บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 โคโค่นางโจร

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 โคโค่นางโจร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2561 07:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 โคโค่นางโจร
แบบอักษร

​นิยายเรื่องนี้สถานที่สมมติทั้งหมด(คิดเสียว่าเป็นอีกโลก)  ของสะสมของโบราณและราคาเมกขึ้นไม่ใช้ชื่อของศิลปินมีชื่อเสียงนะคะ

--------

“อีก 5 วินาทีระบบรักษาความปลอดภัยจะหยุดทำงาน  5 4 3 2...วิ่งหางจุกตูดไปเลยไอ้ลูกหมา”

            “หุบปากซะ!”  เสียงหวานกระซิบกลับขณะที่ร่างระหงกำลังมุดออกจาช่องระบายอากาศของห้องน้ำ  ทว่าเสียงในหูฟังจิ๋วกลับพูดไม่หยุด

            “พูดไม่เพราะเลยโคโค่  กลับมาฉันไม่ให้กระดูกเธอแทะเล่นแน่”  เสียงยานคางเหมือนคนง่วงนอนตอบกลับมา

            “เลวเอ๊ย!”  โคโค่กระซิบด่ารอดไรฟัน

            “ขอบคุณ”

หญิงสาวที่ชื่อโคโค่กลอกตาพรางสบถคำบางอย่างที่หยาบคายเพื่อระบายอารมณ์  เธอเปิดประตูห้องน้ำของคฤหาสน์หลังโตมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังก่อนจะก้าวเท้าออกไป  ผังอาคารหลังนี้เธอศึกษามาอย่างดีแล้ว  ระบบรักษาความปลอดภัยอยู่ในระดับทั่วไป  กล้องวงจรปิด  สัญญาณกันขโมย  ยามรักษาความปลอดภัยที่จะเดินตรวจตราทุกๆ ครึ่งชั่วโมง  ติดอยู่เพียงอย่างเดียวคือที่นี่เป็นถิ่นของชนชั้นสูงคนหนึ่ง 

ดินแดนแห่งนี้ปกครองประเทศด้วยระบอบจักรพรรดิ  มีพระราชาและเหล่าเชื้อพระวงศ์มากมายจากการขยายเชื้อสายมาหลายพันปี  ทว่ากฎของประเทศนี้มีอยู่อย่างเดียวคือที่ไหนที่พระราชามองเห็นที่นั่นถึงจะเจริญฟูฟ่า  ร่ำรวยและปลอดภัย  นั่นหมายความว่าเมืองหลวงA จึงเป็นเขตสีทองที่เป็นแหล่งรวมของเหล่าเชื้อพระวงศ์  คนรวย  ไฮโซตั้งแต่รองเท้าจรดเส้นผม

แต่ก็อย่างว่าเมืองหลวงจะหรูหราได้ยังไงหากไม่มีเมืองคนบาปเพื่อขับเคลื่อน  เมืองS เป็นเมืองขนาดใหญ่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก  เป็นแหล่งรวมสิ่งเลวร้ายทุกรูปแบบเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการออกโคโค่มาจากเมืองแบบนั้น

โคโค่หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งแต่ทรวดทรงองเอวกลับไม่ธรรมดา  เธอมีช่วงขาเรียวยาว  ทรวงอกเต็มตึงเอวคอดเล็กเหมือนจะหักด้วยฝ่ามือเดียวและสะโพกผายที่อยู่ในชุดรัดรูปสีดำสนิท  แจ๊คเก็ตหนังสั้นพอดีเอว  ใบหน้าถูกตกแต่งด้วยเครื่องสำอางอย่างดี  ดวงตาสีดำสนิทของเธอกลมโตทว่าปลายหางตาชี้ขึ้นนิดๆ ดูเข้าเล่ห์  เปลือกตาเธอแต่งเต็มด้วยสีดำอย่างมีชั้นเชิงและตบท้ายด้วยการกรีดตาลากเส้นคมกริบ  จมูกโด่งตรงและปากอิ่มเต็มตึงรูปกระจับ  ใบหน้าสวยจับตาเย้ายวนเหมือนแมวดำที่แสนเย่อหยิ่ง

