Chicken basil

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Beside:มีนา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 115

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 14:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Beside:มีนา
แบบอักษร

Beside

:มีนา

“แค่คิดก็สนุกแล้ว” เธอพูดชื่อเมนูต่างๆ ที่เธออยากจะทำ บางเมนูมันก็ดูน่ากินอยู่หรอก แต่บางเมนูมันก็เหมือนอาหารทำลายกระเพาะแทน


แต่การจะไปขัดความสุขเธอฉันว่ามันคงจะไม่ดีเท่าไหร่ คงต้องยอมเป็นแผลในกระเพาะเพื่อเธอแล้วล่ะ


“งั้นพรุ่งนี้หนมทำหมูผัดพริกแกง แล้วเดี๋ยวเราทำแกงจืดตำลึง โอเคมั้ย?”


“แค่นั้นพอหรอ”


“พอแล้ว ไม่ต้องทำเยอะหรอก”


“แต่มันมีสองอย่างเองนะ”


“แค่นี้แหละ เดี๋ยวไม่อร่อยขึ้นมาแล้วกินกันไม่หมด”


“เรากลัวไม่อิ่ม…”


กับข้าวที่เราเลือกทำกันไม่มีของทอดเลย มีแค่เมนูผัดกับเมนูแกง ฉัเลยนรู้สึกว่ามันไม่พอที่จะทำให้หุ่นอวบๆ ของฉันเต็มอิ่มได้ สำหรับฉันการลดปริมาณอาหารลงเป็นอะไรที่คอขาดบาดตายสุดๆ


หมับ


เอ๊ย


“ไม่อิ่มก็ต้องอิ่ม ดูสิ พุงหนาเป็นชั้นแล้วเนี่ย”


“ช่างมันเถอะน่า”


เธอใช้มือบีบพุงของฉันที่มันล้นออกมาเวลานั่ง จิ้มมันบ้าง ขย้ำมันบ้าง


“นี่ ไม่เอากลับไปเล่นบ้านเลยล่ะ?”


“ไม่เอาหรอก นี่…หนมไม่คิดจะลดน้ำหนักบ้างเลยหรอ?”


“คิด…นี่ก็พยายามอยู่นะ”


“โกหก”


“จริงๆ พยายามแล้ว แต่เจอกับข้าวแม่เข้าไป”


“จบเลย/หมดเลย”


พวกเราพูดออกมาพร้อมกัน มันเป็นความจริงที่หนีไม่ได้เลยกับเรื่องฝีมือของแม่ ยิ่งถ้าวันไหนแม่ทำยำปลาเค็มนะ ข้าวสองกะละมังฉันก็สามารถกินได้แบบลืมตายเลย เพราะมันเป็นแบบนี้ไงฉันเลยไม่ผอมลงซะที


“แต่ว่าเราอยากให้หนมผอมลงนะ หนมจะได้สวยๆ”


“แค่นี้ก็สวยพอแล้วมั้ยล่ะ”


“หลงตัวเองมากกกกก อะโห”


พอถึงเวลาเราก็ช่วยกันเก็บปิ่นโตข้าว พร้อมกับเพื่อนๆ ที่เริ่มทยอยกลับมาจากโรงอาหาร อา ใกล้จะต้องทนเรียนคาบบ่ายต่อแล้วสินะ


“ขนมเทียน ปลายไม้ กินนี่มั้ย?”


มีนาเดินมาที่มาโต๊ะพร้อมกับลูกชิ้นทอดมือ ฉันกับเธองงเป็นไก่ตาแตกเพราะทุกทีถ้าไม่เรื่องอะไรจำเป็นจริงๆ ก็ไม่มีใครมาอะไรกับพวกเรามากมายนัก


“กินดิ อร่อยนะ”


“ไม่เป็นไร พวกเราอิ่มแล้ว” เธอพูดปฏิเสธ


“ขนมเทียนกินมั้ย?”


