มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : EP.06

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2561 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.06
แบบอักษร

​"...แอล"

ร่างสูงของพี่โซค่อยๆยืนตรงแล้วก้าวมาหาผมช้าๆ ผมไม่ได้ถอยหนี เพราะก็อยากคุยกับเขาเหมือนกัน


"ไว้คุยกันวันจันทร์ดีกว่าครับ นี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย"

เสียงของแพทริคขัดขึ้น มันทำท่าจะดึงแขนผมให้ไปที่รถ แต่กลับโดนอีกคนขวางไว้ก่อน


"รอนานขนาดนั้นไม่ไหวหรอก ไม่อยากให้มันแย่ไปกว่านี้"


ใช่... เขาพูดถูก


ถ้าวันนี้เราไม่เจอกัน เราอาจจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมกันอีกไม่ได้แล้วก็ได้


"แพท ..กลับไปก่อนได้ไหม กูอยากคุยกับพี่โซ"


"แล้วมึงจะกลับไง"


"เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง" พี่โซบอก


"ให้ถึงบ้านนะครับ" แพทริคทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะคร่อมมอเตอร์ไซต์ของตัวเองแล้วขี่ออกไป

พอเสียงรถของแพทริคเงียบลง บรรยากาศระหว่างเราก็เงียบลงไปด้วย พี่เขาเหมือนกำลังเรียบเรียงเนื้อหาที่จะพูดอยู่ ส่วนผมก็เป็นฝ่ายรอฟัง


"อย่างแรกเลย...ขอโทษที่หลบหน้า"


"..."


"เอาจริงๆพี่ไม่ได้เสียใจกับการที่แข่งแพ้หรอก"


"แล้วทำไมล่ะครับ ..ทำไมถึงหลบหน้าผม"


"พี่บอกกับพวกเพื่อนในทีมว่าถ้าการแข่งครั้งนี้ทีมเราชนะ ...พี่จะขอแอลคบ"


!!!


"แต่เพราะแพ้ไง ..พี่ก็เลยกลับไปวางแผนใหม่"


"ดะ..เดี๋ยวๆๆ พี่ว่าไงนะ"


"พี่จะขอแอลเป็นแฟน เมื่อพี่แข่งชนะ" ร่างสูงพูดอีกครั้ง ผมแอบเห็นใบหูที่ค่อยๆแดงขึ้น


พระเจ้า! หูผมไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม เราคิดเหมือนกันหรอที่ผ่านมา ผมนึกว่าผมชอบพี่เขาอยู่ฝ่ายเดียวซะอีก นึกว่าเขาแค่มาให้ความหวังเล่นๆ ..แต่ว่า


"แต่..พี่แพ้"


"ใช่ เราแพ้ ..พี่ก็เลยคิดว่าไว้การแข่งรอบหน้าพี่ชนะเมื่อไหร่ พี่จะทำสิ่งที่พี่อยากจะทำอีกครั้ง"


"ไหนพวกเขาบอกว่าพี่จะไม่เล่นบาสอีกแล้วไง"


"บาสในรั้วโรงเรียนน่ะ จะไม่เล่นแล้ว พี่จะเลื่อนขั้นขึ้นไปอีก"


"อย่าบอกนะว่า ..ทุน"


"รู้แล้วหรอ ..ใช่แล้ว พี่ตกลงจะไปเรียนที่นั่น"


"จริงหรอ! ผมดีใจจริงๆ ผมคิดว่าพี่จะทิ้งสิ่งที่พี่รักไปแล้วซะอีก ผมนึกว่า..เราจะจากกันโดยไม่ได้คุยอะไรกันแล้วเสียอีก ฮึก"

อ่า..ผมร้องไห้อีกแล้ว แค่ความรู้สึกครั้งนี้ไม่ใช่เจ็บปวดเหมือนตอนแรก ครั้งนี้ที่ร้องเพราะผมดีใจ โล่งใจต่างหาก..เราปรับความเข้าใจกันแล้วสินะ


"เพราะงั้นรอพี่ได้ไหมครับ ..อย่าตัดใจ อย่าไปชอบคนอื่นนะ"


"ทำไมถึงต้องชนะแล้วค่อยขอแอลล่ะ ถึงพี่พูดตอนนี้แอลก็ตกลงอยู่ดี อ๊ะ!" ผมถูกมือหนาดีดหน้าผากทันที เอาไรเล่าผมพูดเรื่องจริงนะ แล้วต่อให้พี่โซไม่ขอผมเป็นแฟน ผมก็จะขอเองอยู่ดี


"บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ"


"อะไรอ่าา"


"สัญญาสิ"


"ครับๆ ผมน่ะรักเดียวใจเดียวนะจะบอกให้!"


"ดีมาก! ปะ กลับกันเดี๋ยวพี่ไปส่ง"


"ก็ต้องเป็นงั้นอยู่แล้ว ไม่งั้นแอลฟ้องแพทแน่ๆ"


แล้วเราสองคนก็กลับบ้านกัน โดยพี่โซจะแวะไปส่งผมก่อนแล้วเขาจึงค่อยขับกลับไปบ้านเขา

คืนนั้นเป็นคืนที่ผมหลับสนิทที่สุดแล้วยังฝันหวานอีกต่างหาก ผิดกับเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา


..


