Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่25 : กูไม่หิวนะ

ชื่อตอน : บทที่25 : กูไม่หิวนะ

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2561 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่25 : กูไม่หิวนะ
แบบอักษร

บทที่25 : กูไม่หิวนะ

"ไหวรึเปล่าจีจี้?"

"กูไหวดิพี่มึง อย่าดูถูกดิ"

.

.

.

"ไอ้เจ! มึงไหวป้ะเนี้ย ฮะ!?"

"กูโอเค"

"เชี่ย หน้ามึงเหี้ยมากเลยอ่ะ กูว่าวันนี้ไม่ไหวนะ"

"ทำไมวะ หน้ากูทำไม?"

พอโทรศัพท์ของไอ้ไมล์ยกขึ้นมาส่องหน้าผมเท่าแหละ รู้เรื่อง!!...

นี่คนหรือหน้าศพวะเนี้ยกูอย่างกับผีตายซากมาสักสิบปี OMG!ร่างกายกูปวดไปทุกสัดส่วนไม่เว้นแม้กระทั่งลูกตาที่แทบจะปิดอยู่รอมร่อ

"ไหวดิวะ กูไหว"

"ฮึ่! มึงไม่ไหวอ่ะ!"

"กูบอกว่าไหวไงวะ"

"ก็พวกกูบอกว่าไม่ไหวไงเล่า!!!"

ปากเดียวจะสู้อะไรกับสามปากที่พร้อมประสานเสียงร้องแว้ดๆใส่ร่างบางซะเต็มเปา เช้านี้ร่างบางยังคงมีโชคอยู่เช่นเดิมที่สามารถลุกจากเตียงได้โดยขาไม่สั่น ไม่สั่นก็บ้าน่ะสิ! แต่ก็ยังโชคไม่ดีนักเพราะร่างกายคงจะไม่ไหวเช่นกัน

"กูต้องเสียหน้าแน่ๆเลยว่ะ"

"โอ๊ย! จะตายอยู่แล้วยังจะกลัวเสียหน้าอีก สมอง!"

"เดี๋ยวกูไปบอกโค้ชดีกว่าว่ามึงไม่สบายอ่ะ เข้าขั้นอาการสาหัสเลยนะเนี่ย"

"ไม่เอาอ่ะ! กูจะซ้อมกับไอ้เด็กนั่น"

ร่างบางงอแงทันทีเมื่อเพื่อนทั้งสามพยายามจะไปบอกโค้ชเกี่ยวกับร่างกายที่ดูไม่ได้ของตัวเอง วินาทีนี้ร่างบางห่วงศักดิ์ศรีมากกว่าร่างกายตัวเองเสียอีก

เมื่อสหายทั้งสามเห็นว่าควรจะให้เพื่อนตัวเองพักผ่อนแต่ก็ยังคงถูกเสียงใสเจื้อยแจ้วร้องโวกแวกโวยวาย ไอ้ปากนี่ก็บอกว่าไม่เป็นอะไรแต่ตัวเองจะตายอยู่แล้ว

"เชี่ยเจ มึงอย่างอแงเหมือนเด็กดิวะ โตๆกันแล้วนะไอ้สัส!"

"งื้อออ! ไม่เอา!ๆ อย่าบอกโค้ชน้าพวกมึง กูเลี้ยงข้าวฟรีเลยก็ด้าย"

"ไม่! พวกกูไม่เห็นแก่กินขนาดนั้น"

"เพื่อนจะตายอยู่แล้วกูไม่เห็นแก่กินเหมือนมึงนะไอ้เจ"

ร่างบางยู่ปากทันทีทั้งๆที่แผนนี้แต่ก่อนใช้ได้ผลจะตาย สงสัยเดียวนี้ทุกคนคงเบื่อมุกๆเก่ากับการเลี้ยงข้าวฟรีแล้วล่ะ

เมื่อแผนไม่สำเร็จร่างบางก็ไร้หนทางต่อรองยอมนั่งตัวโงนเงนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ด้วยความเพลียจัด สุดท้ายผู้รักเพื่อนยิ่งกว่าเสียอะไรโดยเฉพาะเทลก็คาบข่าวไปบอกโค้ช จนต้องพากันแห่มาดูอาการร่างบางที่สภาพน่าขายหน้าที่สุด

"เจ โค้ชว่านายไม่ไหวแล้วนะ ไอ้เรื่องซ้อมเซ็ตตบน่ะโค้ชว่าเลื่อน.."

