มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : EP.10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2561 07:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.10
แบบอักษร

"ม๊า เฮียไม่มีเหตุผลอะ! ฮืออ" 

ตอนนี้ผมร้องไห้หนักมาก หลังจากที่เจอเฮียที่หน้าประตูบ้านแล้ว เฮียก็ไม่พูดอะไรเดินเข้าบ้านมาเลย แถมยังยื่นคำขาดอีกว่าไม่ให้ผมไปเรียนที่มหาลัยคอลเลจเด็ดขาด! ผมร้องไห้เดินไปฟ้องป๊ากับม๊าทันทีจนม๊าต้องรวบตัวผมไปกอดไว้เพราะผมร้องจนตัวโยน ..คือเข้าใจอารมณ์ไหมอ่า กลับมาบ้านอารมณ์ดีๆ กลับต้องมาทะเลาะกัน ทั้งๆที่ผมคิดว่าจะลองคุยกับเฮียอีกครั้งด้วยเหตุผล เมื่อตอนอยู่ที่ห้างก็เหมือนเขาจะยอมแล้ว แต่พอมาตอนนี้ผมผิดหวังมากอะ

"แล้วมันใช่ไหมตัวเล็ก แฟนก็ไม่ใช่แต่ไปหอมแก้มกันเนี่ยนะ!"

"พี่เขาแค่ให้กำลังใจแอล ฮึก! ก็เฮียไม่มีเหตุผลอะ เฮียเอาแต่ห้ามๆๆ ฮืออ ไม่สนใจความรู้สึกแอลเลย!" ผมร้องไปพูดไปจนตอนนี้ทุกคนในห้องมีสีหน้าที่เครียดมาก เพราะถือว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ผมกับเฮียทะเลาะกัน ไม่เคยมีใครคิดเลยด้วยว่าเราจะทะเลาะกันได้ เฮียรักผมมาก เวลาผมขออะไรจะยอมผมตลอด แต่เหมือนเรื่องนี้เขาจะยอมไม่ได้

"..."

"แอลยอมรับว่าแอลจะไปเรียนต่อที่นั้นเพราะพี่โซ ฮึก แต่ก็ใช่ว่าแอลจะทิ้งการเรียนซะหน่อย ..แอลก็แค่อยากอยู่กับคนที่ชอบเท่านั้นเอง ทำไมเฮียต้องห้ามแอลด้วย ฮืออ"

"น้องแอลพอลูก หยุดร้องเถอะ" ม๊าลูบหัวลูบหลังหวังให้ผมหยุดร้อง ..นี่ผมร้องหนักสุดในชีวิตเลยนะเนี่ย เราต่างคนต่างเงียบ ในห้องไม่มีใครกล้าพูดเลยจะมีก็แต่เสียงร้องไห้ของผมที่ยังคงไม่หยุด ตอนนี้เฮียหัวเสียมาก เขาเดินไปคุมอารมณ์ตัวเองอยู่มุมห้อง เพราะถ้าเรายังไม่ยอมลงกันอย่างนี้ เราได้แตกหักกันจริงๆแน่

"แกก็ปล่อยน้องมันบ้าง หวงอย่างนี้มันจะขายออกไหม" ป๊าหันไปพูดกับเฮีย

"ผมก็ไม่ได้จะขายให้ใครสักหน่อย อยู่เป็นตุ๊กตาไม่รู้สึกอะไรที่บ้านอะดีแล้ว"

"เฮียจะไม่ให้แอลคบกับใครเลยรึไง แอลก็คนนะ แอลรู้สึกรัก ชอบเหมือนคนอื่นๆ..ทำอย่างกับเฮียไม่เคยมีแฟนงั้นแหละ"

