OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 21 ความจริง

ชื่อตอน : บทที่ 21 ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 08:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 ความจริง
แบบอักษร

บทที่  21  ความจริง                

จีร่อนลงที่กระท่อมแห่งหนึ่ง ลีมองอย่างตะลึงก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“เจ้าเป็นชนเผ่าปักษาจริงๆด้วย” จีมองหน้าลีก่อนพยักหน้า                

“เจ้านี้มันเป็นศัตรูที่กำลังตามหาเจ้านี้” แต่คีย์กับพูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับคีย์เข้ามาขวางหน้าจีเอาไว้เตรียมพร้อมจะโจมตีลี จีเอื้อมมือมาดันหน้าคีย์                

“เจ้านี้  คิดซะบ้างซิว่าถ้าเป็นศัตรูข้าคงไม่ช่วยมาหรอก นี้มันเพื่อนข้า” จีบอกเสียงห้วน คีย์มองอย่างไม่เชื่อใจ     

“แต่ตอนนั้นเขาถามเรื่องอาวุธของเจ้าเหมือนกับจะตามล่าเจ้าเลยนะ” ลีขำ                

“ข้าเป็นเพื่อนของนางจริงๆเชื่อเถอะ”  ลีเอ่ยพร้อมกับหันมายิ้มให้กับจี “เจ้ามีเพื่อนแปลกดีนะ”                  

“เจ้าว่างั้นเหรอ” จีหันมามองคีย์ก่อนจะยิ้มบ้าง ลีพยักหน้า “แต่ข้าไม่ได้อยากให้เขาตามมาหรอกนะ”                

“แต่ข้าคิดว่าเขาดูห่วงเจ้ามากนะ” ลีมองคีย์ที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง                

“ทำไมเจ้าถึงโดนโจมตีอย่างนี้ล่ะ” จีไม่ได้เอ่ยอะไรก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง ลีทรุดนั่งลงที่กองไฟและจุดไฟขึ้นมา         

“ข้าออกมาสืบข่าว”  ลีบอก                

“สืบข่าวอะไร แล้วโอมากับองค์ชายน้อยล่ะ” จีมองอย่างสงสัย ลีมองจี “พวกนั้นปลอดภัยดี ข้าพาพวกเขากับเผ่ามังกร” ลีบอก                

“ก็ดี โอมาคงไม่ค่อยจะชอบใจเท่าไหร่ที่ต้องออกเดินทางตลอด  ตั้งแต่ข้ามาแล้วที่ต้องพานางเร่ร่อน” จีบอกออกมาเสียงเศร้า                  

“เจ้าไม่ได้โกรธเหรอที่ข้ากลับไปที่เผ่า” ลีถามออกมา              

“ไม่หรอกข้าว่าเจ้าคงมีเหตุผล  เหมือนที่ข้ามีเหตุผลในวันนั้น” จีบอกออกมา ลีพยักหน้ายิ้มคีย์มองอย่างสงสัย                     “พวกเจ้าคุยอะไรกันข้าไม่รู้เรื่อง”                

จีมองคีย์ก่อนจะแหย่ไฟให้คุขึ้นมาจนคีย์ร้องโวยวาย                

“อะไรกัน”                

“ข้าว่าเจ้าน่าจะหาอะไรให้ข้ากินดีกว่านะ” จีมองก่อนเอ่ยขึ้น  คีย์มองจีที่ใบหน้าซีดเซียว                

“ก็ได้” คีย์เดินออกไป จีจึงหันมาคุยกับลีต่อ                

“แล้วเชนเป็นอย่างไรบ้าง”                

“เจ้าเป็นห่วงเขาเหรอ” ลีถาม จีส่ายหน้า                

“ไม่รู้ลี ข้าทั้งเกลียดและก็ทั้งเป็นห่วงอย่างน้อยก็เคยเป็นเพื่อนกันมา”                

