Bat Aunt ( ป้าแบท )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

I SAY EP.52 ไอ้ดื้อไม่เอาไม่แกล้ง 100%

ชื่อตอน : I SAY EP.52 ไอ้ดื้อไม่เอาไม่แกล้ง 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.6k

ความคิดเห็น : 191

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
I SAY EP.52 ไอ้ดื้อไม่เอาไม่แกล้ง 100%
แบบอักษร

I SAY YOU CRAZY Sm18+

Author : Bat Aunt (ป้าแบท)

.

..

...

/ เช้า /

.

.

.

" คุณอูบินผมอยากกินขนมถ้วยฟูจริงๆนะ "

" ขนมอะไรนะ " อูบินเอียงหูฟังอีกทีชัดๆ เพราะมันเป็นภาษาไทยเลยทำให้เขาได้ยินไม่ค่อยถนัด

" ขนมถ้วยฟูไง "

" อะไร ค ว ย ภูๆ นะ "

" ถ้วยฟู!! ไม่ใช่ ค ว ย ฟู โอ๊ยเน้าะ " เซนถึงกับตบหน้าผากตัวเองไปหนึ่งที สีหน้าเบื่อหน่ายมองออกไปนอกรถ ขณะที่อีกคนกำลังขับไปส่งที่โรงเรียน

" กุไม่ได้กินหรอกวันนี้ " บ่นออกมาเป็นภาษาไทย อูบินขมวดคิ้วมองก่อนจะยื่นโทรศัพท์ตัวเองให้

" เสิร์ชมา ถ้าหามาได้ก็ได้กิน "

เซนรับโทรศัพท์มาก่อนจะพิมพ์รหัสปลดเข้าเพื่อเสิร์ชหาหน้าตาของขนมถ้วยฟู

" มันไม่มีแป้นภาษาไทยอ่ะ งั้นเดี๋ยวผมส่งให้คุณในไลน์ได้ป่ะ  " หันไปถามเสียงตื่นเต้นเพราะจะได้กินขนมที่ตนอยากกินมานานแล้ว ว่าแล้วเซนก็เอาโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาหาก่อนจะแคปส่งให้อูบินในไลน์

" หามาให้ได้นะไอ้ดื้ออยากกินมากๆ ผมไปล่ะ "

ปึง!

เซนปิดประตูรถ เด็กหนุ่มหันมาโบกมือให้อูบินก่อนจะเดินลากเท้าเข้าโรงเรียน อูบินมองว่าที่คุณแม่ด้วยความเป็นห่วงถึงจะมีเพื่อนคอยดูแลแต่กอจกรรมที่ต้องทำในโรงเรียนมันก็ยังไม่เซฟพออยู่ดี วันนี้มีเรียนวิชาพละด้วยอูบินกลัวอีกคนจะไม่ไหว

" เฮ้อออ " ถอนหายใจคนเดียวในรถก่อนจะปลดเบรคมือลงแล้วขับออกไป ช่วงติดไฟแดงอูบินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คไลน์ที่เซนส่งมาให้ ก่อนจะส่งต่อมันให้เลขาชเวอีกที พร้อมกับกำชับว่าทำยังไงก็ได้ให้ตอนเย็นนี้มีไอ้ขนมฆวยภู หรืออะไรสักอย่างที่ชื่อแม่งเรียกโคตรยาก มาเสิร์ฟให้ว่าที่คุณแม่เขา

ตกเย็นอูบินส่งเลขาชเวให้ไปรับเซนแทนเพราะเขาติดพันงานโครงการที่จะสร้างโรงแรมที่ปูซานจำต้องนั่งเช็ครายละเอียดต่างๆจึงทำให้ไม่ได้ไปรับ

" คุณอูบิน "

ยังไม่ทันได้เคาะประตูเซนก็เปิดพรวดเข้ามาพร้อมกับเรียกชื่ออีกคนด้วยเสียงร่าเริง

" ไหนอ่ะที่ผม เอ๊ย! ไอ้ดื้ออยากกินนน "

