ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

15---มีอะไรก็โทรมา

ชื่อตอน : 15---มีอะไรก็โทรมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 208

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15---มีอะไรก็โทรมา
แบบอักษร


เนตรดาวชะเง้อหน้าเข้าไปมองห้องผู้ป่วยรวม เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังออกมาเป็นระยะ ดวงตากลมโตซุกซนดุจลูกกวางน้อยกวาดมองไปทั่ว จนกระทั่งสบเข้าเตียงตรงริมสุดติดหน้าต่าง

เด็กสาวกระชับถุงของเยี่ยมในมือให้แน่นและตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปในที่สุด

เด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นโผล่มาในครรลองสายตา ไมตรีกำลังเช็ดตัวให้พ่อของเขา​อย่างขะมักเขม้น เนตรดาวเม้มปากเป็นเส้นตรงเดินมาหยุดอยู่ปลายเตียงผู้ป่วย

"อ้าวหนูเนตรมาได้ไงลูก" เป็นแม่ของไมตรีเอ่ยทัก เพราะเธอรู้จักกับเนตรดาวเป็นอย่างดี ไมตรียืดตัวตรงหันไปมองเด็กสาวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

วันนี้เนตรดาวแต่งตัวเรียบร้อยเป็นพิเศษเพราะเธอคิดว่าต้องมาพบพ่อแม่สามีในอนาคต....ไม่ใช่สิ

มาพบผู้ใหญ่ที่เคารพเลยแต่งตัวให้ดูดีซะหน่อย ร่างเล็กจึงหยิบชุดที่แขวนอยู่ด้านในสุดของตู้มาสวมใส่ เป็นเดรสสั้นเหนือเข่า ผ้าชีฟองสีครีมมีลูกไม้ประดับชายกระโปรงขับให้ดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอม

"พ่อกับแม่ไม่อยู่ค่ะ เลยให้หนูเอาของมาเยี่ยมแทน มีปลากระพงนึ่งด้วยนะคะ หนูทำเองแม่บอกว่ามันย่อยง่ายน่าจะดีกับคุณลุง" เนตรดาวอยากจะยกปลาให้ดูเหลือเกินแต่มันหนัก...

"ไมไปช่วยน้องเขาหน่อยสิลูก ยืนนิ่งเป็นหินอยู่ได้ ดูสิน้องหนักจะแย่แล้ว" เมื่อได้ยินดังนั้นร่างสูงก็เดินเข้าไปช่วยรับถุงจากมือเนตรดาว และดูท่าว่ามันจะหนักจริงๆเพราะมือขาวๆนั่นเป็นรอยแดงเนื่องจากหิ้วถุงหนักเกินไป

"ขอบใจมากนะหนู นี่เรียนที่เดียวกับเจ้าไมใช่มั้ย" คนป่วยที่นอนอยู่บนเตียง 

"ใช่ค่ะ" เนตรหันไปยิ้มให้สมโชคพ่อของไมตรี เธอเคยเห็นลุงสมโชคในระยะไกลเท่านั้นไม่เคยเห็นใกล้ๆแบบนี้มาก่อน เค้าโครงหน้ามีบ้างที่คล้ายพี่ไม ดวงตาของชายวัยกลางคนสดใสผิดกับรูปร่างที่ซูบผอมทั้งยังโดนตัดขาทั้งสองข้างเพราะอุบัติเหตุ

"เรียนสายวิทย์ด้วยใช่มั้ย ไม่เข้าใจก็มาถามเจ้าไมได้นะ รายนี้เขาเก่งทีเดียวเลยแหละ"

"ค่ะ หนูมาแน่ค่ะ เอ่อคือหมายถึงถ้าไม่เข้าใจหนูถามพี่เขาแน่ค่ะ คุณลุงอย่าลืมกินปลานะคะ หนูทำเอง พ่อเอามาจากบ่อเมื่อวานนี้เองค่ะ" เนตรดาวหันไปพูดคุยสมโชคอย่างออกรส

"อยู่บ้านคนเดียวอีกแล้วเหรอ"  คำถามนี้ของสมโชคทำให้มือของไมตรีที่กำลังเอาปลานึ่งจัดใส่จานชะงักไป

"ค่ะ สองสามวันเอง สบายมาก หนูเคยอยู่คนเดียวเป็นอาทิตย์ก็เคยมาแล้ว แค่นี้สบายมากค่ะ"

ไมตรียกจานปลามาให้พ่อกิน เนตรดาวเองก็ชวนลุงสมโชคคุยตลอดเวลา พ่อของไมตรีเป็นคนอัธยาศัยดีคนหนึ่ง 