กลิ่นหอมของลูกชิ้นปลาทอดกับน้ำซอสลอยเข้ามาในจมูกทำเอาน้ำลายส่อ กินสักชิ้นมันจะเป็นอะไรไป


“ขนมเทียนอิ่มแล้ว…พวกเราอิ่มแล้วมีนา”


ปลายไม้จับมือของฉันไว้แน่น ก่อนจะบอกปัดไปอีกครั้ง แต่มีนาก็ไม่ยอมแล้วใช้ไม้จิ้มลูกชิ้นปลามาจ่อที่ปาก


“อ้าม ขนมเทียน อ้ามมม”


ฉันทนไม่ไหวเลยอ้าปากกินมันเข้า ฮ้า อร่อย ถึงจะเหม็นน้ำมันไปหน่อยแต่มันก็อร่อยมากอยู่ดี ลูกชิ้นปลาร้อนๆ นิ่มๆ กับน้ำจิ้มหวานๆ งือออ


“อร่อยมั้ยขนมเทียน”


“อืม อร่อย”


“เอาอีกมั้ย?”


“ได้หรอ?”


“หนม…” ปลายไม้บีบมือของฉันแรงขึ้นกว่าเดิม


“เอ่อ มีนา พอแล้ว เราอิ่มแล้ว”


“หรอ งั้น เรากลับโต๊ะและ”


มีนาเดินกลับโต๊ะไป แต่มือของเธอก็ยังบีบแน่นอยู่ พอหันไปมองเธอก็เริ่มกลายร่างเป็นมนุษย์แก้มพอง


“เป็นอะไรไม้ แค่ชิ้นเดียวเราไม่อ้วนขึ้นหรอก”


“ไม่ใช่!”


“อ้าว แล้วเป็นอะไร”


“เราไม่ชอบมีนา”


“อ้าว ทำไมอะ มีนาก็โอเคนี่”


“เรารู้ แต่มีนาเป็นแบบเรา”


“เป็นอะไร เป็นปลาปักเป้าหรอ?” ฉันแกล้งแหย่แก้มพองๆ ของเธอ แต่ได้รับสายตาพิฆาตรกลับมาจนต้องนั่งฟังนิ่งๆ แทน…


“ไม่ใช่ เราว่ามันชอบหนมแน่ๆ”


“เดี๋ยวๆ ๆ ๆ ๆ ไม่ค่อยจะได้คุยจะไปชอบกันได้ไง”


“เราดูออก ดูสายตาที่มองหนมสิ มองซะหวานจนมดจะเป็นเบาหวานตาย”


“ไม้…เราเป็นผู้หญิงนะ มีนาก็ผู้หญิงจะเป็นไปได้ไง”


ปลายไม้ถอนหายใจก่อนจะคลายมือออก แต่เพียงพริบตามือของเธอก็บีบเข้าเต็มแรงเข้าที่พุงของฉันแทน


“โอ๊ย เราเจ็บนะ ปล่อยพุงเรา”


“ไม่ปล่อย เราจะบีบจะกว่าไขมันจะกลายเป็นสมองเลย”


“มันจะไม่เป็นสมองน่ะสิ มันจะเจ็บบบบ”


“ขนมเทียนเราสองคนเป็นอะไรกัน”


“ฟะ”


โอ๊ย


เธอบีบพุงของฉันแรงขึ้นกว่าเดิม


“เบาๆ สิ!”


“ฮือออ เป็นแฟนกัน”


“ใช่ แล้วเราสองคนเพศอะไร”


“ถามแปลกๆ ก็ผู้หญิงสิ”


“ใช่ แล้วมีนาเพศอะไร”


“เอ่อ ก็ผู้หญิง”


“ใช่…คิดออกหรือยัง ว่ามันจะเป็นไปได้หรือไม่ได้”


“เอ่อ แต่ว่าเราไม่สนิทอะไรกับมีนาเลยนะ แทบจะไม่ได้คุยกันเลยนะ”


“แต่เราไม่ไว้ใจอะ”


“ไม่ต้องกลัว” ฉันลูบมือที่บีบพุงอยู่เบาๆ


“เรามีแค่ไม้ คนอื่นเราไม่สนหรอก”


“ให้มันจริงเถอะ”


เธอสะบัดมือออก ก่อนที่ครูจะเดินเข้ามาในห้องพอดี เธอดูอารมณ์ไม่ดีตลอดคาบบ่าย ฉันพยายามจะชวนคุยแต่ครูก็ดักทางไว้ซะก่อน คงต้องรอหลังเลิกเรียนแทน


วันนี้เป็นเวรทำความสะอาดของพวกเราสองคนกับเพื่อนๆ คนอื่น ระหว่างที่รอเพื่อนคนอื่นเก็บโต๊ะ ฉันก็ถือโอกาสนี้คุยกับเธอ


“ไม้ โกรธเราหรอ?”