“แต่ข้าว่าเขาคงไม่เห็นเจ้าเป็นเพื่อน เพราะเขาฝังใจมากว่าเจ้าทรยศเขา”                

“มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่” จีพยักหน้ายิ้มให้กับกองไฟ                

“เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าเป็นใคร”                

“รู้ซิ และข้าต้องขอบใจเชนด้วยที่ทำให้ข้ารู้ความจริงบ้างอย่าง” จีบอกออกมาเสียงเศร้า                

“รู้ความจริงอะไร”                

“ข้ารู้ว่าเจ้าคงรู้อะไรบางอย่างมาจากเชนแน่แต่สิ่งที่ข้าจะบอกต่อไปนี้ก็คือ ข้าเพิ่งรู้ว่าตนเองสูญเสียความทรงจำและถูกนำมาเป็นลูกของคนเผ่ามังกร” จีบอกลีเสียงแผ่ว                

“งั้นก็จริงนะซิที่ไอรากับเจ้ามีความสัมพันธ์กัน” ลีถาม จีพยักหน้า                

“แล้วเจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”                

“รู้ตอนที่ท่านพ่อท่านแม่ของข้าถูกเชนฆ่าตายไงล่ะ” จียกยิ้มเหยียด ลีมองอย่างตกใจ                

“งั้นแสดงว่าที่ผ่านมาเจ้าไม่รู้เลยว่าไอราเป็นใครและตัวเองเป็นใคร”                  

“สิ่งเดียวที่รู้คือข้าคือคนของเผ่ามังกรเป็นลูกของท่านพ่อท่านแม่” จีน้ำตาไหลออกมา                

“งั้นเจ้าคงรู้ซิว่าทำไมไอราถึงทำร้ายเจ้า”                

“เจ้าคงไม่รู้ครอบครัวเดิมข้าของชนเผ่าปักษา  เมื่อตอนอายุสิบขวบข้าและครอบครัวต้องเดินทางเพื่อไปเป็นทูตที่ดินแดนโล  แต่โดนโจมตีจากเผ่าอสูรและไอราเองก็คือหญิงรับใช้ของข้า  ที่นี้เจ้ารู้หรือยังว่าทำไมข้าถึงต้องโดนนางทำร้าย” จีไม่ได้ตอบคำถามลี  แต่บอกเล่าเรื่องราวตอนที่ประสบเคราะห์ร้าย                

“หรือว่าเจ้าคือท่านหญิงที่จะเดินทางมาที่เผ่าของเราเมื่อหลายสิบปีก่อน” ลีบอกออกมา “งั้นไอราก็สวมรอยเป็นเจ้าเพราะไอรารู้ว่าเจ้านั้นความจำเสื่อม” จีพยักหน้าอีกครั้ง                

“และข้าเองก็โดนนางลอบทำร้ายมาตลอดโดยที่ไม่รู้สาเหตุจนกระทั่งข้าจำความได้” จีบอกออกมา ลีมองไปที่กองไฟนิ่งนานก่อนจะพึมพำออกมา                

“งั้นเชนก็เข้าใจผิดนะซิ รวมทั้งท่านเสนาบดีที่ไปรับตัวมาด้วยเข้าใจผิดทั้งหมดเลย” จีมองแต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไรเสียงถ้วยก็ตกแตกพร้อมกับที่คีย์พุ่งตรงมาที่จี                

“เจ้าโกหกข้า” จีมองคีย์ก่อนจะนิ่ง “เจ้าโกหกข้า เจ้านั้นเองคือเจ้า ทำไมต้องโกหกข้าด้วย”                

“ที่ข้าไม่อยากบอกก็เพราะว่าข้าไม่อยากที่จะสูญเสียเพื่อนหรือคนที่ใกล้ชิดกับข้านะซิ” จีน้ำตาไหลออกมา           

“เจ้าโง่  ต่อไปนี้อย่าโกหกข้าอีกนะ ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าตลอดไปเอง” คีย์บอกออกมา                

