไปงั้นเหรอ”

พีริดินไม่พอใจตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ทั้งที่ถามออกไปว่ากินอะไรหน่อยไหม แต่กลับได้คำตอบกลับมาว่าไม่มีเวลา ยิ่งฟังเธอคุยเล่นกับเอลฟ์ อีกทั้งยังบอกว่าจะออกเดินทางด้วยกันอีก แล้วยังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ที่บอกว่าไม่มีเวลากินข้าว ตอนแรกก็นึกว่าเพิ่งจะตื่นนอน แต่ปรากฏว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นเลย

มังกรเขียวทำท่าชี้มือขึ้นฟ้า สีหน้าของเขาแข็งกร้าวขึ้น โมร์ฟิสที่เหมือนจะเตรียมตัวอยู่ก่อนแล้วปรากฏตัวขึ้น เอลฟ์ก้มหน้าลงทั้งที่คุกเข่าอยู่ข้างหนึ่ง

ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดจู่ๆ ก็ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝน มังกรสาดพลังออกมาทั่วทั้งห้องเพื่อโอ้อวดอำนาจที่มีอยู่ แม้ริกซ์จะมีความกล้าอดทนยืนอยู่ตรงนั้นไม่หลบไปไหน แต่เอลฟ์นั้นต่างออกไป โมร์ฟิสตัวสั่นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกลัว พยายามควบคุมร่างกายที่เหมือนจะทรุดลงอย่างยากลำบาก

“เหมือนเจ้าจะเข้าใจผิดสินะ ที่ข้าบอกว่าให้เจ้าดูแลมนุษย์ ข้าบอกว่าถ้านางตื่นแล้วหิวก็ให้เตรียมอาหารมาให้นาง”

“ข้าขออภัย”

พลังที่เย็นยะเยือกโอบล้อมไปทั่วห้อง สายลมดุดันขึ้น ขณะที่เกิดปรากฏการณ์นั้น พวกใบไม้ที่ใช้ประดับตกแต่งแทนม่านหรือเพดานต่างก็ส่งเสียงดังอึกทึกครึกโครม เหมือนจะเห็นสายลมประกายแสงสีเขียวที่สร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์ของพีริดิน ทุกครั้งที่สายลมที่ราวกับมีดเฉียดผ่าน ก็จะมีเสียงดัง ฉับๆ และมีเสียงของใบไม้และลำต้นของต้นไม้ถูกตัดขาดดังออกมาด้วย

“ดูๆ ไปแล้ว เจ้ามานานแล้วสินะ เจ้าเอลฟ์”

ริกซ์ที่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศไม่ปกตินั้นจับพีริดินเอาไว้ ริกซ์พยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้า เธอต้องทำอะไรผิดไปแน่ๆ

“ท่านมังกร ทะ ทำไมว่าเช่นนั้น”

“เจ้ามนุษย์ เจ้าคิดว่าเหตุผลที่เจ้ามาที่นี่คืออะไรกัน”

ริกซ์สะดุ้ง คำที่เขาพูดในวันแรกผ่านเข้ามาในความทรงจำราวกับแสง


‘เจ้ารู้เหตุผลที่มาที่นี่ใช่ไหม’


เธอไม่ลืมสิ่งนั้นอย่างแน่นอน! ทว่าเธอไม่รู้จริงๆ ว่าเงื่อนไขนั้นจะมีความลึกซึ้งถึงขนาดนี้ เขาคิดว่าเธอจะประท้วงโดยการไม่กินข้าวงั้นเหรอ ถ้าหากเข้าใจผิดเธอก็ต้องรีบแก้ไขความเข้าใจผิดนั้น

แม้ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร แต่เมื่อพิจารณาจากคำพูดเมื่อครู่ เขาคงลงโทษเอลฟ์ด้วยวิธีใดสักวิธีแน่ๆ และแน่นอนว่ามันจะต้องรุนแรง

หากดูท่าทางจนถึงตอนนี้ การมีทายาทนับว่าเป็นเรื่องใหญ่มากของมังกร พวกเขาถึงกับบอกว่าจะทำให้เธออยู่อย่างสบาย เป็นความผิดของเธอเองที่ไม่เข้าใจว่าคำว่าอยู่อย่างสบายนั้นหมายความว่าอย่างไร

“อะ อะไร อย่าทำเช่นนั้นเลย! ท่านมังกร ได้โปรด! ขะ ข้าจะรับโทษเอง!”

