HiMeMOE

ขอบคุณที่ชอบผลงานของโมน๊าาาาา นักเขียนไร้สำนักคนนี้จะพยายามต่อไปฮับ~

ตอนที่ 1 ความตาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ความตาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2562 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ความตาย
แบบอักษร

ตอนที่ 1 ความตาย

“ท่านหลอกข้า!!!” ข้าสุดจะทนเมื่อความเท่าเทียมที่ข้าคิดว่าข้าควรได้กำลังหายไป คำมั่นสัญญาที่ข้าคิดว่าข้าควรได้และรอกำลังหายไปอย่างช้าๆ เมื่อคนรักที่ข้ารอกำลังมองข้าด้วยสายตาเย็นชา ทำราวกับข้าเป็นตัวหนอนที่เขาอยากจะเหยียบขย้ำให้แหลกไปกับก้อนดินข้างทาง

“อะไรกันเล่าไป๋หมี่ เจ้าเป็นเพียงชายธรรมดาๆ ไร้ซึ่งยศศักดิ์ เหตุใดคุณชายต้องรักษาสัญญา” หญิงสาวข้างกายชายที่ข้ากำลังคุยด้วย เธอคือเซียวซี ลูกสาวคนโตของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงแห่งนี้ ทั้งรูปร่างที่สวยสง่า น้ำเสียงทรงเสน่ห์ ดวงตาคมเข้มแบบหญิงสาวสูงศักดิ์ เป็นที่หมายตาของชายหนุ่มทั่วเมืองหลวงแห่งนี้ กำลังเอ่ยในเรื่องที่แม้แต่นางก็ไม่รู้...เช่นนั้นเจ้าก็พูดได้ หากไม่เป็นข้าคงไม่รู้สึก!

เห็นทีจะมีแต่ข้าที่มองว่านางอัปลักษณ์ แน่นอนว่าข้ายอมรับเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกของนางว่านางสะสวย แต่ที่ข้าว่านางอัปลักษณ์นั้นเพราะนิสัยใจคอของนาง ทั้งคำพูดที่นางชอบดูถูกผู้อื่นก็เช่นกัน

“กลับไปเสีย ข้าไม่อยากเห็นน่าเจ้าแล้ว...ไป๋หมี่” เสียงคมเข้มนุ่มลึกพูดกับข้า เหอะ! ให้มันได้อย่างนี้สิ!!! ข้ากัดกรามแน่นมองคนรักของตัวเองอย่างเจ็บปวด แต่จะทำอย่างไรได้เล่า หากจะมีอะไรผิด คงผิดที่ชาติกำเนิดของข้าที่เป็นเพียงตระกูลต่ำต้อยไร้ชื่อเสียง

เพียงคนธรรมดาไร้ยศศักดิ์ แบบเดียวกับที่เซียวซีนางบอกนั่นแหละ ทั้งยังโง่งมที่ให้ความรักที่มีกับชายตรงหน้าไปจนหมด โดยไม่ทันได้คิดเลยว่าเขาและข้านั้นไม่มีวันบรรจบกัน...

“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไม่ขอรักษาสัญญากับท่านอีกต่อไป...ช่วงเวลาที่ผ่านมา ขอบคุณคุณชายมากที่เอ็นดูข้าและครอบครัว ข้าน้อยลาก่อน” ข้าเอ่ยเสียงแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยทำกับเขามาก่อน พลางส่งยิ้มหวานให้เขา รอยยิ้มนี้ท่านเคยขอข้าว่าอย่าให้ผู้ใดได้เห็นนอกจากท่าน ข้ารักษาสัญญามาตลอด แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นอีกแล้ว

“ไป๋หมี่ เจ้ายิ้มสวยถึงเพียงนี้เชียวรึ” เสียงคนรอบข้างต่างพากันซุบซิบถึงข้าที่เป็นเสือยิ้มยากเพียงเพราะคำมั่นสัญญาที่ข้ามีให้แก่เขา องค์ชายหก...หรือก็คือคุณชายที่ไล่ข้าเมื่อครู่

