丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่5 จากลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 321

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 17:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 จากลา
แบบอักษร

​ณ อาณาจักรปีศาจ

"ฮ่าๆ"เสียงชายคนนึงหัวเราะเสียงดัง 

"ปัง!!" "ม่อหรานเจ้ามาแล้วฤา" เสียงของม่อหรานที่เปิดประตูเสียงดัง เขาเดินตรงมาแล้วมานั่ง 

"เจ้าดูนกปุยตัวนี้สิ มันบอกว่าเจ้ากำลังหลงรักมนุษย์หล่ะ" ชายคนนั้นพูด 

"หลงรักมนุษย์งั้นรึ" เขาหันไปมองนกตัวนั้นด้วยสีหน้าที่สามารถฆ่ามันได้ทางสายตา 

"ฮ่า ๆๆ นี่เจ้าเชื่อมันอย่างงั้นฤา" เขาหัวเราะออกมา 

"ฮ่าๆๆ ผู้ใดจักไปเชื่อเจ้านี่นะรึหลงรักมนุษย์ ..........วันนี้ข้าได้ข่าวว่าเมื่อหลายวันก่อนมีแม่นางคนนึงทะเลาะกับเถ้าแก่ของข้ารูปงามเลยทีเดียว และก็เป็นนางคนเดียวกับที่ขึ้นไปบนใต้เขาหนานซิงของข้า หากข้าทำอะไรนางเจ้าคงไม่ว่ากะไรใช่มั้ย" ชายคนนั้นพูดขึ้น เขาก็ได้แต่เพียงภาวนาว่าจะไม่ใช่นาง 

"เจ้าเป็นถึงราชาปีศาจ จะทำเช่นไรก็ย่อมได้" พูดจบเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับคว้ากระบี่ไป

'ในที่สุดก็ถึงบ้านเสียที' หวังหมิงคิดในใจ ทางฝั่งของนางหวังหมิงก็แบกลงมาจากใต้เขาหนานซิง เขาอุ้มนางไปที่เตียง 

'เจ้าไปเจออะไรเข้ากัน' เขาคิดในใจ เขาเริ่มมองที่ตัวนาง ก็พบเห็นเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาด บนตัวมีรอยช้ำเหมือนโดนกระเเทก เขาได้แต่ภาวนาว่าจะไม่ใช่ราชาปีศาจที่ทำร้ายนาง 

"เอ้ก อี เอ้ก เอ้ก" เสียงไก่ขันในตอนเช้านางลืมตามขึ้นมาพร้อมกับนำมือกุมขมับที่หัว 

"เสียงร้องดีนี่" นางพลันคิดในใจเหมือนได้ยินเสียงเขาพูดใกล้ๆ 

'ข้าคิดอะไรของข้ากัน' นางพลันคิดในใจ นางลุกขึ้นออกจากห้อง 

"เจ้าจะไปไหน" นางถาม 

"ข้าจักไปทำงาน" เขาตอบ นางพลันงง อยู่ชั่วครู่ 

"สองสามวันมานี่ ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าทำงานด้วย มิใช่ปลูกผักเอามาทำอาหารอย่างเดียวฤา" นางพูด 

"แน่นอนว่าข้าปลูกผักไว้กินเพียงกินอย่างเดียว แต่ข้าก็เอาไปแลกข้าวสารด้วย ให้เจ้ากิน" เขาเดินไป นางก็เดินตามไปด้วย 

"ให้ข้าไปด้วยนะ" นางยิ้มแฉ่ง 

"ข้าเบื่ออยู่ที่นี้เพียงคนเดียว ถือเสียว่าข้าเป็นคนต่างถิ่น ให้เจ้าพาข้าไปเปิดหูเปิดตาเสียแล้วกัน" พูดจบนางก็เดินนำหน้าเขาไป ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังตลาด ระหว่างทางก็พบเห็นคนพูดกันตลอดทางว่น 

"ช่วงนี้มีปีศาจโผล่ออกมา ข้าต้องรีบเก็บข้าวของเร็วขึ้น เฮ้อสวรรค์" มีแต่คนพูดกันเช่นนี้ตลอดทาง 