"หนูว่าหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ มารบกวนนานแล้ว คุณลุงจะได้นอนพัก ทานปลาให้หมดนะคะ ถ้าเมนูอื่นที่หนูทำกินไปอาจท้องเสียได้ แต่ถ้าเป็นเมนูปลารับรองปลอดภัยค่ะ ไม่ถึงตาย...." อันที่จริงเธอเพิ่งจะนึกได้ว่าวันนี้เธอควรจะกลับไปบ้านให้เร็วขึ้นหน่อยเพื่อทำอะไรบางอย่าง  เพราะหากเป็นวันอื่นเธอไม่สามารถเอามันออกมานอกบ้านได้แน่ๆ

เนตรดาวลุกขึ้นยืนยกมือไหว้คุณลุงกับคุณป้า ก่อนจะหันไปทางไมตรี เพื่อกล่าวลา

"เดี๋ยวไปส่ง" เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงคว้าเอาเสื้อแจ๊คเก็ตสีเทาของตนติดมือมาด้วย

"ม มะ ไม่ต้องก็ได้...ค่ะ" เนตรดาวยังพูดไม่ทันจบ ไมตรีก็เดินลิ่วๆออกไปจากห้องผู้ป่วยเสียแล้ว เธอยังได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอดังมาจากผู้ป่วยอีกด้วย

เนตรดาวสาวเท้าเดินไปตามไมตรีเงียบๆจนกระทั่งถึงหน้าโรงพยาบาล

"กลับยังไง" เด็กหนุ่มถามเธออีกครั้งแต่กลับหันหน้าไปมองทางอื่น

"แท็กซี่ค่ะ"

"อืม" ไมตรีเดินยังป้ายรถเมล์เรียกรถให้เนตรดาว เขาเปิดประตูหลังให้เธอเข้าไปนั่งก่อนจะหันไปบอกที่หมายแก่คนขับ

เนตรดาวยังไม่ทันที่จะอ้าปากขอบคุณ เสื้อแจ็คเก็ตสีเทาเนื้อนุ่มก็คลุมตักเธอเอาไว้

"อย่าแต่งแบบนี้อีก .....มันสั้น" เขาไม่รอให้เนตรดาวพูดอะไรออกมา มือใหญ่ก็ปิดประตูรถ มองแท็กซี่เคลื่อนตัวออกไปจนสุดสายตา

"กรี๊ด!!!!"

เด็กสาวยกเอาเสื้อขึ้นมาปิดหน้าก่อนจะกรี๊ดใส่ คนขับเหลือบมองทางกระจกหลังอย่างคนเอือมระอา

ร่างเล็กค่อยๆเอาเสื้อตัวใหญ่มาสวมใส่ พลางคิดในใจว่า

....ไม่คืนหรอก

และแล้วเมื่อเนตรดาวถึงบ้านก็ถลาขึ้นไปบนห้องนอน รีบดึงเอาผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนข้างและปลอกหมอนที่มีคราบน้ำลายเป็นดอกเป็นดวงโยนลงเครื่องซักผ้า เปิดโหมดถนอมการซักเพราะกลัวลายที่สกรีนไว้จะหลุดลอกออกมา

รอไม่นานฤกษ์มหามงคลที่เธอรอคอยมานานก็มาถึง

เนตรดาวฮัมเพลงเกาหลีพลางสะบัดปลอกหมอนเอาไปพาดบนราวที่ผูกไว้กับต้นมะม่วงหลังบ้านอย่างตั้งใจ บ้างก็หันไปขู่มดแดงที่ต้นมะม่วงว่าอย่าได้บังอาจมาเดินเหยียบย่ำบนหน้าพี่ไมของเธอเด็ดขาด

ตากเสร็จเธอเดินกลับเข้าบ้านแต่ก็ยังไม่วายร้อนตัว ชะเง้อไปมองบ้านที่ปิดเงียบอีกครั้ง อีกใจนึงก็โล่งอก แต่อีกใจกลับวังเวงดีแท้ 

บ้านเธอก็ไม่มีใคร ข้างบ้านก็ไม่มีคน....

จะคนหรือผีก็น่ากลัวทั้งนั้น เนตรดาวสลัดความคิดเหล่านี้ออก เธอเลือกที่จะขึ้นห้องเปิดเพลงคลอเบาๆจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะหยิบเอาการบ้านที่ค้างคามาสะสางให้เสร็จ

ทว่าสายลมเอื่อยๆที่พัดโกรกเข้ามาทางหน้าต่างบวกกับเพลงเบาๆที่เปิดคลอไว้ หนังตาของเด็กสาวที่ต้องตื่นแต่เช้ามานึ่งปลาเตรียมของเยี่ยมก็ค่อยๆปิดลงเหมือนมีหินนับตันมาถ่วงเอาไว้

เธอยังไม่อยากหลับเสียหน่อย.....

