sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 30 ไปเยี่ยมจัสมิน

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ไปเยี่ยมจัสมิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 11:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ไปเยี่ยมจัสมิน
แบบอักษร

​"ฮึฮึ พวกเอลฟ์นี่หน้าตาดีกันทุกคนจริงน้า"

ผมเอื้อมมือจับใบหน้าเรียวสวยของเอลฟ์สาวตัวเล็ก

"หึ เอาเป็นเธอแล้วกัน ฉันจะค่อยๆ ใช้ดาบกรีดลงบนใบหน้าสวยๆ ของเธอจนกว่าจะมีคนเสนอตัวพาฉันไปส่งที่เมืองมนุษย์ มันคงเป็นเกมที่สนุกน่าดูทีเดียวว่าไหม" พวกที่กล้าลอบทำร้ายผมไม่จำเป็นต้องญาติดีกับพวกมัน

เอลฟ์ตัวเล็กส่ายหน้าอันซีดเผือด

"มาเริ่มกันเลย" ผมพูดด้วยเสียงเย็นเยียบ

"ไอ้ปิศาจ! อย่าแตะต้องนาง ห้ามแตะต้องนางเด็ดขาด!" เอลฟ์ชายคนแรกตะโกน

ผมยกปลายดาบแหลมคมชี้ไปบนใบหน้าสวย

เอลฟ์คนนั้นหันหน้าหลบผมเอื้อมมือไปจับคางเธอไว้

ปลายดาบจิ้มเข้าไปบนผิวแก้มนวลจนเม็ดเลือดสีแดงซึมออกมา ผมไม่ได้แค่ขู่

"ช้าก่อน! ข้าจะพาเจ้าไป!" เอลฟ์ชายคนหนึ่งเอ่ย

เขายังเอ่ยต่อ "ข้าจะพาท่านออกจากป่าเอง เพียงท่านปล่อยคนอื่นๆ ไป"

ผมหันไปมองเอลฟ์หนุ่มที่ดูใสซื่ออายุไม่ต่างจากเอลฟ์หญิงสาวคนที่ผมเกือบจะทำเธอเสียโฉมเมื่อครู่ ผมจำได้ว่าเอลฟ์คนนี้เป็นคนเดียวที่ไม่ได้โจมตีใส่ผม

"เอยิล เจ้า!" เอลฟ์ชายคนแรกมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

"ตกลงตามนั้น เจ้ามากับข้า" ผมเลียนแบบวิธีพูดจาของพวกเอลฟ์ ก็อย่างที่เขาว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม

หลังจากนำตัวเอลฟ์หนุ่มลงมาแล้วผมก็สั่ง

"นำทาง"

พวกเอลฟ์คนอื่นๆ ผมทิ้งไว้แบบนั้น ให้พวกมันใช้เวลาแก้มัดเองสักหน่อย

ระหว่างทางผมขู่

"คงรู้นะว่าหากจงใจพาข้าหลงทางเจ้าจะเจอกับอะไร"

แซ่กๆ แซ่กๆ

ฝุบ ฝุบ

หมาป่าสามตัวกระโดดออกมาจากพุ่มไม้

"หมาป่าแดง!" เอยิลอุทานอย่างตกใจ

"หลบไปอยู่ข้างหลัง" ผมเอ่ยอย่างไร้อารมณ์

จากนั้นวิ่งใส่พวกหมาป่าสามตาขนแดง

ฉัวะ ฉัวะ!

ประกายดาบสีเงินวาดเส้นโค้งไปในอากาศ เชือดเฉือนเนื้อหนังของพวกหมาป่า

ไม่นานพวกหมาป่าน่ารักก็กลายเป็นควันไป

"พวกมัน.. พวกมันหายไป!?" เอยิลทั้งตกใจและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน เขาไม่เคยรู้เลยว่าพวกสัตว์อสูรจะสลายเป็นควันได้ด้วย ปกติพวกเอลฟ์จะล่าสัตว์อสูรรอบๆ หมู่บ้านเพื่อใช้เป็นวัตถุดิบและไม่เคยพบเจอศพของสัตว์อสูรที่สลายได้แบบนี้ ทั้งยังทิ้งกระดาษประหลาดๆ ไว้

เดินทางต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็ออกจากเขตของพวกหมาป่าแดง ผมเจอหมูป่าสูงเมตรครึ่งเขี้ยวยาวใหญ่ เจ้าตัวนี้อ่อนแอกว่าหมาป่าแดงเสียอีก

[ติ๊ง.. ได้รับเงินสด 3,500 บาท]

"ใกล้จะถึงหรือยัง" ผมสะบัดดาบเปื้อนเลือดก่อนหันไปถามเอยิล

"ยังครับ จากป่าโบราณนอร์ฟไปยังเมืองมนุษย์ต้องเดินเท้าราว 3 วัน"

3 วัน? แต่นี่ใกล้จะถึงเวลาที่ตัวสุรเชษฐ์จะต้องตื่นแล้ว

ผมเปิดแผนที่ของระบบดู จากนั้นตัดสินใจเดินกลับไปห้องลี้ภัยที่เจอล่าสุดก่อน

"อควาเฝ้าเขาไว้อย่าให้หนีไประหว่างฉันไม่อยู่ ทำได้ไหม" ผมเห็นอควาโตขึ้นแล้วเธอน่าจะแข็งแกร่งพอจะรับหน้าที่นี้ได้

อควาพยักหน้า

ผมลูบหัวเธอก่อนออกจากดันเจี้ยนพิศวงไป

....

