Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จอง!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2561 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จอง!
แบบอักษร

เทียนจินนั่งดูร่างเล็กวัดโน่นตัดนี่เพื่อจะตัดชุดให้เขา เขานั่งมองไปยิ้มไปเขาชอบมองตอนนางกำลังตั้งใจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งอยู่ นางจะดูจดจ่อกับสิ่งนั้นมากๆจนบางครั้งก็ไม่สนโลกภายนอกเลยที่เดียว

"วันนี้เย็นมากแล้วหม่อมฉันคงต้องกลับก่อนนะเพคะ" นางพูดขึ้นในตอนที่กำลังตัดด้ายที่เย็บตรงปลายแขนเสื้อออก 

"จะไปแล้วรึ" ใบหน้าหล่อเหลาพลันหมองลงเล็กน้อยเมื่อนางเอ่ยว่าจะกลับที่พัก เขายังอยากให้นางอยู่ต่ออีก ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน 

"ต้องกลับแล้วเพคะ เดี๋ยวจะดูไม่ดี" ร่างบางจัดการเก็บของทุกอย่างไปเรื่อยๆก่อนที่ร่างสูงจะเดินมาช่วยนางเก็บของลงกล่อง

แต่ดูเหมือนแค่เก็บของพวกนี้เขาก็ทำไม่ได้ โดนเข็มทิ่มเข้ามือหนาๆนั่นเต็มๆเพราะความไม่ระวัง เข็มเล็กๆนี่อันตรายกว่าดาบที่เขาใช้ทุกวันเสียอีก

"องค์ชาย!!!วางเลยเพคะหม่อมฉันทำเอง" นางเห็นเลือดของเขาไหลออกมาซึมเข้าไปในก้อนผ้าสีขาวสำหรับปักเข็มก็รีบดึงมือเขาออก

"เข็มตำแล้วเห็นรึไม่!ไม่ต้องทำแล้วเพคะ"เยว่จือเอาผ้าเช็ดหน้าของนางซับเลือดออกก่อนจะทายาให้เขา เทียนจินอยากจะบอกนางว่าแค่นี้เล็กน้อยแต่เห็นท่าทางเป็นห่วงของนางก็เป็นอันกลืนถ้อยคำต่างๆลงคอเสียหมดสิ้น

"เข็มเล็กๆพวกนี้ไม่เหมาะกับมือใหญ่ๆที่วันๆจับแต่ดาบหรอกเพคะ"นางเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะในความไม่ระวังของเขา มือก็ใหญ่พอมาเก็บของพวกนี้มันเลยดูเก้ๆกังๆแปลกพิลึก

"เจ้ากำลังสบประมาทข้าพูดจาดูหมิ่นองค์ชายมีโทษเจ้ารู้รึไม่!" เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง เยว่จือถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ เมื่อครู่เขายังอารมณ์ดีอยู่เลยนี่

"จะลงโทษหรือเพคะ"เยว่จืออุทานตาโต จะลงโทษได้อย่างไรนางไม่ได้ขอให้เขามาช่วยเก็บจนถูกเข็มทิ่มเอาเสียหน่อย เรื่องที่นางพูดก็เรื่องจริงด้วยเขาดูไม่เหมาะกับเรื่องพวกนี้เลย

"คนทำผิดต้องได้รับโทษ"ตีสีหน้าเรียบเฉยขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"แต่ว่า....!!!!อื้อออ"ร่างเล็กหวีดร้องในลำคอเสียงหลง จู่ๆคนตัวโตก็ฉกริมฝีปากลงมาบดจูบนางอย่างรุนแรงมูมมามเหมือนคนหิวโซ

คนตัวสูงค่อยๆผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งหลังจากจุมพิตคนตัวเล็กกว่าอยู่นานสองนานจนนางทุบอกเขาประท้วง เขามองริมฝีบางบางที่ตอนนี้บวมเจ่อเล็กน้อยจากการกระทำของตนเองอย่างพอใจ

"ทำอะไรของท่านเนี่ย!><" เมื่อได้สติก็โวยวายใส่อีกฝ่ายทันที นี่มันจูบแรกของนางนะ! 