“โคโค่ข้างหน้ามีหมาดมกลิ่นอยู่ 2 ตัว”  เสียงยานคางง่วงเหงาดังขึ้นในหูเธออีกครั้ง

“หมา?”  หญิงสาวแนบแผ่นหลังกับกำแพงที่มึนสลัว

“หมาเหมือนเธอ  บ๊อกๆ” 

“คีแกนรอให้ฉันกลับไปก่อน  สาบานเลยระยำเอ๊ย!”  โคโค่อาฆาต  โอเคเธอยอมรับว่าชื่อเธอมาจากชื่อลูกหมาจริงๆ  แต่จะทำยังไงได้เล่าเธอเติบโตมากับคนพวกนั้นได้แค่นี้ก็ดีถมเถไปแล้ว

“เธอพูดคำนี้จนติดเป็นนิสัยแล้วนะ”  ชายที่ชื่อคีแกนหัวเราะผ่านหูฟัง

“โทษที”

“ฉันให้อภัย”

โคโค่สอดส่ายสายตาฝ่าความมืดหูเปิดรับฟังสภาพแวดล้อมอย่างเต็มที่จนได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนสองคน  บ้านหรือคฤหาสน์หลังนี้เป็นของบารอนของพระราชาองค์ก่อนเขารวยไม่ลืมหูลืมตาและไม่นานมานี้เธอก็ได้รู้ว่าเขามีของที่เธอต้องการ  คฤหาสน์หลังใหญ่โตและห้องหับมากมาย  ระบบรักษาความปลอดภัยไม่สูงมากและยังมีทางหมาเล็กๆ ให้เธอลอดเข้าหาคือช่องระบายอากาศของห้องน้ำในส่วนหลังของตัวคฤหาสน์หลังโต

“ไปทางซ้าย”  คีแกนที่ควบคุมทุกอย่างผ่านปลายนิ้วพูดผ่านหูฟังอีกครั้ง  สายตาเขาจดจ้องจอที่มีมากมายรอบตัว  ระบบการรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์บารอนถูกเขาเจาะง่ายๆ แค่ไม่กี่นาที  กล้องทุกตัวถูกเขาควบคุมไว้อย่างเบ็ดเสร็จ  รับรองว่าของถูกขโมยออกมาแล้วต่อให้เช็คกล้องให้ตายก็ไม่มีใครรู้ว่ามันหายไปได้ยังไง

หลังโคโค่ได้ยินเสียงบอกทางก็ก้าวเดินเบากริบเหมือนแมวย่องไปทางซ้าย  เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นอะไรบางอย่างก่อนจะกดแผ่นเครื่องปล่อยควันยาสลบเวอร์ชั่นสูดปุ๊บคว่ำปั๊บแล้วดีดออกไปเบาๆ

ขณะที่ยามสองคนกำลังล้มคว่ำเพราะสูดควันเขาไปอย่างไม่รู้ตัว  หญิงสาวก็กระโดดออกจากที่ซ่อนมือหนึ่งรับคนแรก  เท้าหนึ่งประคองหลังคอคนที่สองก่อนจะค่อยๆ ผ่อนให้พวกเขานอนลงเงียบๆ

“นายบอกซ้ายคีแกน...สารเลว”  หลังกำจัดยามไปสองคนเธอก็ด่าคีแกนผ่านหูฟัง

“หมายถึงซ้ายของฉัน”

“แล้วซ้ายของนายฉันจะรู้ไหม”

“ขอโทษที”  คีแกนหยักไหล่

“ฉันให้อภัย”  โคโค่ก็ดูเหมือนจะชินเสียแล้ว

“ว่าแต่อันนั้นของชักกี้ทำเหรอ”  คีแกนถามถึงควันยาสลบขนาดจิ๋ว

“อือ”

“เดี๋ยวฉันไปขอมันมั่งดีกว่า”

