ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 32 ปิดวาจา

ชื่อตอน : ตอนที่ 32 ปิดวาจา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 10:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32 ปิดวาจา
แบบอักษร

​“อ๊างงงงงงงง...” หลินกงซุนลำลักออกมาเป็นเลือดออกมาไม่ขาดสาย มือของตนไว้หว่างอกเหมือนใจจะขาด

“ใครกันที่ทำลายพิธีของข้า...ใครกัน...ที่มีวิธีแก้มนต์ดำของข้าได้...” 

หลินกงซุนสิ้นลมหายใจเพราะมนต์ดำของตนเองที่ไปทำร้ายคนอื่นแล้วย้อนกลับมาหาตนเอง


“น้ำ...ขอน้ำ...” เสียงเบาๆ ดังออกมาจากชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวที่หลับอยู่ด้านข้างตื่นขึ้นมาด้วย

“หลงหลานมู่” หญิงสาวยิ้มด้วยความดีใจใช้มือยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง

“ซุนหลี่...เจ้าเองหรือ” เขาลืมตาช้าๆ มองใบหน้าซีดเผือกของนาง

“ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาเร็ว” หญิงสาวพูดเบาๆ แต่ได้ยินถึงข้างนอก แม่ทัพหม่า แม่ทัพมู่และหมอหลวงรีบวิ่งเข้ามา

“ใต้อ๋อง...พระสนม” ทุกคนพูดพร้อมกัน หมอหลวงจับมือวัดชีพจรหลงหลานมู่ หมอหลวงยิ้มกว้าง

“ยินดีด้วยพะยะค่ะ...ชีพจรเป็นปรกติ...มีอาการเวียนพระเศียรหรือไม่พะยะค่ะ”

“ไม่...ข้าไม่เห็นเป็นอะไร...สบายดีทุกอย่าง...” หลงหลานมู่มองทุกคนมีสีหน้าเป็นกังวลทั้งที่ตนไม่ได้เป็นอะไรเลย

“ใต้อ๋องท่านจำอะไรไม่ได้หรือ” แม่ทัพมู่ถามขึ้น

“ข้าแค่รู้สึกได้ว่า...เมื่อวานของตกแล้วข้าก็หลับไปก็แต่นั้น...ว่าแต่เจ้า...ซุนหลี่เจ้ามาได้อย่างไง...ที่นี่ไกลจากวังหลวงตั้งร้อยลี้...”

“หม่อมฉันฝันร้าย...” นางยกน้ำให้เขาดื่ม เขาจึงดื่มแล้วแม่ทัพหมอหลวงก็ออกไป เขาส่งแก้วน้ำให้นาง นางดื่มต่อจากเขาวางแก้วลงบนโต๊ะ

“เจ้าฝันว่าอันใด” หลงหลานมู่ถามนาง ดึงนางมานั่งข้างตนและสวมกอดด้วยความรัก

“หม่อมฉันฝันว่า.....” นางเริ่มเล่าความฝันให้เขาฟัง

“ขอบใจเจ้ายิ่งนัก...ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้า...ข้ามิอาจจะหาสิ่งใดมาตอบแทนเจ้าได้” เขากอดนางแนบแน่น

“หม่อมฉันดีใจที่ใต้อ๋องฟื้นขึ้นมาจากอาการป่วยในครั้งนี้” หญิงสาวยิ้มให้เขา นางมิอาจบอกเขาได้ว่ามันเป็นคุณไสยมนต์ดำได้

เรื่องที่นางสามารถแก้มนต์ดำได้ มิมีผู้ใดรู้แม้นกระทั้งพระบิดาพระมารดานางเองก็ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง...

“ข้าว่าคิดว่าข้าไม่ได้ป่วยนะ...”

“หม่อมฉันจะไปดูเครื่องเสวยให้ใต้อ๋องเพคะ” ซุนหลี่ลุกขึ้นยืนแต่เซเล็กน้อย

“เจ้าอยู่กับข้าที่นี้...ใบหน้าเจ้าซีดเซียว...คนที่น่าจะป่วย...น่าจะเป็นเจ้ามากว่า...” เขาประคองนางให้นอนลง

“ใต้อ๋อง” นางมองใบหน้าเขา

“ว่าไงหรือ” เขายิ้มให้นาง

“คึกครั้งนี้ขอให้จบสิ้นได้ไหมเพคะ...หม่อมฉันไม่อยากห่างจากใต้อ๋องอีก”

“ถ้าเสร็จศึกครั้งนี้...ถ้ามิมีเมืองใดมาลุกราน...ข้าก็อยากให้ทุกคนกลับบ้านไปอยู่กับลูกกับเมีย...ข้าก็มิชอบทำสงครามยิ่งนักเจ้าก็รู้...ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ” เขาพูดด้วยความตั่งมั่น