“แต่ว่าเจ้าต้องกลับบ้าน”                

“ไม่กลับหรอกในเมื่อข้าเจอเจ้าแล้วนี้” คีย์ยกยิ้มมองคนตรงหน้า                

“อย่าบอกนะว่าพวกเจ้ารู้จักกัน” ลีชี้ไปที่คนทั้งสอง                

“แน่นอน รู้จักก่อนพวกเจ้าอีก ข้ากับนางเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก” คีย์บอกออกมาอย่าภาคภูมิใจ                

“งั้นเราก็ควรจะทำความรู้จักกันนะ”ลีเอ่ยกับคีย์ คีย์มองก่อนจะนั่งและไม่ยอมห่างจากจี  ลีหน้าเคร่งเครียดก่อนเอ่ยขึ้น                

“งั้นเราก็รู้แล้วว่าไอรามีส่วนเกี่ยวข้องแน่นอนกับราชาอสูรเพราะอัญมณีนางขโมยไป  แต่เราจะรู้ได้อย่างไรกันว่านางมีความสัมพันธ์กันอย่างไร” จีส่ายหน้า                

“แต่นางไม่มีญาติที่ไหนหรอกนะนอกจากครอบครัวข้า” จีบอกออกมาจากการนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ                

“เจ้าแน่ใจนะว่าที่รอดชีวิตมีเพียงแค่เจ้ากับไอราไม่มีใครอีก” จีพยักหน้า                

“คิดว่าแค่นั้นเพราะว่าพี่ชายข้าก็คงไม่รอด”                

“เจ้ารู้ไหมว่าราชาอสูรคือคนปักษา” ลีถามออกมา                

“ไม่รู้หรอก แต่ว่าเผ่าปักษาสาบสูญไปแล้วไม่เหรอ” จีย้อนถาม                

“ใช่แต่มันหลังจากที่ราชาอสูรคนนี้ขึ้นเป็นราชานะ  เจ้าคิดซิว่าทำไม” จีมองจ้องลีก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเครียด                

“เจ้ากำลังคิดว่าคนที่รอดออกมาไม่ได้มีเพียงข้ากับไอราแต่มีคนอื่นด้วย และคนนั้นก็กำลังทำอะไรบ้างอย่างเกี่ยวกับอัญมณีใช่ไหม”  ลีพยักหน้า กับคำถามของจี                

“งั้นข้าจะสืบเองข้าไปจะสะดวกกว่านะ” จีบอกออกมา                

“ก็ได้ข้าก็คิดว่าอย่างนั้น” ลีเห็นด้วย                

คีย์จะเอ่ยแย้ง แต่จียกมือห้ามเสียก่อน                

“งั้นข้าจะไปคืนนี้เจ้ารออยู่ที่นี้”                

“งั้นข้าไปด้วย” คีย์เอ่ย                

“ไม่ได้”ทั้งลีและจีเอ่ยขึ้นพร้อมกัน                

“ทำไมล่ะ”คีย์เอ่ยถาม จีลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“ไม่ได้ ยังไงข้าก็พาเจ้าไปไม่ได้” คีย์มองจีก่อนจะหน้ามุ่ย                

“มันอันตรายเกินไป เจ้ารออยู่นี้ทำอาหารอร่อยรอข้าดีกว่า” จีหันมาเอ่ยกับคีย์อย่างเอาใจ คีย์พยักหน้าแต่ใบหน้าก็ยังไม่คลายจากอาการบึ้งตึงอยู่  