“เปล่า”


“แล้วทำไมเป็นงี้อะ”


“เราแค่ไม่สบายใจ”


“ไม่สบายใจอะไร”


มือนุ่มของเธอจับมาพุงของฉันอีกครั้ง วันนี้พุงของฉันถูกลวนลามบ่อยจริงๆ เธอลูบพุงของฉันไปมา ตากลมโตจ้องที่หน้าฉันเขม็ง


“หนม ไม่ต้องลดน้ำหนักแล้วนะ ส่วนครีมก็หยุดๆ ใช้ได้แล้ว”


ห๊ะ?


“อืม พรุ่งนี้ทำมาแต่ของทอดเลยนะ ไม่ต้องทำแล้วหมูพริกแกง ส่วนเราก็จะทำหมูสามชั้นคั่วเกลือมาให้แทน”


“เดี๋ยว ไม้ใจเย็นนะ ทำต้องทำแบบนั้น”


“หนมจะต้องอ้วนกว่านี้ หน้าแย่กว่านี้ จะได้ไม่มีใครมามองไง”


อึก หน้าแย่…


“นี่ไปบังคับขนมเทียนแบบนั้นทำไม?” เสียงศัตรูคู่อาฆาตของเธอดังขึ้น มีนามายืนอยู่หน้าโต๊ะของพวกเรา โอ๊ย จะมาทำไมตอนนี้ แล้วเธอจะมายุ่งกับพวกฉันทำไม


“ยุ่ง! มาฟังคนอื่นเขาคุยกันไม่มีมารยาทเลย”


“ขอโทษคือเราเดินผ่านพอดี”


“เหอะ!”


มีนาหันมายิ้มบางๆ ให้ฉันก่อนเดินออกจากห้องไป ฉันไม่เห็นอะไรแปลกคือมันดูปกติมากๆ ฉันคิดว่าปลายไม้คงคิดมากเกินไป


“ดูสิ ดู แหมทำมายิ้มอ่อย”


“ไม่มีอะไรหรอกไม้”


“มี มันมี หนมดูไม่ออกจริงอะ”


“แล้วไง?”


“หนมมม”


“เราจะไปสนใจทำไม ตอนนี้เรามีแค่ไม้ มีแค่ไม้คนเดียว…แค่เธอนะ”


“ก็มัน…”


“กว่าเราจะได้ไม้มา ลำบากจะตาย เราสิควรจะกลัวไม้ไปมีคนอื่น”


“ไม่หรอก เฮ้อ เราคงคิดมากไปจริงๆ นั่นแหละ”


“อืม ไม่ต้องกลัวนะ”


เรายิ้มให้กันก่อนที่แยกตัวกันไปทำเวรกันตามหน้าที่ตัวเอง เธอเป็นฝ่ายทำความสะอาดกระดานดำ เธอเลยต้องเอาแปรงลบกระดาษไปเคาะฝุ่นชอล์กที่ข้างล่าง ส่วนฉันเป็นฝ่ายกวาดห้อง


เวรกวาดห้องเป็นเวรที่เหมือนจะสบายเพราะไม่ต้องลงจากตึก แถมยังมีคนทำตั้งหลายคน แต่ความจริงมันเป็นอะไรที่แย่มาก ยิ่งวันไหนเจอคนทิ้งเศษเหลาดินสอไว้ใต้โต๊ะนะ อยากจะจิกหัวมาด่า แต่ก็ทำได้แค่กวาดไปเงียบๆ แทน เหนื่อยใจจริงๆ


“ขนมเทียนเดี๋ยวกวาดมากองกันตรงนี้นะ”


“โอเค”


