Amano

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันที่ 19.5 พี่เบิร์น = ศร (2)

ชื่อตอน : วันที่ 19.5 พี่เบิร์น = ศร (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันที่ 19.5 พี่เบิร์น = ศร (2)
แบบอักษร

วันที่ 19.5 พี่เบิร์น = ศร (2) 

.

      ( สองตอนที่ลงวันนี้จะปล่อยฟรี7วันนะครับ)

.

.

      เป็นอีกครั้งที่พี่เข้ามาในห้องมิตินี้แต่ว่าวันนี้ยังไม่เปลี่ยนร่างเป็นศร เพราะพี่กำลังคิดว่าจะปลุกปืนขึ้นมา 

.

         ปืน ชายหนุ่มที่โดนยัยผีเสื้อร่านสวาทดูดกลืนพลังชีวิตไปจนเกือบตาย จริงๆพี่ก็มีวิธีทำให้มันตื่นได้หรอกแต่เพราะมันมี2เหตุผลที่ไม่ปลุกมันขึ้นมา 

.

       ข้อแรก พลังและเลเวลของมันลดเหลือแค่สิบแถมอาชีพก็เหลือแค่นักดาบ เป็นผลมาจากการโดนดูดพลังไปนั้นแหละนะประโยชน์มีน้อยลงก็ไม่น่าปลุกขึ้นมา

.

         ข้อสอง วิธีปลุกมันก็ช่างยุ่งยาก ยังจำไข่สองฟองของยัยผีเสื้อร่านได้ไหม นั้นแหละวิธี แค่ฟักลูกยัยนั้นออกมา ปืนมันก็ตื่นแล้วแต่ยัยพวกที่ฟักออกมานี่แหละปัญหา

.

        แต่จะใจร้ายให้นอนเป็นผักก็ใช่เรื่อง พี่เลยใช้พลังเวทย์ยกร่างปืนเข้าไปที่มิติฟาร์มไอ้น้องที่บ้านของเหล่าเฮิร์บ คุยกับพวกเฮิร์บเพื่อขอใช้ห้องหนึ่งห้องแล้วก็พาปืนเข้าไปในนั้น

.

        จากนั้นก็เรียกไข่ทั้งสองออกมาแล้วใช้พลังเวทย์อัดเข้าไปเพื่อฟักพวกมันออกมา ไม่นานไข่ก็เกิดรอยร้าวแล้วแตกออก มีมือมนุษย์ออกมาจากไข่และค่อยๆฉีกเปลือกไข่ออกมา

.

         ร่างของหญิงสาวอายุราวๆ17-18ยืนขึ้นและลูบไล้ไปมาตามร่างกายที่เปลือยเปล่า เมือกที่ติดตามตัวจึงกลายเป็นชุดให้พวกเธอทั้งคู่มีผมสีขาวและหน้าที่คล้ายกันต่างกันเพียงแค่ปีกด้านหลังหลังจากได้สติ พวกเธอก็ขยับปีกไปมาและบินไปหาร่างของปืน พี่แปลกใจนะที่พวกเธอไม่ได้เป็นหนอนแต่ก็เอาเถอะ

.


.

          รอยสักตีตราของยัยผีเสื้อร่านขยับสั่นไหวก่อนที่จะค่อยๆเลือนหายไป ส่วนผีเสื้อสาวทั้งสองก็จูบลงไปที่ปากของปืนคนล่ะหนึ่งทีแสงพลังพุ่งออกมาจากร่างของปืน มันค่อยๆถักทอเป็นรังไหมและหุ้มร่างของปืนเอาไว้ พี่ไม่ได้ตกใจอะไรเพราะตรวจสอบดูแล้วว่าปืนยังไม่ตาย แค่นั้นก็พอ

.

         “สวัสดี ท่านผู้ปลุกพวกเรา” หญิงสาวที่มีชุดสีขาวกล่าวทักทาย

.

         “คิคิ น่าเสียดายที่ท่านไม่โดนพลังเสน่ห์ของพวกเรา ไม่งั้นคงได้สนุกกัน” อีกคนที่ใส่ชุดสีดำบอกอย่างขี้เล่นและเดินเข้ามาหาพี่แต่พี่กางม่านพลังรอบตัวเอาไว้ ทำให้เธอเข้าใกล้พี่ไม่ได้และชนอย่างจังเหมือนเดินชนกระจก

.

