ไอลดา ลีลาวดี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สมภารกินไก่วัด (75%)

ชื่อตอน : สมภารกินไก่วัด (75%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2561 09:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สมภารกินไก่วัด (75%)
แบบอักษร

“งั้นแสดงว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเลวอย่างนั้นเหรอ เล่นด้วยทั้งพี่ทั้งน้อง!”

อิทธิกุลจุกจนพูดไม่ออก เขาสบสายตามารดานิ่ง ชายหนุ่มรู้ว่าเรื่องผู้หญิงทุกคนมารดาทราบ เพราะท่านจ้างนักสืบคอยติดตามตัวเขาตลอดเวลา คนไหนที่ท่านไม่รู้ต่างหากคือเรื่องแปลก

“พรุ่งนี้ไปหาหนูนรีกับแม่ บางทีหากได้ฤกษ์ดีเร็วขึ้น แม่ก็อยากให้อิทแต่งานโดยเร็วที่สุด”

“แต่งพรุ่งนี้เลยดีไหมครับ”

“ถ้าได้อย่างนั้นเลยก็ดี!”

อิทธิกุลกำลังคิดหนักว่าที่เขาไปรับปากมารดานั้นมันเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี ทำไมยิ่งรู้ว่ามีเวลาอยู่กับมินตราน้อยลงทุกที ความรู้สึกปวดหนึบที่ใจมันทำงานบ่อยเหลือเกิน ในขณะที่ณัฐนรี...ผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วย กลับไม่รู้ถึงความตื่นเต้นสักนิด ไม่รู้สึกระชุ่มกระชวยทั้งที่ณัฐนรีเป็นผู้หญิงที่ดีพร้อม ทั้งรูปสมบัติ คุณสมบัติ การศึกษา อิทธิกุลกับณัฐนรีรู้จักกันมาระยะหนึ่งแล้วตั้งแต่ไปเรียนที่อเมริกา ครอบครัวของชายหนุ่มกับครอบครัวหญิงสาวนัดทานข้าวด้วยกันทุกครั้งที่ไปเยี่ยมเยียนเขา แต่ยิ่งนานวันไป เขายิ่งรู้สึกว่าณัฐนรีเป็นเพียงแค่น้องสาวเท่านั้น แต่อาชีพและตำแหน่งระดับชายหนุ่ม ก็จำเป็นต้องมีภรรยาและครอบครัวที่สมหน้าสมตา แม้ใครต่อใครก็คิดว่าอายุสามสิบสองยังสนุกกับชีวิตอิสระได้อีกยาวนาน อิทธิกุลเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมารดาถึงเคี่ยวเข็ญให้เขาแต่งงานอยู่เช้ายันค่ำ คงเป็นเพราะวันๆ หนึ่งบิดาเขาก็มีบ้านเล็กบ้านน้อย สิ่งที่เขาจะทำให้มารดามีความสุขได้ก็คงมีเพียงการที่เขามีครอบครัวสมบูรณ์แบบ และอีกคำสัญญาที่ท่านขอคืออย่ามีบ้านเล็กบ้านน้อยเหมือนบิดาอีกเลย แม่เจ็บอย่างไรชายหนุ่มก็เห็นอยู่ คำนี้อยู่ในหัวเขามาตั้งแต่จำความได้

“เคลียร์ตัวเองให้เรียบร้อยนะอิท ถ้าอิทไม่เคลียร์ แม่จะเคลียร์ให้เอง!”

นางนภาวดีพูดจบก็สะบัดตัวเดินออกไปด้านนอก ทิ้งให้อิทธิกุลยืนกุมขมับส่ายศีรษะ ก่อนจะต้องเดินตามออกไปร่วมวงสนทนา ที่ตอนนี้เปลี่ยนจากห้องอาหารมาเป็นห้องโถงใหญ่

“ไหนเอกสารที่จะฝากมิ้นไปล่ะครับพี่อิท”

“หาไม่เจอน่ะไม่รู้หล่นอยู่ในรถหรือเปล่า”

“เอกสารสำคัญเหรอคะ” มินตราเห็นสีหน้าเครียดๆ ของเขาก็คิดว่าเป็นงานสำคัญ

“ก็จะใช้ประชุมสำหรับวันพรุ่งนี้น่ะ”

“ตายจริง ไปหาเอกสารกันไหมคะ” สำหรับเรื่องงานเธอให้เต็มร้อย โดยลืมคิดไปว่าอิทธิกุลเจ้าเล่ห์เพียงใด

