หมูน้อยแห่งโลกความฝัน
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

ตอนที่3



"อื้อออออ"เสียงบิดขี้เกียจของแบมแบมดังไปทั่วห้องเล็กที่ตัวเองนอนอยู่แบมแบมรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะออกไปที่ตึกใหญ่เพื่อไปรอมาร์คเขายังไม่อยากโดนร่างสูงฆ่าตาย



"มาแล้วหรอ!!!!"เสียงเย็นชาเอ่ยทักขึ้นพร้อมกับเดินมาหาแบมแบม



"ครับ"แบมแบมตอบมาร์ค



"ไปรอฉันหน้าบ้านเดี๋ยวฉันตามไป"แบมแบมพยักหน้าให้ก่อนที่จะเดินออกไปรอหน้าบ้านไม่นานนักมาร์คก็ตามมา 



"ขึ้นรถ"เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นมาจากทางด้านหลังแบมแบม ร่างบางได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลังยังไงไม่รู้



 "ปะ....ไปไหนครับ"แบมแบมถามมาร์ค



"จะพาไปทำงาน"มาร์คตอบแบมแบมร่างบางเลยรีบเดินเข้าไปนั่งที่รถแบมแบมกับมาร์คนั่งรถมาถึงที่ทำงานของมาร์คแบมกับมาร์คก็เดินเข้าไปในบริษัททุกคนยกมือไหว้มาร์คตลอดทางจนไปถึงห้องมาร์ค 



"คุณจะให้ผมทำงานอะไร"แบมเเบมเอ่ยถามมาร์ค



"เดี๋ยวก็รู้ว่าจะให้ทำงานอะไร"เสียงเย็นชาของมาร์คทำให้แบมแบมใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่มาร์คกดโทรศัพท์หาใครก็ไม่รู้สักพักประตูห้องทำงานก็เปิดออกเผยให้เห็นหญิงสาวแสนสวย



"ว่าไงค่ะบอสเรียกมินนิทมามีอะไรค่ะ"เสียงหวานของผู้หญิงมาใหม่พูดขึ้น



"เด็กคนนี้จะมาเป็นนักร้องให้ร้านเราและจะมาเป็นเด็กนั่งดริ้งด้วย"มาร์คบอกมินนิท



"แต่ว่า...."มินนิทกำลังจะพูดแต่มาร์คก็ตัดชิงบทพูดสะก่อน 



"ไม่มีแต่ส่วนค่าตัวให้เดือนล่ะห้าหมื่นพอหนี้จะได้หมดไวๆ"มาร์คบอกมินนิท



"ค่ะแล้วจะให้เริ่มงานวันไหนค่ะ"มินนิทถามมาร์ค



"วันนี้ตอนเย็นเตรียมเพลงให้เขาร้องด้วย"มาร์คบอกมินนิท



 "งั้นน้องไปกับพี่เพื่อไปเตรียมตัวนะค่ะ"มินนิทบอกแบม



"ครับ"แบมแบมตอบรับคำก่อนจะเดินตามมินนิทออกมาข้างนอก 



"ทำไมหน้าบูดแบบนี้หล่ะ"มินนิทถามแบมแบม

"เปล่า.....คร้าบ"แบมแบมบอกมินนิท



"โดนบังคับมาหรอ"มินนิทถามแบมแบมร่างบางพยักหน้าให้ก่อนจะตอบ



"คับถึงเขาจะไม่บังคับผมยังไงผมก็ต้องทำเพราะผมเป็นลูกหนี้"แบมแบมตอบมินนิท



"แล้วนี่เคยมีอะไรกับใครยัง"มินนิทถามแบมแบมที่มินนิทถามเพราะว่าเขาเป็นห่วงร่างบางตรงหน้า



"ยังครับ"แบมแบมตอบมินนิท



"ถ้ายังไม่อยากโดนเปิดซิงแขกชวนไปไหนก็ไม่ต้องไปแขกขอมีอะไรด้วยก็ไม่ต้องไปมีอะไรกับเขาแค่จูบหอมกอดก็พอ"มินนิทบอกแบมแบม