        “ฉันอยากรู้ว่าทำไมพวกเธอถึงไม่ได้เป็นหนอน” พี่ถามคนชุดขาวเพราะน่าจะได้เรื่องกว่าอีกคนเยอะ

.

         “พวกเราแตกต่างจากท่านแม่ค่ะ ถึงเผ่าพันธุ์จะเหมือนกันแต่ว่าพวกเราพิเศษกว่าเพราะพวกเราได้รับพลังของคุณ มันบริสุทธิ์มากจึงทำให้เราไม่ได้อยู่ภายใต้การสั่งการของท่านแม่ค่ะ”

.

        “เข้าใจล่ะ แล้วเจ้าหนุ่มนั้นล่ะ” พี่ชี้ไปทางปืน

.

        “พวกเรากำลังทำให้เขาวิวัฒนาการค่ะ มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขาฟื้นขึ้นมาเพราะพลังของเขาถูกดึงออกมากเกินไปจนใกล้หมดและอีกอย่าง...พวกเราไม่อยากใช้ร่างกายที่ท่านแม่กินมาก่อนค่ะ”

.

        เธอบอกอย่างยิ้มๆแต่พี่รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ สักพักยัยชุดดำก็ลุกขึ้นมาหลังจากชนม่านพลังแล้วล้มไป ก่อนที่จะไปวาดอักษรอะไรซักอย่างที่รังไหมของปืน รังไหมค่อยแตกออกและมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา

.

.

       ผมสีทอง ดวงตาฟ้า ใบหูที่แหลมและยังมีปีกสีใสที่หลังสามคู่ร่างกายยังคงความกำยำแต่ขาวขึ้น(มาก) หน้าตาก็พอดูดี (มาก) เออมึงหล่อแต่พี่หล่อกว่า มันคือปืนนั้นแหละ รู้สึกว่าจะกลายเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งภูติไปแล้ว 

.

       แต่ยังไม่ทันที่พี่จะสั่งอะไร สาวๆทั้งสองก็พุ่งเข้าหาปืนและเริ่มนัวเนียกันทันที คิดว่าไอ้ปืนจะนิ่งๆเพราะเพิ่งตื่น? ถ้าใช่แล้วมือมันจะขย้ำหน้าอกทำไม 

.

      ได้แต่ส่ายหน้าแล้วเดินออกมา สั่งพวกเฮิร์บให้กันประตูไว้ก่อนที่กลับไปเปลี่ยนร่างกับศร หลังจากทิ้งข้อความไว้แล้วก็นอนลง พี่นอนล่ะนะ...บายพวกลูกเจี๊ยบทั้งหลาย

.

.

        สวัสดีอีกครั้งเหล่าลูกแกะ กระผมดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง ถึงตื่นขึ้นมาแล้วจะเจอข้อความที่เบิร์นทิ้งไว้ก็เถอะ ในนั้นก็มีเรื่องของคนที่ชื่อว่าปืน เห็นบอกว่าให้กระผมพาไปเก็บเลเวลแต่ตอนนี้เขากำลังกินตับอยู่ให้ผมรอไปก่อน อิจฉาจังเว้ยยย อ๋อ มีกุญแจเข้ามิติฟาร์มของวิศที่ใช้ได้หนึ่งครั้งกับยาต้านสกิลเสน่ห์1ขวด

.

       หลังจากนั้นก็ดูเวลา วันนี้วิศคงนอนเร็วเพราะตอนนี้แค่หกโมงเท่านั้น ปกติเบิร์นจะมาเปลี่ยนกับกระผมตอนสองทุ่มหรือเที่ยงคืนวันนี้ถือว่าเร็วมาก

.

       หลังจากออกมาจากมิติ กระผมก็มาอยู่ในห้องนอนบ้านของตนวันนี้ต้ังใจว่าจะพาเรกะ ทาสสาวที่เพิ่งซื้อไปลงทะเบียนที่กิลแล้วพาไปเก็บเวล เมื่อลงมาถึงก็เจอเหล่าสาวๆกำลังจัดโต๊ะกินข้าวอยู่พวกเธอเมื่อเห็นผมก็ตกใจเล็กน้อยเพราะวันนี้ผมมาเร็วกว่าปกติหลังจากหายตกใจก็เชิญผมมานั่งกินข้าวด้วยตามปกติ

.