"ไม่เป็นไรโค้ชผมไหวอยู่ครับ! เรามาเริ่มตอนนี้เลยดีกว่าครับ!"

ทุกคนต่างพากันมองร่างบางกันเป็นตาเดียวคงคิดกันแล้วว่าร่างบางจะไหวจริงอย่างที่พูดรึเปล่า

ส่วนแทมมือเซ็ตเตอร์ก็จ้องมองรุ่นพี่หน้าหวานที่อาการดูไม่สู้ดีนักแต่ยังคงแน่วแน่ที่จะเดินลงไปที่จุดเตรียมพร้อม เมื่อโค้ชพยักหน้าให้ตัวเขาเองก็รีบไปประจำที่เช่นกัน

"ถ้าทั้งสองคนพร้อมแล้ว ก็เริ่มเลยนะ"

ปี๊ดดด!...

"ไม่ต้องรีบนะมึงค่อยๆเซ็ตมาเถอะ แต่ให้สูงและดูจังหวะกูนะ"

"ครับ"

เมื่อทั้งสองตกลงกันเรียบร้อยเจแปนก็ประจำจุดเดิม ทั้งๆที่ตอนนี้ร่างกายแทบจะไม่มีแรงขยับเลยสักนิด เขาต้องพยายามบังคับมันให้ได้ เมื่อแทมเซ็ตลูกมาแล้วสายตากลมโตก็จ้องมองบอลด้วยความแน่วแน่และเซ็ตตัวทันที

พรึ่บ!...ปุ้งง!

"ชิ!"

ลูกวอลเล่ย์ยังคงติดตาข่ายแล้วยังกระเด้งกลับมาหาเขาอีก ทำให้ร่างบางหัวเสียเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปใหม่แล้วเดินกลับไปยังจุดเดิม ลูกเมื่อกี้มันดีกว่าเมื่อวานขึ้นเยอะแต่ทั้งที่ตัวเองสามารถตบได้แต่ดันเผลอกระโดดตบได้ไม่ดีเอง 

นี่ถือซะว่าไม่ใช่ความผิดของแทม แต่เป็นตัวเขา...

"กูขอโทษนะ กูสปริงตัวไม่ดีเอง"

"ไม่เป็นไรพี่ เอาใหม่ดีกว่า"

ร่างบางพยักหน้าให้กับรุ่นน้องหน้าหล่อก่อนที่จะเดินกลับมายังจุดเริ่มต้นใหม่พร้อมกับคนรอบข้างสนามส่งเสียงเชียร์เป็นกำลังใจให้ไม่น้อย

"ลูกเมื่อกี้มึงดีแล้วล่ะ"

"ครับพี่"

แทมส่งยิ้มให้กับรุ่นพี่หน้าหวานของเขาก่อนที่จะเริ่มเซ็ตบอลใหม่ 'ปี๊ดดด!'เมื่อสัญญาณนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งแทมก็จัดการเซ็ตบอลทันที เมื่อบอลโด่งสูงขึ้นร่างบางก็วิ่งเข้ามาก่อนจะสปริงตัวเองขึ้นทันที

พรึ่บ!..ปุ้ง!

"พี่ ข้ามไปแล้ว!"

"อืม"

'เด็กนี่คงจะไปซ้อมมาหนักละสิท่า'

"ลองอีกลูกแล้วกัน"

แทมพยักหน้ารับทันทีเพราะมีหวังขึ้นมาแล้วเกือบจะเกินครึ่ง เพียงแค่รุ่นพี่หน้าหวานไม่หัวร้อนใส่เขาเหมือนเมื่อวาน ตัวเขาเองก็พอปล่อยวางตัวให้เป็นธรรมชาติได้บ้าง

เมื่อร่างบางอยู่ที่จุดเตรียมตัวร่างบางก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้กับรุ่นน้องมือเซ็ตเตอร์อีกครั้ง 'ปี๊ด!' คราวนี้ลูกบอลที่เซ็ตมาสูงพอสมควร เมื่อพอกระโดดเซ็ตตัวแล้วภาพลูกบอลก็เลือนลางทันที

"!?"

"เห้ยพี่!"

หมับ!...

ร่างบางที่กระโดดเซ็ตตัวลอยอยู่บนอากาศก็เหมือนจะวูบไปทันที ทำให้ทุกคนที่จ้องมองต่างใจหายวูบไปทั่วกัน แต่โชคยังเข้าข้างเพราะแทมมีไหวพริบที่ดีพอสมควร จึงทำให้เข้าไปรับตัวเจแปนไว้ได้ทัน ก่อนที่ทั้งคู่จะล้มกลิ้งไปนอนกองกับพื้นด้วยกัน

ตุ้บบบ!~

"ไอ้เจ!!!"

