Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ชื่อตอน : ตอนที่36 ง้อ(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2561 17:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่36 ง้อ(1)
แบบอักษร

ร่างสูงที่รีบขับรถกลับมาที่โรงพยาบาล เขาคิดถึงเธอแทบใจจะขาด ความห่วง กังวลมันคอยกัดกินจิตใจของเขาจะเขานี่เผลอเหยียบคันเร่งเกือบสองร้อยแทบทุกวินาที 

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลร่างสูงก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อจะขึ้นไปหาเธอแทบจะอดใจไม่ไหว แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดวิ่งเพราะมีสายตาไปสะดุดเข้ากับร้านดอกไม้ที่มีดอกไม้สีสดใสวางเรียงกัน 

"มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ยคะ?" เสียงของร่างบางที่อยู่ในชุดลำลองสวมผ้ากันเปื้อนเดินออกมาถามชายหนุ่ม 

"เอ่อ...ผมอยากได้ดอกไม้น่ะครับ"

"รับเป็นอะไรดีคะ?"

ร่างสูงกวาดสายตามองไปรอบๆร้านที่มีดอกไม้มากหมายหลากชนิด หลากสี จนตัวเขาเองเลือกไม่ถูกและที่สำคัญเขาไม่เคยซื้อหรือทำอะไรแบบนี้ให้กับผู้หญิงที่ีไหนเลยไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

"คุณจัดให้ผมเลยได้มั้ย? พอดีผมเลือกไม่ถูก"

ร่างบางหันมามองใบหน้าของเขาก่อนจะหัวเราะออกมากับท่าทางเงอะงะของเขา จนคนหน้าหล่อขมวดคิ้วไม่พอใจที่เหมือนตัวเองกำลังโดนล้อเลียน

"อุ้ย! ขอโทษค่ะ แล้วคุณจะนำดอกไม้พวกนี้ไปให้ใครคะ?"

"ภรรยาน่ะครับ"

"ได้ค่ะ"

หลังจากที่ร่างบางจัดดอกไม้เสร็จก็ยื่นมาให้ชายหนุ่มตรงหน้า เขารับมันอย่างงุนงงไม่ใช่ว่ามันไม่สวยหรอก มันดูสวยดีแต่ปกติแล้วมันต้องดอกกุหลาบไม่ใช่หรอ? เขาทำหน้าฉงนใจสายตาจ้องมองดอกไม้ที่อยู่ในช่อ

หลังจากที่ร่างบางจัดดอกไม้เสร็จก็ยื่นมาให้ชายหนุ่มตรงหน้า เขารับมันอย่างงุนงงไม่ใช่ว่ามันไม่สวยหรอก มันดูสวยดีแต่ปกติแล้วมันต้องดอกกุหลาบไม่ใช่หรอ? เขาทำหน้าฉงนใจสายตาจ้องมองดอกไม้ที่อยู่ในช่อ

"ทำไมคุณถึงจัดดอกไม้นี่ให้ผมล่ะ? มันจะให้ภรรยาได้จริงๆหรอ?"

"ได้สิคะ ถ้าคุณอยากขอโทษเธอคุณควรให้ดอกทิวลิปแก่เธอ ฉันว่ามันคงเข้ากับสถานการณ์ของคุณในตอนนี้มากกว่า" "คุณรู้จักผมหรอ?"

"แหม๋ จะไม่รู้จักได้ไงคะ? ก็คุณเพิ่งลงข่าวหราในทีวีเมื่อครู่เอง"

"อ๋อ"

"ฉันเอาใจช่วยคุณนะคะ อย่าทำให้เธอเสียใจหล่ะ"

"ครับ"

ร่างสูงรู้สึกฮึกเฮิมขึ้นเพราะแรงเชียร์จากคนรอบข้าง เขาต้องทำไปขอโทษเธอและขอโอกาสกับเธออีกครั้งให้ได้ เมื่อคิดแบบนั้นเขาก็รีบวิ่งตรงไปที่ลิฟต์ทันที

เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าห้องเจ้าตัวก็สูดหายใจเข้าปอดหนักๆกลัวว่าเปิดประตูเข้าไปเธออาตจะตื่นอยู่และระเบิดอารมณ์ใส่เขาได้ทุกเมื่อ

"เอาวะ เป็นไงเป็นกัน"

โรเมโอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นน้องสาวของตัวเองกำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่ ส่วนหลานชายก็หลับสนิทอยู่บนตักของเธอ เขาจึงหันไปมองภรรยาของเขาที่กำลังหลับอยู่

"อ้าว กลับมาแล้วหรอคะ?"

"อืม ยังไม่ตื่นอีกหรอ?"