พีริดินไม่พอใจมากๆ คำเรียกขานที่ริกซ์ใช้เรียกตัวเองท่ามกลางความวุ่นวายแบบนั้น อีกทั้งยังไม่พอใจด้วยที่เธอเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้

ช่างน่าหงุดหงิด ขณะที่เธอหลอมรวมกับเขา เธอไม่แม้แต่จะยิ้มออกมาง่ายๆ แต่ขณะที่พูดกับเอลฟ์ เธอกลับเผยยิ้มออกมา เป็นมนุษย์ที่ถวายตัวให้เขาแท้ๆ เป็นของเขาแท้ๆ เพราะฉะนั้นที่มนุษย์เป็นแบบนี้ก็เพราะเอลฟ์ ขณะที่คิดเช่นนี้ พีริดินไม่รู้เลยว่าในสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นมีมีความขัดแย้งอยู่

พีริดินไม่สนใจการอ้อนวอนของริกซ์ และเอลฟ์ล้มลงเพียงแค่เขาชี้ไปทางนั้น สายลมทะลุผ่านร่างกายเอลฟ์และหยุดเวทมนตร์ของเอลฟ์เอาไว้ ริกซ์ใช้สายตานักเวทย์จ้องมองไปยังสิ่งนั้น

มังกรสะกดพลังเวทย์ของเอลฟ์เอาไว้ อีกครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ของเอลฟ์ถูกตัดออกไป

“โมร์ฟิส!”

เอลฟ์อาเจียนออกมาเป็นเลือดทั้งที่อยู่ในท่านั่งคุกเข่า ริกซ์สะบัดมือที่ถูกพีริดินจับเอาไว้จนถึงตอนนี้ทิ้ง และวิ่งไปหาโมร์ฟิส เอลฟ์ที่รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนั้นจึงได้ส่ายหน้าและพูดกับริกซ์แบบไม่ออกเสียง

‘อย่ามา’

ขณะที่สำรอกออกมาเลือดก็พุ่งออกมาอีกครั้ง เธอเดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าว พีริดินก็คว้ามือของริกซ์ไว้ได้อีกครั้ง ด้วยแรงจับราวกับสัตว์ประหลาดนั้น ริกซ์ถึงกับครางออกมาราวกับกรีดร้อง ได้ยินเสียงถูกกดดันจากที่ไหนสักแห่งดังเข้ามากระทบใบหู

“มนุษย์ อย่าหันหลังให้ข้า”

เธอถูกจับข้อมือแล้วลากไป

นี่มันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้จริงๆ! ริกซ์ไม่อยากจะเชื่อเลย เธอเพิ่งวางใจได้แค่ครู่เดียวและลองเปิดใจดู แล้วมันมีอะไรผิดพลาดตรงไหนกัน เหมือนว่าพระเจ้าแสนชั่วร้ายนั้นมองเธอด้วยความกรุณา เธอไม่กล้าแม้จะหันกลับไปมองข้างหลัง น้ำตาไหลรินลงมาตอนไหนก็ไม่รู้

“บอกว่าไม่อยากกินใช่ไหม ข้าจะทำให้เจ้าเปลี่ยนใจเอง”

ริกซ์ที่ถูกโยนขึ้นไปบนเตียงไม่มีแม้แต่เวลาคิดหนี มีแต่ความรู้สึกแย่ๆ วนเวียนอยู่

‘สำหรับมังกรแล้ว มนุษย์ที่ไร้เครื่องหมายก็เป็นเพียงสัตว์ชั้นต่ำขอรับ’

เธอนึกถึงคำพูดที่พ่อมดของราชวงศ์พูดกับเธอ

การได้รับไมตรีจิตเพราะเครื่องหมาย และการที่ไม่ได้รับอันตรายเพราะเครื่องหมายก็คือเรื่องธรรมดา พวกเขาที่อยู่ตรงหน้าจะจัดการกับสัตว์ชั้นต่ำอย่างไร ริกซ์หันหน้าไปมองอาการของโมร์ฟิส

ตั้งใจจะหันไปมอง

พรึ่บ!

ทันทีที่มองไป แขนของพีริดินที่อยู่ตรงหน้านั้นตกลงมาขวางการมองเห็น สภาพของเธอไม่ต่างไปจากถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้าเปียกซก ร่างกายสั่นเทา ไม่รู้เพราะความหนาว หรือความหวาดกลัว ตอนนี้ริกซ์แยกแยะไม่ออกเลย

ความบ้าคลั่งเต็มเปี่ยมอยู่ในสายตาที่เหมือนกับแสงสว่างจุดเดียวในป่า ใบหน้าไร้ความรู้สึกนั้นมีเพียงดวงตาที่ยังมีชีวิตราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชน เธอเลิกล้มที่จะสบสายตา และเมื่อเบนสายตา เขาก็จับคางเอาไว้แน่นแล้วมังกงเขียวก็ประกบริมฝีปากลงมา น้ำลายที่ทั้งหวานและหอมนั้นรุกรานเข้าไปภายในปากจนเปียกชุ่ม

หนีไปเถอะ ก่อนที่จะตาย หลังจากที่มาถึงปราสาทมังกร นี่เป็นครั้งแรกที่ริกซ์มีความคิดอย่างนี้