คนตัวโตไม่มีสีหน้าสำนึกผิดเลยสักนิด เขากลับเดินไปอีกฝั่งของห้องแล้วมองออกไปภายนอกทำไม่รู้ไม่ชี้แอบยิ้มไม่ให้นางเห็น แต่ทหารที่อยู่ข้างนอกนี่สิขนลุกกันเป็นแถว!

 เยว่จือถึงกับช็อคที่เขาขโมยจุมพิตนางแล้วยังมีหน้ามาเมินใส่กันดื้อๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนบ้านี่จะทำเกินไปแล้วนะ!

นางเดินกระทืบเท้าออกไปอย่างหงุดหงิด คิดแล้วอย่างจะเอาเข็มจิ้มเขาให้เลือดซิบทั้งตัวแล้วเอาน้ำเกลือสาดให้แสบไปเลย!

ทางด้านจิงซิน

เรือนพัก

หลังกลับจากจวนคราก่อนนางก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย ใช้คำว่าไม่กล้าจะดีกว่า เพราะนางไม่อยากให้ใครมาเจ็บตัวเพราะนางอีก

"ทำไมไม่ไปซ้อม"เสียงทุ้มดุดันดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ขององค์ชายสามเฟยเทียน จิงซินที่นั่งอยู่ถึงกับลุกขึ้นแล้วถอยหลังไปอีกหลายก้าว

"อึก ยะ อย่าเข้ามานะเพคะ"นางถอยหลังไปจนชิดกับกำแพงห้องแต่เขายังสาวเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนประชิดตัวนาง จิงซินหลับตาไม่กล้ามองว่าเขาจะทำอะไรอีก

"กลัวข้าขนาดนั้นเชียวรึ"เขาเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวลลงมาเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของคนตรงหน้า

ไร้เสียงใดๆตอบกลับมาแต่เฟยเทียนก็ไม่ได้โกรธนางอย่างที่ควรจะเป็น เขาเข้าใจนางดีว่านางเป็นเช่นนี้เพราะอะไร

ย้อนไปวันปักปิ่นของจิงซิน

ในขณะที่จวนใต้เท้าซือมีองค์ชายสองเป็นประธานในพิธี ทางด้านนี้ก็มีองค์ชายสามเป็นประธานเช่นกัน 

พิธีดำเนินไปตามปกติ จะไม่ปกติก็ตรงที่มีองค์ชายเป็นผู้ปักปิ่นให้โดยมีคำสั่งห้ามนางรับปิ่นจากจวนอื่นเด็ดขาด เล่นเอาเหล่าขุนนางที่ร่วมงานมึนงงกับคำสั่งเช่นนี้ 

แต่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยประกอบกับที่       องค์ชายผู้นี้ไม่ค่อยอยู่ในวังจึงไม่มีใครอ่านความคิดเขาออกและไม่กล้าถามหาเหตุผลด้วยว่าเหตุใดจึงต้องห้าม ในเมื่อนี่เป็นเรื่องปกติที่หากบุตรชายพวกเจาต้องตานางแล้วจะมอบปิ่นให้!

หลังเสร็จพิธี

"ข้าได้ยินมาว่าบุตรสาวใต้เท้าหม่าบรรเลงดนตรีได้ไพเราะนัก ข้าพอจะมีวาสนาได้สดับรับฟังสักนิดรึไม่ท่านใต้เท้า" ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น 

"ฮ่าๆๆใต้เท้าก็เอ่ยเกินไป บุตรีข้าเพียงแต่พอบรรเลงได้บ้าง พอให้เพลิดเพลินใจ ไม่ได้ไพเราะเสนาะหูจนเลื่องลือถึงเพียงนั้นหรอก"ใต้เท้าหม่าเอ่ยอย่างถ่อมตน เขาไม่ได้รู้เลยว่าบุตรีใด้อาจารย์ดีสอนจนชำนาญแล้ว!