“ตอนนี้ชักกี้กำลังเห่อวาดภาพนู๊ด”  โคโค่ตอบสั้นๆ

“งั้นก็ช่างเถอะ”  คีแกนเบะปากก่อนจะเอ่ยเตือน  “มีเวลา 5 นาทีก่อนที่จะผิดสังเกต”

“อือ...3 นาทีก็เหลือเฝือ”  โคโค่กระตุกยิ้มขณะก้าวเดินอย่างระมัดระวัง  นิ้วเรียวในถุงมือวางทาบไปตามผนัง  เธอเดินไปยังห้องที่รู้อยู่แล้วว่าอยู่ตรงไหนก่อนจะเปิดประตูที่ถูกปลดล็อกไว้อยู่แล้วด้วยฝีมือของคีแกน

สายตาคมกริบของหญิงสาวกวาดมองไปรอบห้องทรงหกเหลี่ยม  ของโบราณมีค่าราคาแพงมากมายละลานตา  โคโค่จดจำมันไว้คร่าวๆ เผื่อวันหลังผ่านมาจะแวะมาขโมยสักชิ้นสองชิ้น  แต่ตอนนี้เธอต้องหาถ้วยชาของเจ้าหญิงโซฟีน่าบุตรสาวในราชวงศ์รุ่นที่ 4 ก่อน

“ตู้ทางขวา”  คีแกนที่ช่วยส่องพูดผ่านหูฟังเบาๆ  “ขวาเธอนะ”

โคโค่เดินไปยังตู้ไม้สลักหนาหนักก็เจอกับถ้วยชาดินเผาสีขาวเงาวับ  ถ้วยชาเล็กที่แต่งแต้มดอกแดฟโฟติสสีเหลืองเพียงสองดอกดูบอบบางน่าทะนุถนอม  ด้วยว่าตู้นี้เป็นแบบโบราณสลักล็อกจึงเป็นรูแบบใช้กุญแจไข  ซึ่งโจรที่หัดงัดแงะมาเกือบร้อยปีเจอแบบนี้เรียกว่าหวานหมู

หญิงสาวใช้ลวดเล็กสอดแล้วงัดสลักเพียงไม่ถึง 10 วินาทีบานตู้ก็เปิดออก  ถ้วยชาของเจ้าหญิงโซฟีน่าถูกหยิบมาและพื้นที่ว่างเดิมนั้นถูกแทนที่ด้วยขนนกสีดำสนิทเงางามเส้นหนึ่ง

โคโค่หลบหลีกออกนอกตัวคฤหาสน์พร้อมกระโดดออกนอกกำแพงแล้วเดินเลาะไปยังถนนใหญ่  แสงไฟข้างทางสว่างโล่แต่กลับไม่มีใครผิดสังเกตถึงหญิงสาวที่เดินลอยชายสบายอกสบายใจ 

เอี๊ยด!

เสียงล้อบดยามที่รถคันหรูเบรกอยู่แทบเท้าไม่ได้ทำให้โคโค่ตกใจ  เธอเปิดประตูแล้วกระโดดขึ้นรถแบบไม่ต้องถาม

            “ฉันนึกว่านายอยู่โกดัง”  เธอถามคนขับที่อยู่ในเสื้อฮู๊ดแบบนักกีฬา  ใบหน้าด้านข้างเขาหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ  ร้ายกาจที่เธอพูดถึงคือแบบร้ายๆ นั่นแหละตรงตัวแล้ว  เขาเป็นผู้ชายที่ทำผมทรงสีเจ็บแต่ก็ยังดูหล่อสมชาย  ต่างหูถูกใส่ไว้ข้างหนึ่งเหมือนตอกย้ำความแบดบอยของตนเอง  หมอนี่ไม่สมกับคนที่มีเชื้อสายเทพเลยสักนิดและเขาคือชักกี้เพื่อนอีกคนของเธอ

            “ออกมาซื้อของที่ซุปเปอร์เลยแวะมารับ”  ชักกี้ไม่ถามว่าเธอขโมยของได้ไหม  เพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องได้

