ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

34::อยากได้ลูกสาว

ชื่อตอน : 34::อยากได้ลูกสาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 16:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
34::อยากได้ลูกสาว
แบบอักษร

“ขโมยจูบกันนี่นา” หญิงสาวพูดเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ เธอกล้าขยับริมฝีปากมากเพราะว่าริมฝีปากของเขากับเธออยู่ใกล้กันเพียงนิดเดียว

เอ็ดการ์ดนอนหนุนตักนุ่มเขาขโมยจูบเธออย่างนุ่มนวลและร้อนแรง

น่าอับอายที่เขาขโมยจูบแต่เธอดันเป็นคนเปิดทางให้เขาด้วยความเต็มใจแถมยังจูบตอบกลับไปด้วย แบบนี้จะเรียกว่าขโมยจูบก็เห็นจะไม่ใช่แล้วล่ะ

คิดแล้วแก้มสาวร้อนผ่าวๆ

“ผมดีใจที่คุณไม่ต่อต้านจูบของผม”

“สงสารหรอกนะคะ” ไม่ยอมรับว่าตัวเองก็หวั่นไหวและต้องการสัมผัสร้อนแรงจากเขาเหมือนกัน ทว่าถึงมารีญาจะไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองต่อหน้าเขา เอ็ดการ์ดก็มองออกทะลุปรุโปร่งแล้วล่ะ

“อยากให้คุณสงสารผมทุกวันจังเลยครับ”

“ทำไมเหรอคะ”

“ผมทรมานครับอยากให้คุณได้รู้” ขณะที่พดคุยกันริมฝีปากของเขากับเธอก็เสียดสีกันไปด้วย และเมื่อเอ็ดการ์ดพูดจบแล้วเขาก็หลุบตาลงต่ำไปยังส่วนที่ทรมานมากที่สุด

“นั่นไงครับตรงนั้นมันปวดร้าวจะแตกอยู่แล้ว ไม่ได้ใช้งานมาเป็นปีแน่ะ” เขาภูมิใจนำเสนอเรื่องนี้ให้เธอได้รู้ ว่าเขาเป็นชายหนุ่มจอมอึดที่อดทนต่อความหื่นได้เพื่อเธอ โดยไม่คิดเอาผู้หญิงคนอื่นมาระบายความใคร่ที่เกิดขึ้นในบางครั้ง

“คนลามก” เธอต่อว่าเขาด้วยความเขินอาย กำมือแล้วทุบลงบนอกกว้างแต่ไม่แรง เป็นการประทุบร้ายที่แสนจะอ่อนโยน เอ็ดการ์ดจับมือหญิงสาวเอาไว้แล้วจูบแรงๆ หนึ่งที

“จ๊วบ! นี่แน่ะ ... โทษฐานที่คุณกล้าทำร้ายว่าที่สามี”

“ว่าที่สามีเลยเหรอคะ”

“จะให้เป็นสามีตอนนี้เลยก็ยังได้”

“ตลอด”

“อะไรตลอด?”

“ยัดเยียดตัวเองน่ะสิคะตลอดเลยคุณน่ะ”

“ก็ผมกลัวคุณไม่เอาผมนี่นา”

“ถ้าฉันไม่เอาคุณแล้วฉันจะเอาใครล่ะคะ”

“นั่นแน่.....ที่แท้ก็แอบมีใจอยู่นะเนี่ย”

“เลิกพูดแล้วนอนเถอะค่ะฉันไม่อยากคุยแล้ว”

“เขินก็บอก”

“ใช่ค่ะ เพราะฉันเขินและอายหัวใจล้มเหลวได้หากคุณยังกระตุ้นให้มันทำงานหนักไม่หยุดพักแบบนี้” มารีญาบอกไปตรงๆ ซึ่งเอ็ดการ์ดก็ยอมปิดปากเงียบแล้วหลับตาพริ้ม ก่อนที่เขาจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปจริงๆ

มารีญาก้มหน้ามองคนที่นอนอยู่บนตัก เธอลอบยิ้มแล้วใช้มือลูบหน้าของเขาด้วยความรักใคร่ เอ็ดการ์ดอายุสี่สิเอ็ดปีแล้วแต่ก็ยังหล่อเหลาเหมือนเดิม แต่กระนั้นใบหน้าของเขาก็มีร่องรอยของความทรุดโทรม ผลมาจากการไม่ดูแลตัวเองมาตลอดเวลา1ปีเต็ม

