ST 76

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 39) Shokugeki no Souma

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
39) Shokugeki no Souma
แบบอักษร

รอNCท้ายเรื่องก็แล้วกันนะ....

ส่วนคืนนี้เอาไป2ตอนก่อน ถ้าเขียนตอน3ตอน4ทันก็จะลง





ฮ่าห์...


ทั้งคู่ถอนปากออกมา


อากิทำท่าจะเข้าไปจูบอีกรอบแต่ก็....


จุ๊บ.


อลิซหยิบตุ๊กตากระต่ายขึ้นมาบังปากเขา


“พะ...พอแล้วน่า...” อลิซดึงตุ๊กตาออกพร้อมกับหน้าแดงจางๆ


“ไม่ชอบจูบกับฉันหรอ...” อากิทำหน้ามุ่ย


“ไม่ต้องมาทำงอนเลยนะ! นี่แน่ะๆ!” อลิซที่เห็นท่าทางน่าหมั่นไส้นั่นก็หยิกแก้มเขาเข้าให้


“โอ๊ยๆ! พอแล้ว!” ถึงแม้จะไม่เจ็บเลยแต่อากิก็ตามน้ำไป


“ค่ำแล้ว... กลับบ้านกันเถอะนะ” อลิซบอกเขา


“ทำไมเธอถึงไม่ไปนอนที่บ้านนาคิริล่ะ รู้ความจริงเรื่องเอรินะแล้วแท้ๆ” อากิถามไป


“กะ...ก็....” อลิซทำท่าอ้ำอึ้ง


“ไม่เป็นไรหรอกน่า.... ตอนนี้ยังไม่ต้องเข้าไปตีสนิทกับเธอก็ได้ ไว้วันนึงฉันจะเป็นตัวเชื่อมพวกเธอเข้าด้วยกันเองนะ!” อากิยิ้มให้เธอไปจนอลิซรู้สึกซึ้งใจไม่น้อย


‘มาสนิทกันตอนนี้ตูก็ถูกจับได้สิ.....’ อากิแอบปาดเหงื่อในใจ


“ถ้างั้นให้ฉันไปส่งนะ” อากิเสนอ


“อื้อ!” อลิซตอบรับอย่างยินดี


.


.


.


.


“คุณท่านเรียกให้ไปพบค่ะ คุณชาย” หลังจากส่งอลิซเสร็จแล้ว เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็ได้มีคนรับใช้เข้ามาบอกเขา


“ขอบคุณมากนะ” อากิตอบไป ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องของเซ็นซาเอม่อน


.


.


.


ก๊อกๆ


“เข้ามา” เมื่อได้ยินเสียงตอบรับข้างในอากิก็เดินเข้าไป


“มีอะไรหรอครับ พ่อ” อากิถามชายชราที่กำลังนอนอ่านหนังสือบนเตียงตรงหน้า


“ข้าจัดการปลิดชีวิตไอ้พวกนั้นทิ้งไปหมดแล้วนะ เจ้าทำมันพิการขนาดนั้น หมอที่ไหนก็ช่วยไม่ได้” แน่นอนว่าเซ็นซาเอม่อนย่อมต้องคุ้นเคยกับโลกเบื้องหลังบ้าง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีคนขนานนามเขาว่าราชาปีศาจแห่งวงการอาหาร


“ก็ดีแล้วนี่ครับ อลิซบอกว่าพวกมันพยายามจะขืนใจเธอ พอเธอพยายามจะตามคนมาช่วยก็มีคนมาต่อยเธอจนสลบ ดีที่ผมไปช่วยไว้ทัน” อากิเล่าไปเพิ่มเติม


“ข้าก็คิดแบบนั้น... แต่นั่นก็ยังไม่ได้อธิบายว่าทำไมเจ้าถึงปล่อยอลิซไปคนเดียวแบบนั้น” เซ็นซาเอม่อนวางหนังสือและจ้องเขม็งมาทางเขา


