ploknoy

ใครที่อ่านในมือถืออาจจะวรรคแปลกๆไปบางก็ขอโทษนะ เราแต่งในคอมหาทางแก้อยู่ ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ @[email protected]

ชื่อตอน : คนโง่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 138

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2562 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนโง่
แบบอักษร

​   ผมนั่งทำงานต่อหลังจากที่สั่งให้พ่อครัวเตรียมข้าวเย็นเพื่อรอพ่อกับแม่กลับมา เห็นติดต่อมาว่าใกล้ถึงแล้วพร้อมกับคนที่ผมอยากจะเจอ คนที่ช่วยพ่อแม่ผม ผมคิดเรื่องของเขาในหัวมาตลอดตั้งแต่ได้ฟังจากลูกน้อง เขาจะเป็นแบบไหนกันนะ

 ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ เข้ามา “

“ นายครับ นายท่านกับนายหญิงมาถึงแล้วครับ “

  ผมพยักหน้าแล้วลุกเดินลงมาชั้นล่างทันที เป็นจังหวะเดียวกับรถของพ่อกับแม่เข้าจอดพอดี ผมหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูเพื่อรอพวกเขากับพวกแม่บ้านพ่อบ้าน พ่อเดินลงมาจากรถพร้อมกับโอบเอวแม่เดินเข้ามาหาผม

“ ยินดีต้อนรับกลับครับ แม่กับพ่อปลอดภัยดีนะครับ “

“ จ้ะ แม่กับพ่อปลอดภัยดี เป็นห่วงแย่เลยสินะเรา “

“ ก็ต้องห่วงสิครับ ถ้าแค่พ่อคนเดียวผมไม่ห่วงหรอกนี้มีแม่ไปด้วยเลยอดห่วงไม่ได้ “

“ ไม่ห่วงฉันเลยนะไอ้ลูกเวร “

“ ก็พ่อเป็นผู้ที่หน้าเกรงขามนิครับ จะห่วงไปทำไม ยังไงพ่อก็รอดอยู่แล้ว “

“ เฮ้อ แต่ครั้งนี้ก็เกือบไปละนะดูเหมือนพวกมันจะรวมหัวพุ่งเป้ามาหาเราเต็มๆเลยละ”

“ หรอครับ แบบนี้จะเอาคืนแบบไหนดีละ “

“ อะแฮ่ม หยุดคุยกันเดี๋ยวนี้เลยพ่อลูกคู่นี้นิ อย่าเพิ่งคุยเรื่องซีเรียสตอนนี้จะได้ไหมห้ะ”

“ นั้นสิ เข้าบ้านกันดีกว่าพอดีมีสมาชิกใหม่เข้ามานะ เธอก็ตามมาด้วย อย่าช้า “

จะหิวอะไรขนาดนั้น ตาลุง

“ หยุดเรียกฉันว่า ตาลุง ซักที ไอ้เปี้ยก “

งั้นจะให้เรียก คุณตา หรอครับ

“ หุบปากเลยไอ้เปี้ยก!!! “

“ หืมมมม “

เด็กผู้หญิง!!! ไม่ใช่เด็กผู้ชาย เอ๊ะ อะไรเนี่ยดูๆแล้วคงจะผู้ชายสินะ

“ พ่ออย่าบอกนะคนที่ช่วยพ่อกับแม่คือเด็กคนนี้หรอ “

“ ใช่ เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ ฉันกับเมียหิวละ “

  พูดจบพอก็พาแม่ไปที่ห้องอาหารทันที ปล่อยให้ผมกับเด็กคนนี้เดินตามหลังไป แต่จะว่าไปดูเป็นเด็กที่ท่าจะแสบไม่เบานะพูดตอบโต้กับพ่อผมแบบนั้นได้แสดงว่าไม่ธรรมดา สายตาเจ้าเล่ห์และเย็นชา รอยยิ้มที่เหมือนจะแสยะยิ้มอยู่ตลอดเวลาเป็นเด็กแบบไหนกันนะ พอถึงห้องอาหารก็ประจำตำแหน่งทันที พ่ออยู่หัวโต๊ะ ด้านขวาเป็นแม่ ด้านซ้ายเป็นผมกับเด็กคนนี้

