丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่7 เป็นเจ้าจริงๆ

ชื่อตอน : บทที่7 เป็นเจ้าจริงๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 479

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 17:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่7 เป็นเจ้าจริงๆ
แบบอักษร

​"อุก"  ใครจักไปรู้ว่านางจะนอนดินเช่นนี้ เท้าของนางพาดไปเตะที่ท้องของเขา เขาลุกขึ้นหลังจากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก

 'ป่านนี้เหม่ยหลินนาง นางจะเป็นเช่นไรบ้าง' เขาคิดในใจ แต่หางตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปแอบชำเลืองมองไปที่นาง เขาพลันคิดถึงแต่เรื่องวันนั้น

 'ไม่มีผู้หญิงคนใดกล้ากัดนิ้วข้าหรอกหนา' เขาพูดในใจ สีหน้าท่าทางของเขาก็ยิ้มขึ้น 

.......

"เอ้ก อี เอ้ก เอ้ก " เสียงไก่ขันในยามเช้า ร่างที่สูงใหญ่ของเขากลับกลายเป็นเด็กน้อย ส่วนนาง ร่างถูกพาไปนั่งที่โต๊ะที่นางนอนเสียตอนแรก 

"เด็กน้อย เด็กน้อย" นางพลันเรียกเขาอยู่หลายหน 

"ตื่นแล้วรึ ดื่มน้ำยาที่ข้าปรุงให้ก่อนเสียหนา" พูดจบนางก็วางถ้วยลง นางเดินไปหยิบย่ามของนาง

 "ข้าจักไปเก็บผลไม้ ส่วนตัวเจ้าก็นอนก่อนเสียเถิด" นางพูดจบก็รีบวิ่งไป เขายังไม่ทันได้พูดกับนางซักคำ แต่มือของเขาก็ไปคว้าน้ำแกงบำรุงที่นางทำหลังจากนั้นก็ซดจนหมดถ้วย ร่างของเขากลายเป็นเช่นเดิมอีกครั้ง 

'แผลข้าก็หายดีแล้ว เกรงว่ายาของเจ้าคงไม่มีประโยชน์' เขาพูดจบก็เดินออกไป พร้อมกับทิ้งกระดาษไว้หนึ่งแผ่น 

"เด็กน้อย เจ้าลุกขึ้นมากินผลไม้ที่ข้าเก็บได้สิ" นางกลับมาพอดีเขาหลบตนเองใช้มนต์บังตนไว้ 

"ขอบคุณสำหรับที่ช่วยข้า แต่ข้าต้องไปแล้ว ข้าเสียมารยาทเสียแล้วที่ไม่ได้บอกลาเจ้า"  นางอ่านจดหมาย   

 "งั้นผลไม้นี่ รอหวังหมิงกลับมาเสียแล้วกัน" นางเดินไปหยิบผ้าห่มบนเตียงหลังจากนั้นก็เดินออกไปซักผ้า 

'หวังหมิงรึ หรือจะเป็นสามีนาง' เขาคิดในใจไปเรื่อยเปื่อย 

"อึก เอือก" เสียงลมหายใจหอบๆของนาง ร่างของนางล้มลงไปกับพื้น นางกำหน้าอกไว้แน่น เฉกเช่นคนหายใจไม่ออก เขาเห็นท่าไม่ดี แต่ก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม 

'เพราะมนุษย์นั้นบอบบางชีวิตจึงมนุษย์สั้น ......ทั้งๆที่ข้าจะเล่นสนุกกับนางเสียหน่อย' เขาคิดในใจ จู่ๆก็มีงูตัวนึงปรากฏขึ้น มันกำลังจะฉกนางแล้วฉีกเนื้อนางเป็นชิ้นๆ

 "ฟรึบ" นางหันไปมองเสียงที่อยู่ด้านหลังของนาง ก็พบเห็นเป็นเปลวไฟที่เผางูอยู่ 

'ไฟจิ้งจอก!!!!!' นางคิดในใจ หลังจากนั้นก็พยุงตัวเองขึ้นมา 

'เกรงว่าเด็กคนนั้นน่าจะเป็นจิ้งจอก' นางพูดไปด้วยความรู้สึกกลัว แต่ก็ดีใจที่ตนได้ถูกช่วยไว้ ตอนนี้เขาขี่เมฆลอยออกไป พร้อมกับนั่งคิด