ในเมื่อเขาไม่ต้องการข้า ข้าก็ไม่คิดจะสนใจเขาอีกต่อไปเช่นกัน ขอใช้ชีวิตอย่างที่ตนต้องการอีกสักครั้ง ไม่ขอเอาคำสัญญาพวกนั้นกลับมาคิดให้วุ่นวาย

“...” คุณชายไม่เอ่ยคำใดๆ ไม่สบตาข้าเช่นกัน เขาให้ความสำคัญหญิงสาวข้างกายโดยไม่สนใจข้า เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านแล้วที่ให้ข้าเห็นภาพเจ็บปวดพวกนี้ จะได้ตัดใจรักจากท่านเสียที

ข้าเดินออกจากจุดนั้นอย่างเข้มแข็ง สองเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคงและหนักแน่น ไม่หวั่นไหวไม่สบตากับผู้ใด เพียงมองตรงไปข้างหน้า แม้ตลอดทางจะได้ยินเสียงชื่นชมว่าคนทั้งคู่ที่ข้าจากมา เป็นคู่ที่เหมาะสมราวกิ่งทองใบหยก ข้าก็ไม่สนใจ ไม่คิดที่จะฟัง ขอเพียงออกจากตรงนี้เป็นพอ!

“พี่ใหญ่ขอรับ ดื่มน้ำชาก่อนเถอะ” ทันทีที่ข้าถึงบ้านหลังเล็กๆ ของพวกเรา น้องชายคนเล็กก็รีบวิ่งมาหาพร้อมถ้วยชาใบเก่าในมือ

“น้องข้าช่างเก่งยิ่งนัก พี่ใหญ่ชื่นใจเป็นที่สุด” ข้าเอ่ยพลางยิ้มกว้างให้เด็กน้อย ก่อนจะรับมันมาดื่ม แล้วอยู่เล่นกับเขาประเดี๋ยวหนึ่ง ไม่นานน้องสาวของข้าอีกคนก็มาเปลี่ยนให้ข้าได้พักผ่อน

“พี่ใหญ่ท่านพักเสียเถอะ คืนนี้ท่านมีงานใช่หรือไม่? นอนแต่หัววันเช่นนี้ท่านจะได้มีแรง” นางเอ่ยกับข้าด้วยสายตาดูเป็นกังวล คงจะรู้เรื่องราวของข้าจากท้องตลาดมาแล้ว

แต่ก็ช่างเถอะ จะช้าเร็วนางก็ต้องรู้อยู่ดี เดิมทีความสัมพันธ์ของข้ากับคุณชายก็มีเพียงครอบครัวข้าเท่านั้นที่รับรู้ นอกนั้นแล้วก็เห็นข้าเป็นเพียงคนติดตามคุณชายผู้นั้น หาได้รู้ความจริงไม่ ว่าข้าเป็นคนรักของคุณชาย...แต่บัดนี้ไม่ใช่เสียแล้ว

“นั่นสิ คืนนี้พี่จะออกไปเล่นพิณที่โรงละครเป็นครั้งสุดท้าย” ข้ายิ้มให้นาง หวังให้นางสบายใจก่อนจะลูบหัวน้องทั้งสองอีกครั้ง

“พี่ใหญ่ของพวกเจ้าขอไปพักเสียหน่อย พวกเจ้าเฝ้าบ้านได้หรือไม่?”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” น้องรักทั้งสองตอบกลับทันที เห็นน้องๆ ดูแลตัวเองได้แบบนี้ข้าก็ดีใจที่คิดสอนทั้งคู่ตั้งแต่เยาว์วัยให้เติบโตอย่างเข้มแข็ง อย่าได้โดนใครหลอกใช้เช่นพี่ใหญ่ของพวกเจ้าเลย...