"ครับ"แบมแบมพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย



"เออพี่ชื่อมินนิทนะ”มินนิทแนะนำตัวกับแบมแบม

"ผมแบมแบมครับเรียกแบมเฉยๆก็ได้"แบมแบมยิ้มให้มินนิท เล็กน้อย



"ปะพี่จะให้เราไปเลือกเพลง"มินนิทบอกแบมแบม



"ครับ"พวกเขาพากันมาถึงห้องดนตรีในคลับห้องมันใหญ่เอามากๆ



"ผมชอบเพลงนี้ครับ ขอบคุณนะ"ชื่อเพลงที่แบมเอ่ยมามีชื่อเพลงขอบคุณนะเป็นเพลงที่แบมใช้ร้องตอนอยู่มัธยมศึกษาปีที่6ตอนวันปัจฉิม



"เอาสิ"มินนิทบอกแบมแบมเมื่อทั้งสองกำลังนั่งหาเพลงและเตรียมตัวที่จะเจอเเขกในคืนนี้



เวลาตกดึกในผับMTทุกคนโยกย้ายไปกับเพลงแดนซ์จนเพลงต้องปิดลง 



"สวัสดีครับทุกคน"ทุกคนที่ได้ยินเสียงเล็กหวานใสต่างก็พากันจับจ้องสายตามาที่แบมแบม



"ผมชื่อแบมแบมนะครับผมมาเป็นนักร้องให้ที่นี่ไปฟังเพลงกันเลยครับ"แบมพูดจบก็ร้องเพลงจนไปถึงห้าทุ่มเพลงสุดท้ายที่แบมจะร้องคือเพลงขอบคุณ



 "มาถึงเพลงสุดท้ายในคืนนี้แล้วนะครับ"แบมพูดออกไปก่อนจะหันไปพยักหน้าให้นักดนตีเริ่มบรรเลงดนตรี



"จากวันที่พบกันในวันนั้น ฉันยังคงผูกพัน ยังรักเธออยู่เรื่อยมา จนในวันนี้เรายังมีกัน เธอนั้นเป็นดั่งของขวัญ

ที่ส่งมาจากฟ้าไม่มีสิ่งไหนจะเปลี่ยนความคิดได้เลยสักนิด ยังคงมีแค่เธอ"อยู่ๆสายตาของแบมแบมก็ไปสบกับสายตามาร์คที่นั่งดูเขาอย่างเงียบๆที่โต๊ะVIP



"อยากจะขอบคุณนะ ที่อยู่เคียงข้างกัน ในวันที่มันเลวร้าย ฉันยังมีเธอข้างข้างกาย รักยังอยู่ในหัวใจไม่ว่านานสักเท่าไร ยังคงมีเราตลอดไป"เมื่อเพลงจบเสียงปรบมือดังสนั่น 



"คืนนี้แบมก็ขอตัวนะครับ"แล้วแบมแบมก็เดินลงมาจากเวทีมินนิทก็เดินมาหาแบมแบมทันที



"แบมคือเสี่ยโต๊นั่นเขาต้องการให้แบมไปนั่งกับเขา"แบมแบมพยักแล้วตอบรับคำ 



"ครับ"ภายในใจเขาอยากปฎิเสธก็ปฎิเสธไม่ได้แล้วแบมแบมก็เดินไปหาผู้ชายที่โต๊ะVIPห่างจากมาร์คไปสี่โต๊ะ 



"สะ.....สวัสดีครับ"แบมแบมยกมือไหว้อย่างยิ้ม แย้ม



"ไม่ต้องไหว้ฉันหรอกดูแล้วเธอเด็กกว่าฉันปีสองปีเอง"ชายร่างสูงบอกแบมแบม



"ครับ"แบมแบมตอบรับคำ 



"แล้วนี่อายุเท่าไหร่เนี่ยแล้วชื่ออะไร"ร่างสูงถามแบมแบม



"ผมชื่อแบมแบมครับอายุ21ปี"แบมตอบกลับ



"ฉันชื่อโต๋นะฉันอายุ23ปีเรียกพี่นะอย่าเรียกเสี่ยฉันยังไม่แก่"โต๋พูดแล้วหัวเราะเบาๆ 