“ อาหารอร่อยไหมจ้ะ “

“ อร่อยครับ “

“ หรอจ้ะ ดีจังทานเยอะเลยนะ “

“ ครับ “

   เป็นบทสนทนาที่สั้นมาก หลังจากที่แม่กับเด็กนี้คุยกันก็ไม่มีใครคิดจะพูดอะไรออกมา เพราะรู้ดีว่าเรื่องที่จะคุยกันมันคงจะยาวและทานอาหารไม่อร่อย พอกินเสร็จก็ย้ายมาที่ห้องรับแขกทันที

“ เอาละงั้นเริ่มจากแนะนำตัวก่อนเลย ฉัน เฟรทดริก โคลด์ และ เอมิเลีย โคลด์ ภรรยาฉัน ส่วนนั้น ริชาร์ด โคลด์ ลูกชายฉัน  “

นี้พ่อแนะนำตัวเองก่อนหรอ แปลกๆแหะ

“ ผม คัส ไม่มีนามสกุล “

ไม่มีนามสกุล.....

“ คัส ที่มาจากลูคัสหรอ “

ผมสงสัยเลยถามออกไป แต่เจ้าตัวกับส่ายหัวแล้วยิ้มออกมา หันหน้ามามองผม

“ คัส [ c u s s ] ที่แปลว่า คนโง่ นั่นละไม่ได้มาจากอะไรที่ไหนหรอก “

แปลก เป็นเด็กที่แปลกแม้กระทั่งชื่อเลยหรอ

“ หึหึ ใครตั้งให้ละนั้น พ่อ หรือ แม่ “

  พ่อผมถามออกไปด้วยใบหน้าล้อๆ พ่อ พ่อล้อเด็กมันทำไมเนี่ย แต่ก็โดนแม่ที่นั่งข้างๆฝาดฝ่ามือลงไปที่หน้าขาทันที ดูท่าทางจะหวงเด็กนี้มากเลยนะ

“ ตาแก่คนนึงตั้งให้ บอกว่าเอามาจากไพ่ยิปซี ไพ่ เดอะ ฟูล หรือว่า ไพ่คนโง่ เห็นว่าความหมายของไพ่มันเหมือนผมดี แกเลยให้ชื่อนี้มา ส่วนพ่อแม่ไม่รู้หรอกว่ามีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว เดินตามตาแก่คนนั้นมาตลอดเคยถามเหมือนกันว่ารู้จักพ่อแม่ผมไหม เขาก็ตอบว่าเก็บผมมาจากกองขยะบ้างละ ข้างแม่น้ำบ้างละ โกดัง ขโมยมา และบลาๆๆๆ เพราะงั้นเลยไม่คิดจะถามอีก “

   ผมมองเด็กนี้อึ้งๆ ตลอดเวลาที่คุยเรื่องนี้ในตาของเขาไม่ได้โหยหาพ่อแม่เลย ไม่เสียใจ เรียกได้ว่าไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำเขาโตมาแบบไหนกันนะ ผิดจากแม่ผมตอนนี้น้ำตาซึมแล้วครับ

“ แล้วตาแก่คนนั้นไปไหนซะละ หรือว่าเพราะรำคาญเธอเลยทิ้งเธอแล้วหนีไปหรอ หรือว่าขี้เกียจเลี้ยง “

พ่อผมถามต่อทันที โดยที่แม่มองพ่อตาขวางเลยอ่ะ อะไรจะหวงเด็กนี้ปานนั้นแม่ ผมน้อยใจนะ

“ ตายแล้ว ตั้งแต่ 6 ปีก่อน “

“ หรอ โทษทีละกัน “

“ ไม่หรอก ตาแก่นั้นก็อายุเยอะแล้วนี้น่า ทำงานรับจ้างฆ่าคนไม่ไหวแล้วแต่ก็ยังรับทำจนต้องพลาดท่าให้กับเป้าหมาย “