'ปีศาจงั้นฤา' นางคิดในใจ 

"นี่ เถ้าแก่"เขายื่นผักแลกกับข้าวสาร พร้อมกับได้เงินตอบแทน 

"เจ้าอยากไปไหนหรือป่าว" เขาถามนาง นางส่ายหัว ทั้งสองจึงมุ่งหน้ากลับบ้าน 

 "เจ้ามีวิทยายุธ ด้วยฤา" เขาถาม   

"วิทยายุธฤา ข้าเองก็ไม่รู้" นางตอบ 

"โอ๊ย" เขาโยนกระบี่ให้นาง 

"ข้าเห็นเจ้าตอนแรกที่ใต้เขาหนานซิงข้าเห็นกระบี่เล่มนี้ด้วย เกรงว่าเจ้าน่าจะมีวิชา เรามาลองประลองด้วยกันซักตา" เขาพูดจบ ก็ตั้งท่ามั่น เขาพุ่งมาด้วยความเร็ว นางไม่ขยับตัวอะไรเลยรอให้เขาพุ่งเข้ามาแต่ตัวก็ตั้งมั่นรับ 

"เพล้ง!" เสียงดาบสองเล่มประทับกัน ทว่าตอนนนางเป็นเทพนางเป็นนักวิทยายุธหญิง พร้อมทั้งเป็นแม่ทัพ นางตีลังกาข้ามเขาไปหลังจากนั้น

 "เจ้าแพ้แล้ว" สิ่งที่ปรากฏ คือกระบี่ของนางจี้ไปที่คอของเขา 

"ฮ่าๆๆ ข้าว่าแล้ว เจ้าต้องมีวิชา" นางเอากระบี่ลงพร้อมกับนำกระบี่ใส่กลับเข้าไปในปลอก 

"ข้าไม่รู้หรอกว่าตนมีวิชาหรือไม่ แค่รู้ว่าร่างกายตอนนั้นมันขยับไปเอง" นางพูด 

"แค่นี้ข้าก็หายห่วงเจ้าแล้ว" เขาเอามือลูบไปที่หัวของนาง 

"วันนี้ข้าต้องไปเมืองหลวง" เขาพูดจบก็เข้าไปเอาย่ามออกมา

"แล้วข้าหล่ะ?" นางถาม  

"เกรงว่าเจ้าจักไปไม่ได้ ไม่กี่วันข้าก็จักกลับแล้ว " เขาพูด 

"เห็นเจ้าดูแลตัวเองได้ข้าก็สบายใจ" พูดจบเขาก็เดินไป 

'อะไรกัน สุดท้ายก็ต้องอยู่คนเดียวสินะ' นางคิดในใจ นางเดินเข้าไปในบ้าน 

"ซู่ซู่" เสียงของฝนที่ตกลงมา 

"เร็วรีบไปเร็ว" เสียงของชาวบ้านคนอื่นวิ่งกรูกันออกมาพร้อมอาวุธ นางเดินออกมาข้างนอก 

"ขอโทษนะ มีเรื่องอะไรกันฤา "นางถาม 

"ก็ปีศาจมาบุกนะสิ!!" ชาวบ้านพูดจบก็รีบวิ่งไปสมทบกับชาวบ้านคนอื่นๆ 

 'ปีศาจ' นางวิ่งเข้าไปในบ้านพร้อมกับคว้ากระบี่ออกมาด้านนอก นางเดินไปเรื่อยๆเดินไปจนถึงแถวๆริมแม่น้ำ  

"ปีศาจ เจ็บอยู่งั้นฤา ดีล่ะ งั้นพวกเราก็รุมมันเลย" นางได้ยินเสียงชาวบ้านกลุ่มใหญ่พูดคุยกัน

 'เกรงว่าน่าจะเจอตัวแล้ว' นางพลันคิดในใจ

 "เอือก.."นางได้ยินเสียงลมหายใจแบบหอบดังมาจากริมแม่น้ำ นางเดินเข้าไปดูก็พบร่างเด็กน้อยที่ไหล่ด้านขวาได้รับบาดเจ็บ

 'เด็กฤา' นางคิดในใจทว่านางกลับนึกขึ้นได้

 'หากข้าถูกหลอกหล่ะ คราที่แล้วก็มีปีศาจแปลงร่างเป็นเด็ก แต่ดูๆไปทำไมเด็กคนนี้ถีงไม่ร้องขอให้ช่วยหล่ะ' นางตัดสินใจ อุ้มเด็กน้อยคนนี้ขึ้นมา แล้วพากลับไปรักษาที่บ้าน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น