“ฉันมั่นใจแล้วว่าต้องเป็นคุณแต่ฉันอยากให้เรามีช่วงเวลาแบบหนุ่มสาวกันบ้าง เราควรเรียนรู้จักกันให้มากกว่านี้” เธอพึมพำเบาๆ นั่นคือความคิดของเธอ

ยังไงก็ต้องเป็นเอ็ดการ์ดที่จะเคียงคู่กับเธอ

มารีญาจะไม่ปิดกั้นความสัมพันธ์ เรื่องการแต่งงานมันจะต้องเกิดขึ้นแน่นอน เพียงแต่เธออยากเรียนรู้นิสัยของเขาและให้เขาเรียนรู้นิสัยของเธอบ้าง ก่อนแต่งการกันไม่ใช่เพิ่งมาเรียนรู่นิสัยกันหลังแต่งงานไปแล้ว นั่นมันก็จะทำให้ความสัมพันธ์ไม่มั่นคง ซึ่งมันก็จะทำให้ชีวิตคู่สั้นลง

มารีญาต้องการความสัมพันธ์ระยะยาวดังนั้นเธอจึงต้องใช้เวลาแม้จะมั่นใจเกินกว่า90%ไปแล้วก็ตาม

..............

“ไม่อยากกลับเลยครับ”

เอ็ดการ์ดเริ่มงอแงเป็นเด็กเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นถึงเวลาต้องกลับแล้ว เขายังอยากใช้เวลาอยู่กับมารีญาอีก  แต่เธอมีงานที่ต้องทำและเขาก็มีงานเช่นเดียวกัน

“เราจะเที่ยวด้วยกันทุกวันหยุดนะคะ”

“จริงเหรอครับ” เอ็ดการ์ดตกใจมาก เขาไม่คิดว่าเธอจะให้เวลาเขามากมายขนาดนี้ นั่นก็เท่ากับว่าทุกวันหยุดพักผ่อนในทุกสัปดาห์ เขาและเธอจะเที่ยวด้วยกัน

“ค่ะ คุณอยากแต่งงานเร็วๆ เราก็ต้องเรียนรู้กันเร็วๆ แบบนี้ดีไหมคะ”

“ดีมากครับดีที่สุดเลย ว่าแต่สุดสัปดาห์นี้ เราจะไปที่ไหนกันเหรอครับ” รถยังไม่ทันออกเดินทางจากบ้านพักตากอากาศ เพียงแค่เข้ามานั่งในรถ เอ็ดการ์ดก็ถามถึงสถานที่พักผ่อนในวันหยุดซะแล้ว

“คุณอยากให้ฉันพาคุณไปหรอคะ”

“ผมแล้วแต่คุณครับแต่ถ้าคุณอยากไปที่ไหนผมสามารถพาคุณไปได้ทุกที่”

“เดี๋ยวครั้งนี้ฉันพาคุณไปดีกว่าค่ะ”

“แล้วแต่คุณเลยครับ”

“ค่ะ”

มารีญายังไม่บอกว่าจะพาเขาไปที่ไหน เธอมีที่ที่จะไปในใจอยู่แล้ว แต่เอ็ดการ์ดจะรู้ก็ต่อเมื่อถึงวันเดินทาง

หนุ่มสาวเปลี่ยนเรื่องคุยกันระหว่างการเดินทาง มีเสียงพูดคุยหัวเราะสนุกสนาน เอ็ดการ์ดขับรถด้วยตัวเอง ขณะที่ลูกน้องของเขาอย่างออกัสทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้สาวใช้สุดสวยอย่างเบลล่า

ทีแรกเอ็ดการ์ดจะเดินทางด้วยเฮลิคอปเตอร์แต่ชายหนุ่มกลัวว่ามันจะถึงเร็วเขาเลยยอมเหนื่อยเพื่อความสุขใจของตัวเอง มีมารีญานั่งคุยอยู่ข้างๆ เวลาที่ขับรถ มันให้ความรู้สึกที่ดีมากจริงๆ

ณ คฤหาสน์อินเซนดิโอ

“กลับมาแล้วเหรอรีญา” แอเรียลออกมาต้อนรับน้องสาวของเขาด้วยตัวเอง เขาเดินวนไปวนมารอ เพราะจำกำหนดการวันกลับของมารีญาได้แม่นยำ

“ค่ะพี่แอเรียล”

“สวัสดีแอเรียล”

“อืม....นายพาน้องฉันกลับช้านะเอ็ดการ์ด” แอเรียลวางมาดขรึมใส่เอ็ดการ์ด คำพูดเหมือนกำลังตำหนิเอ็ดการ์ดอยู่ แต่ถามว่าเอ็ดการ์ดสะทดสะท้านไหม?