            “อ๋อ...วันนี้เวรนายทำอาหารนี่  ฉันกับคีแกนตั้งตารอที่สุด”  โคโค่เอนหลังพิงเบาะสบายๆ  มุมปากยกยิ้ม  พรางคิดหวนไปถึงยามที่พวกเธอ 3 คนมาเจอกัน

            ตอนนั้นเธอเมื่อ 90 ปีก่อนเจอกับคีแกนในสนามแข่งม้า  เขาเงินหมดตูดแล้วเดินตามเธอต้อยๆ ไม่ยอมลดละ  ปากพูดพร่ำแค่ว่าเราต่างเป็นปีศาจ  ปีศาจไม่เห็นใจปีศาจแล้วจะเรียกว่าปีศาจได้หรือ  แล้วเธอก็พาเจ้าหัวยุ่งนั่นเข้าบ้านแบบงงๆ จนรู้ว่าเขานั้นมีความสามารถขนาดไหน  อย่างน้อยๆ ในยามนี้เขาก็เป็นประโยชน์ต่องานอย่างมาก 

เจ้าปีศาจนกฮูกนั่นเรื่องเดียวที่เธอยอมรับคือเขาฉลาดในสิ่งที่ชอบแต่เรื่องอื่นๆ กลับโง่ทั้งหมด  เรื่องต้มตุ๋นไอทีหรือทำอาชีพแฮกเกอร์เขาก้าวหน้าจนเรียกได้ว่ามือหนึ่ง  แต่การใช้ชีวิตประจำวันเรียกได้ว่าติดลบ  ช่วงนี้เขาสังเกตว่าตนเองเป็นนกฮูกก็ควรจะตื่นกลางคืนนอนกลางวันแต่ทว่าเขากลับง่วงนอนตลอดเวลา  เขาจึงแก้ปัญหาด้วยการนั่งแทะเลมอนเปรี้ยวจี๊ดตลอดทั้งคืนเพื่อจะได้ไม่หลับ  เรื่องนี้จึงพอบ่งบอกได้ว่าสมองเขาถูกใช้ในเรื่องอื่นจนหมดไปแล้ว

            ส่วน 10 ปีถัดมาเธอเจอกับชักกี้ในสถานการณ์กระอักกระอวลนิดหน่อย  เธอปีนเข้าบ้านของเศรษฐีคนหนึ่งแล้วเจอชักกี้กำลังเป็นชู้กับเมียเจ้าของบ้านอยู่บนเตียง  หลังจากนั้นชักกี้ก็ใส่เสื้อผ้าลวกๆ แล้วเดินตามเธอต้อยๆ  อีกเช่นกัน  ปากก็พูดว่าเธอกับฉันเหมือนลงเรือลำเดียวกันแล้ว  เลี้ยงดูฉันสักคนเถอะ  แล้วเธอก็จับเขายัดเข้าบ้านแบบงงๆ เหมือนเดิมไม่มีผิดเพราะเธอทนกินอาหารที่คีแกนทำไม่ได้  แล้วชักกี้ดันทำอร่อยเหาะ 

ทว่าเรื่องต่อมาของชักกี้ที่เธอรู้หลังอยู่ด้วยกันคือเขาไม่ใช่ปีศาจแต่มีนิสัยเข้าขั้นราชาปีศาจ  คีแกนบอกว่าชักกี้อ่านยากแต่เธอคิดว่าเขาเป็นไอ้โรคจิตเฉยๆ  เขาต่อต้านสังคม  ขวางโลกแต่ก็เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง  เขามีงานอดิเรกหลากหลายแล้วทำได้ดียิ่งการก๊อบปี้ของล้ำคาทั้งเครื่องเพชร  หม้อไหถ้วยสังคโลก  ภาพวาดเขาทำได้เหมือนระดับเกรดเอ  เขาเคยทำงานมาหลายอย่างตั้งแต่เด็กเสิร์ฟจนถึงนิติเวชผ่าศพ  ใช้ชีวิตคุ้มค่าทั้งๆ ที่เป็นเชื้อสายเทพองค์หนึ่ง  แต่เทพอะไรเธอก็ไม่รู้เพราะชักกี้ไม่บอกและเธอไม่เคยถาม