แต่จนแล้วจนรอดเธอก็หลับลงไปในที่สุด ในฝันเธอเห็นไมตรีมาห่มผ้าให้ เฝ้าคลอเคลียไม่ห่าง เดี๋ยวก็แอบมาหอมแก้ม เดี๋ยวจูบ เดี๋ยวหอม ไล่ยังไงก็ไม่ไป ฝันแบบนี้ออกจะขัดใจเนตรดาวไปซักหน่อย หากเป็นความจริงเธอคงลากพี่ไมไปบนเตียงและเปิดฉากติดเรทสิบแปดบวกทันที เปลี่ยนข้าวสารให้กลายเป็นข้าวสุกให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

"อือ....."

เนตรดาวยกหัวขึ้นอย่างยากลำบาก มือเล็กปาดน้ำลายตรงขอบปากออกอย่างขอไปที ตอนนี้ท้องฟ้ากลายเป็นส้มอ่อนๆเสียแล้ว

"นอนนานขนาดนั้นเลยเหรอเรา " เนตรดาวพึมพำก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจ และเดินไปที่หน้าต่าง มองไปยังบ้านอีกหลังที่ยังคงปิดประตูหน้าต่างมิดชิด

เธอหยิบตะกร้าเปล่าเดินไปหลังบ้านเพื่อจะเก็บผ้าที่ตากไว้

"พี่ไมจ๋าน้องเนตรมาแล้ว เข้าบ้านกันเถอะ มานอนตากน้ำค้างตอนค่ำจะไม่สบายเอาไ......ด้" เนตรดาวชะงักก่อนะโยนตะกร้าผ้าในมือทิ้งและวิ่งไปตรงไปที่ราวตากผ้า

หาย!! หายไปไหนหมดไม่เหลือเลยสักชิ้น

เนตรดาวลมแทบจับ เธอเดินหาชิ้นส่วนต่างๆเผื่อว่ามันจะปลิวลอยไปตกตรงไหน ชะเง้อไปมองฝั่งบ้านพี่ไมก็ไม่มี

"หายไปไหนเนี่ย หรือตอนหลับพายุจะเข้าพัดหายไปแล้ว ฮือ...พี่ไมของน้อง" เนตรดาวเดินกลับเข้าบ้านไปพร่ำบ่นไป ผ้าปูนั่นก็ไม่ใช่บาทสองบาท เธอต้องไปแงะออกมาจากกระปุกออมสินใบใหญ่ที่เธอตั้งใจจะเก็บเอาไปทำนมแบ่งออกมา

เธอทรุดนั่งลงหน้าทีวีอย่างคนหมดแรง นั่งนิ่งเสียใจอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นเมื่อท้องเริ่มหิว

กินก่อนค่อยกลับมานั่นเสียใจต่อ....

ในขณะที่เธอตัดสินใจจะเดินเข้าครัวไปทำข้าวไข่เจียว จมูกพลันได้กลิ่นอาหารลอยมาบางเบา คล้ายมีคล้ายไม่มี กลิ่นมันเหมือนผัดไทเตาถ่านที่เธอชอบกิน

เนตรดาวเดินตามกลิ่นมาที่ประตูหน้าบ้าน ยิ่งเดินเท่าไหร่กลิ่นหอมก็ยิ่งแรงมากขึ้นเท่านั้น 

จนกระทั่งเธอเปิดประตูหน้าบ้านออก กลิ่นหอมของผัดไทก็ปะทะเข้ากับจมูกเข้าอย่างจัง

มีผัดไทยห่อใหญ่แขวนเอาไว้กับประตูลูกบิด ทั้งยังมีบัวลอยไข่เค็มที่เธอมักจะซื้อติดมือเข้ามาทุกเย็นอีกด้วย

เธอล้วงเอาโน๊ตใบเล็กสีฟ้าออกมาดู มันเขียนด้วยตัวหนังสือที่แสนจะเป็นระเบียบทว่าดูแล้วหนักแน่น

่ กินเสร็จแล้วปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย กลางคืนอย่าออกไปไหน มีอะไรก็โทรมา 080-xxxxxxxxxx

P.s. เก็บผ้าปูให้แล้ว ตั้งอยู่บนม้าหินอ่อน

วันหลังเอาไม้หนีบไว้ด้วยจะได้ไม่หล่น

พี่ไม  ่

​เนตรดาวเดินไปที่ม้านั่งหินอ่อนอย่างคนเลื่อนลอย เธอมองป้าปูที่นอนที่พับไว้เนี้ยบชนิดที่ว่าเธอเป็นผู้หญิงยังอายสลับกับมองโน๊ตในมือไปมา 

เธอควรตกใจเรื่องไหนก่อนกัน ระหว่างเรื่องที่พี่ไมให้เบอร์ หรือเรื่องที่พี่ไมพับผ้าปูที่นอนรูปหน้าตัวเอง


,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}