"ตื่นไปแล้วค่ะแต่เธอเพิ่งหลับไปหลังทานข้าวเสร็จคงเป็นเพราะเพลียเพราะท้อง"

"เห้อ" เขาถอนหายใจออก ก่อนจะเดินเอาช่อดอกไม้มาวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงที่เธอหลับอยู่ 

ใจนึงก็รู้สึกโล่งใจ ใจนึงก็อยากจะขอโทษเธอให้เรื่องมันจบๆไป แต่ก็กลัวว่าเธอจะแสดงท่าทีรังเกียจเขา

"พี่โรม หนูถามจริงๆเถอะนะพี่รักคุณโซเฟียรึป่าว?" 

"หืม ทำไมถามแบบนั้น?"

"ก็พี่ทำแต่ละอย่างตั้งแต่ไม่ออกมายอมรับว่าเป็นพ่อของเด็กแล้ว แล้วอยู่ดีๆพี่ก็มาประกาศตัวว่าตัวเองคือพ่อของเด็กทีหลังตอนที่เกือบจะเสียลูกไป เป็นฉัน ฉันคงให้อภัยพี่ยากแน่"

"เห้อ ฉันเข้าใจผิดน่ะ ถ้าไม่เข้าใจผิดมีหรอที่พี่จะทำแบบนั้น"

"พี่ยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะว่าสรุปพี่รักเธอมั้ย?" รินนารี่หรี่ตาจ้องหาคำตอบสายสายตาของพี่ชาย 

"รักสิ รักมากเลยแหล่ะ"

ร่างสูงหลบสายตาของน้องสาวก่อนจะเดินมาหาร่างของเธอที่กำลังนอนหลับพักผ่อน ใบหน้าของเธอในยามนี้ไร้เครื่องสำอางมาปกปิด เผยให้เห็นใบหน้าของเธอชัดๆเหมือนตอนที่เธออยู่กับเขาบนเกาะ 

ร่างสูงค่อยๆใช้มือไปปัดผมที่แหย่ปิดหน้าปิดตาเธอให้ออก ดวงตาสีนิลฉายแววเป็นห่วงเป็นใยเธอมากแม้น้องสาวที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่รู้สึกสงสารหากหญิงสาวตื่นขึ้นมาและผลักไสไล่ส่งพี่ชายเขา เธอควรจะช่วยเหลือใครกันแน่

ร่างสูงค่อยๆใช้มือตัวเองลูบหน้าท้องที่นูนเด่นของเธออย่างอ่อนโยน มือหนาสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นผ่านฝ่ามือของเขาออกมา ม่านน้ำตาก็เริ่มจับตัวหนาอยู่ในกรอบตาของเขา 

เขาทำบ้าอะไรลงไปมัวแต่คิดแค้น โมโหจนไม่ฟังอะไรจนเกือบฆ่าลูกแท้ๆของตัวเองได้ลงคอ เขาช่างเป็นคนที่แย่อะไรขนาดนี้  

"พ่อขอโทษนะ พ่อมันเป็นพ่อที่ไม่เอาไหนเอาเสียเลย แต่พ่อสัญญาว่าต่อไปนี้พ่อจะไม่ทำแบบนั้นอีก"

เพราะเขาใช้มือลูบหน้าท้องของเธอทำให้คนที่นอนอยู่ถึงกับรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาดู ก็พบว่าร่างสูงที่คุ้นตากำลังใช้มือของเขาสัมผัสกับหน้าท้อง

เพี้ยะ! 

เมื่อได้สติ เธอก็ใช้มือของตัวเองตบที่มือของเขา ดวงตาของเธอฉายแวววาวโรจน์ ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะตะโกนใส่หน้าร่างสูง

"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!" 

"เฟีย ตื่นแล้วหรอ?" ร่างสูงพยายามจะเข้าไปสวมกอดเธอแต่ก็โดนเธอผลักเข้าที่อกแกร่งอีกครั้ง

"ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาแตะต้อง!" 

"เฟีย คือฉันอธิบายได้"

"จะอธิบายอะไรในเมื่อนายเป็นคนที่เกือบจะฆ่าฉัน!" 

"ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆฉันไม่ได้ตั้งใจ"

"แต่นายก็ทำมันไปแล้ว! ออกไปซะ! อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก! ไม่งั้นฉันจะเรียกพยาบาลมาลากตัวนายออกไปแน่!"

"เฟีย"

เสียงของเธอเริ่มดังขึ้น ดังขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งชายหนุ่มพยายามจะเข้าใกล้เธอมากเท่าไหร่เธอก็จะยิ่งแผดเสียงดังเท่านั้น จนทำให้เด็กชายที่หลับอยู่เผลอตื่นขึ้นมาดูเหตุการณ์ 

ดวงตาคู่สวยต้องมองเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ คิ้วสวยแทบจะขมวดชิดกันเป็นปม เมื่อเห็นท่าไม่ดีรินนารี่จึงเป็นฝ่ายปรามพี่ชายของตัวเองแทน

"พี่โรม รินว่าพี่กลับไปก่อนเถอะค่ะ"

"ไม่ริน พี่อยากปรับความเข้าใจกับเฟีย"