            รถคันหรูที่ชักกี้ขับวิ่งออกนอกชานเมืองคนบาปของแผ่นดินใหญ่  มันวิ่งไปบนถนนโล่งโดดเดี่ยวของทะเลทรายก่อนจะเจอโกดังเก่าๆ ขนาดใหญ่หลังหนึ่ง  รั่วลวดหนามถูกล้อมเอาไว้  ประตูไม้พุพังดูแล้วไม่น่าจะมีของมีค่าอะไรแต่พอประตูโกดังเปิดรถสุดหรูราคาแพงก็จอดเรียงรายอยู่ 6 คัน  มอเตอร์ไซด์คันโตตั้งแต่ดูคาร์ติจนถึงเล็กกะทัดรัดอย่างเวสป้า

            “ประกาศจับของแบล็กวิงซ์ออกมาแล้ว  ตอนนี้แฟนคลับเธอเพิ่มขึ้นด้วยนะ”  เสียงง่วงๆ ของคีแกนโผล่มาก่อนตัว  หัวยุ่งฟูสีน้ำตาลอ่อนเป็นเอกลักษณ์ที่มาพร้อมใบหน้าหล่อเหล่าแต่ตาปรือตลอดเวลา  ผิวเขาขาวซีดอย่างคนที่ไม่เคยออกกลางแจ้ง  รูปร่างสูงเพรียวช่วงขายาวน่าหลงใหลเหมือนนายแบบบนรันเวย์

            “ไวจัง”  เธอเดินไปยังส่วนกลางที่มีโซฟาและโต๊ะตัวใหญ่  โกดังแห่งนี้สูงโปร่งและมีชั้นลอยที่เป็นห้องนอนของเธอ  เฟอร์เจอร์ส่วนใหญ่ทำจากไม้และเหล็กหรืออลูมิเนียมเน้นทนทานทั้งสิ้น

            “เหมือนมีแบบฟอร์มประกาศจับอยู่แล้ว  เปลี่ยนชื่อของที่ถูกขโมยกับรางวัลนำจับเท่านั้น”  คีแกนโชว์ใบประกาศจับที่ปริ้นมาให้ดู  จะเรียกว่าประกาศจับก็ไม่เต็มปากเพราะรูปของเธอเป็นเงาสีดำของผู้หญิงกับตัวอย่างขนนกเท่านั้น  และต้นเรื่องของขนนกสีดำก็มาจากคำแนะนำของคีแกน  เขาบอกว่าจะเป็นโจรก็ต้องมีลายเซ็นเพราะความน่าเชื่อถือนั้นสำคัญ  ของที่ขโมยโดยแบล็กวิงซ์จึงได้รับความนิยมและน่าเชื่อถือขึ้นเรื่อยๆ มากว่า 100 ปีเพราะไม่เคยมีของปลอมปล่อยประมูลเลยสักครั้ง  และยามว่าจ้างไปขโมยของคืนก็ไม่เคยทำให้ผิดหวังสักนิด

            ช่วงหนึ่งเคยมีคนคิดเลียนแบบขโมยของและวางขนนกสีดำทิ้งเป็นหลักฐาน  แต่ดูเหมือนตำรวจพวกนั้นจะเป็นแฟนคลับเธอ  เพราะพอพวกเขาเห็นขนนกอีกาคุณภาพแย่ก็ฟันธงได้เลยว่าแบล็กวิงซ์ผู้งดงามไม่มีทางใช้ของราคาถูกคุณภาพต่ำแบบนี้  อันที่จริงแล้วขนพวกนั้นเธอถอนออกมาจากก้นของคีแกนตอนที่เขาแปลงเป็นนกฮูก  พอสะสมนานๆ เข้าก็มีมากจนใช้แทบไม่หมด