จีลอบมาที่โดมที่คิดว่าน่าจะเป็นที่บัญชาการของราชาอสูรจีเดินมาตามทางก่อนจะลอบเข้าไปหลบอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องแต่ยังไม่ทันไรเสียงเดินหนักๆก็เดินเข้ามาพร้อมกับที่ม่านประตูเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าของผู้เข้ามาจีมองอย่างตกตะลึงและรีบเอามือปิดปากน้ำตาไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัว แต่ยังไม่ทันไรชายคนนั้นหันมาและพุ่งมาหาจีอย่างรวดเร็วจนจีตั้งตัวไม่ทันมือของเอสก็ถึงคอของจี จีมองอย่างตกตะลึงก่อนจะจับมือที่ยื่นมาบีบคอตนเองแน่นเหมือนคีบเอาไว้                

“เจ้าเป็นใครกันมาที่นี้ได้ยังไง” จีไม่ตอบและไม่ได้ดิ้นรนแต่มองเอสอย่างคิดถึง                

“พี่ชาย” เอสมองจีก่อนจะนิ่งกับคำเรียกแต่ยังไม่ทันไร ไอราก็โผล่ออกมายืนเคียงข้างเกาะแขนของเอสเอาไว้ ไอรามองจีอย่างสาแก่ใจที่จะต้องตายด้วยมือของพี่ชายตนเอง                

“นางเป็นผู้บุกรุกไม่ควรปล่อยเอาไว้” ไอรากล่าวยุ แต่เอสยังคงจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของจี จีเองก็นิ่งแต่พลันคิดว่าพูดออกมาตอนนี้พี่ชายคงไม่เชื่อแน่จึงสลัดออกจากการเกาะกุมของเอสในขณะที่เอสเหม่อลอย จีหลุดพ้นจากการเกาะกุมก่อนจะถอยหลังออกมา เอสจ้องมองก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงกล่ำ                

“เจ้าเป็นใครกัน” เอสร้องถามออกมา จีไม่ตอบแต่มองอย่างอาลัยพร้อมกับพุ่งตัวออกไป เอสมองจีที่เหินบินออกไปก่อนพึมพำ                

“นางเป็นคนปักษา ไม่จริงข้าฆ่าทุกคนหมดแล้วนี้”                

“อาจจะมีเล็ดลอดก็ได้และกลับมาแก้แค้นท่าน”ไอราเองก็แสร้งตกใจ                

“ถ้ามันมีปัญญาก็ให้มาเถอะ” เอสมองตามก่อนจะกัดฟัน พร้อมกับเดินหนีไป


จีร่อนลงมาเดินเมื่อไหร่ไม่รู้แต่ภาพที่ติดตาของจีก็คือเอสที่เปลี่ยนแปลงไปมาก  จียังไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ชายจะเป็นคนทำเรื่องทั้งหมด  แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมไอราไม่ยอมบอกว่าจีคือน้องสาว  จียังไม่เข้าใจความคิดของไอราอยู่ดีว่าทำไมต้องจ้องทำร้ายจีขนาดนี้ จีมองนัยต์ตาสีแดงกล่ำของพี่ชายก่อนจะสลัดภาพนั้นออก  พี่ชายที่แสนดีที่เคยอุ้มจีทั้งเล่นด้วยกันทำไมถึงกลายเป็นปีศาจไปแบบนี้ จีน้ำตาไหลออกมาก่อนจะทรุดลงคุกเข่าอย่างหมดแรง นี้มันเรื่องอะไรกัน  ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ไม่ได้ข้าจะยอมไม่ได้  ข้าจะไม่ให้พี่ชายหลงผิดอีก  ข้าต้องบอกความจริง  เมื่อจีนึกได้อย่างนั้นแล้วก็ผุดลุกขึ้นหมุนตัวจะกลับไปที่พักของพวกอสูรแต่ยังไม่ทันไรร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าจีมองก่อนจะตกใจเมื่อร่างปรากฏชัดขึ้นร่างสวยสง่างามของไอรานั้นเองนางเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับเอ่ยสีเรียบสนิท                

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าพร้อมที่จะบอกความจริงกับพี่ชายของเจ้า” จีนิ่งไม่ตอบก่อนจะกำหมัดแน่น                

