Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เล่ห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์
แบบอักษร

 หลายวันต่อมา

วันนี้เป็นวันที่จิงซินต้องแสดงดนตรีหลังจากถูกเลื่อนไปเมื่อคราก่อน ในที่สุดก็จะได้เห็นหน้าองค์ชายสามเสียที นางได้ยินมาว่าเขามีทักษะการเล่นดนตรีที่เหนือชั้นกว่าคนทั่วไปมาก หากได้ฟังสักนิดคงเป็นบุญหูของนางแน่ๆ

 "องค์ชายสามเสด็จ!!" เสียงขันทีดังมาแต่ไกล ไม่นานนักขบวนเสด็จก็มาถึง ในขบวนมีคนไม่มากเพราะองค์ชายขึ้นชื่อเรื่องชอบความเป็นส่วนตัวไม่ชอบพิธีรีตองอะไรยุ่งยาก

 จิงซินตกใจตาเบิกกว้างเมื่อคนที่นางคุ้นหน้าดีแท้จริงเป็นถึงองค์ชาย!  นางเคยต่อปากต่อคำกับเขาไว้มากเสียด้วย งานนี้คงได้มีเละกันบ้างล่ะ

 "เริ่มได้" เฟยเทียนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ตาคมจ้องร่างบางที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุดพร้อมผีผาไม่วางตาจนนางเสียวสันหลัง

 มือบางสั่นเล็กน้อยก้มหน้างุดไม่กล้ามองไปเบื้องหน้า ก็เขาเล่นนั่งจ้องนางตาไม่กระพริบ หรือเขาโกรธเคืองนางอยู่ 

 ดนตรียังไม่ทันได้เริ่มร่างสูงก็สั่งให้หยุดเล่นเสียอย่างนั้น หัวใจดวงน้อยของจิงซินเต้นรัวเร็วราวจะระเบิดออกมา ต้องเป็นนางแน่ๆ ครานี้นางคงไม่รอด

 "เจ้าคนที่เล่นผีผาน่ะ" จิงซินสะดุ้งเฮือกหลับตาปี๋ สองมือกำเครื่องดนตรีของตนเเน่น 

"หลังบรรเลงจบเจ้าอยู่ก่อน" ทุกคนต่างนิ่งอิ้งนึกสงสารร่างเล็ก นี่นางไปทำอะไรเอาไว้กันหนอถึงได้ถูกกักตัวไว้ องค์ชายผู้นี้แม้ไม่ชอบเรื่องรบราฆ่าฟันแต่ฝีมือนั้นก็ใช่ย่อย ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ 

 "พะ เพคะ"จิงซินตอบออกไปด้วยเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด เฟยเทียนยกยิ้มมุมปากกับท่าทางคนตัวเล็กแวบหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยดังเดิม

 การบรรเลงจบอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างกลับออกไปอย่างรวดเร็วตามคำสั่งของร่างสูง 

 "หม่าจิงซิน"

 "พะ เพคะ"

"ข้าว่าข้าคุ้นหน้าคุ้นตาเจ้านะ" แกล้งเอ่ยถามออกไป 

"คะ คือว่าหม่อมฉัน...><"

"หึๆ ช่างเถิด ข้าอยากให้เจ้าบรรเลงขลุ่ยให้ข้าฟัง" จิงซินชะงักไป ขลุ่ย?เขารู้ได้อย่างไรว่านางบรรเลงขลุ่ยได้? แต่ไม่ว่าอย่างไรนางคงต้องเก็บความสงสัยใส่ลิ้นชักแล้วทำตามคำสั่งคนตรงหน้าเสียก่อน

"เอ่อ เพคะ" นางเริ่มบรรเลงทันที ดวงตากลมโตเหลือยไปเห็นขลุ่ยชั้นดีที่ทำจากไม้หายากเหน็บอยู่ข้างกายชายตรงหน้า สมแล้วที่เป็นถึงองค์ชาย 

 จิงซินหลงใหลไปกับการบรรเลงของตนไม่นานเสียงขลุ่ยที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น นางลืมตาขึ้นมองก็ต้องตกใจเมื่อเสียงขลุ่ยอีกเลามันมาจากคนตรงหน้า!  นะ นี่อย่าบอกนะว่า....!!!