            “ไร้สาระ”  โคโค่หยิบถ้วยชาที่ขโมยมาวางไว้บนโต๊ะก่อนจะพูดขึ้นมาเบาๆ  “เจ้าหญิงโซฟีน่าท่านปรารถนาสิ่งใด”

            เพียงสิ้นคำพูดควันสีเทาจนเกือบขาวลอยกรุ่นขึ้นมาเบาๆ  โคโค่กับคีแกนเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก  ไม่ใช่วิญญาณอาฆาตจนควันดำปี๋ก็ดีถมเถ

            “ผู้ปลดปล่อยหรือ  ช่วยทำลายถ้วยชาใบนี้ที”  เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนปรากฏร่างโปรงใสรางเลือนของผู้หญิง  ใบหน้าแม้จะสลัวรางแต่ก็พอเดาได้ว่าเป็นสาวงามคนหนึ่ง

            “เยส!”  โคโค่แทบจะโห่ร้อง  ภารกิจง่ายๆ แบบนี้ใช่ว่าจะมีได้บ่อยๆ ครั้งก่อนที่เธอขโมยไหของนักปั้นซอร์ซอน  วิญญาณนั่นดันขอให้เธอหาเมียให้หลานของหลานเพราะเขาเป็นเกย์จึงไม่มีทายาทสืบตระกูลอีก  ตอนนั้นเธอยังรู้สึกว่าฆ่าคนน่าจะง่ายกว่า  เรื่องรสนิยมบังคับกันได้หรือแต่จนแล้วจนรอดเธอจึงเล่นเล่ห์จนหลานของหลานซอร์ซอนรับบุตรบุญธรรมมาเลี้ยง  ความปรารถนาวิญญาณจึงพอจะตกลงกันได้สำเร็จ

            “นี่เป็นถ้วยที่คนรักของเจ้าหญิงปั้นให้ไม่ใช่เหรอ”  คีแกนหยิบถ้วยชาใบเล็กขึ้นมาดู  แม้เนื้อจะดีรูปร่างพอเหมาะทว่าภาพดอกไม้กลับเป็นการแต้มสีอย่างคนไม่สันทัดการวาดภาพ

            “เรื่องเล่ามักบิดเบือน  เขาทรยศฉัน”  เจ้าหญิงโซฟีน่าดวงตากรุ่นโกรธ  เธอกับชายต่ำต้อยผู้นั้นรักกันจริง  ถ้วยชานี้เขาก็ปั้นให้เธอกับมือ  จวบจนเมื่อชายผู้นั้นฟันฝ่าได้เขามาเป็นบุตรเขยขององค์ราชาก็หยิ่งผยองรับสาวใช้หน้าห้องมาเป็นเมียน้อยลอบกินกันลับหลัง  ถ้วยชานี้จึงเป็นทั้งตัวแทนความรักและความอัปยศของเธอ  ของแบบนี้เธอจะทนให้ผู้คนสะสมไว้ดูเพื่อมองความสมเพชของเจ้าหญิงเช่นเธอหรือ

            ทว่าหลังเธอตายไปหลายยุคถ้วยชานี้ก็โด่งดังขึ้นมาเพราะมันกลายเป็นตำนานเรื่องเล่าความรักต่างชนชั้นที่แสนตรึงใจ  พวกนักสะสมเริ่มทุ่มราคาเพื่อหาทางได้มันมาแล้วก็ตกไปอยู่ในมือของบารอน

            เพล้ง!