“ ที่เธอเป็นมือสังหารเพราะเขาให้เธอทำหรอ “

เป็นแม่ผมที่เป็นฝ่ายถามบ้างคงทำร้ายจิตใจแม่ไม่น้อยถึงได้ถามแบบนั้น

“ เปล่า ผมขอให้เขาสอนเองละ เพราะตั้งแต่ก่อนที่จะเจอตาแก่นั้นก็อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เรียกได้ว่าสงครามละนะ ถึงจะจำไม่ได้ว่ามันเป็นประเทศอะไร แต่ทุกวันๆจะได้ยินเสียงกระสุนและระเบิดตลอดเวลา ได้กลิ่นเลือดและเห็นคนตายทุกวัน จนผมมาเจอกับตาแก่นั้นที่กำลังทำงานอยู่ ในสถานที่แบบนั้นนอกจากจะต้องฆ่าคนอื่นเพื่อมีชีวิตรอดแล้ว ไม่มีทางอื่นหรอก ไม่มีใครจะมาแบกรับชีวิตใครนอกจากตัวเองแม้แต่ฝ่ายเดียวกันยังหักหลังกันเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ฆ่าก็แค่ตาย “

ผ่านอะไรมาเยอะสินะ แต่ตาแก่คนนั้นคงสำคัญมากสินะดวงตาเลยสั่นสะท้อน แม้จะเล็กน้อยก็เถอะ

“ มิน่าละเธอถึงได้เก่งนัก แถมไม่ใช่แค่ทักษะการฆ่า เรื่องการวางแผนจัดการและเก็บกวาดเป้าหมาย วิธีประกอบระเบิด ภาษา เธอมีอะไรที่มากกว่านี้อีกไหมเนี่ย “

“ แฮ็กข้อมูล สร้างอาวุธ หรือแม้แต่งานธรรมดาอย่างบัญชี บริหาร อะไรพวกนี้ก็ได้ “

“ มันจำเป็นสำหรับการลอบสังหารหรอ “

“ เป็นสิ เป้าหมายบางรายฉลาดมากจะแฝงตัวเข้าไปยังยากเลย การปลอมตัวต้องให้แนบเนียนสิไม่ใช่แค่ภายนอกแต่ต้องมีความสามารถด้วย ไม่งั้นมันจับได้เกมส์โอเวอร์ทันทีเลยนะ “

พ่อผมก็คุยไปเรื่อยๆจนถึงเรื่องสำคัญ

“ ฉันจะให้เงินสำหรับเธอตามที่เราตกลงกันไว้ ส่วนตำแหน่งงานฉันจะ........”

“ เธอต้องมาเป็นลูกบุญธรรมของฉัน “

“ ห้ะ / หา / อะไรเนี่ย “

   เราสามคนอุทานออกมาอย่างตกใจ แม่ผมพูดแบบนี้หมายความว่าไง ผมไม่ต้องการมันมาเป็นน้องนะ แม่จะรักจะเอ็นดูมันก็เข้าใจหัวอกลูกชายคนนี้ของแม่บ้างสิครับแม่ T_T

“ ที่รักจ้ะ มาคุยกันก่อนสิ แบบนี้มันออกจะ.......”

“ อะไรค่ะ ฉันอยากได้นิ ถ้าคุณไม่ยอมละก็คืนนี้นอนนอกห้อง “

“ อะไรเนี้ย เมียจ๋า อย่าทำร้ายผัวแบบนี้สิ “

“ ผมขอปฏิเสธครับ “

“ ไม่ได้จ้ะ เธอรับปากแล้วไม่ว่าจะอะไรก็จะไม่ปฏิเสธฉันน่ะ ลืมแล้วหรอ “

“ ไม่ลืมครับ แต่ในฐานะนั้นมันทำให้ตัวตนของผมมันเด่นเกินไป พวกที่ตามล่าผมได้โยนระเบิดเข้าบ้านนี้ทันทีแน่ที่ทำแบบนั้น ก่อนจะตัดสินใจช่วยคิดให้ดีหน่อยสิครับ อย่างน้อยมันก็ความปลอดภัยในครอบครัวคุณนะครับ “