“ข้าเห็นว่าเจ้าจะได้พาอลิซไปเปิดหูเปิดตาจึงไม่ได้ส่งคนไปตาม เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นถ้าไม่มีคำอธิบายที่ดีพอข้าคงให้เจ้าพาเอรินะไปเที่ยวอีกในวันพรุ่งนี้ไม่ได้” เซ็นซาเอม่อนยื่นคำขาด


“เฮ้อ....” คงต้องเล่าให้แกฟังแล้วล่ะ จะยอมรับมั้ยก็อีกเรื่องนึง....


“เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ......” จากนั้นอากิก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดโดยละเอียดแถมยังชูตุ๊กตากระต่ายขาวนั่นให้เซ็นซาเอม่อนดูด้วย


“เจ้าพึ่งจะคบกับหลานสาวข้าไปคนนึงงั้นสินะ.....” ดูเหมือนแววตาของเซ็นซาเอม่อนจะแข็งกร้าวกว่าที่เคยเป็น


“ครับ” อากิตอบไปราวกับไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร


“แล้วพรุ่งนี้เจ้ายังจะไปเที่ยวกับหลานสาวข้าอีกคนนึง....”


“ครับ” อากิยังตอบไปเฉยๆ


“ช่วยบอกสักเหตุผลที่ข้าไม่ควรเลิกรับเจ้าเป็นลูกและเอาเจ้าไปให้เต่ากินหน่อยสิ!!” ดูเหมือนเซ็นซาเอม่อนจะไม่ได้พูดเล่นเสียด้วย....


“เพราะผมรักพวกเธอทั้งคู่ครับ” อากิยืดอกรับ


“อย่ามาล้อข้าเล่น!! ไม่มีใครสามารถรักคนสองคนได้ในเวลาเดียวกันหรอก!” อากิรู้สึกคุ้นๆกับคำๆนี้ เหมือนจะเคยได้ยินจากผู้หญิงสองคน


“ใครๆก็ชอบที่จะมีตัวเลือก….แต่ไม่มีใครอยากเป็นเพียงตัวเลือกหรอกนะ! เจ้าไม่คิดถึงใจของหลานสาวข้าบ้างรึไง!!” นั่นไง... คุ้นๆอีกแล้ว เหมือนมาจากรายการวิทยุรายการหนึ่ง


“ผมรักพวกเธอทั้งสองจริงๆ ตั้งแต่แรกเห็นเลยด้วยซ้ำ และผมเองก็จะไม่บังคับใครทั้งนั้น ถ้าทั้งสองตอบรับผม ผมก็สัญญาว่าจะรักทั้งคู่ให้เท่าเทียม ไม่มีคนใดคนหนึ่งที่จะมากกว่า” อากิยังตอบไปหนักแน่นด้วยน้ำเสียงปกติ


“ไม่ใช่ว่าเจ้าเพียงแค่อยากได้ร่างกายของพวกนางรึไง!? รักเท่าเทียมอะไรกัน!? ถ้าอยู่กับเจ้าสังวันนึงหลานสาวของข้าก็จะต้องเกลียดกันไปมากกว่านี้!! และข้าไม่อยากจะเห็นภาพนั้นอีกแล้ว....” เซ็นซาเอม่อนค่อยๆพูดเสียงเศร้า เขาเลือกลูกเขยผิดไปจริงๆ ทุกวันนี้เอรินะและอลิซถึงได้เกลียดกันแบบนี้...