“ข้าว่าถ้าเจ้ารู้ความจริงบ้างข้อเจ้าอาจจะไม่ขัดขวางพี่ชายของเจ้าก็ได้นะว่ายังไง” จีมองสบตากับไอร่าก่อนจะกัดฟันพูดออกมา                

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่”                

“ไม่ใช่ข้าที่ต้องถามหรอกนะว่าต้องการอะไร  แต่น่าจะเป็นเจ้ามากกว่าจริงไหมว่าต้องการอะไร  ต้องการให้ไปบอกความจริงกับพี่ของเจ้าเดี๋ยวนี้  โดยที่พี่ชายของเจ้าอาจจะต้องตายไปต่อหน้าเลยก็ได้  หรือว่าจะรอจนกว่าพี่ชายของเจ้าทำงานที่ตั้งเอาสำเร็จแต่เจ้าก็ยังไม่มีโอกาสได้บอกพี่เจ้าอยู่ดีแต่เจ้าจะได้เพื่อนที่เสียไปกับคืนมา” ไอราหัวเราะออกมาบอกให้จีฟังด้วยเสียงเรียบเรื่อย จีฟังก่อนจะหันมามอง                

“เจ้าหมายความว่ายังไง”                

“ข้าต้องการให้เจ้าทรมานทั้งเป็น   เป็นเพียงแค่หญิงสามัญธรรมดาไปตลอด  ไม่มีทางที่จะกลับไปเหมือนเดิม  ถ้าเจ้าเลือกข้อแรกพี่ชายของเจ้าจะตายเพราะมนต์ที่ข้าสาปเอาไว้ว่าวันใดที่เจ้ามาบอกว่าเป็นน้องวันนั้นเขาจะโดนคำสาปของข้าเล่นงานอย่างไม่รู้ตัว” ไอราหันมาสอบตาพร้อมกับแววตาดุดัน                

“เจ้ามันโหดร้าย”  จีมองจ้องหน้า                

“เปล่าข้าไม่ได้โหดร้ายแต่เพราะว่ารักต่างหาก  ถ้าจะโหดร้ายก็ต้องเป็นคู่หมั้นของข้านู้น”  ไอราส่ายหน้า            

“เจ้าทำได้ยังไง  ในเมื่อเจ้าไม่ได้รักเชนแล้วหลอกเขาทำไหม” จีถามออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง                

“เพราะว่าข้าต้องการที่จะทำเพื่อคนที่ข้ารัก  เหมือนกันนะซิ  และยังไงเจ้าจะปลอบใจเชนแทนข้าก็ได้นะ” จีส่งเสียงฮึในลำคอแต่ไอราไม่ได้ว่าอะไรยังคงพูดต่อไป “และถ้าเลือกข้อสองเจ้าจะได้เพื่อนของเจ้าคืนมา  เพื่อนที่เจ้าทิ้งไว้เพื่อถูกฆ่า”   

“ไม่จริงข้าไม่ได้ทิ้งนาง”  จีมองก่อนเอ่ยปฏิเสธเสียงดัง                

“งั้นเหรอแล้วเจ้าหายไปไหนกัน  เวลาที่เพื่อนของเจ้าต้องเผชิญอันตราย” จีนิ่ง คราวนี้ไอราหัวเราะบ้าง             

“แต่ว่าเจ้าก็ต้องกลายเป็นคนนอกครอบครัวไปตลอดกาล  เพราะอัญมณีเหล่านี้จะชุบชีวิตของพวกเขาขึ้นมาและพี่ชายของเจ้าก็จะคิดว่าเพื่อนของเจ้าคือน้องสาวและเขาก็จะไม่มีทางเหลียวกลับมามองเจ้าแน่  รวมทั้งพ่อแม่ของเจ้าด้วย” ไอราพูดจบก่อนจะหายกับไปเหมือนอย่างที่ตอนมา จียังคงนิ่งสนิทกำหมัดแน่น


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น