valen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชีวิตเด็กม.ปลายที่แสนธรรมดา16

ชื่อตอน : ชีวิตเด็กม.ปลายที่แสนธรรมดา16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชีวิตเด็กม.ปลายที่แสนธรรมดา16
แบบอักษร

“งืมมมม คิดถึงปิดเทอม คิดถึงการนอนตื่นสาย คิดถึงขนม”เมื่อออดพักเที่ยงดังขึ้น อาจารย์คุมสอนเดินออกจากห้อง วีนัสก็ทิ้งตัวฟุบลงกับโต๊ะอย่างหมดแรง

“อะไรกันไอ้นัสนี่เพิ่งเปิดเทอมได้ไม่กี่วันเองนะเว้ย”อ้นที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปด้านหลังร้องทักขึ้นอย่างขำ ๆ กับท่าทีของเพื่อนสาวที่ไม่ได้คุยกันมาตลอดปิดเทอม

“งืมมม กรุบ กรุบ”วีนัสครางรับมือก็สอดเข้าลิ้นชักใต้โต๊ะเพื่อหยิบขนมที่แอบไว้ขึ้นมากินต่อ

“ไปนัสไปกินข้าวกัน”แพมที่เพิ่งเก็บของเสร็จก็หันมาชวนเพื่อนที่นอนหมดสภาพอยู่

“เดียวต้องเรียนห้องนี้ต่ออีกใช่มั้ย”วีนัสถามออกมาเสียงยานครางอย่างคนที่ใกล้จะหลับเต็มที

“ใช่มีต่อเลขอีกชั่วโมงหลังพักแล้วก็อังกฤษอีกชั่วโมงถัดไปก็เคมี”ครีมพายเปิดดูตารางสอนอันใหม่สำหรับเทอมนี้แล้วพูดร่ายยาวให้เพื่อนฟัง

“งั้นกูขอนอนอยู่นี่แหละพวกมึงเอากระเป๋าไว้นี่กันก็ได้”วีนัสพูดพร้อมกับตั้งท่าเตรียมจะล้มตัวลงนอนต่อ

“เป็นไรปะวะ”มิ้ลเชครีบถามทันทีอย่างแปลกใจ

“ไม่มีไรแค่ช่วงนี้ติดอ่านการ์ตูนน่ะเมื่อคืนเลยนอนเอาเกือบเช้า”วีนัสตอบกลับเสียงอู้อี้

“สมควรละงั้นก็”ครีมพายพูดออกมาอย่างขำ ๆ

“งั้นพวกกูไปนะเดียวเอาขนมปังมาเผื่อ”แพมวางกระเป๋ากลับที่เดิม วีนัสโบกมือตอบอย่างรับรู้

“นัสพวกกูฝากกระเป๋าด้วยน่ะ ขี้เกียจหิ้วไปว่ะ”วีนัสผงกหัวขึ้นมาเล็กน้อยแล้วเอาตาที่ปรือจนแทบปิดจ้องกลับไปนิ่ง ๆ เหมือนต้องการบอกว่า ปล่อยกูนอนสักที แล้วกลับฟุบหลับลงมา


“นี่ วีนัสล่ะ”มิดไนท์ว่าอย่างหัวเสียเมื่อโทรหาวีนัสตั้งแต่ออดดังจนตอนนี้เด็กสาวก็ยังไม่ยอมรับสาย

“หลับอยู่บนห้องน่ะ”แพมว่าแล้วทิ้งตัวนั่งลงอีกฝั่งพร้อมกับเพื่อน ๆ

“ห้องไหน”ครีมพายบอกเลขห้องเสร็จมิดไนท์ก็พยักหน้ารับแล้วลุกออกมาทันที มิดไนท์เดินไปสั่งข้าวกล่องและแวะเข้าร้านค้าในโรงเรียนเล็กน้อยแล้วเดินตรงไปที่ห้องที่ครีมพายบอกมา พอมาถึงก็เจอเด็กสาวที่นอนฟุบหน้าหลับอยู่ที่โต๊ะตามที่เพื่อน ๆ เธอบอก มิดไนท์ลองกดโทรหาอีกรอบแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าเด็กขี้เซาคนนี้จะรับรู้อะไร

