丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่8 สีขาวที่สวยและบริสุทธิ์

ชื่อตอน : บทที่8 สีขาวที่สวยและบริสุทธิ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 273

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่8 สีขาวที่สวยและบริสุทธิ์
แบบอักษร

​"ลี่ฮวา" นางดันอุทานพลั้งปากไป

 "ลี่ฮวารึ" เขาพูดขึ้น

 "ป่าว.. แค่คนหน้าคล้ายเท่านั้น" ถึงนางจะพูดออกมาเช่นนั้น แต่ในใจกลับคิดไปแล้วว่า ห้ามให้ม่อหรานรู้เรื่องนี้เด็ดขาด มิฉะนั้นนางจะไม่ผ่านด่านเคราะห์รักเเน่

 "พรึบ" นางแปลงมนต์ที่บังตนออก เขาก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นทั้งสองเหาะลงมาหานาง

 "ผู้มาคือใคร?" นางด้วยความตกใจและคิดว่าพวกเขาเป็นปีศาจจึงคว้ากระบี่ออกมา

 "สาวน้อย ข้าเป็นเทพที่มีหน้าที่ปกป้องบนยอดเขาหนานซิงนี้ ช่วงนี้ปีศาจออกอาละวาดชาวบ้าน ส่วนพวกข้าสองคนก็ถูกปีศาจทำร้าย ไม่ทราบว่าแม่นางพอจะช่วนเหลือข้าได้หรือไม่" นางพูดด้วยสีหน้าอ่อนฉ้อย แค่ดูก็รู้ว่านางคือเทพ

 "บาดเจ็บรึ" เขาพูดขึ้น นางตอนแรกที่คว้ากระบี่ชักมันออกมา 

"นี่เจ้าจะทำอะไรนะ" เหม่ยหลินพูดขึ้น

 "ทีแรกข้าไม่เห็นเจ้า ตอนนี้ข้าเห็นเจ้าแล้ว เจ้ามันปีศาจหื่นกาม" นางพูดขึ้นแล้วกระบี่จี้ไปที่คอของเขา

 "หื่นกามรึ ผู้ใดบอกเจ้ากัน แล้วใครว่าข้าเป็นปีศาจ" เขาพูดพร้อมกับทำท่าทำทาง 

"อุบ ฮ่าๆๆ" เหม่ยหลินหัวเราะขึ้นทันใด พร้อมกับนำแขนปิดที่หน้า

 "พวกเจ้ารู้จักกันแล้วฤา" นางพูดขึ้น 

"สาวน้อย เขามิใช่ปีศาจหรอก เขาเพียงเป็นเทพที่ชอบเสเพไปเท่านั้น" นางพูดขึ้น พอได้ฟังนางก็นำกระบี่ที่จี้ที่คอของเขาลง

 "เกรงว่าตอนนี้ข้าจะขึ้นเขามิได้" เขาพูดออกมา

 "งั้นก็อยู่ที่นี้เสียก่อน" พูดจบนางก็เดินเข้าไปข้างใน

 "ม่อหราน เจ้าช่วยให้นางดื่มนี่หน่อยจักได้หรือไม่" เหม่ยหลินพูด พร้อมกับยื่นยาให้เขา

 "ยานี่มัน" เขาเริ่มดม ไปที่ขวดยานั้น 

"ใช่ นางคือองค์หญิงลี่ฮวา ที่เป็นเพื่อนรักข้า ด้วยนางที่มีเชื้อสายเวทย์ แน่นอนว่า...."  นางไม่กล้าพูด 

"ถือเสียข้าเป็นเพื่อนรักเจ้า ครานี้ข้าจะช่วยเจ้า แต่เจ้าอย่า *ข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานเสียละ" เขาพูดขึ้น

 "แน่นอน"     "พรึบ" นางเหาะขึ้นไปเหนืออากาศ

 "อย่าลืมทำให้ตนบาดเจ็บละ" และแล้วนางก็หายไป เขากำขวดยาในมือไว้แน่น พร้อมกับเสกให้ตนมีแผลทั่วร่างกายอีกครา เขาเดินเข้าไปข้างใน 

"นางบอกว่าเจ้าบาดเจ็บอยู่ คงจะบาดเจ็บจริงๆไม่ใช่หรอกข้ากันนะ" นางพูดพร้อมทำท่าไม่เชื่อ เขาเริ่มปลดผ้าออก 