           “ทำไมวันนี้ลงมาเร็วล่ะ” ทาสนักสู้หญิงถาม

.

           “ก็แค่จะพาเรกะไปเก็บเวล” ผมห้ามพวกเธอเข้าไปในห้องถ้าผมยังไม่ลงมาเพื่อป้องกันเรื่องความลับของผมแต่ถ้าลงมาแล้วก็ขึ้นไปทำความสะอาดได้

.

           “ฉันไม่ให้...”

.

           “มันมากเกินไปแล้ว จริงอยู่ว่าฉันไม่ได้ทำร้ายพวกเธอแต่ก็อย่าให้มากเกินไป คนนี้ฉันจริงจัง” ผมบอกด้วยเสียงที่เย็นชา

.

           ตลอดมาเมื่อทาสคนใหม่เข้าไปเป็นพวกนักสู้สาว กระผมจะเลิกเรียกชื่อของพวกเธอเพราะถือว่าไม่มีประโยชน์กับผมแต่กฎของเมืองก็บังคับให้ผมยังต้องให้ข้าวให้น้ำพวกเธออยู่ จะเอาไปขายกลับก็ไม่ได้ ขายต่อก็ขาดทุนเพราะคนอื่นคิดว่าไม่บริสุทธิ์แล้ว

.

           “นะ...นายก็ไม่เห็นต้องดุ...เลย”

.

            ผมใช้ความเงียบเพื่อเป็นการบอกว่าผมโกรธ ถ้าเป็นคนก่อนๆผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรถ้าพวกเธอจะมีท่าทางต่อต้าน ดูจากเวลากินข้าวที่มักจะนั่งห่างจากกระผมแต่เรกะไม่เป็นแบบนั้น เธอนั่งข้างผมและยังตักกับข้าวให้ผมอีกด้วย

.

       หลังจากผมก็พาเรกะไปที่กิล พวกที่บ้านน่ะหรอ ถึงกระผมจะไม่ได้มีอะไรกับพวกเธอแต่พวกเธอก็ยังต้องทำงานบ้าน ดูแลสวนทำอาหาร และอื่นๆ

.

        เมื่อมาถึงกิลกระผมก็ตรงไปหาเจ๊แมนทันทีเพื่อให้เขาจัดการบัตรของเรกะ ระหว่างรอกระผมก็มองไปรอบๆ ถึงได้รู้ว่ามีพวกตัวผู้มองมาที่เรกะหลายคน ไม่สิ ทุกคนที่เป็นตัวผู้นั้นแหละ

.

        พอมองกลับมาที่เรกะก็พบว่าเธออยู่ในชุดเดรสสีฟ้าเก่าๆเท่านั้น แล้วยังขาดตรงช่วงเอวทำให้เห็นเนื้อขาวของเธอ...เดี๋ยวค่อยไปซื้อชุดให้ใหม่แล้วกัน

.

         “แหม คุณน้องศร พาสาวมาเปิดตัวแบบนี้พี่น้อยใจนะเนี่ย” เจ๊แมนพูดขึ้นแล้วมองค้อนผม

.

        “เธอเป็นทาสของผมนะครับ”

.

        “เรื่องนั้นพี่รู้จ๊ะแต่น้องไม่เคยพาทาสคนไหนมาเลยนิ”

.

        “คนนี้พอจะได้เรื่อง กระผมจะพามาเป็นคู่หู”

.

        “อย่างงี้เอง เจ๊ชื่อมินนี่นะจ๊ะแล้วหนูชื่ออะไร” เจ๊แมนแนะนำตัวแล้วถามเรกะ

.

        “เรกะค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

.

        “ยินดีจ๊ะ ถ้างั้นเจ๊ฝากงานไปหน่อยได้ไหมน้องศร” เจ๊บอกแล้วพิมพ์อะไรซักอย่างในคอม

.

        “งานอะไรครับ”

.

        “เก็บแร่’อิกนีส’น่ะจ๊ะ” ว่าแล้วก็หยิบข้อมูลที่ปริ้นส่งมาให้ผมอ่าน

.