อูบินไม่ตอบแต่ชี้ไปที่โต๊ะกระจกที่ที่ว่าที่คุณแม่เขาใช้นอนรอสามี(?)เป็นประจำ

" เชี่ยยย สีเขียวด้วยยย " ดีใจจนหลุดพูดภาษาไทยออกมา เซนเผลอดีดตัววิ่งไปหาของกินด้วยความเร็ว จนอูบินต้องขมวดคิ้วเท้าคางมองนิ่ง เซนหดคอเมื่อรู้ว่าตัวเองผิดก็เปลี่ยนเป็นค่อยๆเดินแทน

" อ้อออ ผมซื้อข้าวมาให้ด้วย เดี๋ยวสักพัก จุนนยองนูน่า เอาเข้ามาให้ " เซนพูดทั้งที่ขนมถ้วยฟูลดหวานน้อยเต็มปาก ที่จริงเขาว่าจะแกะแล้วยกเข้ามาเองแต่ไปป้ะกับพี่พนักงานทำความสะอาดของชั้นนี้พอดีพี่แกเลยอาสาจัดการให้ เซนก็เลยปล่อยให้พี่แกจัดๆไป แต่จริงๆคือมีความขี้เกียจอยู่นิดๆนั้นแหละ อ่าาา สบายนอนเล่นเกมดีกว่า

" ไม่มีการบ้านรึไง " อูบินถามเสียงนิ่ง มองเซนที่เล่นเกมอยู่บนโฟซาโดยมีถุงขนมหนีบอยู่ตรงรักแร้

" ไม่อ่ะใกล้สอบแล้ว ครูไม่สั่งการบ้าน " เอาจริงๆก็คือการบ้านอะมันมีเว้ย! แต่วิถีคนเชี่ยแตาหล่อมากอ่ะ ใครเขาทำการบ้านเองกัน เนี้ยยยไปก็ไปโรงเรียนแต่เช้าก็ต้องใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์นั่นกะคือไปลอกการบ้านเพื่อนนนนนน เฮ้! เก่งที่สุดไปเลยไอ้คนหล่อ หึหึ

คนบ้าไรหล่อแล้วยังฉลาดอีก เซนชื่นชมตัวเองในใจ มืออีกข้างก็ลูบท้องไปด้วย

ก็อกๆ

" เข้ามา  " เสียงทุ่มเอ่ยบอกโดยที่สายตาบังไม่ละจากข้อมูลในแฟ้ม กลิ่นหอมของอาหารมื้อเย็นที่เซนซื้อมาส่งผลให้อูบินต้องเงยหน้าขึ้นมอง ป้าแม่บ้านค่อยๆนำอาหารวางที่โต๊ะตรงโซฟาที่เซนนั่ง ด้วยความที่โต๊ะกระจกมันต่ำเกินไป เซนจำต้องไหลตัวลงมานั่งที่พื้นเพื่อความสะดวกในการกิน

" คุณอูบิน ทานข้าว " เซนกวักมือเรียกอูบิน ร่างสูงถอนหายใจกับความไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ถึงเขาจะเป็น สามี (?) แต่ยังไงเขาก็อายุมากกว่า เซนมากวักมือเรียกแบบนี้มันใช้ได้ทีไหน แต่ก็เหนื่อยเกินกว่าจะต่อว่าอูบินค่อยๆนั่งลงพื้นฝั่งตรงข้ามเซน นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกเลยเถอะที่อูบินกินข้าวโดยการนั่งพื้น ใครเข้ามาเห็นนี่เสียการปกครองหมด

" อาหารไทยนี่ ซื้อที่ไหน " อูบินถามพร้อมกับแกะ พลาสติกที่ป้าแม่บ้านใช้ปิดถ้วยอาหารเพื่อเอาเข้าตู้เวฟออก

" ซื้อจากร้านอาหารจีนอ่ะ "

อูบินชะงักมือที่กำลังแกะพลาสติด มองอีกคนด้วยสายตาดุๆ

" อาหารไทยก็ซื้อที่ร้านอาหารไทยซิถามได้ " เซนก้มหน้าตอบกลับอ้อมแอ้ม เมื่ออูบินไม่เล่นด้วย เขาลืมไปว่าอูบินเป็นคนแก่แถมยังขี้เก๊กทำเป็นเข้ม ยิ้มก็ไม่ยิ้มหน้าแข็งอย่างกับลานที่เข้าใช้เล่นสเก็ตน้ำแข็ง