“ไม่ครับ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมได้เจอกับพวกเธอทั้งสองผมก็มีความรู้สึกหนึ่งดังขึ้นมาในใจตลอดว่า เราอยากจะปกป้องเธอ! ผมรู้เหตุผลที่ทั้งคู่ไม่ชอบหน้ากันตอนนี้ดี ไม่ว่าจะเป็นคุณอาซามิหรือใคร และผมก็ได้บอกกับอลิซไปแล้ว ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้เกลียดลูกพี่ลูกน้องของตนเลยแม้แต่น้อย....” เซ็นซาเอม่อนดูใจเย็นและรับฟังมากขึ้น


“ผมให้สัญญากับท่านได้เลย ไม่ว่าผมจะได้คบกับพวกเธอหรือไม่ ผมก็จะปกป้องและเป็นคนที่จะเชื่อนสานสัมพันธ์ของพวกเธอเข้าด้วยกันเอง ถ้าท่านกลัวมากจะตัดไอ้นั่นของผมทิ้งไปเลยก็ได้... แต่ไม่ว่ายังไงความรู้สึกของผมที่มีต่อพวกเธอก็คือของจริง” อากิมองเข้าไปในแววตาของเซ็นซาเอม่อนอย่างแน่วแน่ ไม่มีความหวั่นไหวเยแม้แต่น้อย


“ได้เลย...” เซ็นซาเอม่อนลุกออกมาและเดินไปหยิบมีดสั้นในลิ้นชักตน


ชิ้ง!


เขาชักมันออกมาจากปลอก เผยให้เห็นใบมีดที่มีความคมกริบ


ตึก... ตึก... ตึก....


เซ็นซาเอม่อนเดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ แต่อากิก็ยังมีสีหน้าดังเดิม ไร้ความหวาดกลัว


ตึก!


เซ็นซาเอม่อนหยุดลงตรงหน้าอากิพร้อมกับมองลึกเข้าไปในแววตาของชายหนุ่ม


อากิจ้องเขม็งกลับไปราวกับว่าการสูญเสียไอ้นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร


ฟึบ...


เซ็นซาเอม่อนเก็บมีดกลับเข้าฝัก


“ข้าจะเชื่อเจ้าก็ได้...” เซ็นซาเอม่อนหันหลังเดินกลับไป


“เอาเป็นว่าข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของคนหนุ่มสาวก็แล้วกัน... พวกนางจะรักเจ้าหรือไม่ก็ให้ตัดสินกันเอาเอง...” เขากลับไปนั่งลงบนเตียง


“ขอบคุ....” อากิกำลังจะก้มหัวให้เขา


“แต่ขอให้จำไว้ล่ะ.... ถ้าเจ้าทำให้พวกนางต้องทะเลาะกันหรือต้องเสียน้ำตาล่ะก็.... เจ้าจะไม่เหลือความเป็นชาย ไม่สิ ชีวิตเจ้าอีกต่อไป....” เซ็นซาเอม่อนมองขู่


“ขอบคุณครับ!!” อากิโค้งตัวให้เขาก่อนจะหันหลังเดินออกไป


ปัง


เขาเปิดประตูออกมาก่อนจะเดินออกไปทางขวา โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าที่หลังประตูทางซ้ายมีใครแอบมองอยู่....


.


.


‘ทักษะการแสดงนี่ดีจริงๆ.... ทำอะไรก็น่าเชื่อไปหมดเลยแฮะ...’ อากิลอบยิ้มในใจ


‘ถึงจะไม่กลัวก็เถอะ... แต่ถ้าไอ้นั่นหายไปก็ไม่สนุกเลยนะ ถ้าเขาจะตัดจริงๆก็คงจะรีบหนีออกไปจากมิตินี้เลยล่ะ....’ เขาแอบเหงื่อตกเล็กน้อย


.


.


.