“ อะไรกัน ก็ฉันอยากให้เธอมาเป็นครอบครัวเดียวกันฉันนิ  ฮึก ทำไม ฮึก ละ ฮึก “

  เอ้า แม่อยากได้จนร้องไห้เลยหรอ แม่มองหน้าลูกชายคนนี้ของแม่หน่อย ส่วนพ่อหรอทำหน้ารนลานใหญ่เลยละเพราะถ้าไม่ที่สุดจริงๆแม่ไม่ร้องไห้แบบนี้แน่ เริ่มจะเหม็นน่าไอ้เด็กนี้แล้วนะ

“ โอเค งั้นเธออยู่ที่นี้ในฐานะเด็กที่ตระกูลนี้อุปถัมภ์แล้วกัน “

พร้อมกับมองเด็กนั้นให้ตอบ ตกลงซะ

“ เฮ้อ ถ้าในฐานะนั้นก็ได้ครับ “

“ เยส ในที่สุด “

  แม่กระโดดลุกขึ้นแล้ววิ่งไปกอดเด็กนั่นสะแน่นเลยอ่ะ นี่แม่แสดงละครตบตาผมกับพ่อเพราะไอ้เด็กนั่น ไอ้เด็กคัสนั่น ผมเริ่มจะเกลียด(อิจฉา)มันแล้วนะ

“ ป่ะ ไปดูห้องของเธอกันนะ คัสจัง “

พูดจบก็ลาก เน้นๆเลยนะ ลากออกไปจากห้องรับแขก แต่ว่า คัสจัง หรอ ก็เหมาะดีนะ

“ เฮ้อ ยอมเขาเลยจริงๆ “

  พ่อผมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ด้วยความเอาแต่ใจของแม่เลยทำให้คัสเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะเด็กที่ตระกูลของผมอุปถัมภ์

“ พ่อคิดว่าเด็กคัสนั่นเป็นไงบ้าง “

“ ก็บอกได้ไม่หมดหรอก เป็นเด็กที่กวนๆแต่มีมารยาทที่ดี แต่ก็เป็นคนที่หักหลังผู้ว่าจ้างบ่อยๆ รักอิสระ ไม่ชอบการผูกมัดหรือบังคับ และหลายๆเหตุผลที่ต้องหักหลังผู้ว่าจ้างก็คงจะมาจากนิสัยส่วนตัวแบบนั้นของเขาละนะ “

“ แล้วจะไม่หักหลังเราหรอครับพ่อ “

“ พ่อว่าไม่หรอก เขาดูไม่เหมือนพวกที่ทรยศเราที่ผ่านๆมา เขาดูเหมือนจะเป็นประเภทไม่ไว้ใจใคร ใครที่ทรยศเขาก่อนก็ต้องโดนเอาคืน “

“ เหมือนเรา “

“ อาจจะไม่เต็มปาก แต่ก็มากกว่าคนอื่นๆที่ทำงานมาก่อนเขาละนะ ก็ต้องดูกันต่อไป “

“ ครับ แต่เรื่องของพวกที่ลอบทำร้าย เอาไงดีครับ “

“ รายละเอียดข้อมูลของพวกมัน คัสบอกพ่อมาหมดละ “

“ เชื่อได้หรอครับ? “

“ ได้แบบ 100% “

“ งั้นก็ หึหึ สนุกละ “

ไม่รู้หรอกนะว่าจะไว้ใจได้ขนาดไหนฉันจะจับตามองเธอชนิดที่ใกล้ชิดยิ่งกว่าผู้คุมสะอีก เตรียมใจไว้ได้เลย คัสจัง

[ คัส ]

รู้สึกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเราแปลกๆแหะ ช่างเถอะก็มันยังไม่เกิดไม่จำเป็นต้องกังวลก็ได้มั้งนะ

“ คัสจัง ชอบห้องนี้ไหมจ้ะ “

“ เอ่อ ชอบครับ “

“ หรอจ้ะ ดีจังที่คัสจังของแม่ชอบ ต่อจากนี้ต้องเรียกฉันว่าแม่นะ “

“ ครับมะ.....แม่ “

“ อ๊ายยยย น่ารักคัสจังของแม่ “

ครับๆอย่างน้อยๆก็เลิกกระโจนมากอดผมแล้วก็เลิกรียกว่าคัสจังสักที


มาแล้วนะยู จุ๊บ จุ๊บ ขอบคุณที่รอจ้า @ _ @


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น