So part


ถ้าถามผมเริ่มชอบน้องได้ยังไงน่ะหรอ น่าจะเมื่อประมาณตอนผมอยู่ม.5 มันเป็นช่วงที่มีการเปิดรับสมัครนักเรียนใหม่ ผมเห็นน้องเข้ามาที่นี่พร้อมกับกลุ่มเพื่อนประมาณสามสี่คน แรกๆผมก็ไม่ได้ชอบเลยหรอก แค่รู้สึกสนใจเฉยๆ เด็กอะไรหน้าตาจิ้มลิ้มกว่าเด็กผู้หญิงบางคนอีก น้องไม่ได้แสดงออกว่าเป็นตุ๊ดหรือเกย์อะไร น้องเป็นผู้ชายที่ยิ้มสวย หน้าตาน่ารักแค่นั้น ..จนถึงวันที่ปฐมนิเทศ

ผมมาซ้อมบาสตามปกติ ตอนนั้นเด็กๆที่เข้ามาใหม่ก็จะมานั่งกันเต็มอัฒจรรย์เพื่อดูพวกเราเล่นบาสกัน จังหวะที่เพื่อนผมชู้ตพลาด มันเลยเด้งจากห่วงไปนอกสนามแล้วไปโดนหัวน้องเข้า เจ้าตัวที่เหมือนกำลังโมโหอะไรมา เจอแบบนี้เข้าไปก็แว้ดใส่ผมทันทีที่ผมเดินไปเก็บ แอบตกใจนิดหน่อยแต่พอน้องเงยหน้ามาเจอผม จู่ๆทั้งผมทั้งน้องต่างก็ชะงักเงียบไป ..ระยะห่างระหว่างเรามันใกล้มาก ตอนนั้นรู้สึกเลยว่าหัวใจของผมมันเต้นแรงกว่าปกติ จนได้ยินเสียงโค้ชกระแอมกระไอนั่นแหละเราทั้งคู่ถึงแยกกัน หลังจากวันนั้นผมรู้สึกน้องมักจะมาวนเวียนอยู่รอบๆตัวผมตลอดในช่วงที่อยู่ที่โรงเรียน จนเนย์เพื่อนผมมันเผลอหลุดปากบอกว่ากำลังช่วยเด็กคนหนึ่งอยู่ พอรู้ว่าเป็นน้องผมก็ตื่นเต้นแปลกๆ แต่ก็ห้ามไม่ให้มันบอกน้อง


..เหตุการณ์หลังจากที่ทีมเราแพ้ผมไม่ได้เสียใจอะไรมาก แต่แอบผิดหวังนิดหน่อยเพราะถ้าการแข่งนั้นชนะผมจะสารภาพกับน้องแล้วเราอาจจะได้คบกัน แต่นี่ต้องเลื่อนไปอีกจนกว่าผมจะได้แข่งในรอบถัดไปซึ่งผมก็น่าจะอยู่มหาลัยแล้ว ไม่รู้ว่าจะชนะเมื่อไหร่เพราะบาสของเด็กมหาลัยมันต้องยากกว่าตอนมัธยมแน่ๆ ..ถ้าถามทำไมต้องรอชนะน่ะหรอ ผมเคยคิดว่าผมไม่เหมาะกับน้องหรอก ฐานะเราสองคนต่างกันมาก น้องมีครอบครัวที่ร่ำรวย ทุกๆงานเลี้ยงใหญ่ๆมักจะมีชื่อตระกูลของน้องเข้าร่วมงานเสมอ ส่วนผมเป็นแค่นักเรียนธรรมดา พ่อแม่เป็นพนักงานกินเงินเดือน น้องอีกสองคนอยู่ม.ต้น ผมที่ชนะการแข่งบาสแล้วได้เงินรางวัลมาก็จะแบ่งเบาภาระครอบครัวไปได้หน่อย แต่ก็ไม่มากพอ ..ความฝันผมคือนักบาสที่มีชื่อเสียง และไปแข่งระดับโลก ..ผมไม่อยากให้ใครมาดูถูกผม ดูถูกน้อง อยากให้ในสายตาคนอื่นๆมองว่าเราเหมาะสมคู่ควรกัน ถึงแม้เราจะเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ก็ตาม


เห็นไหมขนาดยังไม่ได้คบกันผมยังคิดไปไกลขนาดนี้ ...สงสัยผมคงหลงน้องมากไปหน่อยละมั้ง


-///-



..

เรื่องนี้ไม่มีม่านะคะ เป็นนิยายตอนสั้นๆ มีแค่ไม่กี่ตอนก็จบจ้า ..แต่ถ้าคนอ่านเยอะไรท์ว่าจะต่อภาค2 เป็นภาคมหาลัย ..ก็ต้องรอดูกันต่อไปเนอะ 555


ความคิดเห็น