        “....มันอันตรายนะครับ เจ๊ก็รู้ว่าผมรับงานระยะยาวไม่ได้” 

.

        “แต่เจ๊ไม่รู้จะวานใครแล้วนี่นา”

.

        งานนี้ไม่ได้อันตรายมากถ้าผมไปคนเดียว มันคือการเก็บแร่ที่อยู่บนหลังมังกรเพลิงที่อายุเยอะ ผมสามารถสู้ไปด้วยเก็บแร่ไปด้วยได้แต่ถ้าเรกะไปด้วยเธออาจจะตายได้

.

         เรื่องเวลาก็อีก ผมต้องแบ่งเวลาคนละครึ่งกับเบิร์นเพราะงั้นจึงเดินทางไกลไม่ได้ เคยลองแล้วด้วยการเดินทางไปหยุดพักไป มันกินเวลากำหนดของภารกิจจนเกือบไม่ทัน ผมเลยเลิกทำภารกิจระยะไกล

.

         “มันจำเป็นมากไหมครับ”

.

         “ก็ท่าน’ครูซ’น่ะสิที่ไหว้วานมา ไม่งั้นเจ๊ไม่กลุ้มใจแบบนี้หรอกเห็นบอกว่าของเก่าเริ่มมีรอยร้าวแล้ว” ครูซคือจอมเวทย์คนสนิทของซิกนัส เขาเป็นนักเวทย์และนักประดิษฐ์ ทำให้สามารถสร้างสิ่งที่เรียกว่า’หอคอยทำลายล้าง’ได้ 

.

        หอคอยนั้นจะดูดพลังเวทย์ในอากาศมารวมที่แร่อิกนีสที่ตัดแต่งแล้วบนยอดหอคอยก่อนจะยิงแสงทำลายใส่เป้าหมาย แต่เมื่อไม่ได้ใช้ยิง พลังเวทย์ที่รวบรวมจะดูแปลงเป็นไฟฟ้าสำหรับใช้ในเมือง

.

         จะบอกว่าตั้งแต่ผมไปเก็บเมื่อครั้งก่อนก็ไม่มีใครเก็บได้อีกเลยงั้นหรอ...อ่อนแอจริงๆ งั้นหอคอยทั้งสองนั้นก็ใช้แต่แร่ที่ผมเก็บมาน่ะสิ

.

        “เฮ้อ ระยะเวลาล่ะครับ”

.

        “1เดือนจ๊ะ อุย น้องจะช่วยเจ๊หรอ”

.

        “ระยะเวลาเยอะกว่าครั้งนั้นมาก...ผมรับทำก็ได้ครับ” ครั้งก่อนแค่4วันเอง

.

        “โอ๊ยตายแล้ว เจ๊ขอบคุณมากจ๊ะ ของบัตรกิลด้วยเจ๊จะได้ลงทะเบียนภารกิจให้”

.

         หลังจากลงทะเบียนเรียบร้อย กระผมก็พาเรกะไปที่ร้านขายเสื้อผ้าเป็นอย่างแรก สงสัยสินะว่าทำไมถึงไม่พาไปซื้อชุดเกราะ นั้นก็เพราะเธอยังไม่เคยสู้แบบเต็มที่มาก่อน ชุดนักผจญภัยเริ่มต้นก็มีแต่หนาๆและไม่คล่องตัว ไม่เหมือนพวกในนิยายหรอกครับ ของจริงมันมีกลิ่นสาบด้วย

.

       ร้านเสื้อผ้าแฟชั่นนี้เพิ่งเปิดได้ไม่นานและเป็นที่นิยมของเหล่าผู้มีพลังสาวๆอีกด้วย ราคาของมันไม่แพงเมื่อเทียบกับอาหารที่หายาก ทำให้ร้านมีคนเข้าออกตลอดเวลา

.

        กลับจากรอนอกร้านซักพักเรกะก็เดินออกมา กระผมให้รูนเธอไปเพราะมันเป็นเรื่องของผู้หญิง ชุดที่เธอใส่คือเสื้อแขนยาวลายทหารและกางเกงผ้ายืดสีเทา ที่ข้อศอกและหัวเข่ามีอุปกรณ์กันกระแทกอยู่

.