"เอาหน่า จิงซินเจ้าพอจะบรรเลงให้ลุงฟังสักเพลงสองเพลงได้รึไม่"

"ได้สิเจ้าคะถ้าท่านลุงไม่คิดรำคาญเสียก่อนจิงซินจะบรรเลงให้ฟังเจ้าค่ะ"นางตอบอย่างยิ้มแย้มโดยไม่ได้หันไปมองเลยว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์ของนางหน้าตาเคร่งขรึมขนาดไหน

นางเลือกบรรเลงขลุ่ยซึ่งพกติดตัวไว้ตลอด จากการต้องซ้อมทุกวันทำให้ไม่ว่าไปที่ใดนางก็ต้องพกเจ้าขลุ่ยนี่ไปด้วยทุกที่ เมื่อนางเริ่มบรรเลงเสียงขลุ่ยของนางก็ทำเอาทุกคนทั้งอึ้งทั้งชื่นชม 

นั่นยิ่งทำให้บรรดาบุตรชายจากจวนต่างๆอยากได้นางมาครอบครองมากขึ้นไปอีก จนกระทั่งมีบุตรชายจากจวนเสนาบดีท่านหนึ่งหยิบขลุ่ยของตนขึ้นมาบรรเลงคลอไปกับขลุ่ยของนางเหมือนเป็นการเกี้ยวพาทางอ้อมทำเอาเส้นความอดทนของเฟยเทียนขาดผึงลงทันที

เคร้ง!

"อ๊ากกกกกก"ทันทีที่ขลุ่ยหลุดจากมือตกลงสู่พื้นชายผู้นั้นก็โอดครวญเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บปวด เข็มอันเล็กๆปักเข้าที่แขนแต่พิษที่ถูกเคลือบมานี่สิเจ็บปวดแสบร้อนเกินจะทน!

ความกลหนวุ่นวานเกิดขึ้นทันที พวกหมอหลวงที่มาร่วมงานต่างช่วยกันเข้ามาตรวจดู แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เมื่อพิษนั้นทำให้แขนข้างนั้นเป็นอัมพาตไปตลอดกาลเสียแล้ว

จิงซินตกใจจนหน้าซีดกับเหตุการณ์ตรงหน้า ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรก็ถูกชายร่างสูงอีกคนที่มาร่วมงานลากออกมา อาศัยว่าตนเองเป็นลูกขุนนางใหญ่ ใหญ่กว่าพ่อของนางเสียอีกเขาจึงกล้าทำเช่นนี้

"ปะ ปล่อยข้านะ!!!" นางพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการจับกุมของอีกฝ่าย แต่ด้วยแรงเพียงน้อยนิดจึงไม่อาจสู้เขาได้

"ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก ข้าบอกตามตรงข้าหลงรักเจ้าตั้งแต่แรกเห็น ยิ่งได้ฟังเสียงดนตรีของเจ้าข้าก็ยิ่งหลงใหลเจ้ามากขึ้น"

"พะ พูดอะไร ปล่อยข้านะ! ปล่อยสิ! ท่านพ่อช่วยข้าด้วย!!!!"

"จุ๊ๆ อย่าพยายามไปเลย พ่อเจ้าคงพยายามช่วยไอ้หน้าโง่นั่นอยู่  ยอมเป็นของข้าเสียเถิดพ่อเจ้าจะดีใจด้วยซ้ำที่มีเขยเป็นถึงบุตรชายคนโตของท่านอัครมหาเสนาบดีอย่างข้า" 

"ข้าสัญญาจะให้เจ้าเป็นฮูหยินเอกของข้า หากเจ้ายังไปพอใจข้าจะให้อำนาจในจวนครึ่งนึงแก่เจ้าด้วยนะซินเออร์"

"มะ ไม่!!!! ปล่อยข้านะ! ฮึก ท่านพ่อ!!        องค์ชาย ช่วยซินเออร์ด้วยย!!" นางเอ่ยตะโกนเรียกคนที่นางคิดว่าเขาจะช่วยเหลือนางได้ออกมา เฟยเทียนที่กำลังตามหานางอยู่พอได้ยินเสียงนางเรียกให้ช่วยเขาก็รีบไปทันที