 "หยุดทำไมเล่า ข้ายังไม่สั่งให้เจ้าหยุดเสียหน่อย^^"

 "คะ คือ คนที่เล่นขลุ่ย คะ คือ โอ๊ยย ทำไมถึงเป็นท่านได้เล่า><"

 "เป็นข้าแล้วทำไมรึ^^"

"ท่านเลิกยิ้มเสียทีเพคะ ท่านนี่เองที่ก่อกวนเมื่อตอนวันคัดเลือก"จิงซินถอนหายใจฟึดฟัด นี่ถ้านางไม่ผ่านรอบนั้นจะทำอย่างไร ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลไม่ถูกทำลายเพราะมีบุตรีไม่ได้เรื่องรึ!

"แต่เจ้าก็ผ่านไม่ใช่รึ?"

"องค์ชาย!!!!"จิงซินโกรธจนควันออกหู นี่เขาไม่รู้สึกผิดเลยใช่มั้ย!

"อะไร ข้าทำเด็กน้อยโมโหเสียแล้วรึ"

"เด็กน้อยรึ!!! หึ่ม ก็ได้เพคะ!"นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะสูงได้แค่พ้นช่วงเอวเขามานิดหน่อยก็เถอะ

"หม่อมฉั้นยังเด็ก คงไม่มีความสามารถจะบรรเลงต่อได้ ทูลลาเพคะ!"พูดจบก็หันหลังไปทันที อยู่นานกว่านี้นางอาจไปทำร้ายร่างกายเขาได้ เดี๋ยวเกิดต้องโทษประหารเพราะคนผู้นี้คงอับอายขายขี้หน้า

 "หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ! ถ้าเจ้าเดินต่ออีกแค่ก้าวเดียวเจ้าเดือดร้อนแน่"เฟยเทียนรีบยื่นคำขาดไป สงสัยเขาจะทำนางโกรธจริงๆเสียแล้ว

 "ในเมื่อเจ้าไม่มีความสามารถพอ ข้าจะสอนให้เองเด็กน้อย^^" จิงซินถึงกับไปไม่เป็น นางหูฝาดไปเป็นแน่ จะสอนให้นางรึ!? นี่ไม่ได้แปลว่านางต้องเจอคนกวนประสาทแบบเขาทุกวัน    หรอกรึ!

"ไม่เป็นไรเพคะ อย่างไรหม่อมฉันก็เล่นผีผาอยู่แล้ว หม่อมฉันไม่ขอรบกวนองค์ชายเพคะ"

 "ไม่เป็นไรไม่ต้องเกรงใจ ต่อไปนี้เจ้าต้องมาฝึกกับข้าทุกวัน นี่คือคำสั่ง" เขาปิดหนทางหลบหนีนางแน่นหนาชนิดที่หาข้ออ้างมาปฏิเสธไม่ได้อีก คนผู้นี้มีเวลาว่างนักรึ

 ทางด้านเยว่จือ

"อะไรนะเจ้าคะ!!!!" ร่างบางอุทานเสียงดังเมื่อขันทีประจำตำหนักองค์ชายสองมาเรียกนางให้ไปพบนายของตน นี่เขาคิดจะทำอะไรอีกเนี่ย!

ใช้เวลาไม่นานนางก็มาถึงตำหนักของเขา เมื่อเดินไปด้านในก็พบกับชุดสำดำที่มีรอยขาดหลายที่อยู่ชุดหนึ่ง 

"ข้าต้องการชุดใหม่" เสียงนิ่งเรียบลอยมาจากอีกมุมของห้อง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ

"แล้วชุดที่หม่อมฉันตัดเย็บให้คราก่อนเล่าเพคะ" นางถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ เพราะชุดตรงหน้าไม่ใช่ตัวที่นางตัดขึ้นมา ดูเหมือนจะเป็นชุดเก่าของเขาเสียมากกว่า

"เผาทิ้ง" ตอบกลับสั้นๆ เยว่จือชะงักไป นี่เขาเอาชุดที่นางนั่งหลังขดหลังแข็งตัดขึ้นมาไปเผาเนี่ยนะ!

