@Alicorn

เป็น Ss.2 ของเรื่องนี้แล้วนะคะ หากใครยังไม่ได้อ่าน Ss.1 สามารถ เข้ามาหาอ่านได้เลยค่ะที่ผลงานของไรท์เอง ( Ss.1 อ่านฟรีจนจบนะคะ ) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ

บทที่ 5. เสี่ยเปลี่ยนไป

ชื่อตอน : บทที่ 5. เสี่ยเปลี่ยนไป

คำค้น : อ่านฟรี,เสี่ยไทม์,จีน,ผับ,บาร์เทนเดอร์,บาร์เทนดี้,คนของเสี่ย,@Alicorn

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 18:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5. เสี่ยเปลี่ยนไป
แบบอักษร

💢[ Bartender ] คนของเสี่ย20+💢 (#Ss.2)

Episode 5 เสี่ยเปลี่ยนไป

. . .

"เธอไม่ใช่เมียน้อยจริงๆใช่ไหม?" เราหันหน้าไปถามเสี่ยไทม์เพื่อความมั่นใจอีกครั้ง หลังจากที่รถของเสี่ยมาจอดที่มหา'ลัย

"กูคงจะบ้าเอาเมียหลวงมาแนะนำให้เมียน้องหรอกนะจีน" 

เอ่อ!

นั่นสิว่ะ ถ้าเสี่ยมันมีเมียน้อยจริงๆ เราไม่มีโอกาสได้รู้หรอก ฮะๆ

"งั้นบ้านเราก็มีสมาชิกเพิ่มอีกคนน่ะสิ" เราสบทคำต่อมา แล้วมองหน้าเสี่ยแบบนอยด์ ใครจะอยากให้มีคนอื่นมาอยู่ในบ้านตัวเอง ทุกคนว่าไหม? (หมายถึงบ้านเสี่ยน่ะ)

"เอาเถอะจีน กูจะบอกมึงเองในวันที่กูพร้อม รอกูหน่อยนะ กูไม่เคยนอกใจมึงจริงๆ" และคำพูดต่อมา ที่ทำใจเราเต้นรัวๆ

'กูไม่เคยนอกใจมึง'

"ให้มันแน่เหอะะ" เราว่าแบบยิ้มๆ เสี่ยเองก็ยิ้ม ก่อนจะเอาแขนหนักๆมาพาดคอเรา แล้วพาเดินเข้าไปในตัวตึก คาดว่าน่าจะเป็นห้องแสดงละคร

"เห็นหน้ามึงตอนเขินนี้อยากพากลับบ้านเลยวะ" เสี่ยไทม์กระซิบข้างหูเราเบาๆ พลางเดินเข้าไปในห้องแสดงละคร อ่อ~~~ คลายกับว่าเอาไว้แสดงละครเวทีไงล่ะ

"ทำไม?"

"เงี่'ยน" กับคำต่อมาที่ทำเราต้องหันไปตีอกแกร่ง เมื่อคืนแทบตายคาเตียง!? 

"คนหื่น!!"

"พี่ที!!" ทันทีที่เราเข้าห้องมาได้สักสองสามก้าว เสียงเล็กๆใสๆก็เรียกชื่อเสี่ยเสียงดัง เสี่ยก็มีหลายชื่อเกิ๊นนน

- ที - ทีไทม์ - ไทม์

"สวัสดีค่ะ เอ่อ..." เธอยกมือไหว้เสี่ย แล้วมองเราแบบงงๆ ก่อนจะหันหน้าไปหาเสี่ย เชิงถามว่าเราเป็นใคร?

"นี้ จีนแฟนกู.. เอ๊ย! แฟนพี่ ไม่ใช่ๆ เมียๆๆ" เราเกือบหลุดขำกับท่าทางของเสี่ย เสี่ยน่ะไม่ค่อยแทนตัวเองว่าพี่กับใครนอกจากเทีย และหาความอ่อนหวานไม่ค่อยจะได้ 

เสี่ยตอบกลับพลางยิ้มแห้ง แหงล่ะสิ เราไม่ใช่แฟนนิ่ เราเป็นเมียย ที่มีลูกด้วยกัน 1 คน ฮาๆๆ

"เมีย!!?" เธอทวนคำพูดแล้วมองเรา สายตาของเธอดูผิดหวังแบบเห็นได้ชัด ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นสายตาที่ดูใสเหมือนเดิม

"ภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายไง ส่วนนี้กอหญ้า กูเป็นผู้ปกครองมัน" เสี่ยเน้นยำคำว่ามันแบบไม่ได้ตั้งใจ เล่นเอาสาวน้อยถึงกับหน้าเหว๋อ เราเอาศอกกระแทกเอวเสี่ยเบาๆเพื่อให้เสี่ยรู้ตัว

"ผู้ปกครองเธอ ฮ่าๆ โทษทีนะชอบหยาบคายตลอดเลย" เสี่ยมันตอบแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่ดูเธอสิ จะร้องไห้อยู่แล้ว

"สวัสดีค่ะ พี่จีน.. งั้นพี่ก็เป็นผู้ปกครองกอหญ้าอีกคนใช่ไหมคะ?" 

กอหญ้า.. 

กอหญ้าเธอยิ้มแป้นออกมาหลังจากยกมือไหว้เรา จากนั้นสถานการณ์ก็กลับมาเป็นปกติ เธอเองก็ไม่ได้สูงหรือตัวใหญ่กว่าเราเท่าไรหรอก ตัวเล็กกว่าเราด้วยซ้ำมั้งง

"เชิญพี่สองคนไปนั่งได้เลยค่ะ ตรงไหนก็ได้ อีกสิบนาทีกอหญ้าจะเริ่มแสดงแล้วนะคะ" กอหญ้ายิ้มหวานมาให้เรา เสี่ยไทม์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะลากคอเราไปนั่งรอการแสดง

"เสี่ยหยาบคายแบบนี้ตลอดเลยป่ะ?" เราหันไปถามเสี่ยทันทีที่เรานั่งลงบนเบาะ

"ไม่รู้ว่ะ ก็มีหลุดบาง แต่กูพยายามพูดเพราะๆอยู่ เดี๋ยวลูกโตมาจะหยาบคายเหมือนพ่อ ฮาๆๆ"

"โว้ยยย งั้นลูกคงหยาบแน่นอนล่ะ เพราะเสี่ยไม่เห็ยจะพูดเพราะกับหนูเลยยย"

"......."

แล้วเสี่ยมันก็เงียบ เงียบจริงจังด้วยนะคะ ทำหน้าเครียดๆแล้วมองเรา อย่างกับว่าเมื่อกี้เราพูดอะไรผิดงั้นแหละ

"งั้นก็เปลี่ยนเป็นพี่กับหนูมึงว่าไง?"

"ยึ๊ยยย ขนลุก นี้แค่คิดก็ไกลแล้วแล้วนะเสี่ย ต่อให้สรรพนามจะเปลี่ยนไป แต่เสี่ยจะพูดหวานๆได้หรอ?" เราตอบยิ้มๆ คนอย่างเสี่ยเนี้ยนะะ!!

พี่ กับ หนู~ ไม่โอเคม้างงงงง ฮ่ะๆๆ

"เพื่อหนูและลูก" 

กับประโยคต่อมาที่ทำเราอึ้ง ใบหน้าของเสี่ยดูจริงจังมากๆ จนเราต้องทำหน้าจริงจังตาม คำพูดเมื่อกี้โคตรนุ่มนวลเลยค่ะ ไม่ต้องถาม ว่าเราใจเต้นแรงไหม?

ถ้าทะลุออกมาได้ มันคงทะลุไปแล้ววว!

"สรรพนามเปลี่ยนไป แต่คำพูดแบบเดิมไหมอ่ะเสี่ย แบบ หนูแด_กข้างยัง? พ่อหนูสิ งี้ป่ะ? ฮ่าๆ" 

"หนูอ่ะ หนูไม่เคยคิดว่าพี่จะอ่อนโยนเลยหรือไง หึ่ยย" 

!!!

ท่าทางต่อมาที่เสี่ยมันทำ ทำให้เราหน้าแดงฉ่า อดขำกับท่าทางไม่ได้จริงๆ เสี่ยไทม์พูดประโยคพวกนั้าด้วยคำพูดที่แสนน่ารัก แล้วกอดอกบุ้ยปากก

เสี่ยเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคนเลยอ่ะะ

งื้อออ เราก็เขินนะเว้ยย ร้อนวันพันปีไม่เคยได้ยิน หนูๆ พี่ๆ โอ้ยยย ใจบางง

"กลับบ้านไปขอรางวัลหน่อยนะคะ จุ้บ" เสี่ยไทม์เอนตัวมากระซิบข้างหูเรา ก่อนจะจุ้บแก้มเราเบาๆ

เฮือกกกก!!!!

