Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ชื่อตอน : ตอนที่37 ง้อ(2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2561 15:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่37 ง้อ(2)
แบบอักษร

หลังจากที่ร่างสูงทำใจดีสู้เสือกลับมาอีกครั้ง ก็พบว่าเธอกำลังมองจ้องมาที่เขาอยู่อย่างไม่พอใจ เขา ค่อยๆเดินเข้าไปหาเธออีกครั้งก่อนจะส่งยิ้มให้กับเธอ

"ไม่ได้ยินหรอฉันบอกว่าให้ใสหัวไปไง!"

"เฟียเราคุยกันดีๆได้ไหม? ฉันขอโทษจริงๆ"

"ไม่ เราสองคนไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก ออกไปซะ! กลับไปหาเมียของนาย เมียที่นายจะต้องแต่งงานด้วยไง!"

"เมียของฉันก็คือเธอ เธอคือเมียของฉัน เราสองคนแต่งงานกันไปแล้วเธอจำไม่ได้หรอ?"

ร่างสูงพูดเตือนสติเธอ พยายามให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เธอและเขาสาบานรักกันตอนที่อยู่ด้วยกันบนเกาะ

"ไม่! อันนั้นมันเป็นการแต่งงานที่หลอกลวง!" 

แม้น้ำเสียงจะดูแข็งกร้าวแต่สายตาของเธอก็อ่อนลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ร่างสูงเพิ่งพูดเมื่อครู่ เธอไม่ปฏิเสธว่าเหตุการณ์นั้นมันยังคงตรึงตาอยู่ในหัวใจของเธอแต่มันคงจะไม่มีความหมายอะไร เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันได้พังทลายในวันที่เธอได้รู้ว่าเขาต้องการเพียงที่จะทรมานเธอแค่นั้น

"จะมาหลอกอะไรฉันอีก!? ฉันรู้ทันนายหมดแล้ว ที่ทำไปเพราะแค่อยากจะทรมานฉันใช่มั้ย!? มันจะไม่มีครั้งที่สอง ที่ฉันจะกลับไปเชื่อนายอีกครั้ง!!" 

ร่างบางตวาดเสียงดังลั่นกว่าทุกครั้งพร้อมปาดอกไม้รวมถึงแก้วน้ำและโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงลงมากระจัดกระจายอยู่บนพื้นทั้งหมดจนทำให้เด็กชายถึงกับสะดุ้งเฮือกน้ำตาเอ่อเพราะกลัวว่าคนตรงหน้า ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนยักษ์ใส่เขาอยู่

"ฮึก! คุณป้าน่ากลัวจังเลยฮืออออ" 

เพราะเสียงของเด็กน้อยร้องไห้ทำให้ทั้งเธอและเขาต่างหยุดประจัญหน้ากัน หันมามองเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้า 

ตัวเธอเองรู้สึกผิดที่เผลอใส่อารมณ์จนลืมไปว่ายังมีเด็กน้อยไร้เดียงสาอยู่ และที่สำคัญเธอกำลังท้อง มีเด็กน้อยสองชีวิตกำลังนอนอยู่ภายในกายของเธอ เธอจึงนำมือลูบที่ท้องของตัวเองและพยายามสงบจิตใจลงกลัวว่าเพราะอารมณ์ของเธอจะส่งผลถึงลูก

"มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ยทำไมสภาพห้องถึงเป็นแบบนี้!?"  เสียงของหญิงวัยกลางคนเอ่ย 

"ไม่เห็นต้องคิดเลยแม่ ก็เห็นๆอยู่ว่าสาเหตุมันเกิดมาจากอะไร"

เอ็ดเวิร์ดที่มาถึงห้องพร้อมกับคนเป็นแม่ก็มองดูสภาพห้องที่เละแทะเพราะฝีมือน้องสาวของเขาพรางมองหน้าร่างสูงที่เป็นต้นเหตุที่แท้จริง

"เฟียเองก็ใจเย็นๆ ลูกจะโมโหจะทำอะไรก็คิดถึงลูกในท้องบ้าง"

"เฟียจะไม่เป็นแบบนี้ถ้าไม่มีผู้ชายคนนี้ยืนให้เฟียเห็นหน้า คนที่เฟียเกลียด!!" เธอกระแทกเสียงใส่

"เฟีย" ร่างสูงเรียกเธอเสียงแผ่วเบา 

"เห้อ ใจเย็นๆค่อยๆพูดค่อยๆจากันนะ เพราะยังไงซะโรเมโอเองก็คือพ่อของเด็กในท้องนะ" 

"ไม่! เด็กในท้องคือลูกของเฟีย ลูกของเฟียคนเดียว!"

"จะบ้าหรอ!? เธอคนเดียวจะทำลูกขึ้นมาได้ยังไง!?"

"แล้วจะมายุ่งทำไม!? ไม่ใช่เรื่องของนาย!"

"ฉันยุ่งได้สิในเมื่อเธอคือเมียของฉันนะ"

"เอาหล่ะๆ พอๆหยุดๆแม่ละปวดหัวจริงๆเลยสองเอ้ย" หญิงวัยกลางคนกุมขมับ "เรียกม่บ้านมาทำความสะอาดก่อนแล้วกันค่อยว่ากัน ส่วนหนูรินกับเคนก็กลับกันไปก่อนนะเดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง"

"ค่ะ" 

รินนารี่ที่ตกปากรับคำก็พาลูกชายของตัวเองเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ก่อนจะขอตัวและออกจากห้องไปปล่อยให้ทั้งสี่คนอยู่ในห้อง

"แม่ค่ะ ทำไมไม่ให้ผู้ชายคนนี้ออกไปด้วย"

"เฟีย แม่ขอหล่ะคุยกันดีๆ"

"แล้วก่อนหน้านี้ละคะ ทำไมผู้ชายคนนี้ไม่คุยดีๆก่อน เขาเข้ามาทำร้ายเฟียทั้งร่างกายทั้งจิตใจทำไมเขาถึงไม่มาคุยกันดีๆก่อน อย่าหวังเลยค่ะว่าเฟียจะยอมคุยกับผู้ชายคนนี้แบบดีๆอีก!"