ตั้งแต่เด็กเลยที่ผมมักจะถูกประคบประหงมโดยม๊าและพี่ชายมาตลอด แยกไม่ค่อยออกว่ารักแบบครอบครัวกับรักแบบคนรักเป็นยังไง จนได้มาเจอพี่โซนั่นแหละ ผมอยากอยู่ข้างๆเขา อยากใช้ช่วงเวลาทำอะไรต่างๆด้วยกัน เฮียอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกผม เพราะคนที่เฮียเคยคบด้วยเฮียมักบอกผมเสมอว่าไม่ได้จริงจังอะไร แต่ผมก็เข้าใจเฮียนะว่าเฮียรักผมมาก ยังไม่อยากมีใครถ้าผมยังไม่มีใครดูแล แต่ทำไมพอตอนนี้ผมมีพี่โซแล้วเฮียกับขัดขวางพวกเรา พูดแล้วน้ำตาจะไหลอีกแล้ว..

"แอลรักเฮียนะ ฮึก..แอลไม่อยากทะเลาะ แต่แอลก็รักพี่โซ ทำไมเฮียถึงให้เราอยู่ด้วยกันไม่ได้"

"..ป๊าม๊า ผมขอคุยกันน้องสองคนได้ไหมครับ" สรรพนามที่เรียกแทนผมเปลี่ยนเป็นจริงจัง ทำให้ป๊ากับม๊าลุกแล้วออกจากห้องไป เฮียเดินมานั่งข้างๆผมก่อนจะใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้ ใบหน้าเฮียตอนนี่บ่งบอกว่าเจ็บปวดมากที่ทำผมร้องไห้ เมื่อผมเห็นใบหน้านั้นผมก็โผลเข้ากอดทันที ก่อนจะร้องออกมาอย่างไม่อาย

"ฮือออออออ"

"เฮียขอโทษครับ ..ขอโทษ หยุดร้องนะ เฮียยอมแล้ว ยอมแล้วทุกอย่าง" เสียงสั่นๆของเฮียทำผมร้องหนักกว่าเดิม ผมเข้าใจแล้ว เฮียก็แค่เป็นห่วงผม กลัวผมโดนหลอก เพราะผมยังอ่อนต่อโลกเกินไป เป็นผมต่างหากที่ไม่เข้าใจเฮียแล้วเอาแต่เถียง

"แอลขอโทษ..."

"หยุดร้องเร็วคนเก่ง หื้มร้องเป็นเด็กๆเชียว"

"แอลขอโทษนะครับที่ว่าเฮีย เถียงเฮียด้วย"

"ไม่หรอก เฮียเข้าใจ ..หยุดร้องก่อนแล้วเรามาคุยกันดีๆ" ปลายนิ้วเรียวยังคงปาดน้ำตาให้ผมไม่หยุดจนกว่ามันจะไม่มีไหลออกมาอีก เมื่อผมหยุดร้องแล้วนั้น เฮียก็ยิ้มบางๆก่อนจะจับมือผมไว้มั่น

"เฮียอนุญาติให้แอลเรียนต่อมหาลัยนั้นก็ได้"

"จริงนะ"

"แต่.." ผมมองอย่างอ้อนๆ อย่าขออะไรที่ยากเลย "เฮียอยากขออะไรสักสองข้อ"

"ถ้าแอลทำได้นะ"

"แน่นอน เพราะแอลต้องทำ อย่างแรกเราต้องนอนคอนโดกับเฮียเมื่อขึ้นปีหนึ่ง เพราะยังไงบริษัทก็อยู่ใกล้ๆแถวนั้นอยู่แล้ว" บริษัทที่ว่าเป็นของป๊า แต่ตอนนี้ป๊าได้ยกตำแหน่งให้เฮียบริหารต่อแล้ว เพราะงั้นจบไปเฮียก็ทำงานที่นั่นทันที

"ได้ครับ"

"อย่างที่สอง..ห้ามเรียนคณะวิศวะและวิทย์กีฬา" ..อันนี้ผมว่าผมทำได้นะ ถึงแพทริคมันจะบอกว่าพี่มันให้เข้าวิศวะ แต่ก็ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย ได้เรียนมหาลัยเดียวกันก็ดีใจแล้ว ส่วนวิทย์กีฬาผมเข้าไปจะไปทำไรได้ ..เอาจริงๆผมไม่มีคณะที่ชอบหรืออยากเข้าเป็นพิเศษหรอก ติดอันไหนก็เอาอันนั้นแหละ

แต่เดี๋ยว..