ตายจีนตายยย!! ดาเมจแรงไปแล้วนะ!! เราใจคอไม่ดีเลยแบบนี้ เราอยากแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด พูดคะหรอ?

ให้ตายเหอะ! 

"ดีไหมแบบนี้?" แล้วเสี่ยมันก็หันมายักคิ้วให้เรา จนเราต้องเบื้อนหน้าหนีเพราะว่าเราเขิน

"หนูกลัวจะช็อคตายก่อนน่ะสิ..." ประโยคนี้เราพูดเบาๆ แต่เชื่อว่าเสี่ยคงได้ยิน

"ไม่มีใครตายเพราะผัว.. สามีพูดเพราะหรอกนะคะ" 

"พอแล้วเสี่ย! เรียกแบบเดิมดีกว่าแหละ" เรารีบพูดตัดบท และยันตัวเองให้นั่งแบบปกติ ก็ถ้าไม่พูดแบบเดิม เราอาจตายได้เลยนะ

ถ้าไม่เป็นเราไม่รู้หรอกว่ามันเขินแค่ไหนอ่ะ!!

"ไม่!! เลิกเรียกกู เอ๊ย! เสี่ย เฮ้ยๆ ถุ้ยยย!" เสี่ยพูดผิดๆถูกๆ ก่อนจะถุ้ยแบบไม่ได้มีน้ำลายออกนะ เพื่อให้ประโยคต่อไปที่เสี่ยจะพูด จะได้ไม่พูดผิด

เห้ออออ พูกยากก็ไม่ต้องพูดไหมล่ะ!!

"เลิกเรียกพี่ว่าเสี่ยได้แล้ว กลัวใครไม่รู้ว่าเป็นเมียเสี่ย?"

"ไม่เอาอ่ะ" ไม่เอานี้ไม่ใช่ไม่อยากพูดหรอกนะ แต่ว่าโคตรอายโคตรเขินต่างหาก!

"ถ้าไม่เรียกก กูจะ..." เสี่ยไทม์ใช้สายตาไล่ตั้งแต่หน้าอกลงมา รู้เลยย!! ว่าเสี่ยมันจะลงโทษเรา และการลงโทษของเสี่ยมันก็ทำให้เราเป็นไข้ไป สามถึงสี่วัน!!

ทำไมถึงเป็นนาน...?

ก็ขนาดเราเป็นไข้เสี่ยมันก็ไม่หยุดที่จะเอาเราไงล่ะ ครั้งก่อนเราจำไม่ได้แล้วว่าขัดใจอะไรนาง แต่นางเล่นเอาเราระบมไปเลยจ้าา

เข็ดเลยยยย!

"งื้ออออ ไม่เอาแล้วอ่ะ! พี่ก็พี่!"

"แสนรู้มากเลยค่ะ" แพ้! เราแพ้เสี่ยอีกแล้ว!! ให้ตายเหอะ พอเสี่ยใช้สายตาหื่นกามใส่เราทีไร เราแพ้ตลอด เราไม่อยากโดนแบบนั้นอีกแล้ว

"ชิว์!!"

หลังจากนั้นไม่นาน การแสดงก็เริ่มขึ้นเป็นเรื่องราวคล้ายๆ ชินเดอร์เลล่า สโนว์ไวท์ บลาๆมาผสมกัน

เราก็ดูจนจบเลยค่ะ กอหญ้าเธอเป็นตัวเอก แสดงเก่งมากก น่ารักน่าเอ็นดู ส่วนเสี่ยไม่ได้สนใจค่ะ เสี่ยเอ็นหัวมาซบไหล่เราหลับตั้งแต่ต้นแรกแล้วว

เราปลุกให้ตื่นนะคะ แต่เสี่ยบอกว่าน่าเบื่อไม่อยากดู เราเลยปล่อยๆไป

"เสี่ยยย ตื่นได้แล้ว การแสดงจบแล้วเนี่ยย" เรายักไหล่สองสามทีให้เสี่ยรู้ตัว

"จบแล้วหรอว่ะ ดีๆ กลับเหอะ น่าเบื่อวะ" เสี่ยมันพูดจบก็ลุกพรวดเลยไม่วายที่จะหยิบกระเป๋าเราไปสะพายให้ด้วยย

"เดี๋ยวนะ!?" 

