อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

06 โรคภูมิแพ้กำเริบ

ชื่อตอน : 06 โรคภูมิแพ้กำเริบ

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2561 18:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
06 โรคภูมิแพ้กำเริบ
แบบอักษร

​06 โรคภูมิแพ้กำเริบ



"เพื่อนเป็นภูมิแพ้ค่ะ เมื่อกี้เจอฝุ่นเยอะอาการเลยกำเริบค่ะ พี่ช่วยเพื่อนหนูด้วยค่ะ" พอได้ยินแบบนั้นผมก็รีบเข้าไปช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มทันที  ถึงตัวเธอจะหนักกว่าผู้หญิงปกติแต่นั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่เข้าฟิสเนตทุกวันแบบผม ผมรีบพาน้องที่ขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าคณะทันที โดยระหว่างทางทุกคนที่ทำกิจกรรมอยู่ก็หันมามอง พอวางร่างเธอไว้บนรถแล้วผมก็รีบอ้อมไปฝั่งคนขับและพาเธอไปส่งโรงพยาบาลทันที  

"อาการน้องเป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอ" ผมถามเมื่อคุณหมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน ทันทีที่ส่งน้องถึงมือหมอผมก็โทรไปหาไอ้นิวตันให้เรียกรวมสต๊าฟทุกคนไว้หลังจากปล่อยน้องกลับเรื่องนี้ผมจะต้องสอบสวนสักหน่อย  

"โชคดีนะคะที่พาคนไข้มาส่งได้ทันเวลาไม่อย่างนั้นอาการคนไข้คงจะแย่กว่านี้ ตอนนี้ปลอดภัยแล้วค่ะ แต่ว่าหมอต้องขอให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลสักสองสามวันนะคะ เพราะตอนนี้คนไข้มีอาการอ่อนเพลียและยังหายใจติดขัดอยู่" คุณอธิบายอาการของน้องให้ฟัง 

"ขอบคุณครับคุณหมอ ถ้าอย่างนั้นให้เธอพักห้องพิเศษเลยครับ" ผมบอกกับคุณหมอ 

"ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นรบกวนญาติของคนไข้ไปติดต่อเรื่องค่าใช้จ่ายกับห้องพักที่เคาน์เตอร์เลยนะคะ หมอขอตัวก่อน" 

"ขอบคุณครับคุณหมอ" ผมยกมือไหว้คุณหมอแล้วให้ลูกน้องไปติดต่อเรื่องห้องพักส่วนตัวผมเองกลับไปที่คณะอีกครั้ง



บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมทันทีเมื่อผมเดินเข้ามา ผมนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะก่อนจะเริ่มสอบถามทุกคนทันที 

"วันนี้มีน้องมาเข้าเชียร์สายใช่มั้ย" คำถามแรกที่ถูกถามโดยผม 

"ครับ" ประธานเชียร์ปีสองเป็นคนตอบ 

"ผมขอถาม ตอนก่อนเข้าห้องเชียร์วันแรกพวกคุณได้สอบถามโรคประจำตัวของน้องแต่ละคนมามั้ย" คราวนี้ทุกคนเงียบเหมือนเริ่มเดาทางได้ว่าเกิดเรื่องอะไร 

"แล้ววันนี้ใครเป็นคนสั่งทำโทษน้อง" เงียบอีกแล้ว มันหน้าหงึดหงิดนะถ้าเราถามเพื่อต้องการคำตอบแต่ทุกคนไม่ตอบ 

"ผมถามเพื่อต้องการคำตอบ ไม่ได้ให้พวกคุณเงียบ!" 

"ผะ..ผมเองครับ" สุดท้ายประธานเชียร์ปีสองก็ยกมือยอมรับว่าเป็นคนสั่งทำโทษน้อง 

"ก่อนจะเข้าห้องเชียร์ผมจำได้ว่ามีการสำรวจถึงโรคประจำตัวน้องแล้วก็มีการทำสัญลักษณ์ที่ป้ายชื่อแล้วด้วย พวกคุณไม่ได้สังเกตรึยังไง" 

"...." 