* * *


ทะเลสาบ สายน้ำอุ่นๆ แอ่งน้ำขนาดใหญ่ที่ต่อให้ไปยืนอยู่บนนั้นก็ไม่ตกลงไป ขณะที่ริกซ์ได้ยินเสียงพลิ้วไหวอยู่ข้างหู เธอก็ลืมตาขึ้นเงียบๆ หญิงสาวรู้ได้ทันทีว่านี่คือโลกที่เธออยู่เมื่อเธอหมดสติ

เธอเงยหน้ามองก้อนเมฆที่ไหลผ่านไปตามที่ใจคิด เมฆสีขาว เธอนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา แต่มันไม่ชัดเจนราวกับมีหมอกมาปกคลุม มีสิ่งที่กำลังจะลืม และก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร

ริกซ์ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกทั้งที่ยังสีหน้าเฉยเมยอยู่อย่างนั้น

ริกซ์เลิกนึกถึงความทรงจำที่นึกไม่ออกนั่น และรอคนที่เคยนัดกันไว้ คนนั้นไม่เคยผิดนัด อย่างที่คาดเอาไว้ไม่มีผิด โลกมืดลงและพ่อมดก็ปรากฏตัวออกมา ทุกครั้งที่เขาย่างก้าว โลกทั้งใบก็ตกอยู่ในความมืด การควบคุมความมืดคือจุดเด่นของเวทมนตร์

เพียงแค่ผ่านมาไม่กี่วัน โอกาสก็กลับมาหาเธอเร็วกว่าที่คิด

พ่อมดคุกเข่าเพื่อจะแสดงความเคารพ แต่ริกซ์กลับโบกมือไปมาร้องขอสิ่งที่เธอรอคอย เธอไม่อยากเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ พ่อมดมอบม้วนเอกสารที่ทั้งแข็งและหนาให้แก่ริกซ์ที่ยังทำสีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังเหนื่อยล้า

มันคือเอกสารที่ถูกพิมพ์ด้วยตราประทับสีเงิน สิ่งของที่ถูกประทับด้วยตราประทับเวทมนตร์นี้ แม้เวลาผ่านไปสักแค่ไหนก็จะไม่เก่าและยังคงสภาพเดิมอยู่ ในตอนแรกคิดว่าเป็นเครื่องหมายแห่งราชวงศ์ แต่มันต่างกันมาก นี่มันคือรูปทรงอะไรกันล่ะ เธอรู้อยู่แล้วแน่ๆ แต่มันเลือนราง จู่ๆ ริกซ์ก็ปวดหัวขึ้นมาและกดขมับแน่น

ดูเหมือนจะเตรียมการมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว การที่ถูกประทับด้วยตรานี้หมายความว่าจะไม่สามารถคัดลอกหรือเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ไม่ว่าสิ่งนั้นจะอยู่ในฝัน โลกแห่งภวังค์อื่นๆ หรือห้วงแห่งเวทมนตร์ก็ตาม อีกทั้งนี่เป็นเวทมนตร์ที่สาบสูญไปแล้ว ไม่มีใครที่สามารถใช้เวทมนตร์นี้ได้แล้วในปัจจุบัน

เพียงแค่มองดูตราประทับ แม้ริกซ์จะไม่รู้ว่าข้อความในเอกสารนี้จะเป็นอย่างไร แต่ที่เธอรู้ก็คือเป็นสิ่งของที่มีมายาวนานในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ต่อให้เป็นพ่อมดที่เป็นที่น่าภาคภูมิใจของอาณาจักรก็ไม่สามารถปลอมแปลงสิ่งนี้ขึ้นมาได้ นี่เป็นวัตถุโบราณที่เผยแพร่ให้แก่พ่อมดระดับสูงเท่านั้น ต่อให้เป็นราชวงศ์ก็ยังยากที่จะเข้าถึง

แม้จะอ่อนแอแต่ก็เป็นหนึ่งในนั้น ริกซ์ไม่คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนั้น แม้หญิงสาวจะคลายความสงสัยเกี่ยวกับตัวเองในม้วนเอกสารที่รับมานิดหน่อยแล้ว แต่ก็ไม่ได้เปิดใจอย่างเต็มที่เพราะพ่อมดที่เตรียมหลักฐานมาด้วยราวกับว่ารับรู้ถึงความวิตกกังวลที่เธอมี

พ่อมดจดจ้องไปยังริกซ์ที่ทำเอกสารปลิวหล่นลงทีละแผ่นอย่างเงียบๆ มันคือข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์แห่งมังกร ถ้าเป็นสมัยก่อนทุกคนอาจจะรู้ แต่ถ้าเป็นสมัยนี้นั้น ถ้าหากเป็นคนที่ไม่สนใจก็จะรู้แค่ว่านี่คือสัญลักษณ์ของรัชทายาทเท่านั้น ริกซ์อ่านมันอย่างเร่งรีบและเปิดข้ามในสิ่งที่ตัวเองรู้อยู่แล้วไปอย่างรวดเร็ว


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น