"23ผมว่าแก่แล้วนะครับต้อง21อย่างผมนิที่ยังหนุ่ม"แบมแบมพูดพร้อมขำเหมือนคุยเรื่องตลกกันอยู่ 



"แล้วพึ่งมาทำงานหรอ"โต๋ถามแบมแบมพร้อมกับยกเครื่องดื่มมา



"ครับ"แบมแบมตอบกลับ



"ร้องเพลงเพราะดีนะพี่ชอบไว้วันหลังจะถือเงินรางวัลไปให้สักสามสี่พัน"โต๋บอกแบมแบม



"พี่ไม่ต้องให้ผมขนาดนั้นก็ได้"แบมแบมรีบปฏิเสธทันควัน



"นิสัยดีแถมน่ารักอีกนะเนี่ยผู้ใหญ่ให้อย่าปฎิเสธเลยมันจะเสียน้ำใจฉัน"โต๋บอกแบมแบม



"ก็ได้ครับ"แบมแบมก็ต้องยอมจำนนให้กับโต๋จนได้ที่เขายอมก็เพราะเขามีมารยาทหรอกนะ



"งั้นวันนี้ฉันกลับก่อนนะฉันมีธุระแล้วจะมาหาใหม่"โต๋บอกลาเสร็จก็ลุกขึ้นเดินออกไปมินนิทก็รีบเดินเข้ามาหาแบมแบมอย่างรวดเร็ว



"เขาทำอะไรเรารึป่าว"มินนิทถามอย่างเป็นห่วงมือบางจับแขนร่างเล็กพลิกไปมาก่อนะจับตัวหันไปมาเพื่อตัวของแบมแบมมีรอยขีดข่วน



"ไม่ครับเขาไม่ลวนรามผมเลยสักนิดแม้จะแตะยังไม่ทำเลยผมว่าเขาดีนะ

ครับ"แบมแบมบอกมินนิท



"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปคุณมาร์คจะพากลับแล้ว"มินนิทบอกแบมแบม



"ยังไม่ถึงเวลาเลิกเลยนิครับ"แบมแบมถามมินนิท



"เออเอาหน่าไปเถอะ"มินนิทพูดพร้อมกับดันตัวแบมแบมไปทางห้องแต่งตัวพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกมารอมาร์คที่หน้าร้าน 



"รถมาแล้วทำไมไม่ขึ้น"เสียงเรียบนิ่งจากด้านหลังพูด



"ผมรอคุณอยู่"แบมแบมตอบ มาร์ค

มาร์คนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเดินชนไหล่แบมขึ้นรถไปส่วนแบมแบมก็ขึ้นตามพอไปถึงบ้านมาร์คกับแบมแบมก็แยกกันเข้าห้องมาร์คขึ้นข้างบนแบมแบมๆก็กลับไปที่ห้องหลังบ้าน



แบมแบมที่มาถึงห้องก็นั่งไม่ติดเตียงเขาไม่รู้ว่าอีกคนเป็นอะไรทั้งที่แต่ก่อนถามอะไรก็ตอบแต่พอวันนี้กลับเงียบใส่แถมยังไม่สนใจเขาอีก



“เป็นอะไรของเขานะทำไมต้องเงียบใส่กันด้วยไม่เข้าใจจริงๆเลย”แบมแบมบ่นขึ้นมาก่อนจะลุกไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำก่อนจะกลับมานอนที่เตียง



แบมแบมนอนพลิกตัวไปมาภายในใจของแบมแบมตอนนี้มีแต่ความกังวลใจไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เห็นท่าทางของอีกฝ่ายเขาก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมา




ก๊อก~ก๊อก~ก๊อก



เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้อีกคนสะดุ้งลุกจากที่นอนทันทีก่อนจะลุกไปเปิดประตูให้อีกคน



"มีอะไรรึป่าวครับ"



"คุณมาร์คให้มาตาม”




เรื่องนี้รีไรท์ใหม่เนื้อหาอาจจะมีบทเพิ่มขึ้นมาและแก้คำผิดบางส่วนถ้ายังหลงเหลือตรงไหนบอกไรท์ได้เด้อจร้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น