"เฟีย ฉันขอโทษจริงๆ จะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น ขออย่างเดียวอย่าไล่ฉันไปไหนเลยนะ"

ร่างสูงพยายามอ้อนวอนเธอ เขารู้สึกผิดจริงจากใจ จะให้เขาชดใช้ยังไงเขาก็ยอมแต่ขอแค่อย่างเดียว แค่เธออย่าผลักไสไล่ส่งเขาให้ไปไกลจากเธอและลูก อีกฝ่ายไม่ตอบโต้อะไรพรางมองไปนอกหน้าต่าง 

"เห้อ ปวดหัวแทน" หญิงวัยกลางคนกุมขมับ

"แม่ครับ สองว่าเรากลับกันก่อนดีกว่าครับให้สองคนเขาอยู่คุยกันเองอาจจะดีกว่า"

เอ็ดเวิร์ดพูดบอกแม่ ตัวโอเด็ดเองที่มองใบหน้าของลูกสาวก็เหมือนเห็นภาพซ้อน ภาพของตัวเธอเองในอดีตที่มีต่อสามี เธอเข้าใจแล้วว่าแม่ของเธอรู้สึกอย่างไรตอนที่เธอเป็นแบบนี้ ตอนที่เธอต่อต้านอีธานที่มาง้อขอให้เธอรักเขา

"อืม งั้นแม่ไปก่อนนะเฟีย"

"หม่ามี้ หม่ามี้ไม่อยู่เฝ้าเฟียหรอคะ!?"

"ก็ให้สามีลูกเฝ้าสิจ๊ะ"

"หม่ามี้ หม่ามี้ไม่กลัวเขาจะทำร้ายเฟียหรอคะ? เขาเป็นคนทำให้เฟียอยู่ในสภาพแบบนี้แม่ยังไว้ใจคนๆนี้ได้อีกหรอ?" 

"ผู้ชายที่ประกาศต่อสื่อว่าเขาเป็นสามีลูก ลูกยังไม่พอใจอีกหรอ?"

"หะ? หมายความว่ายังไง?" เธอหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่มองเธออยู่

"แม่อยากให้หนูคิดให้ดี หนูลดทิฐิลงไม่ใช่ว่าแม่ไม่เห็นใจหนูนะลูก แต่ถ้าแม่ตัดสินใจเหมือนหนูพี่เอ็ดวินท์คงกลายเป็นเด็กกำพร้าพ่อ ส่วนเอ็ดเวิร์ด เอ็ดมันด์ และลูกคงไม่ได้เกิดมา"

"แต่หม่ามี้ พ่อเขารักแม่แต่ผู้ชายคนนี้เขา" เธอพูดไม่ทันจะจบก็ถูกหญิงวัยกลางคนขัด

"ถามใจลูกก่อนลูกไม่คิดว่าเขารักลูกหรอ?"

"เขาเคยหลอกว่ารักหนู และหนูก็เชื่อหมดใจไปแล้วครั้งหนึ่ง"

"เอาเป็นว่าคุยกันเองนะแต่อย่าเสียงดังเกรงใจผู้ป่วยห้องอื่นเขาด้วย ไปกันเถอะตาสอง"

"ครับ"


พอทั้งสองคนออกไปทิ้งให้เขาและเธออยู่ด้วยกัน ร่างบางสะบัดหน้าหนีไม่สบอารมณ์ ก่อนจะค่อยๆทิ้งตัวลงนอนช้าๆบนเตียงผู้ป่วย ร่างสูงที่เห็นแบบนั้นจึงค่อยๆหยิบผ้าห่มคลุมร่างของเธอ

"ไม่ต้องมายุ่ง ฉันทำเองได้!" 

ร่างบางคว้าผ้าห่มก่อนจะพลิกร่างออกไปทางด้านนอกหน้าต่าง พอมานึกถึงคำพูดของแม่มันก็เป็นจริง แต่เธอก็ยังคงไม่อยากอภัยเขา เขาเป็นผู้ชายโกหกหน้าตาย ผู้ชายที่คอยคิดว่าเธอเอาแต่จะทำร้ายคนอื่น ผู้ชายที่คิดแต่ด้านลบของเธอ และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเธอคิดว่าเขาไม่เคยรักเธอเลย คำที่เขาเคยบอกรักเธอบนเกาะมันเป็นเพียงแค่การหลอกลวง

พอคิดมากๆก็พาลให้เธอรู้สึกว่าหนังตาของตัวเองเริ่มหนักขึ้นทุกทีๆ จนสุดท้ายเธอก็หลับไปเสียดื้อๆเพราะความอ่อนเพลียจากการตั้งครรภ์ 

ร่างสูงที่เห็นว่าร่างบางหลับไปแล้วก็เดินออกไปที่เคาท์เตอร์พยาบาล ก่อนจะสั่งอาหารเพิ่มเติมเสริมพิเศษไว้ให้เธอ และเดินเข้ามาในห้อง 

เขาหยิบมือถือสมาร์ทโฟนขึ้นมาก็พบข้อความไลน์เด้งรัวๆ ก่อนจะกดเปิดลงไป ร่างสูงสูดหายใจก่อนจะค่อยๆอ่านรายละเอียดเรื่องงานของตัวเอง 

"เห้อ เจองานหนักเข้าอีกแล้วสิ" 


ความคิดเห็น