"เฮียครับ ..คณะวิทย์กีฬานี่อยู่แถวไหนอ่า ตอนนั้นผมไปผมไม่เห็นเลย" ผมถาม ผมเคยไปมหาลัยเฮียครั้งนึงตอนopen house แต่ก็ไม่ได้สนใจคณะไหนมาก เดินตามพวกเพื่อนๆไป

"จำที่ตัวเล็กเจอเฮียหน้าตึกสถาปัตย์ได้ไหม ถัดจากตึกนั้นไปอีกไม่มากก็เป็นตึกวิทย์กีฬาแล้ว"

"อ๋อ..งี้นี่เอง ..สถาปัตย์สินะครับ" ผมว่าเสียงยาวๆ

"เดี๋ยวนะตัวเล็ก ..อย่าบอกนะว่า"

"ครับ! ..ผมจะเข้าคณะสถาปัตย์ ฮะๆ" ผมยิ้มหวานใส่ทันที ฮ่อลล ฉลาดจริงๆเลย "ห้ามบอกว่าไม่ได้นะครับ มันไม่ได้อยู่ในสองข้อที่เฮียขอ"

"แผนสูงนักนะเรา"

และแล้วก็ผ่านไปด้วยดีโดยที่เราเข้าใจกัน หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว เฮียก็ออกไปข้างนอกทันทีเพราะเหมือนจะมีธุระ ซึ่งคืออะไรผมไม่ได้สนใจ ตอนนี้ที่ผมต้องทำคือโทรหาพี่โซ!

รอสายสักพักปลายสายก็รับ...

(ดึกเชียว พี่รอตั้งนาน)

"ขอโทษครับ ผมทะเลาะกับเฮียด้วยน่ะเลยยาว"

(ทะเลาะกันแรงมากไหม ทำไมถึงทะเลาะกันล่ะ) แล้วผมก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง พอฟังจบนั่นแหละพี่โซก็ว่าผมทันที บอกว่าผมเถียงเฮียได้ไงเขาอุสส่าเป็นห่วง ...อะไรกัน

"ไม่เป็นห่วงที่ผมร้องไห้เลยรึไง พี่โซใจร้าย วางสายไปเลย"

(หึหึ ตาบวมไหมเนี่ย เดี๋ยวไม่น่ารักแล้วพี่เปลี่ยนใจนะ)

"พี่โซ! ..ไม่คุยด้วยแล้ว แค่นี้นะครับ!"

(เห้ย แอลเดี๋-)

ติ้ด!

ฮืออออ อยากร้องไห้อีกแล้วอะ ใช่สิตอนนี้ผมคงน่าเกลียดสุดๆไปเลยล่ะ ทำไงดีพี่โซจะไม่ชอบผมแล้วใช่ไหม

กึกๆ

เสียงตรงหน้าต่าง ..แพทริคสินะ ผมเดินไปเปิดหน้าตาแอบเห็นแพทริคมันตกใจด้วย อะไรวะ..นี่เพื่อนไง

"ทำไมตาเป็นงั้น"

"ทะเลาะกับเฮียมา งอนพี่โซด้วย!" ผมตะโกนใส่มัน หูก็ได้ยินเสียงสายเข้าจากโทรศัพท์ แต่ผมไม่คิดจะรับหรอก ..ปากไม่ดีเอง เชอะ!

"ระวังถ้าเขาไม่มาง้ออย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งนะ"

"ไอ้แพท ไอ้เลว เราเลิกกัน!"

"ใจเย็นๆ มาๆ มาจุ้บเหม่ง"

ผมกับแพทริคคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปทั่วจนผมลืมเรื่องที่จะร้องไห้ไป แต่สักพักแม่บ้านก็มาเคาะประตูเรียก

"คุณหนูคะ ..แฟนคุณหนูมาหาค่ะ"



------------------------



ความคิดเห็น