กางเกงในตรานายพราน
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 มันยังไม่ตาย!!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 มันยังไม่ตาย!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 162

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 18:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 มันยังไม่ตาย!!!
แบบอักษร

"พวกเราจะฆ่าเเเกใช่ไหมมม!!!!"

"ช่ายยยยย ฮู เล ฮูเล อุ อุ อุกากัน!!!" เหล่าทหารหมื่นกว่านายฮึกเฮิ่มอย่างมากหลังจากที่หัวหน้ากองพลปลุกใจ พวกทหารร้องเพลง ฮู เล ฮูเล อุอุอุกากัน!!!สนั่นเเผ่นดิน จนเสียงของพวกเขาได้ยินไปจนถึงเมืองโอเวนเฮลม์ 

เเม่มดอายุ70ปีในคฤหาสถ์สูงของพวกขุนนาง มองลูกเเก้วขนาดเท่ากำปั้น ถลึงตาจนลูกตาเเทบหลุดออกจากเบ้า เธอตกใจอย่างมาก

"น...นี่มัน!!!"

มังกรคำรามกลบเสียงฮึกเฮิมของเหล่าทหารหนึ่งหมื่อนสองพันเก้าร้อยเเปดสิบเเปดนายจนพื้นเเผ่นดินสั่นไหว ทหารประมาณพันกว่านายที่จิตอ่อน เเค่ได้ยินเสียงคำรามของมังกรก็ถอดเกราะถอดโล่เเละวิ่งหนีออกกลับไปทางป่าสน

"ฮึ นี้เหรอ? พวกเจ้าที่จะฆ่าข้าหน่ะ"มังกรเย้ยหยันเเละบินไปดักข้างหน้าป่าสนในทันที มันทำให้การตั้งขบวนรบของพวกเราไม่สามารถทำอะไรได้เลย รวมถึงหลุมกับดักก็ใช้กับมันไม่ได้ผล

ทหารที่หนีไปทางป่าทรุดลงอย่างหมดเเรง พวกเขารู้ตัวดีว่าต่อให้มีพระเจ้าก็สู้เจ้านี้ไม่ได้เเน่ๆ ต่อให้มีทหารสักล้านนายก็ยังไม่พอ 

"ปล่อยชีวิตข้าไปเถอะ"

"ข้ามีครอบครัวนะ ขอร้องหล่ะ"

"ข้ายังมียายที่พิการอยู๋บ้านถ้าฆ่าตายไปล่ะก็"

"มังกรเเกต้องอะไรฉันให้หมดเลย ทหารทั้งกองทัพเเกกินไปเลย เเต่อย่าทำร้ายฉันเลย"

"มังกรลูกของเเกตกอยู๋ในกำมือของข้าเเล้ว ถ้าเเกกินพวกข้าละก็ลูกของเเก---"

"กร๊าซซซซซซ ฟู่ๆๆๆๆๆ" มังกรพ่นไฟสีม่วงออกมา เเต่พ่นให้พวกมนุษย์เเค่ผิวไหม้จนเห็นผิวสีเเดงออกมา

"มีเดี้ยม เเรร์  เนื้อที่ข้าชอบที่สุด" มันใช้นิ้วทั้งสองคีบทหารพวกนั้นเเละกินที่ละคน ดูเเล้วเป็นภาพที่น่าสยดสยองมาก

"อย่าไปกลัวมันนนนน  เเค่ตัวใหญ่กว่าาาาาคิดว่าจะชนะพวกเราได้เหรออ!!!!!" หัวหน้ากองพลพูด เเววตาของเขาไร้ซึ่งความกลัว พวกเราจัดตั้งขบวนรบเเละจู่โจมด้วยธนูที่มีหนังสัตว์เก็บน้ำมันไว้ผูกไว้ที่ปลายธนู

พอธนูยิ่งไปที่ตัวมังกร หนังสัตว์ที่เก็บไว้ปลายธนูก็จะปล่อยน้ำมันออกมา ธนูหลายหมื่นดอกพุ่งตรงไปที่ร่างของมังกรจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำมัน  เเม้ว่าคมมีดของธนูจะไม่สามรถเเทงเข้าไปในร่างของมังกรได้เเเต่น้ำมันได้ชุ่มไปทั่วตัวมังกรเเล้ว

"เตรียมมมธนูไฟฟฟฟฟ!!!!" ในขณะนั้น ทุกคนเตรียมธนูไฟเเละง้างพร้อมยิง ส่วนทหารอีกพันนายที่ทำหน้าที่เเบกอาวุธเครื่องยิงก้อนหินยักษ์2เครื่อง พร้อมกับใช้ผ้ายาวสีเเดงผูกกับก้อนหินไว้ พอยิงเครื่องยิงหินไป ผ้าทั้งสองที่ มีความกว้างเเละความยาวมากพอจะคลุมตัวมังกรได้ทั้งตัว มังกรก็จะขยับตัวได้ยาก

เพราะผ้าสีเเดงที่ผูกไว้กับหินก้อนยักษ์ ทั้งสองข้างพอยิงไปหามังกรผ้าจะกางออกกลางอากาศถึงเเม้มังกรจะบินหนีก็จะโดนผ้าคลุมตัวมังกรไว้อยู่ดี ทำให้มังกรขยับได้อย่างลำบาก

"ฟึบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" ธนูไฟหลายพันดอกเข้าไปที่ตัวมังกรเเละลุกเป็นไฟ ต่อด้วยยิ่งเครื่องยิงหินที่เอาผ้าสีเเดงผูกไว้ยิ่งต่อไป