       ถึงจะดูน่ารักแต่กระผมก็อยากให้เธอใส่ชุดสวยๆมากกว่าชุดที่ลุยได้แบบนี้แต่ก็เอาเถอะ กระผมบังคับให้เธอเลือกเสื้อผ้ามาอีกสองสามชุดและเป็นแบบแฟชั่นเท่านั้น เสร็จแล้วเราก็ไปที่ร้านขายเนื้อแห้งเพื่อเป็นเสบียงระหว่างเดินทาง จากนั้นก็อาวุธเพื่ออาอาวุธให้เธอ

.

       เธอจะเลือกอาวุธสายซัพพอร์ตเพื่อช่วยกระผมแต่กระผมบอกให้เลือกที่เธออยากใช้อย่าคำนึงถึงกระผม เธอจึงเลือกดาบกระดูกงูมา มันเป็นดาบที่สามารถยืดหดได้เหมือนแส้เมื่อใส่พลังเวทย์ลงไปคงต้องลองให้เธอใช้ดูก่อนว่าถนัดไหมหลังจากออกจากร้าน

.

       เพื่อความไม่ประมาท กระผมเตรียมดาบเหล็กธรรมดาสำรองไปด้วยสองเล่ม เมื่อทุกอย่างเตรียมพวกเราจึงได้เริ่มออกเดินทาง 

.

       รอบๆกำแพงมีพวกมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างกระต่ายเขา วัวกลายพันธุ์ ผลไม้ปีศาจ พวกมันทั้งหมดเป็นมอนสเตอร์ที่กำจัดง่ายและมีโอกาสดรอปอาหารในอัตรา1/100 และดรอปน้ำผลไม้ในอัตรา1/200 ฆ่าสักร้อยสองร้อยตัวจะได้ไอเทม1ชิ้น เหมือนจะเสียเวลาแต่การได้อาหารมาซักมื้อก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

.

       เรกะสามารถใช้ดาบกระดูกงูได้อย่างคล่องแคล่วจนน่าเหลือเชื่อ เธอเริ่มด้วยการย่องเข้าไปด้านหลังของวัวกลายพันธุ์และแทงมันจนตาย เมื่อตัวแรกในฝูงตาย ตัวอื่นๆก็พุ่งเข้าหาเรกะด้วยความเจ็บแค้น พวกมันมีทั้งหมด4ตัว

.

        เรกะใส่พลังลงไปที่ดาบและเหวี่ยงมันไปมาราวกับแส้ ทำให้พวกวัวบาดเจ็บทั้งที่ยังมาไม่ถึงตัวเรกะ มีสองตัวที่โชคร้ายโดนดาบตวัดเข้าที่ขาและล้มลง อีกสองตัวที่เหลือพุ่งเขาหาเรกะอย่างไม่ลดละ

.

        เธอเรียกดาบกลับเข้ารูปแบบเดิมและกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างและใส่พลังเวทย์กลับเป็นดาบกระดูกอีกครั้งและตัดเข้าที่คอวัวตัวแรกจนมันสิ้นใจตามทันที

.

       ตัวที่สองที่วิ่งเลยไปวิ่งวกกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้เรกะย่อตัวลงชั้นเข่าข้างเดียวกับพื้น ดาบกระดูกงูกลับเป็นดาบปกติอีกครั้งในจังหวะที่วัววนกลับมาพอดีแต่มันกลับไม่ชนเธอแต่เป็นเจ้าวัวเองที่มีรอยกรีดยาวข้างลำตัวจนไส้ไหลออกมา

.

       เก่ง! ไหนว่าสู้ได้นิดหน่อย กระผมยิ้มให้เธอแล้วพากันเดินเข้าไปในป่าที่เป็นเส้นทางไปสู่แหล่งวัตถุดิบตามภารกิจที่ได้รับมาเดินทางมาราวๆ2ชั่วโมงเราก็ถึงหมู่บ้านขนาดเล็ก พวกเราจะพักที่นี่คืนนี้เพราะตอนนี้เวลา4ทุ่มแล้ว กระผมมีสกิลมองเห็นในความมืดเพราะงั้นจึงไม่มีปัญหาอะไรแตกต่างจากเรกะเพราะงั้นพักที่นี่ดีที่สุด

.