ในถ้ำเล็กๆ ใต้หน้าผา เอยิลนั่งท้องร้อง ตั้งแต่อาสาเป็นคนนำทางให้มนุษย์คนนั้นก็หลายชั่วโมงแล้วยังไม่ได้กินอะไรเลย

ตอนนี้เจ้ามนุษย์ชั่วร้ายก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนอีก

"ท่านภูติ?" เมื่อคิดว่าจะออกไปหาอะไรกินก็เห็นภูติแห่งน้ำร่างเยาว์วัยมาขวางไว้

"ท่านภูติโปรดเปิดทางให้ข้าด้วย ข้าเพียงอยากไปหาผลไม้เท่านั้น"

อควาทำท่าครุ่นคิด ซึ่งดูน่ารักมาก จากนั้นเธอยอมเปิดทางให้

"ขอบคุณ"

เอยิลออกไปนอกถ้ำ ข้างนอกตะวันเริ่มจะตกดิน

เอลฟ์หนุ่มกระโดดขึ้นต้นไม้อย่างช่ำชองมองหาผลไม้เพื่อประทังความหิวโดยมีภูติแห่งน้ำตามคุมเข้มไม่ห่าง

เอยิลเด็ดผลไม้สีเหลืองรูปร่างคล้ายเมล่อนออกมาจากต้นยื่นให้อควา

"ท่านภูติเชิญ" เขาส่งให้พร้อมกัดผลไม้ของตัวเอง

อควารับมาแต่ก็มองอย่างลังเล

"อร่อยนะ" เอยิลยิ้มอย่างใสซื่อ

เมื่อกัดไปได้คำเล็กๆ ดวงตาเย็นชาของอควาก็ลุกวาว ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยกินของอร่อยแบบนี้ ไม่สิ เพิ่งเคยกินอะไรสักอย่างก็ครั้งนี้แหละ ด้วยภูตินั้นไม่มีความหิวจึงไม่จำเป็นต้องกิน ส่วนเจ้านายของเธอก็ไม่เคยกินอะไรเช่นกันเธอจึงไม่รู้จักเรื่องกินเลย ตอนนี้เอยิลได้เปิดโลกทัศน์แห่งการกินให้เธอแล้ว

....

ผมตื่นขึ้นมาตอนเกือบ 7 โมงเช้า

พวกเราทั้ง 5 คน ทานอาหารเช้าที่โรงแรมก่อนเดินทางกลับบ้าน

จากนั้นผมเรียกให้ไนท์มารับของ เราแลกเปลี่ยนกันในรถของไนท์ ผมได้เช็ค 40 ล้านมา เขาได้ก้อนอัญมณีไป

ไปเยี่ยมจัสมินดีกว่า! ผมต้องหาเหมืองปลอมเพื่อเปิดบริษัท

ตัดสินใจแล้วผมก็บินไปเมือง p เดี๋ยวนั้นเลย มาทางเครื่องบินไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงแล้ว จากนั้นผมหารถไปส่งที่บ้านของจัสมิน

เป็นโชคดีของผมที่สาวสวยอยู่บ้านพอดี

ในบ้านอันหรูหราผมถูกเชิญเข้ามานั่งในห้องนั่งเล่น

สาวสวยอายุยี่สิบต้นๆ ผู้ดูใจเย็นและสง่างามอยู่ตลอดเวลารินน้ำชาให้ผม

"คุณยังกล้ามาหาฉันอีก"

"ทำไมฉันต้องใช้ความกล้าเพื่อมาหาผู้หญิงของฉัน? ว่าแต่ไอ้หน้าสวยไปไหน" ผมถามอย่างไม่ใส่ใจ

"มินัทออกไปดูงานของแก๊งค่ะ" จัสมินตอบเรียบๆ

"ยืมโทรศัพท์หน่อย"

จัสมินส่งให้ผมอย่างไม่คิดอะไร ผมเลื่อนๆ หาแป๊บเดียวก็เจอเบอร์ชายหน้าสวยมันถูกเมมว่า 'นทจัง'

"ฮัลโหล แม่ดอกมะลิน้อย" มินัทรับสายและเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

ผมแสยะยิ้มเอ่ยอย่างเหี้ยมเกรียม "ไงไอ้ไร้สมรรถภาพทางเพศ รีบกลับมาบ้าน เมียมึงอยู่ในมือกูแล้ว"

"แก! ไอ้.."

ผมตัดสายขี้เกียจฟังคำด่าของเขา

หันไปมองจัสมินเธอไม่แสดงท่าทีอะไรออกมาแม้แต่น้อย เหมือนไม่ใส่ใจอะไรสักนิด

"คุณหาเรื่องใส่ตัวเอง คราวนี้มินัทคงไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้ว"

ผมกระตุกยิ้มที่มุมปาก "ไอ้พ่อบ้านใจกล้าของเธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"

"อย่าดูถูกสามีและแก๊งของฉันนะคะ" จัสมินยิ้มเบาแฝงด้วยจิตสังหาร

ผมรับรู้จิตสังหารของเธอได้เพราะประสาทสัมผัสที่ไวขึ้นจากประสบการณ์ในดันเจี้ยนพิศวง

"ก่อนสามีของเธอจะมาเราทำอะไรรอกันดี" ผมถามอย่างใจเย็น

"ช่วงนี้ฉันชอบเล่นหมากรุกยามว่าง"

"เจอกันหน่อย แม่สาวน้อย"

อ่า.. จิบชา กินขนม เล่นหมากรุกกับสาวงามล่มเมือง ผ่อนคลายอะไรแบบนี้นะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น