ปลายไม้ที่ลงไปข้างล่างเดินกลับขึ้นมา ทุกคนในห้องหัวเราะเธอกันใหญ่ เธอคงเคาะแปรงแรงเกินไป ทำให้ทั้งหัวทั้งกระโปรงมีฝุ่นชอล์กติดอยู่เต็มไปหมด


เธอพยายามจะปัดฝุ่นออกจากกระโปรง แต่กลายเป็นว่ามันเลอะยิ่งกว่าเดิม พอจะปัดออกจากผมก็กลายเป็นผมเป็นคนแก่แทน ขาวเป็นหย่อมๆ เชียว


“ปลายไม้เลิกปัดเถอะ ไปล้างน้ำเอาดีกว่า”


เพื่อนที่เป็นเวรกวาดเหมือนฉันแนะนำเธอ แต่ฉันดูหน้าเธอก็รู้แล้วว่าขี้เกียจเดินลงไปอีกรอบ เธอเลยบอกเพื่อนนั้นไปว่าจะทำเวรให้เสร็จก่อนแล้วค่อยลงไป


พอพวกเราช่วยกันทำเวรจนเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน วันนี้ฉันเจอคนทิ้งเศษเหลาดินสอไว้ใต้โต๊อีกแล้ว บางทีมันอาจจะมีคนทิ้งมันทุกวันนั่นแหละ


“หนมเดี๋ยวไปห้องน้ำกับเราก่อนนะ”


“อืม ได้ๆ ดูสิเป็นปักเป้าคลุกฝุ่นแล้ว”


“ตอนเคาะเราว่าเราระวังแล้วนะ”


เมื่อมาถึงห้องน้ำเธอก็ค่อยเอามือลองน้ำมาลูบไปที่คราบชอล์กบนกระโปรงออก ส่วนฉันก็ค่อยใช้น้ำลูบตามผมของเธอ แต่ใช้น้ำมาเกินไปจนกระโปรงของเธอเปียกเป็นหย่อมแถมยังมีน้ำไหลไปตามขาจนถุงเท้าของเธอเปียกตามไปด้วย


“เปียกหมดเลย”


“อืม ก็ไม้เล่นราดแทนลูบนี่”


เธอดูไม่ชอบกับการที่กระโปรงของเธอเปียก แถมยังลามไปที่ถุงเท้า เธอพยายามสะบัดกระโปรงไปมาหวังจะมันแห้งเร็วขึ้น แถมยังถอดรองเท้าออกจะสะบัดเท้าไปมาเพื่อให้ถุงเท้าแห้ง โอ๊ย ตลก!


“ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ไม้ ฮ่าๆ อย่าทำแบบนี้ โอ๊ย ฮ่าๆ ๆ”


“ก็มันไม่แห้ง นี่ หยุดขำเลยนะ”


“ฮ่าๆ ๆ เราหยุดไม่ได้ โอ๊ย ปวดท้อง”


“หยุดขำแล้วมาช่วยเราคิดก่อน จะทำไงให้แห้งเนี่ย ขึ้นรถไปอายคนตายเลย”


ฉันพยายามหาทางออกที่จะช่วย จะให้เธอเอากระโปรงกับถุงเท้าไปจ่อที่พัดลมกลางสนามก็ไม่ใช่เรื่อง ผ้าจะช่วยซับน้ำก็ไม่มี หรือว่าต้องปล่อยให้เธอทำท่าตลกๆ ต่อไป


“มันไม่น่าจะแห้งอะไม้ เราว่าไม้รีบกลับบ้านมั้ยจะได้รีบเปลี่ยน”


“คือเราต้องทนอายหรอ”


“นิดเดียวเอง ดีกว่ามาทนนะ”


ปลายไม้พยักหน้าตอบด้วยสีหน้าสิ้นหวังก่อน ฉันเดินไปส่งเธอถึงที่หน้าประตู มองเธอเดินขึ้นรถเมล์กลับบ้าน เราโบกมือให้กัน หน้าของเธอแดงแจ๊ดเลย เธอคงอายหนักมากจริงๆ


“อ้าว ขนมเทียน”


“อ้าว…มีนายังไม่กลับอีกหรอ?”


