Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ชื่อตอน : ตอนที่38 ง้อ(3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 17:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่38 ง้อ(3)
แบบอักษร

​หลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมาอีกรอบเพราะรู้สึกปวดเบา ทำให้ฉันต้องแบกสังขารขึ้นมา ก็พบว่าโรเมโอก็อยู่ในห้องเขากำลังเปิดแล็ปท็อปพิมพ์งานอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดหนักมาก

ฉันจึงพาร่างของตัวเองพยายามลงจากเตียง ดึงไอ้เครื่องที่มีเสาเชื่อมสายน้ำเกลือมากับฉัน

"อ้าว ตื่นแล้วหรอ? แล้วจะไปไหน?" เขาละสายตาจากเก้าอี้เดินมาหาฉัน

"จะไปไหนก็เรื่องของฉัน"

"แต่เธอคือเมียฉัน เรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉันเหมือนกัน" เขาส่งยิ้มหวานให้ฉัน

ฉันเบือนหน้าหนีพยายามไม่สนใจ ก่อนจะพาตัวเองพร้อมเหล่าอุปกรณ์ทางน้ำเกลือเดินตามตัวเอง ร่างสูงจึงเข้ามาช่วยพยุงฉันและเป็นคนช่วยออกแรงดันสายน้ำเกลือให้ตามฉันมาอีก

"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องยุ่ง"

"ให้ฉันช่วยเถอะนะ เธอแทบจะไม่มีแรงเลยนี่ อย่าออกแรงมากสิเดี๋ยวลูกๆเหนื่อยนะ" เขาพูดไปยิ้มไป

"พูดบ้าๆแค่ไอ้เครื่องบ้าๆกับเสาสายน้ำเกลือไม่ได้ทำให้ฉันเหนื่อยหรอกย่ะ!"

"เอาน่ะๆฉันอยากช่วย...นะ นะ"

เห้อ ทำไมฉันต้องมารู้สึกใจอ่อนกับรอยยิ้มของเขาอีกแล้ว ฉันพยายามไม่สนใจพาตัวเองเดินไปห้องน้ำแต่ก็ต้องสะดุดกับปลั๊กไฟของเครื่องควบคุมการไหลของน้ำเกลืออีก

"อ๊ะ!"

ร่างของฉันกำลังเซถลาเกือบจะล้มลงอีกครั้ง แต่ก็ไม่ทันได้ล้มก็ถูกแขนแข็งแกร่งของเขารั้งเอาไว้ที่ใต้เนินอก

"เกือบไปแล้ว ดีนะที่โรมอยู่ด้วยไม่งั้นเฟียกับลูกต้องเจ็บตัวแล้ว"

"อย่ามาแทนตัวเองแบบนั้นนะฉันไม่ชอบ=*=!"

"โรมก็ไม่ชอบนะ แต่โรมรักเลยแหล่ะ"

โอ้ยยยยยย ทำไมกลับมาเข้าโหมดนี้อีก ฉันรวบรวมแรงผลักเขาออก

"เฝ้าเครื่องให้ดีๆ ตามมาให้ทันล่ะ ฉันจะเข้าห้องน้ำ"

"ครับ ครับบบบบบ"



[Romeo's Part]

ผมที่ค่อยเข็นเครื่องควบคุมน้ำเกลือกับเสาน้ำเกลือตามร่างของเธอไป ถ้ามองจากด้านหลังดูเหมือนเธอไม่ได้ท้องเลย แต่พอมองจากด้านหน้าถึงจะได้เห็นว่าหน้าท้องของเธอค่อนข้างจะโตมากพอตัวอยู่ เพราะเธอกำลังท้องลูกแฝดนินา

เมื่อกี้ผมแอบเห็นว่าเธอเองก็แอบหน้าแดงนิดๆตอนที่ผมเข้าไปช่วยเธอ คงเป็นเพราะว่าเธอท้องอยู่เธอจึงรู้สึกหวั่นไหวง่ายกว่าปกติ

"รออยู่ข้างนอหนี่แหล่ะเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

"ไม่ได้ เผื่อเธอลื่นล้มอีกหล่ะ?"