สายของวันต่อมา


ก๊อกๆ


“อืมม... เข้ามา...” หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงกล่าวออกไปอย่างสะลึมสะลือ


“ตื่นได้แล้วนะครับคุณหนู ถึงจะเป็นวันหยุดแต่ถ้าตื่นสายปบบนี้จะเสียสุขภาพเอานะครับ....” เรียวเดินเข้ามาในห้อง


“ฮึบบบ.... ก็เมื่อคืนมันเหนื่อยมากนี่นา” อลิซบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะหันไปบอกเขา


“แล้วไอ้ที่อยู่ในมือนั่นอะไรหรอครับ? เห็นถือไว้ไม่ยอมวางตั้งแต่กลับมาแล้ว” เรียวชี้ไปที่ตุ๊กตาหมาในมือเธอ


“นี่น่ะหรอ....” อลิซยกมันขึ้นมาดู


“ของรักชิ้นใหม่ของฉันเอง นายห้ามมายุ่งนะ” อลิซดึงมันเข้ามากอดพร้อมกับจ้องไปยังเรียวราวกับเด็กหวงขนม


“ครับๆ ตื่นแล้วก็รีบๆไปอาบน้ำนะครับ” เรียวตอบรับไปง่ายๆก่อนจะเดินออกไป


“ฮิฮิ นายทำอะไรอยู่นะ.... เจ้าหมาของฉัน....” อลิซหลับตาลงคิดถึงเขา


.


.


.


ขณะเดียวกัน ไอ้หน้าหมา คนนั้นก็กำลัง.....


“มาสายนะเธอ” อากิยืนกอดอกมองไปยังเอรินะที่พึ่งเดินลงจากรถมาอย่างสง่างามราวกับเจ้าหญิงที่คนรอบข้างได้แต่มองแต่มิอาจจับต้องได้


“นายนั่นแหละ ออกมาพร้อมกันก็ได้แท้ๆ จะมารอก่อนทำไมกัน?” เอรินะถามเขาอย่างไม่เข้าใจ


“เธอไม่เคยเดทกับใครมาก่อนใช่ไหมเนี่ย? มาเดทกันก็ต้องทำให้มันได้บรรยากาศแบบนี้สิ....” เอรินะหน้าแดงไปเล็กน้อย เขาจะบอกว่าเธอไร้ประสบการณ์สินะ


“เฮอะ ไม่มีอะไรที่ฉันคนนี้ทำไม่ได้หรอกน่า!” เอรินะสะบัดผมอย่างมั่นใจ


“แล้ววันนี้เธออยู่ได้ถึงกี่โมงล่ะ? ดูเหมือนคิวเธอจะเยอะนี่นา...” อากิถามไป


“ฉันไม่เหมือนนายหรอกนะ ฉันมีความสามารถและแสดงมันออกมาจนมีชื่อเสียง.....” เอรินะชูคอราวกับเหนือกว่าเขา


เปี๊ยะ!


โอ๊ย!


“ทำอะไรของนายเนี่ย!” เอรินะร้องออกมาพร้อมนำมือไปจับหน้าผากที่พึ่งโดนอากิดีด


“ฉันถามก็ตอบดีๆสิ ไม่ต้องมาอวดเลย” อากิทำหน้าดุเธอไป


“วะ...วันนี้ว่างทั้งวัน” ใช่ เธอยอมยกเลิกงานทั้งหมดไปเลย


“เยี่ยม! ถ้างั้นก็รีบไปกันเถอะ!” อากิพูดออกมาอย่างตื่นเต้นเขากะชับเป้ของตนพร้อมกับถือวิสาสะจูงมือเธอ


“ดะ...เดี๋ยวสิ!” เอรินะพยายามจะแย้งแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ฟัง


‘ทั้งๆที่ฉันไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้แท้ๆ.....’


.


.


.


“ไร้รสนิยมสิ้นดี... พาผู้หญิงมาเดทในที่แบบนี้เนี่ยนะ?” เอรินะมองเหยียดไปที่อากิ


ตอนนี้ทั้งคู่กำลังยืนอยู่หน้า....เกมเซ็นเตอร์..????


“เธอเคยมาที่แบบนี้ไหมล่ะ?” อากิถามประโยคอันคุ้นเคยไป


“ก็ไม่เคยหรอก แต่....” เอรินะพยายามจะพูดบางอย่างแต่ก็โดนเขาลากตัวเข้าร้านไป


‘อีกแล้ว......’