“ไม่เป็นไรหรอกไว้พรุ่งนี้ก็ได้ ไม่ได้สำคัญมาก” เขาตัดบทเพราะรู้ว่ามารดาชำเลืองมองดูอยู่

“ไม่บอกหนูมิ้นเขาไปล่ะ”

“คุณแม่!” อิทธิกุลรีบเรียกมารดาเสียงดัง

“ก็เรื่องที่อิทจะไปธุระกับแม่ช่วงเช้า แม่จะให้อิทเลื่อนนัดทุกอย่างไปก่อน”

อิทธิกุลสูดลมหายใจเข้าปอด เขารู้ว่ามารดากำลังใช้ไม้ตาย สีหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม แต่นางนภาวดีก็ไม่ได้สะทกสะท้าน ลูกของนางนางเลี้ยงมามีหรือจะไม่รู้นิสัยใจคอ แต่ขึ้นชื่อว่าลูกไม่มีวันที่จะมาทำตัวใหญ่ไปกว่าพ่อแม่

“เดี๋ยวผมบอกเธอเองครับ”

เมื่อได้เวลาแล้วเพราะเห็นว่ามันเริ่มดึกมินตราก็ชวนธนัชกลับ ธนัชก็แซวไม่เลิกจนอิทธิกุลคิ้วขมวดมองมาอย่างขัดหูขัดใจทุกคำที่น้องชายพูด

“ค้างบ้านเราสิรับรองปลอดภัย”

“เล่นจริงๆ เลยตาแม็กซ์ ดูสิหนูมิ้นโกรธแล้ว”

“มิ้นไม่ใช่คนขี้โกรธง่ายๆ ครับคุณแม่ มิ้นเขาใจเย็น”

มินตราไม่รู้เลยว่าด้านหลังของเธอ มียักษ์วัดแจ้งยืนหน้าถมึงทึงมองดูเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หญิงสาวยิ้มให้กับธนัชโดยไม่คิดอะไร แล้วหันมากล่าวลาเจ้าของบ้าน ระหว่างทางที่เดินมาด้วยกัน ก็อดที่จะหันกลับไปมองยักษ์วัดแจ้งไม่ได้

“มีอะไรเหรอมิ้น”

“อ๋อ...ปะ...เปล่า”

“คิดถึงครั้งแรกที่มาเหรอ ครั้งนั้นดูมิ้นตื่นเต้นกว่าครั้งนี้อีกนะ นั่งพับเพียบเรียบร้อยรอพี่อิทอนุมัติเรื่องการฝึกงานหารายได้พิเศษ นี่ถ้ามิ้นยืมเงินเราตั้งแต่แรก รับรองป่านนี้มิ้นได้ไปเรียนต่อโทอย่างที่ตั้งใจไว้แล้ว”

“ลูกคนนี้! หยอดเพื่อนตลอดเลย อย่าไปถือสาเขาเลยนะหนูมิ้น” บางทีคนเป็นแม่เสียเอง ที่รู้สึกเกรงใจเพื่อนของลูก

“โธ่! คุณแม่ มิ้นคนเดียวแม็กซ์เลี้ยงได้จริงๆ นะ ไม่ลำบากด้วย”

“ว่าแต่ทำไมแม็กซ์ไม่ชอบทำงานที่บริษัทของท่านประธานล่ะ”

“ไม่เอาละมิ้นท์ แม็กซ์ไม่ชอบทำงานกับญาติพี่น้องกับคนรู้จัก มันเหมือนไม่ได้ใช้ความสามารถ”

มินตราพยักหน้าเข้าใจ เธอเดินมาขึ้นรถของธนัชที่จอดอยู่ที่หน้าบ้าน ยังไม่ทันได้สตาร์ทเครื่อง รถของอิทธิกุลก็มาจอดอยู่ด้านหลัง ทั้งสามลงจากรถมาพร้อมกัน

“ฉันลืมเอกสารสำคัญไว้ที่บริษัทจะกลับไปเอา เห็นว่าเป็นทางผ่านทางเดียวกับมินตรา เธอจะกลับกับฉันไหมล่ะ แม็กซ์จะได้ไม่ต้องขับรถไปมา”

“ก็ดีเหมือนกัน เอกสารสำคัญที่จะให้หนูมิ้นใช่ไหมอิท”

นางกรองแก้วถามหลานชาย เขาได้แต่พยักหน้ารู้สึกละอายที่ต้องโกหก แต่มันจำเป็นและเป็นวิธีเดียวที่จะแย่งเธอกลับมาโดยเร็วในตอนนี้ ในขณะที่ธนัชลังเล มินตราไม่อยากมีปัญหากับอิทธิกุลอีกเธอจึงตัดบท