"นี่ นี่เจ้าทำอะไรนะ" นางพูดพร้อมกับเบือนหน้าหนี

 "เจ้าอยากเห็นแผลข้ามิใช่รึไง ดูให้เต็มตาสิ" นางหันหน้าไปมองที่เขา

 "ขุ่นพร่ะ" นางถึงอุทานขึ้นมา นางเข่าทรุดลงไปนั่งข้างๆเขา "เหตุใดจึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้" นางพยุงตัวเองขึ้นพร้อมกับเดินไปเอายา

 'นางถึงกับเข่าทรุดเลยรึ ข้าแกล้งนางเเรงเกินไปรึปล่าว' เขาคิดในใจ นางเดินมาพร้อมกับผ้าเช็ดน้ำและยาสมุนไพรที่นางทำมากมาย นางค่อยๆนำผ้าชุบน้ำเช็ดไปที่แผลของเขา เลือดของเขาติดไปที่ผ้านั้นมากมาย หลังจากนั้น ก็ป้ายยาสมุนไพรลงบนแผลของเขา

 "อาจจะแสบสักหน่อยนะ" นางพูดขึ้น

 "มิแสบหรอก" เขาตอบ

 "วันหนึ่งข้าไปเจอเด็กน้อยคนหนึ่งขึ้น เขามีแผลที่แขนข้างขวา หน้าตาก็ละไมคล้ายเจ้าอยู่ เกรงว่าคงจักไม่ใช่เจ้านะ" นางพูดไปก็พันแผลไป เขาสำลักอยู่ในคอ 

'สมแล้วที่เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งอาณาจักรเวทย์  สมคำร่ำลือ เห็นเพียงครู่เดียวก็จับได้เสียแล้วว่าเป็นข้า' เขาคิดในใจแต่ก็ยิ้มอ่อนๆ

 "โอ๊ย!!" นางดึงผ้าพันแผลรัดแน่นจนเกินไป "คงเป็นเจ้าจริงๆ" นางพันไปเรื่อยๆจนเสร็จ 

"ขอบคุณมาก" เขาพูดขึ้น 

"นี่ก็เพลาเย็นมากแล้ว ข้ายังมีอาหารเหลืออยู่ เจ้ากินนี่ไปก่อนละกัน" นางตั้งชามข้าวต้มไว้ 

"ส่วนเรื่องเตียง ข้าจะนอนบนโต๊ะเอง ส่วนตัวเจ้าก็นอนบนเตียงเสียก่อน" นางหันหลังไป แต่มือของเขาคว้ามือของนางไว้

 "ข้าขอทราบชื่อแม่นางได้หรือไม่" เขาถามหลังจากนั้นก็ปล่อยมือที่คว้ามือนางเอาไว้

 "ชื่อ ชื่องั้นฤา ข้าหน่ะไม่มีชื่อหรอก ที่มาของตนข้าเองก็ไม่รู้ ที่ข้าอยู่ที่นี้เพียงเพราะมีคนช่วยข้าไว้ เพียงเท่านี้" สีหน้าของนางที่ดีๆอยู่กลับกลายเป็นใบหน้าที่เศร้าโศกเสียแล้ว

 "งั้นข้า ข้าขอตั้งชื่อแม่นางได้หรือไม่ ถือเสียว่าตอบแทนที่เจ้าช่วยข้า"เขาพูดขึ้น นางทำได้แต่ตอบรับยิ้มอ่อนๆเพียงเท่านั้น

 "ไป๋ลี่ ชื่อนี้น่าจะเหมาะกับเจ้า" นางพลันงงอยู่ชั่วครู่ 

"หมายความว่ากะไรฤา" นางถาม

 "หมายความว่า สีขาวที่สวยบริสุทธิ์" เขาตอบแต่ก็พลันหน้าแดงก่ำดั่งเม็ดทับทิม

 'สวย' นางคิดในใจ แต่สีหน้าของนางก็ออกมาเเดงไม่แพ้กัน 

"เขียน เขียนอย่างไร" นางถามพร้อมกับยื่นมือของตนให้ เขาจับมือของนางเบาๆเหมือนกับจับขนนก หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆใช้นิ้วเขียนชื่อที่เขาตั้งให้ ลงบนฝ่ามือของนาง


*ข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพาน เป็นสำนวน หมายถึง ใช้จนหมดประโยชน์แล้วก็ทิ้ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น