.


.


.


“ยินดีต้อนรับครับ.... จะแลกเหรียญเท่าไหรดีครับ?” พนักงานแลกเหรียญเอ่ยขึ้นมาขณะกำลังนับเหรียญอยู่


“เอาXXXX ครับ” อากิตอบไป โดยมีเอรินะยืนดูนู่นนี่รอบกายอยู่ข้างหลัง


“ได้เลยคระ....” พนักงานจะเงยหน้าขึ้นมาแต่ก็ชงักไปเมื่อเห็นลูกค้าผู้คุ้นตาที่มากับหญิงสาวแสนสวยและแลกเหรียญไปมากมายเมื่อวาน


‘เอ็งมาบ่อยจังวะ...?’ พนักงานคิดในใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นหญิงสาวข้างหลังเขา


พนักงานคนนั้นถึงกับเบิกตากว้างและหันมามองหน้าอากิทำนองว่า ของเฮียหรอ?


อากิพยักหน้าพร้อมกับส่งเสียง ชู่....


อากิรับเหรียญมาจากมือพนักงานและแอบยัดเงินไปเล็กน้อย


“เสร็จแล้วหรอ?” เอรินะที่เห็นอากิเดินมาก็ถามขึ้น


“อื้อ! ไปเล่นอันนั่นกันเถอะ” อากิชี้ไปที่เครื่องแข่งรถ


พนักงานที่มองอย่างตกใจอยู่ข้างหลังก็รู้สึกคุ้นเคยกับฉากนี้ขึ้นมา เขาเลือกที่จะลองจับตาดูคู่นี้ไปเรื่อยๆ


.


.


.


“ก็มีเรื่องที่ไม่เก่งเหมือนกันนี่นา... ไม่สิ เธอก็แพ้ฉันทุกเรื่องนั่นแหละ....” อากิท้าวคางบนพวงมาลัยพร้อมกับพูดไปยังเอรินะอย่างเยาะเย้ย


“มะ...ไม่จริง!! เพราะนายโกงนั่นแหละ! ชนฉันแบบนั้นจะไปชนะได้ยังไง!” เอรินะโวยวายออกมาด้วยความอาย


“พูดอะไรน่ะ? เธอก็พยายามจะชนฉันแต่วืดไปไม่ใช่รึไง?” อากิยิ้มเยาะเขาเล็กน้อย


“ฉันไม่เล่นแล้ว!” เอรินะลุกออกมาจนอากิรีบตามไปง้อ


“ใจเย็นน่า.... ไปเล่นอะไรที่มันง่ายๆกว่านี้เธออาจจะชนะฉันก็ได้นะ...” เอรินะหยุดคิดเล็กน้อย เธอไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ถ้าไปเล่นของง่ายๆคงช่วยลดช่องว่างลงได้บ้าง


“งั้นเล่นอันนั้น” เอรินะชี้ไปที่เครื่องเกมฮ็อกกี้


“เอาสิ หึๆ” ใจตรงกันจังแฮะ


.


.


.


“ทะ...ทำไม่นายถึงแม่นแบบนี้ล่ะ....” เอรินะที่เล่นมาหลายตาถึงกับเข่าอ่อนจนต้องใช้ตัวเครื่องพยุงไว้


“ก็เธอไม่มีฝีมือเองไม่ใช่หรอ?” ราวกับมีบางอย่างถูกจุดติดขึ้นมาในใจเอรินะ


“เปลี่ยนเกม!” เอรินะรีบลุกขึ้นมาก่อนจะเดินนำไป


.


.


เกมเต้นแบบใช้มือตบ


แพ้


.


.


ชู๊ตบาส


แพ้


.


.


เกมเต้น


แพ้


.


.


เกมต่อสู้บนตู้


แพ้


.


.