“เดี๋ยวมิ้นกลับกับท่านประธานก็ได้ แม็กซ์จะได้ไม่ขับรถไปๆ มาๆ รถก็ติดเหนื่อยเปล่าๆ”

“ขับรถไปรับไปส่งมิ้น แม็กซ์ไม่เคยเหนื่อยเลยนะ”

ธนัชยังหยอดไม่เลิก มินตาแค่ยิ้มเล็กน้อย เธอหันไปกล่าวลาคุณแม่ของเขา ก่อนจะเดินไปขึ้นรถโดยมีธนัชไปยืนคอยเปิดประตูให้ มินตราเข้าไปนั่งในรถ แล้วคำกระแนะกระแหนคำแรกก็กระทบโสตประสาท

“จะตามไปส่งถึงห้องเลยไหม”

มินตราปั้นหน้ายากเมื่อเจอคำกระแนะกระแหนเมื่อธนัชยกมือขึ้นโบกลา หญิงสาวจำต้องโบกตอบ อิทธิกุลกระชากรถออกด้วยความเร็วจนเธอแทบคะมำไปข้างหน้า ดีที่เขายังมีสำนึกที่ดียกมือมากั้นไว้ แต่กระนั้นเธอก็ยังรู้สึกกลัว มินตรานั่งตัวแข็งทื่อมาตลอดทาง จนถึงที่พักเขาก็ไม่พูดอะไรด้วย เมื่อทั้งสองเข้าในห้องอิทธิกุลจึงคว้าร่างบางมากอดจูบลูบคลำตามอำเภอใจ โดยไม่มีมือมาป้องปัดป่ายสะดีดสะดิ้งให้รำคาญ

“อย่าคิดจะสวมเขาให้ฉันหากฉันยังไม่เบื่อ เธอเข้าใจไหมมินตรา”

น้ำเสียงกดต่ำชิดริมหู มินตราน้ำตาแทบร่วง เพราะตั้งแต่มีเขาเข้ามาในชีวิต เธอก็ไม่เคยเลยที่คิดจะนอกใจ แต่ดูเหมือนอิทธิกุลจะยัดเยียดข้อหานี้ให้เธอตลอดมาโดยเฉพาะกับธนัช แล้วจะให้เธอทำเช่นไร ในเมื่อพูดอะไรไปก็ไม่ได้ อยู่เฉยก็เหมือนให้ท่าน้องชายเขาอีก

“อ้อ ฉันก็ลืมไปว่าสำหรับเธอ ใครมีเงินน่ะถึงจะซื้อเธอได้ น้องชายฉันมีไม่มากเท่าฉันหรอกมินตรา เธออยากได้เงินของฉันไม่ใช่เหรอ ช่วยทำให้ฉันพอใจสิ แล้วฉันจะตอบแทนเธอให้สมกับความสามารถ”

เขาผละจากร่างบางลงไปนั่งอยู่บนเตียงนุ่ม สายตาเชื้อเชิญให้เธอแสดงบทรักที่เขาสอนมาเองกับมือ มินตราไม่ได้เห็นแก่เงินแม้แต่น้อย ที่เธอทำลงไปทั้งหมดเขาไม่รู้อีกใช่ไหม ว่าทำลงไปเพราะความเรียกร้องของหัวใจล้วนๆ

ผู้หญิงคนหนึ่งถูกดูแคลนด้วยค่าของเงินตรา แต่เธอกลับรับสมอ้างเหตุผลนั้น เพียงเพราะจะได้อยู่กับเขา ได้อยู่ใกล้เขา แม้จะเป็นเพียงเวลาอันน้อยนิด เพราะสักวันหนึ่งเขาก็ต้องมีทางเดินของเขา เธอก็มีทางเดินของเธอ หากแต่ทางเดินของเธอและเขาคงไม่มาบรรจบกัน มินตรามองแผ่นอกกว้าง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอขยับเข้าหาเรือนกายใหญ่ มือสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อของเขา เผยให้เห็นเนื้อแท้อยู่ภายใน

“ฉันร้อนน่ะ อยากอาบน้ำ เธอไปถูหลังให้หน่อยสิ” เขารวบมือบางแล้วผลักออก ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

“เดินตามเข้ามาเร็วๆ ล่ะ และชุดนี้ที่เธอใส่อยู่ไม่ต้องนะ เกะกะไปฉันไม่ชอบ”

ความคิดเห็น