“ยังอะ เรารอที่บ้านมารับ”


“อ๋อ งั้นเรากลับก่อนนะ”


“อืม บ๊ายบาย”


“บาย”


ฉันไม่ค่อยกล้าคุยกับมีนามากนักเพราะกลัวสุดสวยจะโมโหขึ้นมาอีก ถึงมันจะดูไม่มีอะไรก็เถอะ เฮ้อ เมื่อก่อนก็ไม่เห็นจะเจอใครมาตอนนี้ล่ะเจอจัง


ฉันเดินกลับไปทางประตูหลังโรงเรียน แม่ของฉันคงมารอแล้ว จะว่าไปวันนี้ต้องขอให้แม่สอนทำหมูผัดพริกแกงสินะ เอาเป็นหมูชิ้นหรือหนูสามชั้นดี? ถ้าใช้สามชั้นเธอคงดีใจเพราะฉันคงอ้วนขึ้นจริงๆ


“ขนมเทียน รอเดี๋ยว” มีนาวิ่งตามมาจากหน้าประตู เธอจะตามฉันมาทำไมกันนะ


“มีอะไรหรอ?”


“คือ คือเราขอไปกินข้าวด้วยได้มั้ย?” ตอนแรกฉันเกือบจะตอบตกลงไป ดีนะ หน้าปลาปักเป้าน้อยลอยเข้ามาซะก่อน


“เอ่อ คือเราไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่ว่าปลายไม้เขาคงไม่ยอม เราไม่อยากให้ทะเลาะกันนะ”


“งั้นขนมเทียนก็ไปนั่งกินกับเราสิ”


“เอ๊ย ได้ไง”


“งั้นก็ให้เราไปกินด้วยสิ ไม่งั้นขนมเทียนก็ต้องมากับเรา ไม่งั้นเราไม่ยอม”


“มีนา เธอมีอะไรหรือเปล่า ทำไมช่วงนี้แปลกๆ”


ฉันกับมีนาแทบจะไม่คุยกันเลยด้วยซ้ำ ถ้าจำไม่ผิดเธออยู่แก๊งเด็กที่นั่งอยู่แถวหลังห้อง พวกเราแทบไม่มีอะไรยุ่งเกี่ยวกันเลย


“เรา เราแค่อยากเป็นเพื่อนกับพวกเธอ”


“คือ ยังไงเดี๋ยวเรากลับไปคุยกับปลายไม้ให้ละกันนะ”


“…ก็ได้ ขอบใจนะ”


“อืม”


เฮ้อ…คืนนี้ฉันคงโดนเธอบ่นจนหูชาแน่ ดีไม่ดีได้คงทะเลาะกันอีกแน่ๆ ไม่รู้ต้องคุยก็รู้ว่ายังไงคำตอบมันก็ต้องเป็นไม่อยู่แล้ว เฮ้อ เครียด


------

งือ หายไปนานกว่าเดิม ไม่ได้ไปไหน….เราติดเกมส์ค่ะ 5555555 ยอมรับผิดตรงๆ เลยค่ะ ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่ช่วยกันหาคำผิดนะคะ เราจดไว้แล้วเดี๋ยวตามแก้นะคะ ตอนนี้กลับมาพร้อมสาววัยใส หัวใจน่ารักน้องมีนาค่ะ เข้ามาทำให้คนบางคนมีอาการหึงซะแล้วค่ะแถมยังหึงโหดแบบทำร้ายร่างกายอีกด้วย น่ากลัวจริงๆ ตอนแต่งแอบมีอาการคิดถึงกระดานดำค่ะ เพราะตอนเรียนเป็นเวรทำความสะอาดกระดานเหมือนกัน เป็นเวรที่เสี่ยงเป็นโรคภูมิแพ้มากๆ ตอนนี้โตมาใช้เป็นไวท์บอร์ดก็แอบคิดถึงจริงๆ เสียงชอล์กขูดกระดาษดำนี่สุดยอดจริงๆ และเพราะหายไปนานเราจะลงให้สองตอนเลยนะคะ เย้

Chicken Basil

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น