อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 05 โดนลงโทษ

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2561 06:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05 โดนลงโทษ
แบบอักษร

​05 โดนลงโทษ



ความวุ่นตั้งแต่เช้าของวันนี้คือการที่ฉันต้องออกมาซื้อที่ห้างใกล้กับมอ 

"ได้ของยังนังชะนีน้อย" เคที่ถามฉันที่ตอนนี้อยู่ในช็อปแอปเปิ้ลกำลังรอจ่ายเงินค่าไอแพด เนื่องจากฉันคิดว่ามันน่าจะสะดวกต่อการเรียนก็เลยชวนเคที่มาเป็นเพื่อนซื้อ  

"ใกล้แล้วๆ" 

"รีบๆหน่อยก็ดีนะย่ะเดี๋ยวกลับไปไม่ทันเข้าห้องเชียร์" 

"โอเค" หลังจากซื้อของเสร็จเราก็ต้องรีบกลับมอเพราะใกล้จะได้เวลาเข้าห้องเชียร์  

"เกาะดีๆนะชะนีน้อย" เคที่หันมาบอกฉันมือมันก็บิดขันเร่งรถเสียงดัง บรื้น!!! ฉันที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ต้องรีบจับกับที่เกาะหลังเบาะทันที พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วยเจ้าค่ะ 

"คะ...เคจ้ะ" 

"ถ้าไปไปโลดดด" 

"กรี๊ดดดด" เวฟร้อยสีแดงแปร๊ดพุ่งตัวออกไปด้วยความรวดเร็ว เนื่องจากตอนมาฉันอาศัยรถของเคที่มาขากลับก็เลยต้องซิ่งกลับแบบนี้แหละ 

"เคที่เบามึงเบ๊าาาาาา" 

"เคที่รถมึงรถถถถ" 

"เคที่หลุมมึ๊งงงงง" เคที่นักซิ่งเวฟร้อยที่ตอนนี้บิดความเร็วพุ่งไป100 ขอให้ลูกกลับถึงมอได้อย่างปลอดภัยด้วยเถอะจ้าาา ขาไปใช้เวลา 20 นาที แต่ขากลับใช้เวลา 10 นาที 

เคที่มันพาฉันปาดซ้ายแซงขวารถบรรทุกอยู่ข้างยังต้องหักหลบเพราะกลัวกลับมาเข้าห้องเชียร์ไม่ทัน ฉันนี่เกาะขอบเบาะไว้แน่นในใจก็สวดมนต์ภาวนาขอให้รอดปลอดภัย เคยขึ้นรถเมล์สายแปดในตำนานกันป่ะแต่ฉันต้องขึ้นเวฟร้อยขับโดยเคที่ตีนผีในตำนาน พอจอดรถได้เราสองคนก็ต้องใส่เกียร์หมาวิ่งไปที่ลานเกียร์ทันทีแต่ต่อให้รีบแค่ไหนเราสองคนก็สายอยู่ดี  

"น้องสองคนที่มาสายลุกออกมาครับ!" พี่ปีสองที่รับหน้าที่ดูแลน้องตะโกนขึ้น เมื่อเลี่ยงไม่ได้ลุกก็ได้ว่ะ ฉันกับเคที่ลุกยืนแล้วเดินไปหารุ่นตามคำสั่ง  

"น้องรู้ตัวใช่ว่าทำไมถึงเรียกออกมา" พี่ปีสองคนเดียวกับที่เรียกฉันออกมาถาม 

"รู้ค่ะ" 

"แล้วคุณสองคนไปไหนมา" 

"ออกไปซื้อของที่ห้างมาค่ะ" 

"อืม แต่ในเมื่อคุณสองคนมาสายมันก็ต้องมีบทลงโทษกันบ้างคราวหน้าจะได้รีบมา" 

"ค่ะ" 

"ถ้าอย่างนั้นผมจะให้พวกคุณสองคนไปทำความสะอาดห้องเก็บเอกสารที่ตึกเรียนรวมชั้น2 ห้อง 0433" 

"ค่ะ" แล้วฉันเลือกอะไรได้มั้ยเลือกที่จะไม่ไปได้หรือเปล่า ก็ไม่ได้ไง สุดท้ายฉันกับเคที่ก็ต้องมาตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาดห้องเก็บของที่มีสภาพเหมือนไม่ได้ใช้งานมาหลายปี ที่จริงฉันมีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่เคยบอกใครแม้กระทั่งพิมกับเคที่นั่นก็คือฉันเป็นภูมิแพ้ โดยเฉพาะฝุ่น

ตอนแรกอาการก็ยังไม่ค่อยออกเท่าไรหรอกแต่พอทำไปฝุ่นมันเริ่มเยอะขึ้นไงจนตอนนี้ฉันเริ่มหายใจไม่ค่อยออกแล้ว และเริ่มมีอาการหอบจนเคที่สังเกตได้ 

เฮือก เฮือก 

"ชะนีน้อยเป็นไร" มันทิ้งของที่อยู่ในมือวิ่งมาหาฉัน 

"หะ..หายใจไม่ออก" ฉันบอกพลางทุบหน้าอกตัวเองไปด้วย 

"อย่าบอกนะว่ามึงแพ้ฝุ่นอ่ะ" ฉันพยักหน้าตอบเบาๆอาการแน่นหน้าอกเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ 

"แล้วทำไมมึงไม่บอกว่ามึงแพ้ฝุ่น มึงใจเย็นนะกูจะพามึงไปห้องพยาบาล" เคที่เข้ามาพยุงตัวฉันเพื่อพาไปส่งห้องพยาบาล 

"เพื่อนคุณเป็นอะไร" 

"พี่วินัย!!!"


Theay part 

วันนี้ผมไม่ได้ไปคุมห้องเชียร์เพราะติดเรียนถึงหกโมง พอเรียนเสร็จผมก็แวะไปถามความเรียบร้อยจากว่าที่วินัยรุ่นต่อไปที่คอยสังเกตการณ์แทนพวกผมอยู่ ซึ่งผมก็ได้รับรายงานว่ามีการทำโทษน้องปีหนึ่งสองคนโทษฐานที่มาสายโดยการให้ไปทำความสะอาดห้องเก็บของที่อาคารเรียนรวม ซึ่งไม่มีคนใช้มาเกือบจะสองปีแล้วผมเลยแยกออกมาดูสักหน่อย พอขึ้นมายังชั้นที่น้องถูกสั่งมาก็เห็นว่าเป็นน้องผู้หญิงคนที่ผมตามไปที่บ้านคราวก่อนกับเพื่อนของเธอที่ผมเห็นอยู่ด้วยกันบ่อยๆ แต่ทำไมหน้าซีดแบบนั้นแถมยังต้องให้เพื่อนพยุงอีกน้องเป็นอะไรรึเปล่า 

"เพื่อนคุณเป็นอะไร" ผมถามออกไป เมื่อเพื่อนของเธอผมก็มีอาการตกใจ 

"พี่วินัย!!" 

"ผมเอง ผมถามว่าเป็นคุณเป็นอะไร" 

"เพื่อนเป็นภูมิแพ้ค่ะ เมื่อกี้เจอฝุ่นเยอะอาการเลยกำเริบค่ะ พี่ช่วยเพื่อนหนูด้วยค่ะ" พอได้ยินแบบนั้นผมก็รีบเข้าไปช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มทันที 




มาแย้วจ้าาาา ไรท์ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะแต่อ่านเจอต้องขออภัยด้วย

ชอบไม่ชอบ สนุกไม่สนุกยังไงติชมกันเข้ามาได้น้าาาาา


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น