 'นี่ข้า ข้าไม่อยากให้นางตายฤา' เขาคิดในใจ แต่ตัวของเขาก็พยายามหาเหม่ยหลินอยู่ 

"ม่อหรานนน" เสียงของนางที่ใสดั่งแก้ว 

"ข้าอยู่ด้านล่างนี่ มารับข้าที" นางอยู่ใต้ป่าผืนใหญ่ เขามองจากบนพื้นเมฆก็แทบไม่เห็นอะไรเลย

 "ฟรุบ" นางขี่เมฆขึ้นมา

 "ข้าบอกให้มารับเจ้าทำอะไรอยู่" พอเจอหน้าเขานางก็ต่อว่าทันที

 "ว่าแต่เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่" เขาถาม นางหมุนตัว

 "แน่นอน เจ้าสิงโตนั่นพออยู่ในมือข้า ก็เป็นได้แค่ลูกแมว เท่านั้น" ทั้งสองขี่เมฆไปเรื่อยๆ

 "เฮ้อ" นางถอนหายใจ "ภารกิจที่อาจารย์ สั่งข้ายังทำมิได้เลย" นางพูดพลาง ก็หายใจพลาง    

  "อาจารย์ของเจ้าใช่องค์ชายเซียนมู่หยิน องค์ชายลำดับที่4 แห่งอาณาจักรเวทย์หรือป่าว" เขาถาม 

"ใช่" นางตอบอย่างไม่คิดอะไร 

"แผลของเจ้าหายดีแล้วนี่" นางมองไปที่แผลของเขา"    ดีขึ้นมากแล้ว มีมนุษย์คนหนึ่งช่วยข้าไว้" เขาพูดขึ้น

 "มนุษย์รึ" นางพูดออกมาเหมือนพลันนึกอะไรออก 

"ตอนนี้ ลี่ฮวาต้องไปผจญเคราะห์รักที่โลกมนุษย์ " อาจารย์ของนางพูดขึ้น

 "อาจารย์ ลี่ฮวานางลงไปรับเคราะห์ก็ดีเสียแล้วนี่ หรือมีเรื่องอะไร" นางถามกลับ

 "เหม่ยหลิน ตอนนี้เกรงว่าดอกค้างแข็งในตัวนางคงกำลังจะร่วงในไม่ช้าเป็นแน่" อาจาร์ยพูดขึ้น นางตอนนี้ลืมไปเสียสนิทเลย

 "ท่านอยากให้ข้านำยาไปให้นางใช่หรือไม่" หลังจากนั้นนางก็เอายาที่เคยลี่ฮวากินเป็นประจำออกมา

 "อาจารย์ นางลงไปครานี้ เกรงว่าจะจำเพื่อนรักอย่างข้าไม่ได้ ข้าควรจะทำอย่างไรดี" นางพูดพลันก็นึกหาวิธี

 "นี่คือสิ่งที่ศิษย์อย่างเจ้าต้องทำ" พูดจบเขาก็หายไปกลางสายเมฆ นางกำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา 

"เจ้าช่วยพาข้าไปหานานางได้ฤาไม่" นางพูดขึ้น

 "ข้าจักบอกทางให้แต่คงจักไม่ไปด้วย" เขามุ่งหน้าขี่เมฆไปต่อ 

"ม่อหราน เกรงว่าเจ้าคงไม่ได้ลานางด้วยปากของเจ้าเอง อย่าทำให้เบื้องบนต้องเสียหน้า มากับข้าประเดี๋ยวนี้" สีหน้าที่ดูอ่อนหวานในตอนแรก กลายเป็นสีหน้าที่เหี้ยมโหดมาก เขาทำอย่างไรไม่ได้จึงพานางไป ทั้งสองใช้มนต์บังกายตนเองไว้

 "พรึบๆ" นางกำลังสบัดผ้าห่มที่ซักอยู่ ใบหน้าที่ถูกบังด้วยผ้าห่มค่อยๆเปิดโฉมหน้าของนางทีละนิด

 "ขุ่นพร่ะ" มือของนางปิดที่ปากสนิท ซ้ำยังตกใจมาก

 "ลี่ฮวา" นางพูดออกมา เพราะไม่คิดว่านางคือเพื่อนรักที่ตนตามหาอยู่

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น