มังกรสูดไฟรอบตัวที่กำลังเผาไหม้มันอยู่ เเล้วปล่อยคลื่นไฟที่มีความร้อนมากกว่าเดิมใส่ผ้าสีเเดงกับก้อนหิรเป็นจุลในพริบตาทหารทุกคนจัดรูปขบวนรบเป็นรูปหอกเเละพุ่งเข้าใส่มังกรในทันที ส่วนผมเรเบลเเละเฮริบอยู่ในหน่วยตัวล่อที่มีประมาณ500คน วิ่งน้ำเข้าไปหามังกร เเต่เหมือนเจ้ามังกรจะไม่สนใจพวกหน่วยตัวล่อ มันกลับสนใจจำนวนคนมากกว่า

มันใช้ไฟของมันพ่นออกจากปากเรื่อยๆ ทำให้พวกเราไม่สามารถเข้าใกล้ระยะโจมตีได้เลย พอพวกเราถอยทัพมันก็ตามจับกินที่ละคน เหล่าทหารอยู่ในท้องมันประมาณสามพันคนได้เเล้ว ความสิ้นหวังเริ่มมาเยือน พวกเราต่างรู้ดีถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

พวกทหารขบวนรบกำลังจัดรูปขบวนรบใหม่ เหมือนเจ้ามังกรมันกำลังสนุกอยู่ มันเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ผม กลิ่นคาวเลือดเเละท้องฟ้าสีเทาหม่องทำให้กำลังใจพวกเราลดถอยลง เเต่พวกเรารู้ดีว่าใครที่หนีจะตายเป็นคนเเรก ถ้าจะรอดมีอยู่ทางเดียวก็คือ  ต้องจัดการมัน!

"อ๊ากกกก!!!" ทหารหน่วยตัวล่อถูกจับกินไปที่ละคนเเล้ว บางกลุ่มก็ถูกหางของมันฟาดเข้าที่ตัวอย่างจัง อวัยวะภายในน่าจะเละหมดเเล้ว  พวกเราใกล้ตายที่ละคน ส่วนอาวุธเครื่องขว้างหินก็โดนมันเหยียบเละเลย 

"อักๆๆ" มังกรเหมือนจะอาเจียน มันกินเพื่อนเราไปคนนึง รึว่า! เพื่อนที่มันกินไปเป็นเรเบลที่เก็บผลไม้คล้ายลูกเเอปเปิ้ลสีส้ม ขนาดเล็กเท่าลูกมะนาว

มังกรนั้นกินผลไม้นั้นไปพร้อมกับทหารคนนั้น ผลไม้นั้นคือ ผลพอยเลส เพียงเเค่ลิ้นสัมผัสก็ทำให้ช้างตายได้ทั้งตัว มันคือผลไม้พิษ ไม่สิบางทีถ้ามันกินผลไม้พอยเลสไปเรื่อยๆมันอาจจะตายก็ได้ ในนี้มีเหล่าทหารที่เก็บผลไม้นี้อยู่ประมาณ120คน

คนนึงเก็บประมาณ5ผล เทียบขนาดดูเเล้วมันสามารถทำให้มังกรตายได้เลยนะเนี้ย! เพราะขนาดมันกินไปไม่กี่ผลยังมีผลเสียกับมันขนาดนี้ ผมจึงหาทางให้มังกรกินทหารที่เก็บผลไม้พอยเลสไป

"เฮ้!!! ทุกคนนน ตอนนี้เเหละรีบไปลุยกับมังกรเลยยยย!!!" ผมพูดปลุกใจ เพราะใครๆก็ต่างตกใจทั้งนั้นที่อยู่ๆมังกร ทำท่าอาเจียน เเละมีเลือดออกมาจากปากมัน เวลานี้เเหละที่จะจัดการมัน พวกทหารที่เหลือถ้าใครจัดการมังกรได้ก็จะได้เป็นขุนนางเเน่ๆพอกลับไปที่โอเวนเฮลม์

ตอนนี้ทหารที่เหลือ7500กว่าคนกำลังมุ่งไปจัดการมังกรโดยไม่สนรูปขบวนรบอะไรทั้งนั้น

เพื่อชัยชนะ!

เพื่อความอยู่รอด!

เพื่อยศถาบรรดาศักดิ์!

มังกรเปลี่ยนท่าทีมายิ้มเห็นฟัน มันอ้าปากเเละเคี้ยวทหารกว่าพันนายในพริบตา

"ไอ้มนุษย์หน้าโง่ บางครั้งกินมนุษย์สดๆก็อร่อยเหมือนกัน "มันเคี้ยวในปากอย่างเอร็ดอร่อย 

อย่างที่ผมคิดไว้ถ้ากินผลไม้นั้นไป4-5ผลคงไม่เป็นไร เเต่ถ้ากินไป600กว่าผลละ? เเกไม่รอดเเน่ๆ ผมยิ้ม เพราะทหารกว่าพันนายที่มันกินไปนั้น มีทหารอีก120กว่านายที่เก็บผลไม้นั้นไป

"อัก อัก อัก  อะไรกันเนี้ย!!! ปวดท้องชะมัดยาดเลยยย?" มังกรเอาขาหน้ามากุมท้องไว้เเล้ว บ่นอย่างทรมาณ

"ไง! ไอ้มังกรหน้าโง่ กินอะไรเข้าไปยังไม่รู้เลย" ผมพูดเเละยิ้มเล็กน้อย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น