“ขี้เซาไม่เปลี่ยนจริง ๆ นั้นแหละ”มิดไนท์บ่นออกมาเบา ๆ แล้วเดินมานั่งลงที่โต๊ะข้าง ๆ ภาพเด็กสาวที่นั่งหลับอยู่ใต้ต้นไม้โผล่ขึ้นมาในหัวมิดไนท์อีกครั้ง เด็กสาวที่ทำหน้ามึนเดินผ่านเค้าไปอย่างไม่สนใจอะไร เด็กสาวที่วันนั้นทำเค้าต้องหยุดกิจกรรมที่กำลังจะเริ่มขึ้นลงกลางคันและเดินตามมาดู

มิดไนท์ยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัวและก้มลงมากดริมฝีปากลงที่หน้าผากมนที่โผล่พ้นออกมา แต่ทันทีริมฝีปากเค้าสัมผัสลงไป มิดไนท์ก็รู้สึกเหมือนตัวเองลอยได้และรู้ตัวอีกทีก็ล้มลงมากระแทกเข้ากับโต๊ะแถวถัดไปเข้าแล้ว

“อ๊ะพี่ไนท์ นัสขอโทษ”วีนัสรีบขอโทษแล้ววิ่งมาช่วยพยุงคนที่เธอเพิ่งจะถีบจนกระเด็นลงมากองอยู่กับพื้น ความง่วงทั้งหมดหายวับไปจนหมด

“อื้อ พี่ควรดีใจดีมั้ยนะที่เรามีปฏิกิริยาตอบสนองไวเนี่ย”มิดไนท์กลับมานั่งลงที่โต๊ะตัวเดิม วีนัสเดินไปจัดโต๊ะให้เข้าที่เล็กน้อยแล้วกลับเข้ามานั่งที่โต๊ะตัวเอง วีนัสนั่งติดหน้าต่างเลยเหมือนว่าโดนขังไปในตัว

“เป็นไงบ้างเนี่ยพี่ ขอโทษนะก็พี่ไนท์ทำอะไรก็ไม่รู้นัสก็ตกใจหมดสิ”วีนัสมองหน้ารุ่นพี่อย่างสำนึกผิดแต่ก็ยังแอบโทษคนตรงหน้าอยู่ดีว่าเป็นเพราะเค้าที่ทำเธอตกใจ

“อื้อช่างเหอะ แล้วนี่ทำไมไม่ลงไปกินข้าว”มิดไนท์ถามแต่มือก็ยังคงลูบไปมาที่เอวตัวเองอย่างปวด ๆ

“นัสง่วงน่ะ พี่น่ะไปห้องพยาบาลมั้ย หายาทาหน่อย”วีนัสถามด้วยความเป็นห่วง

“ช่างเหอะแค่นี้เอง นี่ข้าวเราพี่ว่าจะรอเราตื่นก่อนค่อยกินแต่ไหน ๆ เราก็ตื่นละก็กินเลยละกัน”มิดไนท์ยื่นข้าวกล่องในถุงกับน้ำให้เด็กสาวที่ยังคงนั่งจ้องเค้าอยู่นิ่ง ๆ

“แล้วของพี่ไนท์ล่ะ”มิดไนท์ยกข้าวกล่องอีกกล่องชูขึ้นมา ทั้งคู่ก็นั่งกินข้าวกันไปคุยกันไปจนใกล้ถึงจะเข้าเรียนมิดไนท์ก็ขอแยกกลับไปก่อนเพราะต้องเดินไปห้องเรียนที่อยู่อีกตึกนึง

“มีคนซื้อข้าวมาให้แล้วงั้นขนมปังพวกกูคงแห้วแล้วใช่มั้ยเนี่ย”แพมที่เดินเข้าห้องมาพูดแซวเพื่อนสาวยิ้ม ๆ

“ไม่แห้วหรอกน่า เอามา ๆ”วีนัสยื่นเงินคืนเพื่อนแล้วรับขนมปังมาแกะออกมาไว้รอกินตอนเรียน เพื่อที่จะได้ไม่มีเสียงถุงพลาสติกให้ใครได้ยิน