         ผู้ใหญ่บ้านต้อนรับเราอย่างดีเมื่อรู้ว่าพวกเราคือผู้มีพลัง เขาขอร้องให้พวกเราช่วยกำจัดรังตะขาบกระโดดให้ เพราะพวกเขาไม่มีรูนพอจะไปตั้งเควสที่กิลเลยต้องขอร้องผมแทน

.

        ตะขาบกระโดดนั้นเคลื่อนที่ช้ามากเมื่อเทียบกับตะขาบยักษ์ทั่วไปแต่ว่ามันจะล่าเหยื่อด้วยการซุ่มแล้วกระโดดใส่เหยื่อ ผู้ใหญ่บ้านบอกว่ามันมารวมตัวกันเพื่อขยายพันธุ์ก่อนจะแยกย้ายแต่นานวันไปมันกลับสร้างเป็นรังซะงั้น

.

        ผมรับปากเพราะเคยจัดการพวกมันมาบ่อยแล้วแต่วันนี้ขอพักก่อนเพราะเพิ่งเดินทางมาถึง ผู้ใหญ่บ้านเข้าใจและพาพวกเรามาทานข้าวและไปดูห้องนอน

.

         คืนนั้นกระผมไม่ได้ทำอะไรเรกะและเราก็นอนแยกห้องกันแต่ว่ากลางดึกคืนนั้น เตียงของผมได้ยุบตัวลงและมีร่างของใครคนหนึ่งสอดตัวเข้ามา

.

        “เธอไม่ควรเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตนะ” เป็นเรกะนั้นเองเมื่อผมมองข้างตัวเอง

.

        “.....นายท่าน ไม่อยากได้ร่างกายของฉันหรอ”

.

        “ก็อยาก แต่พรุ่งนี้เราต้องทำงานและออกเดินทางต่อเลยกระผมคิดว่านอนเอาแรงดีกว่า” กระผมพลิกตัวเข้าหาเธอแล้วดึงเข้ามากอดซุกอก...ตัวเล็กจริงๆ

.

         “อุ่นดี...ฉันไม่ชอบนายท่านเพราะนึกว่าเป็นพวกหื่นกามทั่วไปยิ่งไปที่บ้านนายท่านเมื่อวาน ผู้หญิงพวกนั้นก็บอกว่านายท่านชอบรังแกพวกเธอทำเอาฉันกลัวเข้าไปใหญ่...”

.

         “เหอะ! แค่จับมือกับยัยพวกนั้นกระผมยังไม่เคยทำเลยด้วยซ้ำ” 

.

         “ฉันเองก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมดหรอกเลยแอบไปค้นทั่วบ้านแล้วก็เลยได้รู้ว่าเรื่องทั้งหมดไม่จริงเพราะได้ยินพวกนั้นแอบนินทาฉันอีกที”

.

        “บอกฉันได้ไหม” เธอทำหน้าเครียดจนกระผมต้องถามด้วยความเป็นห่วง

.

       “อือ...ไม่ต้องหรอกแต่ว่า...นอนกอดกันอย่างนี้ได้ไหม”

.

       “เอาสิ”

.

       คืนนั้นกระผมนอนดมกลิ่นผมหอมๆจากยาสระผมที่เธอใช้โดยที่เธอเองก็ซูดดมกลิ่นกายของผมและเราก็หลับไปกันทั้งคู่

.

.

///////// - - - - - - 

            จริงๆแล้ว พลอตเรื่องตอนแรกตั้งใจว่าจะให้ศรกับเรกะรักกัน จากนั้นศรตายแต่ว่าร่างยังอยู่ ก่อนวิญญาณศรจะหายไปจะฝากให้พี่เบิร์นมาใช้ร่างดูแลเรกะต่อ จากนั้นพี่เบิร์นก็รักเรกะและบอกความจริงแต่ว่า….ตอนป่วยพอมาคิดดูแล้วมันแปลกๆ เลยตัดพลอตนี้ออกไป จะเป็นอย่างไงต่อไปก็ฝากติดตามด้วยครับ

.

ติได้แต่อย่าด้านะครับ

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ผู้แต่ง : Amano , ฝ่ายQc : Kibou

ความคิดเห็น