" ยิ้มบ้างเถอะ ทำเหมือนไปฉีดฟิลเลอร์กระชับหน้ามางั้นแหละ " ได้แต่บ่นกับตัวเองเบาๆเป็นภาษาไทย ขืนบ่นเป็นภาษาเกาหลีไอ้ตนแก่โรคจิตก็รู้อ่ะดิ! อูบินละมือจากพลาสติกถ้วยเดิมที่ยังแกะไม่เสร็จกอดอกมองเซนนิ่งๆ

" นี่รีบแกะซิ ไอ้ดื้อหิวแล้วนะ..แล้วนั้นก็ของโปรดผมด้วย " เซนเผลอยู่ปาก ความเผลอทำปฏิกิริยาตอบโต้ของเซนทำเอาอูบินใจอ่อนย่วบ จำต้องรีบกลับไปแกะของโปรดของอีกคนอย่างรวดเร็ว

และแล้ว ' พะแนงไก่ ' ของโปรดเซนก็ถูกเปิดออก

" อุ่ก!....อึก!!! " กลิ่นพะแนงที่เซนเคยชอบ กลับทำให้ว่าที่คุณแม่คลื่นไส้จนต้องวิ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำ

" แค่กๆ!! อ้วกกกก!! " โก่งคออ้วกจนท้องเกร็ง

หน้าแดงลามไปถึงลำคอ เซนลูบท้องตัวเองเมื่อรู้สึกว่ามันเกร็งจนเจ็บนิดๆ อูบินตกใจรีบวิ่งเข้ามาช่วยลูบหลังให้

" อ้วกกกก ฮืออออออ "

" ค่อยๆหายใจ.."

" อึก!...อ้วกกก แค่กๆ "

อูบินจิ๊ปากตีหน้ายุ่งด้วยความเป็นห่วงเซน มือก็ลูบหลังให้เรื่อยๆ เซนอ้วกหนักจนเกร็งจนอูบินกลัวว่าลูกจะหลุดถึงรู้ว่ามันไม่มีทางที่ลูกจะหลุดออกมาได้ นอกจากการผ่าก็เถอะ แต่เซนดูทรมานจนอูบินอยากจะสลับให้ตนเองอ้วกแทน

" ทำไมอ้วกได้ล่ะ..ของโปรดไม่ใช่หรอ "

" ฮึก!! ผมไม่รู้ อ้วก!! แค่กๆ " เซนเค้นเสียงตอบอย่างยากลำบาก ก่อนจะอ้วกออกมาอีกรอบ หน้าแดงก่ำน้ำหูน้ำตาไหลออกมา อ้วกจนไม่มีจังหวะให้หายใจ เอาแล้วบักดื้อมันเล่นกุแล้ววววววว

" ฮือออ ไอ้ดื้อออ!!! นั่นของโปรดเลยนะเว้ยยยยย!!! "

อ้วกกก!!

" อึก!! ขอกินหน่อยไม่ได้ไงวะะะะะ!!! ฮือออ มะ..ไม่ไหวแล้ว..ฮึก " เซนอ้วกทั้งน้ำตา เสียใจที่ลูกไม่ให้กินของโปรดก็เสียใจ อ้วกเหนื่อยก็เหนื่อยแม่ง!!! ไอ้ดื้อแม่งแกล้งอ่ะ!!! อูบินค่อยๆประคองเซนนั่งดีๆเมื่อว่าที่คุณแม่อ้วกจนหน้ามืด ร่างสูงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมสกดโทรหาเลขาด่วน

" ฮัลโหล เลขาชเวผมขอ ยาดม ด่วน เร็ว!!! "

​อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ

ไอ้ดื้อ2 แกล้งไอ้ดื้อ1 ฮ่าๆๆๆ

 แนบรูปยั่วๆยามดึก อิอิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น