"มันขาดเยอะ"ราวกับอ่านใจนางออกร่างสูงตอบออกไปอีกครั้ง เยว่จือพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหยิบสายวัดตัวขึ้นมาวัดสัดส่วนให้เขาเสียใหม่

"ทำอะไร"ร่างสูงเห็นนางเดินมาวัดนู่นนี่จึงเอ่ยถามออกไปแต่ก็ยอมย่อตัวนั่งลงในตอนที่นางจะวัดส่วนแขนและไหล่

"ร่างกายท่านไม่ได้เท่าเดิมตลอดเวลานี่เพคะดูสิสูงขึ้นตั้งเยอะ คราก่อนข้าสูงเลยเอวของท่านมาเป็นคืบตอนนี้สูงกว่าแค่สามนิ้ว ไหล่ท่านก็กว้างขึ้นด้วย ตรงนี้ก็ด้วย" เสียงใส่พูดเจื้อยอจ้วไม่หยุดโดยไม่ได้สังเกตุคนถูกวัดตัวเลยว่าเขากำลังจ้องนางอยู่

เทียนจินไม่เคยฟังใครพูดอะไรนานๆขนาดนี้มาก่อน เขาเป็นพวกขี้รำคาญ ขนาดกับท่านพ่อเขายังคุยด้วยได้ไม่นานเลย แต่พอเป็นนางเขากับอยากจะฟังเสียงของนางไปเรื่อยๆ

"เสร็จแล้วเพคะ^^"  นางยิ้มออกมาเมื่อยืนขึ้น ตอนนี้นางตัวเท่ากับเขาเลย แต่ก็เพราะเขานั่งอยู่นั่นแหละนะ^^

"หม่อมฉันขอทูลลานะเพคะ จะรีบตัดชุดให้องค์ชายก่อนของฮองเฮาก็แล้วกันนะเพคะ จะได้มีใส่ไปคุมทหาร" นางกล่าวออกไปตามความจริงโดยไม่รู้เลยว่าความใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อยของนางทำให้อีกฝ่ายยิ้มออกมาอีกแล้ว! 

"มาตัดเย็บที่นี่เหมือนเดิมล่ะ เผื่อข้าอยากแก้ไขจะได้แก้ทัน"

"เช่นนั้นก็ได้เพคะ"

หลังจากนางกลับออกไปเทียนจินก็เดินไปที่ตู้สำหรับเก็บชุดของเขา ร่างสูงหยิบชุดสีดำออกมาก่อนจะค่อยๆพับเองอย่างทะนุถนอมทั้งที่เกิดมาไม่เคยต้องมาทำอะไรเองเช่นนี้เลย 

"เจ้าคงต้องลงไปอยู่ในหีบนั่นแทนเสียแล้วล่ะ หากเจ้าของเจ้ามาเห็นจะโกรธข้าอีก"เขาค่อยๆเก็บชุดใส่ลงหีบอย่างเบามือที่สุด นี่เป็นชุดที่นางตัดให้คราก่อน เขาเก็บไว้อย่างดี

 ส่วนเรื่องตัดชุดใหม่ก็แค่ข้ออ้างให้นางมาหาเขาแค่นั้นเอง จะให้ไปนั่งเฝ้านางเขาเห็นนางกำนัลคนอื่นๆเป็นลมเป็นแล้งแล้วก็รู้สึกผิด เอาแบบนี้แหละดีแล้ว จะได้อยู่กับนางแค่สองคนด้วย

เรือนพัก

"เยว่จือเจ้ากำลังตัดชุดอะไรรึ สีดำอีกแล้ว"จิงซินถามเพื่อนด้วยความสงสัย ปกติในวังจะไม่ใส่เสื้อผ้าสีนี้เท่าไหร่ แทบไม่เคยเห็นด้วยซ้ำหากไม่ใช่ชุดขุนนาง

"ขององค์ชายน่ะ^^"

"ขององค์ชายแล้วเจ้ายิ้มทำไมกัน?"จิงซินเย้าเพื่อนของตัวเอง ดูเหมือนเพื่อนนางจะมีความรักเสียแล้ว

"ข้าแค่ดีใจที่ได้ตอบแทนที่องค์ชายช่วยข้าเรื่องกระต่ายน่ะ" นางตอบออกไปตามความจริง นางไม่พบกระต่ายในวังฝ่ายในอีกเลยหลังจากเหตุการณ์นั้น

มารู้จากทหารแถวนั้นอีกทีว่าเขาให้คนนำกระต่ายไปปล่อยจนหมด ถึงจะดูเกินไปนิดแต่ก็ถือว่าเหมือนสวรรค์มาโปรดสำหรับนาง

"เจ้านี่เองที่เป็นสาเหตุให้กระต่ายหายไปหมด องค์ชายนี่ก็เกินไปจริงๆ" จิงซินว่าให้เพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก ดูสิกระต่ายน้อยน่ารักหายไปไม่เหลือเลย

-------------------------- 

หายไปนานมากกกกกกกก ไรท์ไปแสดงโขนมาค่ะ^^ ไม่ว่างเลยจริงๆ ขอโทษด้วยน้าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น