            เสียงแก้วแตกทำให้คีแกนมองมือว่างเปล่าที่มันเคยมีถ้วยชา  ความสามารถคว้าของจากมือโดยแทบไม่รู้ตัวขนาดนี้จะเป็นใครไปได้นอกจากมิจฉาชีพโคโค่

            “เธอทำอะไรมันตั้งห้าแสนเหรียญเลยนะ  อย่างน้อยให้ชักกี้ทำของก็อบขึ้นมาปล่อยขายก่อนก็ยังดี”  คีแกนมองเศษถ้วยชาบนพื้นอย่างปวดใจ

            “ของในพันธะสัญญาไม่ได้  ไว้ฉันจะขโมยอย่างอื่นมาให้นายแล้วกัน”  สัญญาต้องเป็นสัญญาเจ้าหญิงให้ทำลายเธอก็ต้องทำลาย

            “ขอบใจ”  เสี้ยววิญญาณของเจ้าหญิงพูดเพียงสั้นๆ แล้วหายไป  นี่เป็นสิ่งที่โคโค่ทำมาตลอด 100 ปี  หากของสิ่งใดมีเจ้าของเดิมเธอจะตามหาเพื่อถามถึงความปรารถนาแล้วทำตามด้วยจุดประสงค์บางอย่าง 

            “ข้าวเสร็จแล้ว”  ชักกี้เดินมาเคาะหม้อเรียกก่อนจะเดินกลับไปยังส่วนของครัว

            สองชายหนึ่งหญิงนั่งกินข้าวด้วยกันเงียบๆ  ความสนิทสนมเกือบร้อยปีทำให้พวกเขารู้ไส้รู้พุงกันโดยไม่ต้องพูด  อันที่จริงแล้วโคโค่ค่อนข้างจะไม่ยินยอมเท่าไหร่ตอนที่รู้ว่าผู้ชายสองคนนี้อยู่ในจำพวกไม่น่าคบหา  สารเลวและเป็นจอมวายร้ายแล้วเธอดันไปคบหากับพวกเขา  ซึ่งชักกี้เพียงพูดสั้นๆ ว่าแบบนั้นไม่ได้หมายความว่าเธอก็ไม่ต่างจากพวกเขาเท่าไหร่ไม่ใช่หรือเพราะดันเข้ากันได้ดีอย่างกับพี่น้องคลานตามกันมา  พอได้ฟังแบบนั้นแล้วโคโค่ก็ยิ่งรับไม่ได้เข้าไปใหญ่

            “โอ้!...ภาพวาดบูลโรสของชาร์ล-ฟร็องซัว โดบีญี  เสนอค่าจ้างแปดแสนเหรียญถ้าใครหามาได้  เป็นของขโมยคืน”  คีแกนเลื่อนไอแพตในมือที่เปิดหน้าเว็บใต้ดินทิ้งเอาไว้ 24 ชั่วโมง  ที่นี่เป็นศูนย์รวมนักสะสม  นักธุรกิจร่ำรวย  โจร  นักต้มตุ๋นมือดีทั้งสิ้น  ค่าสมาชิกแพงหูฉี่แต่ก็ยังมีสมาชิกหลั่งไหลเข้ามาทั่วโลก  เพราะของที่เปิดประมูลปีละครั้งไม่ต้องกลัวว่าจะได้ของปลอม  ที่สำคัญยังเป็นบอร์ดศูนย์กลางให้นักสะสมเปิดประกาศหาผู้เชี่ยวชาญตามหาของให้  พูดหยาบๆ หน่อยก็คือจ้างขโมยไปเอาของที่เขาต้องการ  และแน่นอนว่าเจ้าของเว็บใต้ดินที่นอนรอกินเงินค่าสมัครก็นั่งหัวฟูซดซุปสาหร่ายร้อนๆ อยู่นี่

            “ภาพนั่นราคาสิบล้านเหรียญ  ดูเหมือนกำไรเขาจะเยอะไปหน่อยล่ะมั้ง”  โคโค่ไม่สนใจสักนิดและคืนนี้เธอก็เหนื่อยมากแล้ว  หลังเธอกินข้าวเสร็จจึงขึ้นห้องไปอาบน้ำนอน  ทว่าเพียงหลับได้ไม่นานเธอก็ฝันถึงเรื่องที่ทำให้เธอมาอยู่จุดนี้  เรื่องราวของทารกขยะและเกาะคนบาป

------

เรฟฯ สภาพภายในโกดังเก่า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น