"องค์ชาย!!! ฮึก ฮือออ" จิงซินเรียกคนที่เพิ่งเข้ามาทั้งน้ำตา 

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของเขา เฟยเทียนพุ่งตรงเข้าไปแล้วจัดการสังหารชายคนนั้นทันที ชายผู้นั้นถูดปาดคออย่าน่าสยดสยอง เฟยเทียนรีบดึงร่างบางออกมาเพื่อไม่ให้เลือดคนชั่วเปรอะเปื้อนตัวนาง

"อย่าเข้าใกล้ชายหน้าไหนอีกนอกจากข้า ไม่ว่ามันจะหวังดีหรือหวังร้ายกับเจ้าข้าจะไม่เอามันไว้"เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่ก็ดึงนางเข้ามากอดเอาไว้ไม่ให้นางเห็นภาพน่าสยดสยองนั้น

นางไม่รู้ว่าชายคนนั้นเป็นอะไรแต่ที่แน่ๆเขาคงตายแล้ว ถึงนางจะมองภาพเหตุการณืที่เกิดขึ้นไม่ทันแต่นางเห็นเลือดที่นองอยู่บนพื้นในตอนที่เขาดึงร่างของนางออกมา

นางควรจะรู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ นางควรรู้สึกดีที่เขาช่วยนาง แต่ความกลัวที่มีกลับมากกว่า การสังหารคนอย่างรวดเร็วเลือดเย็น และคำพูดของเขา นางรู้ว่าเขาทำตามที่พูดแน่

เฟยเทียนจัดการโยนความผิดทั้งหมดให้คนร้ายที่ไร้ตัวตน เรื่องนี้จบด้วยคนร้ายหนึ่งคนทำให้บุตรชายเสนาท่านหนึ่งแขนอัมพาตและสังหารบุตรชายเสนาบดีใหญ่เพื่อหลบหนี

ปัจจุบัน

"ทำไมไม่ตอบข้า เหตุใดจึงไม่ไปซ้อม ทั้งยังหฃบหน้าข้าอีกด้วย" ถามอย่างใจเย็นอีกครั้งแต่น้ำเสียงนี่สิกดลงต่ำจนนางตัวสั่นระริก

"ขะ ข้าไม่อยากออกไปข้างนอก"ตอบออกมาน้ำตาคลอทั้งที่ยังหลับตาอยู่

"ทำไม"

"ขะ ข้าไม่อยากพบใครเข้าใกล้ใครอีก ฮึกทะท่านจะฆ่าเค้า" หยาดน้ำตาไหลออกมาในที่สุด เฟยเทียนใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวบางเขามากอดแนบชิด มืออีกข้างลูบผมคนตัวเล็กอย่างเบามือ

"เด็กดีของข้า ข้าดีใจที่เจ้าทำตอบที่ข้าบอก"

"เช่นนั้นข้าคงต้องเปลี่ยนใหม่ เจ้าออกไปพบผู้คนได้แต่ห้ามสนิทสนมกับชายอื่น เข้าใจรึไม่"

"ขะ เข้าใจแล้วเพคะ ข้าจะไม่สนิทสนมกับใครถ้าไม่จำเป็น" นางทำตามแต่โดยดี ใครจะกล้าขัดคนผู้นี้ได้เล่า

"ว่าง่ายเช่นนี้สิดีแล้ว "เฟยเทียนยกยิ้มเอ็นดูคนตัวเล็กในอ้อมก่อนจะผละออกแล้วจุมพิตที่หน้าผากกลมมน

"ข้าจองเจ้าไว้แล้วนะ รออีกสองสามปีให้เจ้าโตกว่านี้ก่อนค่อยมาอยู่ร่วมกัน" 'อยู่ร่วมกัน'ในหัวจิงซินทวนคำนี้เป็นร้อยๆรอบ อยู่ร่วมกันเช่นนั้นรึ นี่เขาคงไม่ได้กำลังบอกว่าจะแต่งกับนางใช่รึไม่!

---------------------

มาแล้ว ว่าจะไม่อัพแต่ก็ต้องอัพ5555 ติชมได้นะจ๊ะ ใครรอแบบแชทรอหลัง20ธันวาน้าา ปล.เรื่องนี้ไรท์กะแต่งNcแต่คงอัพเฉพาะธันวลัยนะอัพในจอยบ่ได้555 แต่คงไม่ใช่เร็วๆนี้แน่นอน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น