"แล้วในการทำโทษน้องพวกคุณควรจะส่งคนไปคอยดูน้องด้วยไม่ใช่ปล่อยให้น้องไปกันเอง" 

"...." 

"คุณไม่รู้หรอว่าน้องที่พวกคุณลงโทษให้เขาไปทำความสะอาดห้องเก็บของที่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำความสะอาดไปทำไมเพราะมันไม่ได้ใช้ เขาเป็นภูมิแพ้" 

"ห๊ะ!!" 

"ตอนนี้น้องแอดมิดอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะหมอขอให้นอนดูอาการสองถึงสามวัน ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณถึงได้สั่งให้เขาไปทำแบบนั้น และผมจะยังไม่ตัดสินอะไรในตอนนี้จนกว่าน้องเขาจะฟื้นและผมจะเป็นคนสอบถามน้องเอง แล้วหลังจากนั้นผมจะตัดสินใจเองว่าจะทำยังไงหรือจะส่งเรื่องถึงพี่วินัยพวกคุณ ผมจะให้พวกคุณกลับไปคิดดูกันก่อนว่าสิ่งที่พวกคุณทำในวันนี้กับเหตุผลที่พวกคุณมีมันสมควรมั้ย มันเหมาะสมรึเปล่า ผมอยากให้พวกคุณลองคิดดูดีๆ ว่าถ้าเอาเหตุผลส่วนตัวของคุณมาลงกับน้องมันเหมาะสมรึเปล่า วันนี้ผมจะเรียกประชุมแค่นี้ ถ้าน้องฟื้นแล้วออกจากโรงพยาบาลเมื่อไรเราจะมาคุยเรื่องนี้กันอีกที เชิญกลับได้" พอปีสองและทีมงานฝ่ายอื่นออกไปกันหมดแล้ว เหล่าพี่ว๊ากก็หันมารวมกลุ่มคุยกันอีกครั้ง 

"อาการน้องเขาเป็นหนักหรอว่ะมึง" ไอ้นิวตันเป็นคนถามมันคงสงสัยตั้งแต่ผมโทรมาหาให้มันเรียกประชุมแล้วล่ะ 

"ตอนนี้ก็ปลอดภัยแต่ว่าน้องมีอาการอ่อนเพลียและยังหายใจได้ไม่ปกติต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ" ผมตอบมันไป 

"แล้วตอนนี้ใครดูแลน้องว่ะ" พีเคหนึ่งในพี่วินัยถามขึ้น 

"กูให้แม่บ้านที่บ้านมาดูอยู่กับเพื่อนน้องอีกคน" 

"แล้วมึงจะเอาไงต่อ คิดว่าพวกนั้นจะสำนึกผิดมั้ย" ไอ้พอร์ชถาม 

"ถ้าขนาดนี้ยังคิดไม่ได้ก็ไม่ควรอยู่ในตำแหน่งแล้วล่ะ ไว้รอน้องฟื้นก่อนแล้วค่อยว่ากัน" ที่พวกผมพูดกันแบบนี้เพราะการทำโทษน้องครั้งนี้มันไม่ได้มีเหตุผลแค่น้องมาสายอย่างเดียวนะสิครับ 

"แล้วน้องที่โดนลงโทษจะต้องนอนโรงพยาบาลนี่เป็นใครว่ะ" ไอ้พอร์ชถามอีกครั้ง 

"ก็คนที่มึงแซ็วเมื่อวันรับน้องเข้าวังไง"





โอ๊ะโอ๋ น้องโอบีของไรท์เข้าโรงบาลด้วย

ชอบไม่ชอบ สนุกไม่สนุกยังไงติชมกันเข้ามาได้นะคะ

ช่วงนี้มหาลัยไรท์เปิดเทอมแล้วอาจจะมาๆหายๆไปบ้างอย่าโกรธกันนะคะ ส่วนใครที่ถามหาไอจีพระเอก ถ้าไรท์ยังหาเจอไรท์จะเอามาแปะไว้ให้นะคะ แต่ตอนนี้จำไม่ได้แล้ว55555


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น