“เออรัน เจ้ามาช่วยพี่รองตากสมุนไพรดีหรือไม่” น้องรองชักชวนน้องเล็กของข้าด้วยน้ำเสียงสดใสน่าฟังของนาง ข้ามองพวกเขาทั้งสองอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าห้องพักของตัวเอง

ทันทีที่ขาทั้งสองก้าวเข้ามาได้ ทันทีที่มือของข้าปิดประตูทางเข้าห้อง แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงไม้แข็งๆ น้ำตาที่ข้าอดกลั้นมาตลอดทั้งวันก็ไหลรินออกมาจากดวงตา

‘เจ้ารอข้าได้หรือไม่’

‘ข้ารักเจ้า ไป๋ไป๋ของข้า’

‘เสียงพิณของเจ้าช่างไพเราะเหลือเกิน’

เสียงของชายคนนั้นดังก้องในหัว ทั้งภาพการกระทำของเขา ความรักที่เขามอบให้ข้า เสียงแหบพร่าที่เอ่ยอยู่ข้างหู คำมั่นสัญญามากมายที่เขาขอให้ข้าสัญญา แต่สุดท้าย คนที่ผิดคำมั่นเหล่านั้นกลับเป็นเขาเสียเอง

หึ! บอกให้ข้ารักท่าน แต่ท่านกลับรักคนอื่น บอกให้ข้ามีท่านเพียงคนเดียวตอนนี้ท่านกลับมีสตรีอีกนาง ห้ามไม่ให้ข้ายิ้มงั้นหรอ! แต่ท่านกลับยิ้มให้นางผู้นั้น รักนางผู้นั้น ข้ารอมานานหลายเดือนแล้ว!! และข้าจะไม่ขอรอท่านอีกต่อไป หากท่านเห็นความรักของข้ากับท่านเป็นเรื่องตลกยามเหงา ท่านก็อย่าหวังจะได้รับความรักจากข้าอีก!

ตลอดหลายชั่วยามที่ข้าร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดก็แทรกซึมไปทั่วอก ความเศร้าเสียใจกระแทกใส่หน้าข้าไม่หยุด จนตอนนี้ข้าไม่มีน้ำตาหลงเหลือให้ไหลต่อไปอีกแล้ว...

“น้องรอง เจ้าช่วยเตรียมน้ำให้พี่ใหญ่อาบได้หรือไม่?” ข้าตะโกนถามพลางเช็ดหยาดน้ำตาใสอย่างลวกๆ พอกันที ข้าจะไม่ร้องอีกต่อไป ยิ่งร้องข้าก็ยิ่งเจ็บใจ

“เจ้าค่ะ” น้องรองตอบกลับมา ต่อจากนี้ไปจะไม่มีอีกแล้ว ไป๋หมี่ที่อ่อนแอ!

ข้าจัดเตรียมเสื้อผ้าชุดที่ชายคนนั้นเคยเอ่ยห้าม เป็นชุดที่ข้าคิดว่าตัวเองใส่แล้วดูงดงามที่สุด แต่ชายผู้นั้นกลับห้ามปราม ยามนี้ข้าไม่ต้องสนใจผู้ใดแล้ว อยากจะทำสิ่งใดก็ทำเสีย...ข้าลูบเสื้อสีนิลอย่างเบามือ ก่อนจะเลือกเสื้อตัวในสีขาวหยกเข้าชุดกันมาสวมใส่

วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ข้าเล่นพิณในโรงละครที่ครั้งหนึ่งชายผู้นั้นคอยแต่มาเฝ้าดู หลังจากนั้นข้าคงต้องขอไปเล่นที่อื่นแทน ไม่ก็ช่วยน้องรองเก็บสมุนไพรไปขาย กิจการนางก็ดีขึ้นทุกวันอาจจะต้องการคนช่วยก็เป็นได้

“พี่ใหญ่เจ้าคะ ข้าเตรียมน้ำเสร็จแล้ว”

“เข้าใจแล้ว พี่กำลังจะไป ขอบใจเจ้ามากนะ” ข้าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะคว้าชุดที่ตระเตรียมไว้แล้วชำระร่างกายที่ทั้งเหนื่อยล้าและอ่อนแรงมาทั้งวัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น