คำตอบคือ ... ไม่!

“เวลาเที่ยวสามวันสองคืนมันไม่พอหรอกนะ ก็มีเรทบ้างไรบ้างสิ”

“เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็ง”

เอ็ดการ์ดตอบด้วยการเบ้ปากแล้วยกไหล่ขึ้นไม่แยแสต่อคำพูดของแอเรียล ก่อนที่เอ็ดการ์ดจะเดินมาหามารีญาแล้วหอมแก้มลามารีญาต่อหน้าไอ้คนหวงน้องสาว

จุ๊บ!

จุ๊บ!

“แล้วพบกันนะใหม่นะครับรีญา”

“ค่ะ”

“ไอ้.....” แอเรียลจะด่าเอ็ดการ์ดแต่บังเอิญว่าจังหวะนั้นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาวิ่งมาพอดี ทำมห้แอเรียลพูดคำหยาบคายต่อหน้าลูกชายไม่ได้

“คุณอาสุดหล่ออออออออ” หนูน้อยซามูเอลในวัยห้าขวบวิ่งเข้ามาเกาะขาของเอ็ดการ์ด

“กลับมาแล้วเหรอครับหนุ่มน้อย”

“ครับผม น้องเอลไปเที่ยวเรือยักษ์มาครับผม”

“น่าสนุกจังเลยครับ”

“วันหลังคุณอาสุดหล่อก็พาคุณอารีญาไปด้วยสิครับ”

“แล้วน้องเอลไม่ไปหรอครับ”

“น้องเอลก็ไปเที่ยวแบบสามคนพ่อแม่ลูก”

“น้องเอล” แอเรียลปรามลูกชายสุดที่รัก พ่อตัวเองก็ยืนหัวโด่วอยู่ตรงนี้แท้ๆ ลูกนะลูก

“ครับปาป๊า ปาป๊าเรียกน้องเอลเสียงเข้มจังเลย น้องเอลจะฟ้องหม่ามี้คอยดูสิ” หนูน้อยหันมาข่มขู่คุณพ่อของตัวเอง หน้าตาบอกถึงความเอาเรื่อง

“จ๋าลูก ปาป๊าไม่ได้เสียงเข้มนะครับ ลูกเข้าใจผิดแล้วนะน้องเอล”

“เหรอครับ”

“จ้ะ ไปกันเราเข้าไปข้างในกันดีกว่า รีญาพี่ฝากส่งแขกด้วยนะ” แอเรียลเข้ามาอุ้มร่างลูกชายขึ้นแล้วพาเดินเข้าไปข้างในด้วยกัน เด็กชายซามูเอลโบกมือบ้ายบายให้เอ็ดการ์ด

“น่ารักจังเลยนะครับ” เอ็ดการ์ดมองตามหลังแล้วพูดยิ้มๆ

“ใช่ค่ะ น้องเอลเป็นเด็กน่ารัก”

“ครับ เพราะฉะนั้นผมเลยอยากมีบ้าง”

“ขับรถกลับดีๆ นะคะ” มารีญาไล่เขาทางอ้อม ซึ่งเอ็ดการ์ดก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เธอก็ไล่เขากลับเพราะเธอเขินนั่นแหละ เขามองออก

ดังนั้นก่อนจะกลับเขาเลยเพิ่มความเขินจนเธอร้องกรี๊ดในลำคอเสียงดัง

“ผมอยากได้ลูกสาวนะครับถ้าคุณแม่พร้อมคุณพ่อก็พร้อม หึๆ หึๆ หึๆ”

>>>>>>>>>>>>>>>>>

 เขาใกล้จะได้ลูกแล้วนะคะ NC++++++

ความคิดเห็น