“ใต้อ๋อง...กระหม่อมนำพระกระยาหารมาถวายพะยะคะ” เสียของแม่ทัพมู่ดังเข้ามา

“ได้” เขายิ้มให้นางในอ้อมกอด

“ปล่อยหม่อมฉันก่อนเพคะ” ซุนหลี่ดุเขาดิ้นรนให้เขาปล่อย แม่ทัพมู่เดินเข้ามาเห็นยิ้มแล้วก้มหน้า เอาถาดอาหารที่มีข้าวต้มสองถ้วยมาวางบนโต๊ะข้างเตียง แล้วบังคมก้มหน้าถอยหลังก้มหน้าออกไป

“อาหารที่นี่คงไม่ถูกปากเจ้านัก...แต่ก็กินไปก่อน...กลับไปยังวังคงอร่อยยิ่งกว่านี่” เขายิ้มให้นาง

“มิเป็นอะไรเพคะ...สำคัญที่ว่าจะมีกินหรือไม่” นางเอาข้าวต้มกับปลาที่แกะแล้วตักกิน เขายิ้มให้นางด้วยความรัก 

เจ้าทำแบบนี้ยิ่งทำให้ข้าคิดหนักว่า...ต่อไปข้าต้องมีสนมอีกมากมาย...แต่เจ้าต้องมาปกครองพวกนาง...มันทำให้ข้าไม่อยากที่จะทำให้เจ้าทุกข์ใจไปมากว่าที่เป็นอยู่


หญิงสาวหลับไปแล้วเขาเดินออกจากด้านหลังมีม่านสีขาวปิดไว้ แต่ตอนนี้เขาใช้ผ้าขึงไว้ด้วยตัวเอง มิให้เห็นซุนหลี่ที่นอนหลับอยู่ภายในได้

“ใต้อ่องเราจะบุกเมืองซ่งต่อหรือไม่...อีกไม่ถึงร้อยลี้จะถึงเมืองสุยหยาง เมืองหลวงของอั้น แล้วพะยะค่ะ” แม่ทัพยง เป็นแม่ทัพอีกคนหนึ่งที่อยู่กับแม่ทัพหม่าเขาเป็นคนมุดทะลุ และเป็นคนที่ตรงไปตรงมา กล้าได้กล้าเสีย

“แต่ใต้อ๋องทรงประชวนพึงจะหาย เจ้าให้ให้ใต้อ๋องออกศึกอีแล้วหรือ” แม่ทัพหม่าถามขึ้นมา

“ข้ามิอยากให้ยืดเยื้อเสียกำลังไพร่พล”

“เอาละ...ให้เจ้าตั่งทัพไว้และแม่ทัพหม่าจะอยู่กับเจ้าด้วย...มีอะไรเคลื่อนไหวเจ้าจงรีบรายงานข้าทันที ”

“รับด้วยเกล้า” แม่ทัพหม่าและยงรับคำสั่ง แม่ทัพนายกองต่างออกไปหมด เหลือเพียงแม่ทัพมู่และแม่ทัพหม่า

“พวกเจ้ามีอันใดอีกหรือ” หลงหลานมู่มองทั้งสองคน

“เมื่อวานพระสนมเสด็จมา...แล้วเข้ามาในกระโจม...ขณะที่ใต้อ๋องป่วยหนักจนกระอักเลือด...พระสนมไล่พวกเราออกไปหมด บอกว่าถ้าได้ยินเสียหรือแสงอันใดห้ามเข้าเป็นอันขาด พวกกระหม่อจึงออกไปหมด แล้วกระหม่อมได้ยินเสียงของนกเสียงดังลั่น ดวงจันทร์บนฟากฟ้ามีเมฆบดบัง แล้วหลังจากนั้นไม่นาน กระหม่อมไม่ได้ยินเสียงอันใดอีกเลย...จนกระทั้งพระสนมเรียกพวกกระหม่อมจึงเข้าไปในกระโจมของใต้อ๋อง” แม่ทัพหม่าถามขึ้นมา

หลงหลานมู่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินมาหน้ากระโจมมองไปยังข้างนอก 

“บางสิ่งที่เจ้าได้รู้ได้ยินอันใดหรือเห็นสิ่งใด...จงอย่าให้ผู้ใดรับรู้...จงปิดวาจาของพวกเจ้าไว้...ข้าพูดได้เท่านี้...แม่ทัพหม่า”


นิยายฟรี...ขอมากกว่า 10 เม้นแล้วจะมาต่อให้

1 คอมเม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น