เกมยิงปืน


แพ้


.


.


เกมตกปลา


แพ้


.


.


.


“พะ...แพ้หมดเลย....” เอรินะถึงกับฟุบลงกับเครื่องเกม เธอเล่นมาหลายชั่วโมงแล้วก็ยังสู้เขาไม่ได้เลยสักนิด


“ถ้างั้นครั้งหน้าก็กลับมาแก้มือกับฉันอีกสิ....” อากิหย่อนเบ็ดไป


“พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!” ปลากินเหยื่อทันทีเลย เอรินะรีบเงยหน้าขึ้นมาหาเขา ดูเหมือนเธอจะมีน้ำตาคลออยู่นิดๆด้วยซ้ำ


“แปลว่าอยากจะมากับฉันอีกใช่ไหม?” อากิแกล้งเธอจนเอรินะถึงกับหน้าแดงก่ำ


“พะ...พูดบ้าๆ...” เอรินะรีบยืนขึ้นมา


“เดี๋ยวสิ.... ร้องทำไมล่ะเนี่ย...” อากิลุกขึ้นตามพร้อมกับค่อยๆนำมือไปปาดน้ำตาบนหน้าเธอ


เอรินะพึ่งจะสังเกตว่าเธอสูงเพียงช่วงไหล่ของเขาเท่านั้น... แถมบุคลิกแบบนี้อีก ทำไมเขาถึงดูเป็นผู้ใหญ่จังนะ....(อายุจริง19แล้วจ่ะ)


“เรียบร้อยแล้ว!” อากิเก็บมือไป


“อะ..อื้อ...” เอรินะดูเหมือนจะยังไม่ได้สติดี


“ตามมานี่สิ... ฉันมีอะไรจะให้ด้วย” ว่าแล้วอากิก็เธอไปที๋โซนตุ๊กตาคีบ...


.


.


.


พนักงานที่คอยมองตามมานานก็ยังมีสีหน้าช็อคไม่หาย....


‘เอ็งเล่นมักง่ายแบบนี้เลยหรอวะ!!!!’  เขาอยากจะตะโกนความคิดนี้ไปหาชายชั่วคนนั้นเหลือเกิน... มีอย่างที่ไหน เมื่อวานพาคนนึงมาเล่น วันนี้พามาอีกคน แถมเล่นตามเสต็ปเดียวกันเกือบทั้งหมดด้วย.... ที่สำคัญกว่านั้นคือ แม่งได้ผล!!!


‘ตูอยากมีแฟนแบบนั้นบ้าง....’ ดูเหมือนเขาจะเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาแล้ว....


.


.


.


“ชอบตัวไหนล่ะ? เลือกมาสิ” อากิอ้าแขนโชว์พื้นที่รอบๆที่เต็มไปด้วยตู้คีบตุ๊กตา


“ทะ...ทำไมฉันจะต้องอยากได้ด้วยล่ะ? ของถูกๆพวกนี้น่ะ!” เอรินะกอดอกเชิดหน้าหนี ดูเหมือนเธอจะคอยแอบเหล่อยู่ตลอด


“ลองเลือกมาก่อนเถอะน่า เชื่อฉันนะ” อากิยิ้มอ้อนวอนไปทางเธอ


“พะ...เพราะว่านายขอหรอกนะ...” เอรินะชี้ไปทางตู้ที่มีตุ๊กตาลิงใส่แว่น


‘คราวนี้ลิงเรอะ!!! คนนึงก็เห็นตูเป็นหมา คนนึงก็เห็นตูเป็นลิง.... แล้วจะมีตุ๊กตาใส่แว่นอะไรเยอะแยะวะ!!!’ อากิคิดอย่างขมขื่น


“งั้นหรอๆ เธอลองไปคีบดูสิ...” อากิท้าเธอไป ซึ่งเอรินะก็ตอบรับได้ง่ายตามคาด


.


.


.