เรามองเสี่ยที่ดูเปลี่ยนไป บ้าบอ นี้เสี่ยสะพายกระเป๋าให้เรางั้นหรอ? แถมยังจับมือเราด้วย

"ก็บอกแล้วว่าจะน่ารักอ่อนโยน ลูกจะได้ไม่หยาบคาย"

เสี่ยพูดเฉยๆ นี้เสี่ยจริงจังจริงๆหรอเนี่ยย? สุดยอดไปเลยยย

"เอางี้จริง?" เราถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง ซึ่งเสี่ยก็พยักหน้าหงึกๆเป็นคำตอบ โอเคค่ะ! ตามใจเลยย

"กอหญ้าแสดงเป็นไงบ้างคะ!?" เราสองคนเดินออกมาจากที่นั่งกอหญ้าก็เดินมาถาม เสี่ยไทม์ยิ้มเห่ยๆ แล้วปรายตามาหาเราทันที

ึความรู้สึกแบบ ' ตอบไงดีว่ะ? '

"ดีเยี่ยมมากครับ ไม่มีที่ติ" โอ้ยย เสี่ยแถได้โคตรน่ารักเลย ฮ่าๆ

"พี่จีนล่ะคะ กอหญ้าแสดงดีไหม?" 

"ดีเยี่ยมค่ะ" 

"คิดว่าจะออกมาไม่ดีส่ะอีก เห้ออ โล่งอกไปเลยย พรุ่งนี้มาดูอีกนะคะ"

"ไม่!!"

เสี่ยไทม์ตอบกลับทันที จนเราเองก็สะดุ้ง กอหญ้าเองก็สะดุ้ง ก็เสี่ยเล่นตอบเสียงดังเชียว

"เอ่อ... ไม่ดีกว่า พรุ่งนี้ไม่ว่างน่ะ" 

"อ่อออ ไม่เป็นไรค่ะ" กอหญ้าตอบเสียงเบา เหมือนผิดหวัง 

"เสร็จแล้วใช่ไหม กลับบ้านกันเถอะ" 

"ค่ะ"

กอหญ้าพยักหน้าตอบรับ แล้วเสี่ยก็ลากเราออกมา แน่นอนว่าเสี่ยอยากกลับบ้านแทบใจจะขาดแล้ว นี้พึ่งเที่ยงเองนะ

"หิวหรือยังคะ?" 

เอ่อ.. ละลายแล้วค่ะ TT เสี่ยจะอ่อนโยนเกินไปล้าวววว!!

. . .

"สั่งเต็มที่เลยนะคะ กอหญ้าคงเหนื่อยที่วันนี้แสดง" เราบอกกับกอหญ้าที่นั่งตรงข้ามเราสองคน ในร้านอาหารชื่อดัง 

กอหญ้าเธอดูซึมๆตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว แต่เราก็ไม่ได้ถามว่าเป็นอะไร

"โอเคค่ะ"

"จีน.."

แล้วเสี่ยก็มากระซิบข้างหูเราอีก กระซิบเบาหวิวเลยค่ะ เหมือนกลัวกอหญ้าได้ยิน

"ห่ะ?" 

"เดี๋ยวเราไปเที่ยวกันเหอะะ"

จ๊ะะ! เราคิดว่านะ เสี่ยมันจะต้องกลัวกอหญ้าไปด้วยแน่เลยอ่ะ ดูเสี่ยมันทำท่าทางอึดอัดแปลกๆนะ 

ถ้าเราไม่ได้คิดไปเองล่ะก็...

เสี่ยมันไม่ได้ชอบกอหญ้า เสี่ยรำคาญด้วยซ้ำไป

"อืมม ชวนน้องด้วยสิ" เราก็เลยแกล้งแหย่เล่น

"งั้นพี่งอน" 

"..........."

งั้นพี่งอน? เอาอีกแล้วนะ! เสี่ยน่ารักอีกแล้ว เราอมยิ้มไว้ ทั้งที่ใจเต้นแรงมาก ก่อนจะกระซิบกลับเบาๆ

"โอเคสองคนก็สองคน"

. . .

#จบตอน

นิยายมันก็ต้องมีเรื่องราวหน่อยนะคะ จะให้ไรท์คลายปมตั้งแต่ต้นเรื่องก็ไม่ใช่ อดใจรอกันหน่อยนะคะ555555 

อาจแต่งไม่ได้ดั่งใจใครหลายๆคนก็ขอโทษด้วย

1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ

ถ้ากระแสตอบรับดี เดี๋ยวมาอัพให้อีกนะคะ จุ้บๆ555

______________@Alicorn_______________

ความคิดเห็น