丽瞐(ลี่จิง)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่4 ลืมสิ้นแล้ว

ชื่อตอน : บทที่4 ลืมสิ้นแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 378

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่4 ลืมสิ้นแล้ว
แบบอักษร

​ณ อาณาจักรเทพ

"องค์ชายเพค่ะ!!" เสียงของซือมิ่งดูร้อนรนใจ 

"มีเหตุใดใยถึงดูรีบร้อนขนาดนี้" องค์ชายสามถาม 

"ทูลพะย่ะค่ะ กฎของด่านเคราะห์รักคือต้องลืมให้สิ้นเสียพะย่ะคะ" เขาอธิบาย 

"แล้ว? ที่เจ้าห้าตกลงไปนางยังไม่ลืมสิ้นรือ?" องค์ชายสามถาม 

"พะย่ะคะ" เขาตอบ 

"หากองค์หญิงน้อยยังไม่ลืม เกรงว่านางจะไม่รักใคร แล้วด่านเคราะห์รักขององค์หญิงจะไม่เกิดพะย่ะคะ" ซือมิ่งพูดจบ องค์ชายสามก็ลุกขึ้นไปดูที่กระจกเวทย์ทันที 

"นางทำอะไรที่นั่น!!" องค์ชายสามพูดออกมาด้วยความตกใจ ภาพที่เห็นคือปีศาจที่กำลังจะกินนาง 

"องค์ชายสามท่านจะต้องผนึกพลังองค์หญิงเสีย!!" เขายืนกรานคำพูดที่หนักแน่น 

"เจ้าไม่เห็นรือว่านางอยู่ในอันตราย หากข้าผนึกพลังนางตอนนี้ ก็ไม่เท่ากับข้าฆ่านางเสียรือ!!" องค์ชายสามพูด 

"หากท่านไม่ผนึกพลังองค์หญิงเสียตอนนี้ เกรงว่า นางจะไม่ผ่านด่านนะพะย่ะคะ" ซือมิ่งพูดพร้อมกับเปิดตำราดวงชะตาในมือของเขา 

"องค์ชายม่อหราน น่าจะปรากฏตอนนี้พะย่ะคะ" เขาพูดออกมา 

"อะไรน่ะ!!" เขากำมือ 

"หากนางเป็นอะไรไป ข้าจะถือเป็นความผิดเจ้า" องค์ชายสาม เริ่มร่ายเวทย์และดึงพลังของนางออกมาพร้อมกับคิดในใจเสมอว่า 

'เจ้าห้าเจ้าต้องปลอดภัยกลับมาหาพวกข้านะ'

ณ โลกมนุษย์

"ฮ่าๆๆ ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปหรอก แม่สาวน้อย" ปีศาจพูดพร้อมที่จะกินนางได้ทุกเมื่อ 

"อึก..." นางล้มลงไปนอนกับพื้นนางใช้มือด้านขวาจับที่หัวใจของนางรับรู้ถึงพลังที่หายไป 

'ทำไมถึง .. ทำไมพลังข้าถึงลดลงได้ขนาดนี้'นางคิดในใจภาพของนางตอนเป็นเทพเริ่มเลือนลางหายไป 

"สาวน้อยเจ้าไม่สบายเหรอ คงจะทรมานน่าดูสินะ ข้าจะช่วยเจ้าเอง" มันพุ่งเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว 

"อ้ากก!!" มันร้องดังมาก นางที่นอนฟุบไปกับพื้นลืมตาขึ้นก็พบเห็นชายร่างสูงผมยาวสีขาว บนดาบของเขามีเลือดของปีศาจตนนั้นอยู่ 

"ท่านม่อหรานรึ" ปีศาจตนนั้นพูดจบก็สลายไป 

"ผู้หญิงซะด้วยสิ" เขาเดินเข้ามาหานางพร้อมกับกระชากเสื้อของนางจนขาด 

"อร้ายย" นางกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ 

"เสียงดีนี่ไหนลองร้องออกมาอีกทีสิ" เขาจับหน้าของนาง 

"โอ๊ย!!" ถึงนางจะลืมเสียสิ้นแล้วว่าตนคือใครแต่ทว่า นิสัยของนางไม่เปลี่ยนไปเลย นางกัดนิ้วโป้งของเขาพร้อมกับกอดอกจ้องตาเขม็งใส่ 

"ตึกๆ" เขาได้ยินเสียงคนมา 

"อร้าย!" เขาผลักนางเข้าไปอีกห้องนึงของกระท่อม 

"ม่อหรานเจ้ามาอยู่ที่นี่นี้เอง" ชายภายใต้เงามืดพูด นางหันไปเห็นรูทางออกหลังกระท่อมพอดี ตอนนี้นางรู้แค่ว่าตนจะต้องออกจากที่นี้ให้ได้ 

"ข้าได้ข่าวว่ามีเด็กหญิงขึ้นมาที่เขาแห่งนี้เจ้าเห็นบ้างหรือไม่" ชายคนนั้นถาม 

"เด็กผู้หญิงงั้นหรือ? ข้าก็แค่มาหลบฝนเพียงเท่านั้น น่าเสียดายจังน้า.... คนอย่างเจ้าปล่อยให้เด็กสาวหลุดไปได้อย่างไรกัน" เขาพูด 

"ฮึบ" นางรอดช่องออกมาจากกระท่อม นางวิ่งอย่างรวดเร็วพร้อมกับคิดในใจว่า 'หมอนั่นเป็นใครกัน ทำไมต้องมาฉีกเสื้อข้าด้วย' นางคิดไปก็รีบวิ่งไป ฝนก็ตกลงมาพลัน 

"ตึกๆ" นางได้ยินเสียงใครวิ่งตาม นางรีบวิ่งสุดชีวิต

 "แปะ" มีคนมาจับที่ข้อมือของนางไว้นางหันไปมองด้วยความกลัว แต่คนที่นางเห็นไม่ใช่เขาแต่เป็นหวังหมิง 

"หวังหมิงเหรอ?" นางพูดเสียงสั่นแถมเข่าของนางก็ทรุดลงไปกับพื้น หวังหมิงตกใจมากที่เห็นนางน้ำตาคลอ 

"ไม่เป็นอันใดแล้วหนา... เรารีบกลับบ้านกันเถิด" เขากอดนางเอาไว้ในอ้อมของอกพร้อมกับเอามือลูบหลังของนางเบาๆ 

"เรากลับกันเถิด" 

"ฮึบ" เขาแบกนางขึ้นด้านหลัง ระหว่างทางที่เดินลงเขา เขารู้สึกว่านางตัวหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาหันไปมองนาง ก็พบว่านางหลับเสียแล้ว

 'เจ้านี่นะหลับถูกเวลาเสียจริง' เขาได้แต่คิดในใจ  


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}