"อึ่ก! พี่เป็นไรรึเปล่า?"

"น่ะ...หน้ามืด"

ร่างบางตอบด้วยอาการไม่สู้ดีนักก่อนที่จะสลบไปในอ้อมแขนของแทมทันที ตอนนี้ทุกคนก็ต่างพากันวุ่นวายรีบพากันหามเจแปนไปห้องพยาบาลโดยด่วน

"โค้ชว่าควรให้เจเค้าพักก่อนดีกว่า ส่วนที่เหลือกลับไปซ้อมต่อกันเถอะ"

"มันไม่เป็นไรมากใช่มั้ยครับโค้ช"

"ไม่หรอก ครูที่ห้องพยาบาลเค้าบอกว่าเจแค่ร่างกายเพลียเท่านั้น"

"งั้นหรอครับ"

"รีบกลับไปซ้อมกันเถอะ"

"ครับ"

ในบรรดาเพื่อนทั้งสามคนที่ยืนอยู่กันหน้าประตูห้องห้อวพยาบาลทั้งโค้ชและรวมไปถึงแทมซึ่งต่างมารอดูอาการของเจแปน ร่างบางตอนนี้คงต้องการพักผ่อนเพราะร่างกายเพลีย

ุ"เอ่อ...ผมขออยู่ช่วยดูแลพี่เค้าจะได้มั้ยครับ?"

"เอ่อ ให้เทลดูแล้วกัน โค้ชขอตัวไปคุมซ้อมต่อก่อนจัดการกันเองนะ"

เมื่อโค้ชเดินออกห่างไปไกลแล้ว ตอนนี้หน้าห้องพยาบาลเหลือเพียงเพื่อนซี้สามคนของเจแปนและเด็กคัดตัวอย่างแทม ที่กำลังมองหน้าสลับกันไปมาอย่างนึกคิด

เทลก็เป็นคนไม่ได้อคติอะไรแต่แรกอยู่แล้วจึงยอมให้ช่วยดูแลเพื่อนเขาที่นอนพักอยู่ ถ้าเลิกซ้อมหรือเวลาพักเมื่อไหร่เขาจึงจะมาใหม่โดยฝากแทมไว้

"ฝากเจมันด้วยนะพวกพี่ขอไปซ้อมกันก่อน แล้วมึงจะไม่มีปัญหาการซ้อมหรอ?"

"ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมจะฝึกตามทีหลังก็ได้ครับ"

"เออๆ พวกกูฝากเพื่อนกูด้วยนะ"

"ครับ"

......

.....

....

...

..

.

14:21น.


"น่ะ..นํ้า ขอนํ้า"

"นี่ครับๆ"

"ขะ..ขอบใจ"

เมื่อร่างบางที่หลับไปหลายชั่วโมงตั้งแต่ช่วงเช้าไล่มาถึงบ่าย รู้สึกตัวอีกทีก็เพราะว่าลำคอแห้งจัดจนต้องสดุ้งตื่นเพราะต้องการนํ้า 

เมื่อกระดกนํ้าในแก้วใสจนหมดและคนที่รินให้คือเด็กแทมนั่นเอง ร่างบางขมวดคิ้วเล็กน้อยก็ยังคงงุนงงว่าทำไมตัวเองถึงมานอนที่นี่และลำคอยังแห้งจนแทบจะกลืนนํ้าลายไม่ลง

"กูเป็นอะไรไปวะ?"

"พี่เป็นลมน่ะ แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างพี่?"

"คอแห้งว่ะ รู้สึกเพลียนิดหน่อย"

ร่างบางตอบกลับเด็กยักษ์ตัวโตไปก่อนที่จะล้มตัวนอนอีกครั้งด้วยความเพลียเนื้อเพลียตัวคล้ายกับว่าจะไม่สบายซะงั้น

เมื่ออีกคนสังเกตได้ว่าทำไมเด็กยักษ์ตรงหน้าเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เลยเอ่ยถามไปด้วยเสียงที่แหบและแห้งพร่า

"มึงไม่ซ้อมหรอ มาอยู่นี่ทำไม"

"มาเฝ้าพี่นั่นแหละ เรื่องซ้อมไม่มีปัญหาหรอก"

"อืม อย่าคิดจะโดดซ้อมเชียวนะ"

ถึงจะมาเฝ้าเขาก็เถอะแต่อย่าให้รู้ว่ามาแอบไม่ซ้อมนะ...

ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะค่อยๆมองสำรวจรอบห้องที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องพยาบาล นี่เขาหลับไปนานมากมั้ยเนี้ย...เห้อ คงจะพลาดซ้อมไปเยอะเลย

"มึงชื่อแทมใช่มั้ย"

"อ่าว พี่จำชื่อผมไม่ได้จริงอ่ะ"

"เอ้า กูก็ถามให้มันแน่ใจนี่ไงวะ ไอ้เด็กนี่นิ"

"ฮะๆๆๆ ครับ ผมชื่อแทม อย่าลืมชื่อผมนะพี่"

"เออ แล้วนี่กูหลับไปนานมากมั้ย?"

"นานอยู่นะพี่ แล้วพี่หิวรึเปล่าผมเอาขนมปังกับนมมาให้เพื่อพี่หิว"

"อืม ตอนนี้ยังไม่หิว ขอบใจ"

เด็กยักษ์ตรงหน้าร่างบางส่งยิ้มให้ก่อนที่เจ้าตัวจะหายออกไปจากห้องพยาบาลพักใหญ่ๆ ปล่อยทิ้งร่างบางให้นอนสะลืมสะลืออยู่ภายในห้องด้วยความเพลีย เวลาผ่านไปพักนึงเด็กนั่นก็กลับเข้ามาอีกครั้ง

คราวนี้หอบพะลุงพะลังแบกถุงอะไรเข้ามาด้วยก็ไม่รู้ เมื่อร่างบางเห็นก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"มึงไปแบกไรมาวะ"

"เพื่อพี่กินไม่อิ่ม"

"แต่กูยังไม่หิว"

แล้วมึงแบกอะไรมาเนี้ย รู้ได้ไงว่ากูจะอิ่มหรือไม่อิ่ม?

"พี่รับไว้นะ"

ไอ้เด็กนี่คงขยันแจกยิ้มจังเลยนะ ยิ้มอยู่ได้ เออ...รู้แล้วแหละว่ามึงยิ้มจนใจละลายได้อ่ะ แม่ง...


เมื่อถุงสีขาวใบขนาดใหญาที่พองโตเหมือนจะมีอะไรบรรจุอยู่ในนั้น เมื่อเด็กร่างยักษ์อย่างแทมยัดให้กับเจแปนไว้ในมือแล้วเจ้าตัวก็ฉีกยิ้มแป้นทันที

ร่างบางที่ค่อยๆยันตัวลุกขึ้นพลางเปิดปากถุงดูด้วยความสงสัย ก่อนที่เหมือนจะมีลมตีหน้าเข้าอย่างจังทำเอาหน้าม้าแทบกระพือ

What!? O.O

...แดกจุดไปเลยครับท่าน

"อะไรวะ?"

"นม นํ้า และก็ขนมปังไงครับ"

"เห้ย กูพึ่งบอกว่าไม่หิวนะ"

"ได้ยินครับ"

"แล้วเอามาให้กูทำไม?"

"กลัวพี่กินไม่อิ่มครับ

"

ไอ้เด็กนี่...จะกวนตีนกูหรอวะ!!!

ก็กูบอกอยู่ว่า'ไม่หิว!!!'

ร่างบางพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆพยายามจะไม่กระโดดลงเตียงไปเตะไอ้เด็กนั่นด้วยความซื่อหรือไม่ซื่อก็ไม่รู้ ร่างบางที่กำถุงแน่นก่อนจะค่อยๆหยิบไปวางไว้ที่โต๊ะทรงเตี้ยข้างๆเตียงก่อนที่จะหันควับมองหน้าไอ้เด็กที่ยิ้มระรื่น

"ไอ้แทม"

"ครับ?"

"กวนตีนกูหรอ?"

"ฮะ? เปล่าๆผมเปล่ากวนตีนพี่นะ ผมกลัวพี่กินไม่อิ่มจริงๆ"

กูก็บอกอยู่ว่าไม่หิวป้ะวะ?

...หรือกูไม่ได้พูด? บ้าหรอ...กูก็พูดอยู่นิหว่า!

"เอาเถอะกูง่วง ขี้เกลียดจะเถียง"

"นอนเลยพี่ตามสะบาย"

"นี่บ้านมึงหรอ?"

"โรงเรียนครับ นอนเลยๆ"

  - .- !!!













ติดตามตอนต่อไป

Talk: แทมเป็นคนซื่อๆ น้องเค้าเปล่ากวนตีนน้าาา



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}