“พะ...พอแล้ว!! ฉันจะไปหาซื้อมันมา!” เอรินะที่ลองคีบมาหลายครั้งทำท่าจะยกโทรศัพท์


“ไม่ต้องหรอกน่า เดี๋ยวฉันคีบให้ก็ได้...” อากิดันตัวเธอออกไปและเข้ายึดเครื่อง


“ฉะ..ฉันไม่ได้ขอสักหน่อย...” เอรินะที่ยังรู้สึกว่าพยายามได้อีกก็ไม่ยอม


“ก็ไม่ได้จะทำให้ฟรีๆซักหน่อย นู่น เธอช่วยไปคีบตัวนั้นให้ฉันหน่อย เสร็จแล้วฉันจะไปรอที่ข้างหน้าโซน” อากิชี้ไปยังตู้ที่มีตุ๊กตาสิงโตหน้าเหมือนแมวสีเหลืองทองอยู่ภายใน เอรินะไม่เหมือนอลิซอากิคิดว่าเขาควรจะรุกเอง


“กะ...ก็ได้...” เอรินะยอมตอบรับไป


.


.


.


20นาทีต่อมา


“มาแล้วหรอ...” อากิทักขึ้นเมื่อเห็นเอรินะเดินออกมาพร้อมตุ๊กตาสิงโตทอง


“เห็นไหมล่ะว่าถ้าฉันเอาจริงก็ทำได้!” เอรินะสะบัดผมหน้าเชิดแบบที่เธอชอบทำ


“คร้าบ~ เก่งที่สุดเลย” อากิลูบหัวเธอ


“คะ..ใครอณุญาติให้นายมาแตะหัวฉันกันยะ!” เอรินะปัดมือเขาออก แต่ดูเหมือนหน้าเธอจะแดงไม่น้อย


“ฮ่าๆ โทษทีนะ ก็เห็นเธอน่ารักดีนี่นา” อากิรุกหนักไปแบบไม่เกรงกลัวจนเอรินะหน้าแดงจัด  


“พะ...พูดบ้าๆ....” เอรินะก้มหน้าพูดเสียงเบาเพื่อซ่อนความเขินอาย


หมับ..


อากิคว้าตุ๊กตาสิงโตในมือเธอออกมาพร้อมกับยัดลิงแว่นตัวนั้นลงไปในมือเธอ


“อ่ะ... แลกกันนะ” อากิยิ้มให้เธอไป


“ทำไมนายถึงชอบสิงโตตัวนั้นล่ะ?” เอรินะถามไป มันก็น่ารักดีแต่ก็มีตัวอื่นอีกเยอะแยะ


“เหตุผลเดียวกับที่เธอชอบลิงตัวนั้นนั่นแหละ...” อากิชูสิงโตนั่นขึ้นมาให้เธอดูชัดๆ


เอรินะนึกดู เธอเผลอชี้เจ้าลิงแว่นนี่ไปเพราะมันดูเหมือน.... เอ๊ะ?


“ฉันว่ามันดูเหมือนเธอดีอ่ะนะ... น่าเอาไว้กอดดีด้วย” อากิอุ้มสิงโตนั่นเดินห่างจากเธอไป


“มะ..ไม่ใช่นะ!!!” เอรินะรีบตะโกนและวิ่งตามหลังเขาไป


‘โถ่...แบบนี้ก็เหมือนฉันอยากได้มันเลยน่ะสิ... ฉันจะรู้สึกแบบนั้นไม่ได้...’





ขอให้เครดิตคำพูดคมๆที่คิดไม่ออกกับพี่อ้อยพี่ฉอดครับ....


ไรท์) อากินี่มักง่ายจริงๆ เห็นว่านิสัยคล้ายกันก็พามาเดทแบบเดียวกันอีก


รีด) แกนั่นแหละที่มักง่าย!!!!


ไรท์) คิดไม่ทันน่ะ แหะๆ....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น