丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่6 เป็นเด็ก

ชื่อตอน : บทที่6 เป็นเด็ก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 312

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 17:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่6 เป็นเด็ก
แบบอักษร

"ม่อหรานเจ้าคิดจะไปหาความสุขที่โลกเบื้องล่างอีกแล้วฤา" ราชาปีศาจถาม เขาคว้ากระบี่ของตนขึ้นมาหลังจากนั้นก็ชายตาไปมองที่นกปุยนั้นด้วยรังสีสังหาร

 "หลายวันนี้ข้าอาจไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเล่นกับเจ้า เจ้านกปุยอย่างไรเสียก็เล่นเป็นเพื่อนแทนข้าเสียแล้วกัน เรื่องข่าวเจ้าไวดีนักนิ!!" พูดจบเขาก็คว้ากระบี่แล้วเดินออกไป "ฮึๆๆ"เสียงหัวเราะแบบแสยะของราชาปีศาจ

............

"ข้าลงมายังเบื้องล่างแล้ว เจ้าเลิกตามข้าได้รึยัง เหม่ยหลิน " เขาพูดจบ จู่ๆก็มีหญิงงามปรากฏกายต่อหน้า ผิวพรรณขาวดุจดั่งหิมะ ขนตางอนงามพริ้ว ริมฝีปากสีแดงดั่งเม็ดทับทิม

 "เจ้ารู้ว่าข้าตามเจ้ามา" นางพูดขึ้นหลังจากนั้นก็เดินมาหาเขาด้วยความเร็ว

 "เจ้านี่นะ ปล่อยให้ข้าไม่มีเพื่อนบนสวรรค์ ทำไมเจ้าไม่ขึ้นมาเบื้องบนเสียบ้าง ทำเช่นนี้กับเพื่อนได้อย่างไรกัน " แขนของนางตอนนี้พาดไปอยู่บนไหล่ของเขา 

"เจ้าลงมามีเรื่องอะไร" เขาเอาแขนของนางออกจากไหล่ 

"ข้าลงมาทำภารกิจที่อาจารย์สั่ง"  นางเดินไปสองก้าวหลังจากนั้นก็เดินหันกลับมา

 "ภารกิจของข้าคือ ต้องช่วยเพื่อนข้าที่ลงมาโลกเบื้องล่าง ว่าแต่" 

"ปัง!!" นางพูดยังไม่ทันจบ ก็มีปีศาจตนนึงมาปรากฏอยู่ตรงหน้า

 "สิงโตเพลิงรึ" นางสบถออกมา

 "ข้าได้รับสั่งจากเบื้องบนให้จัดการคนทรยศอย่างเจ้า!!!" มันพูดขึ้น 

"เบื้องบน บนไหนกันเล่า" นางกล่าวออกมา ทั้งสองคว้ากระบี่ของตนออกมา ยังไม่ทันได้ตั้งรับ มันก็ปล่อยเพลิงออกมาโดนเขาทั้งสอง แต่โดนไปที่เขาเต็มๆ

 "ม่อหรานเจ้าทำอะไรนะ!!" นางพูดขึ้น 

"เจ้าหนีไปก่อน" พูดจบเขาก็มุ่งหน้าไปยังสิงโตเพลิง หลังจากนั้นเจ้านกปุยก็บินมา

 "เจ้านี่มันโง่เสียจริง คนที่ต้องจัดการคือแม่นางคนนั้นที่บุกถิ่นมาถึงเขตปีศาจ ...     ไม่ใช่ท่านม่อหราน" มันพูดขึ้น แต่ทำอย่างไรเสียได้เขากลับถูกกรงเล็บของมันฟันเข้าที่แขนข้างขวา 

"เจ้ารีบไปเสีย" นางพูดขึ้น

 "หากมันอยากจะจัดการข้า ข้าจะจัดการมันเสียเอง กรอก" นางหักที่ข้อนิ้วเป็นเสียงดัง "เกรงว่าเจ้าจักไม่รู้จักองค์หญิงแห่งเผ่าวิหคเสียแล้ว " นางคว้ากระบี่ไปต่อรบสู้ฟันกับสิงโตเพลิง ดูท่ามันจะแพ้ ส่วนเขาก็เดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว

 "ดีล่ะ มันเจ็บอยู่ เช่นนั้นพวกเราก็รุมมันเลย " เขาได้ยินเสียงพวกชาวบ้าน แล้วรู้ว่าตนต้องไม่รอดแน่ จึงแปลงกายเป็นเด็กตัวน้อยๆ 

'เกรงว่าไม่ช้าก็เร็ว อีกไม่นานต้องถูกจับได้ว่าตนเป็นปีศาจแน่' เขาคิดในใจ ร่างของเขาตอนนี้นอนสลบอยู่ใกล้ริมแม่น้ำ 'ทำไมตัวข้าถึงขยับได้ละ' ตาของเขาที่ถูกปิดอยู่ลืมตาขึ้นก็พบ หญิงสาวคนหนึ่งอุ้มเขาไปยังบ้านของนาง

 "อะแฮ่ม" นางไอออกมา 

"เห็นทีครานี้คงจะเป็นหวัด" นางพูดพรึมพรำ พร้อมกับกำลังทำอาหาร กลิ่นนั้นชั่งหอมไปแตะที่ปลายจมูกของเขา เขาลืมตาขึ้น มองนาง 

"เอ๋?" นางพูดขึ้น "เด็กน้อยเจ้าตื่นแล้วรึ?" นางถาม 

'ผู้หญิงฤา' เขาคิดในใจ

 "คืนนี้เจ้าก็นอนที่นี้เสียก่อนแล้วกัน หากพรุ่งนี้เช้าอาการเจ้าดีขึ้น ข้าจะไปส่งเจ้าที่บ้านนะ" นางเดินมาเช็ดตัวของเขา หลังจากนั้นก็ป้ายยาสมุนไพรที่ตนทำเอง หลังจากนั้นนางก็เดินไปนอนบนโต๊ะ 

..กลางดึก..

'ผู้หญิงคนนี้หลับรึยัง' เขาเริ่มคิดในใจ เขาเริ่มแปลงกายเป็นร่างเดิม ชายตาของเขาหันไปมองที่แผล 

'แผลนี้แน่นอนว่าข้าอาจจะสมานแผลได้เอง แต่ก็ไม่น่าเร็วได้เช่นนี้ นางใส่ยาอะไรให้ข้ากัน' เขาคิดในใจ หางตาของเขาหันไปมองที่นาง

 "ฮึบ" 'ตัวไม่ได้หนักมากนี่' เขาอุ้มนางพาไปนอนที่เตียง เล็บที่ยาวของเขาไปเกี่ยวที่ผมของนาง หน้าของเขายิ้มขึ้น 

'ทำไงได้กันเล่า รอให้แผลสมานดี แล้วข้าจะพานางไปอยู่ด้วย' เขาคิดในใจ หลังจากนั้นร่างทั้งร่างของเขาก็นอนลงบนเตียงพร้อมกับนาง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น