ผมพูดพร้อมรีบเข็นไอ้เครื่องมือพวกนั้นตามเข้าไปถึงในห้องน้ำ เธอหันหน้ามามองทางผมอย่างไม่พอใจ

"นี่! ฉันจะฉี่ นายจะเข้ามาทำไม! ออกไป!"

หน้าสวยๆของเธอมองผมอย่างขุ่นเคือง ปกติก็ดูดุอยู่แล้วทำแบบนี้ยิ่งดุเข้าไปอีก ทำผมแอบตกใจเฮือกอยู่

"ไม่ออกเกิดเฟียหัวล้มขึ้นมาจะกลายเป็นโรมผิดนะ ไม่เอาๆไม่ออก"

"ถ้านายอยู่ฉันฉี่ไม่ออกโว้ยยย!!!"

"อ่ะๆ งั้นเดี๋ยวโรมหันหลังให้"

พูดจบผมก็หันหลังให้เธอ ผมจะไม่ประมาทอีกแล้ว จะคอยดูแลแบบนี้แหล่ะ

"เห้อ"

"จะฉี่ไม่ฉี่ ไม่งั้นฉันหันไปนะ"

"เออๆ ฉี่ก็ฉี่ อุดหูไว้ด้วย"

"ครับๆ"

อันที่จริงผมก็แอบเขินอยู่นะที่ต้องมาง้อผู้หญิงแบบนี้ แต่นี่เพราะรักหรอกจึงอยากทำให้ อยากชดใช้ความผิด และเติมเต็มให้กับเธอ

แม้จะเอามืออุดหูไว้แต่ผมก็ยังคงได้ยินเสียงของเหลวที่ไหลลงมากระทบกับน้ำในชักโครกอยู่ พอได้ยินก็พาลนึกจินตนาการ ไอ้ความทะลึ่งตึงตังในสันดารผู้ชายมันก็ทำให้ผมอยากหันกลับไปดูจริงๆ ไม่เอา ไม่ดีๆอย่าเชียวนะ เดี๋ยวเธอจะโกรธอีก

ผมพยายามตะกดกลั้นความคิดชั่วๆตัวเองออก หลับตาพยายามคิดเรื่องอื่นแต่ก็นึกภาพของเธอกำลังนั่งทำธุระทุกที

"เฮ้! เฮ้!" เสียงของเธอเรียกผมพร้อมกับใช้นิ้วเรียวสะกิดที่บ่าของผม

ผมจึงหันกลับไปมองหน้าของเธอที่แสดงสีหน้าเย็นชา

"เสร็จแล้ว"

"ครับๆ"

วันทั้งวันเธอใช้เวลากับการนอนดูทีวีไม่ก็เล่นมือถือพลางๆตอนอยู่โรงพยาบาล ส่วนผมก็มองหน้าจอสลับกับลอบมองเธออยู่สม่ำเสมอ

ผลกระทบหลังผมประกาศยกเลิกงานแต่งกับลูกสาวสว. มันส่งผลกระทบต่อบริษัทของผมเป็นอย่างมาก ทั้งราคาหุ้นที่ตก ทั้งฝ่ายการบริหาร ให้ตายสิคนเรานี่เห็นผลประโยชน์ของตัวเองสำคัญกว่าจริงๆ ผมจะต้องทำทุกอย่างให้มันออกมาดีที่สุด เพื่อเธอเพื่อลูกตัวน้อยๆของผมที่กำลังจะเกิดออกมา

ผมอยู่เฝ้าเธอทุกวันแม้ว่าตัวผมเองต้องหอบเอกสารต่างๆรวมถึงแก้ไขปัญหาราคาหุ้นที่ดิ่งลงเพราะเกรงว่าการสัมปทานอาวุธในปีหน้าจะไม่ผ่านก็ตาม แต่อย่างน้อยๆผมก็อยากมาดูแลแค่นิดๆหน่อยๆก็ยังดีจนกระทั่งวันที่เธอสามารถออกจากโรงพยาบาลได้

"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะคะ ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว เลือดที่ออกตอนนี้ก็หยุดไหลไปแล้ว สามารถกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้ แต่ว่าก็อย่าเดินมากเกินความจำเป็นนะคะ เพราะการยืนมากๆน้ำหนักของครรภ์อาจจะไปกดทับเร่งปากมดลูกให้เปิดได้"