"ฉันไม่ปรับอะไรทั้งนั้น! ไอ้คนโกหก! ไอ้คนหลอกลวง! แค่นี้ยังไม่สาแก่ใจอีกรึไง!? ถ้าไม่ออกไปฉันจะกดเรียกให้พยาบาลเอารปภ.มาลากนายออกไป!!" ร่างบางรีบคว้าเอาปุ่มกดเรียกนางพยาบาล

"คุณโซเฟียคะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ พี่โรมพี่กลับไปก่อนเถอะ เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะคะ"

ร่างสูงยืนมองหน้าหญิงสาวด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกเจ็บแปล๊บที่หน้าอกของตัวเอง ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีหินมาทับเข้าที่กลางอกจนม่านน้ำตาก่อตัวขึ้น 

เขาปล่อยตัวเองให้ไปตามแรงของน้องสาวที่กำลังพาเขาออกไปจากห้องพักผู้ป่วยแต่ไม่ยอมวางตาจากเธอเลยจนเขาเดินออกพ้นไปตูไป


"ดูท่าคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะพี่"

"ฮึก! ฮึก" ร่างสูงปล่อยหยดน้ำตาให้ลื่นลงสู่ใบหน้าหล่อคมคายของเขา "เธอคงเกลียดพี่แล้ว"

"ดูท่าคงจะเป็นอย่างนั้นแหล่ะค่ะ"

รินนารี่ยืนมองพี่ชายอยู่ด้านข้างก่อนจะเอามือไปลูบหลังพี่ชายเชิงปลอบใจ เธอรู้สึกสงสารพี่ชายของตนมาก 

ด้วยความที่ชีวิตทั้งชีวิตของโรเมโออยู่กับการถูกตามใจและเรียนรู้ ทำงานแค่นี้ทำให้เขาไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรัก ไม่เข้าใจเรื่องของเล่ห์เหลี่ยมของความรักความรู้สึก หรือการง้อผู้หญิงเลย ที่ผ่านมาเมื่อเขาต้องการเขาก็แค่โทรเรียกให้เลขาของเขาหาผู้หญิงมาปรนเปรอกามกิจแค่นั้น แต่นี่คือครั้งแรกที่เขาได้รู้จักความรักแต่เขาก็ดันทำพลาดที่ปล่อยให้ความโง่ทำร้ายตัวเอง

"เธอคงเกลียดพี่แล้ว เธอคงไม่รักพี่แล้วริน" ร่างสูงนั่งกำมือตัวเองแน่น หัวใจของเขาเจ็บจนทำให้น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย แต่เขาก็พยายามจะซ่อนเอาไว้ ไม่อยากให้ใครมาเห็น

"แล้วพี่จะทำยังไงต่อล่ะคะ? พี่จะถอดใจหรอ?"

"ใจนึงพี่ก็อยากง้อ แต่ว่าถ้าเธอเกลียดพี่ ไม่รีกพี่แล้วพี่จะทำยังไงต่อ?" 

"รินว่าคุณโซเฟียเธอคงยังรักพี่อยู่แหล่ะค่ะ"

"อย่ามาให้ความหวังพี่ พี่รู้ตัวดีว่าตัวเองมันแย่แค่ไหน"

"เห้อ พี่โรม ผู้หญิงนะคะ เกลียดแปลว่ารักแต่ถ้าไม่รักเธอจะไม่เกลียดและจะไม่รู้สึกอะไรเลย"

"หมายความว่ายังไง?"

"ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณโซเฟียดีนะคะเธอยังรักพี่นั่นแหละแต่ว่าเพราะเธอกำลังโกรธพี่อยู่ และยังคงไม่อยากให้อภัยพี่ที่ไปทำร้ายลูกของเธอ ผู้หญิงท้องมักจะดุแล้วยิ่งปกติเธอก็ดุอยู่แล้วเลยทำให้เธอดูดุกว่าเดิมแค่นั้น"

"..."

"ถ้าพี่รักเธอจริงพี่ก็ต้องง้อค่ะ และต้องง้อมากๆด้วยเพราะพี่ทำกับเธอไว้มาก"

"แต่ว่าพี่มันเลว พี่มันไอ้โง่แล้วแบบนี้โซเฟียจะยอมยกโทษให้พี่หรอ?"

"อดทนและหน้าด้านเข้าไว้ค่ะพี่ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก"

"เอาวะหน้าด้านตั้งให้มันรู้ไปเลยว่าคนอย่างโรเมโอ แบรดวินท์ จะง้อเมียไม่ได้!"

เมื่อได้คำแนะนำจากน้องสาว ร่างสูงก็กลับมามีกำลังใจขึ้นอีกครั้ง นั่นสิ กะอีแค่ง้อเมียมันคงไม่ยากหรอก เขาจะทำทุกทางให้เธอยอมยกโทษ และกลับมารักเขาให้ได้ ร่างสูงค่อยๆสูดหายใจก่อนจะทำใจดีสู้แม่เสืออีกครั้ง 

"ฉันต้องง้อเธอให้ได้โซเฟีย!"




ความคิดเห็น