“นี่เลิกเรียนแล้ว ไปนั่งเล่นสนามบอลกัน”ครีมพายชวนเพื่อน ๆ ทันที

“จะไปดูพี่มิกค์ซ้อมรึไง”แพมถามออกมามือก็เก็บของทั้งหมดยัดลงกระเป๋าไปด้วย ครีมพายพยักหน้ารับยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“เอางั้นก็ได้ แต่ช่วยเลขกูด้วยแม่งโครตยาก แม่งมีการบ้านมันตั้งแต่วันแรก ซวยชิบ”วีนัสยังคงบ่นออกมาเรื่อย สี่สาวพากันเดินไปซื้อขอกินข้างนอกก่อนและกลับเข้ามานั่งลงที่พื้นหญ้าใต้ต้นไม้ข้างสนามบอล ครีมพายเดินเข้ามาทักทายมิกค์เล็กน้อยแล้วเดินกลับมานั่งกับเพื่อน ๆ ที่เริ่มรื้อเอาสมุดงานออกมานั่งทำรวมกัน

“แม่งไม่เข้าใจ!!!!”วีนัสล้มตัวลงนอนกลิ้งไปมาที่พื้นหญ้าแล้วเริ่มโวยวายออกมาเมื่อเพื่อน ๆ ทุกคนต่างเข้ามาช่วยสอนแล้วแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ช่วยให้เธอเจ้าใจขึ้นมาสักนิด

“ครีมครับอย่าดุเพื่อนมากสิน้องนัสจะร้องไห้อยู่แล้วน่ะ”มิกค์ที่เพิ่งซ้อมเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ แฟนสาว

“ก็นัสน่ะสิ พวกหนูอธิบายกันจนไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้วเนี่ยมันยังไม่เข้าใจเลย พี่มิกค์เคยเรียนแล้วอ่ะพี่สอนมันทีสิ”ครีมพายรีบหาตัวช่วยทันทีเพราะพวกเธอเองก็หมดทางจะสอนแล้ว

“แหะ ๆ ที่พี่ผ่านมาได้เพราะไอ้นี่เลย พี่ลอกมันล้วน ๆ เลยจ่ะแฟนจ๋า”มิกค์รีบปฏิเสธแล้วชี้มาที่เครื่องคิดเลขของกลุ่มอย่ามิดไนท์ที่เพิ่งเดินมาถึง

“อะไรกันวะ”มิดไนท์หันมามองที่มิกค์อย่างงง ๆ เพราะเพิ่งเดิมมาถึง

“นี่มึงเลย น้องนัสของมึงเค้าไม่เข้าใจเลขน้องครีมของกูเค้าก็หมดทางช่วยแล้ว เพราะงั้นก็เหลือแค่มึงเลยครับเพื่อน”มิดไนท์มองเด็กสาวที่นอนทำหน้ามุ่ยอยู่กับพื้นหญ้ามือก็ระบายอารมณ์โดยการไล่ดึงหญ้าเล่นจนพื้นเริ่มจะแหว่งไปเป็นหย่อม ๆ

“อื้อ งั้นทุกคนกลับกันเลยรึเปล่าเดียววีนัสพี่อยู่สอนเอง หรือจะไปไหนกันก่อน”มิดไนท์ถามขึ้นเพราะนี่ก็ห้าโมงกว่าแล้วฟ้าเริ่มมืดแล้ว ถึงแม้เพื่อน ๆ เค้าจะเป็นคนไปส่งก็เถอะ

“อื้องั้นเดียวกูพาน้องครีมไปส่งก่อนละกัน”มิกค์บอกออกมาเพราะแม่ของแฟนสาวกำชับอย่างแน่นหนาว่าห้ามพาลูกเค้ากลับค่ำมืดถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องคบ

“เอองั้นพวกกูก็กลับด้วย มึงสอนน้องดี ๆ ล่ะอย่าดุมากนัก”ไทด์พูดกำชับเพื่อนเล็กน้อยเพราะแต่ละคนพอจะรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ค่อนข้างจะดุและใจร้อนมากแค่ไหน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น