"ค่ะ"

ตอนนี้ทั้งเหล่าคุณพี่น้องของเธอรวมถึงพ่อแม่ก็ต่างมารับเธอกันยกครอบครัว ผมซึ่งตอนนี้เหมือนกลายเป็นคนนอก (ก็คนนอกจริงๆแหล่ะ-_-) ก็ยืนรอเธออยู่ห่างๆ

"ดีแล้วเนอะที่ได้กลับบ้านแล้ว"

"ค่ะ"

แบบนี้แล้วผมจะหาโอกาสใกล้ชิดเธอยังไงดีหล่ะ ก็ถ้าเธอกลับไปบ้านตัวเอง ผมก็ไม่สามารถเข้าไปหาไปดูแลได้เหมือนเดิมสิ จะเอายังไงดี 

"เฮ้ แกน่ะ ออกมาคุยกันหน่อยดิ"


ผมเดินตามพวกพี่ชายของเธอออกมาจากห้องพักผู้ป่วย ผมไม่ได้กลัวหรอกนะแต่ถ้าโดนรุมต่อยสามแบบนี้ผมเองก็คงไม่ไหวเหมือนกัน เพราะสามคนนี้ใช่ย่อยเรื่องชื่อเสียง อำนาจและวิวาท ผมสูดหายใจลึกๆก่อนจะหันไปประจัญหน้ากับสายตาดุๆทั้งสามคู่

"ถามจริงๆนะรอบนี้แกเอาจริงหรือแค่จะมาหลอกกันอีก" พี่คนโตของบ้านถามผม

"อืม" ผมพยักหน้า 

"ไอ้สาม มันโกหกรึป่าว?"

"คงไม่ได้โกหกหรอกพี่" 

"ฉันจริงจังจริงๆนะ"

"แกแน่ใจนะว่าแกรักน้องสาวของฉัน?"

"แน่สิ"

ผมมองจ้องเข้าไปในดวงตาของชายตรงหน้าเพื่อเน้นย้ำให้พวกเขาแน่ใจว่าผมไม่ได้จะมาหลอกลวงอะไรน้องสาวของพวกเขา 

"ก็ได้ พวกฉันเองก็คุยกันแล้วว่าถ้าแกจริงจัง พวกฉันจะช่วยอีกแรง ถึงยังไงฉันก็ไม่อยากให้หลานของฉันต้องมาเป็นเด็กบ้านแตกกำพร้าพ่อหรอกนะ" 

เสียงของเอ็ดวินท์บอกผม ทำเอาผมน้ำตาแทบล่วง แม้ว่าใบหน้าของเขาจะนิ่งเฉยแต่ผมรู้ว่าเขาคงเป็นประเภทไม่ค่อยแสดงความรู้สึกเท่าไหร่แต่ผมก็พอจะสัมผัสได้ว่าชายตรงหน้าของผมก็คงคาดหวังกับผมเองก็เหมือนกัน

"ขอบคุณนะ ที่ช่วย"

"อืม"

"แต่ถ้าแกทำน้องสาวฉันร้องไห้อีก มันจะไม่มีครั้งต่อไปแล้ว!" เสียงของผู้ชายที่หน้าตาละม้ายคล้ายเธอกล่าว ถ้าจะบอกว่าเธอเหมือนพี่น้องคนไหนผมคงตอบกลับได้อย่างเต็มปากเลยว่าเหมือนกับเอ็ดเวิร์ดมากที่สุด

"แน่นอน ฉันสัญญา"



​เนื้อเรื่องใกล้จะจบแล้วฮืออ ถือว่ามาไกลมากสำหรับไรท์เพราะเป็นเรื่องแรกที่ไรท์แต่งแล้วนำมาลงในเว็ปธัญวลัยครั้งแรก ตอนนี้ไรท์กำลังมีแพลนจะเขียนเรื่องต่อไปแล้วค่ะ เป็นแนวรัก โรแมนติก คอมเมดี้ ผสมกับแฟนตาซีเพื่อความบรรเทิง ยังไงก็ขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่าน แสดงความคิดเห็น รวมถึงกดไลท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็น