Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ดูแล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2561 15:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดูแล
แบบอักษร

 รุ่งเช้าวันต่อมา

 โรงตัดเย็บผ้า

 โรงทอผ้าเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจเพราะที่นี่มีบุคคลผู้ที่ทุกคนเกรงกลัวนั่งอยู่ด้วย ส่วนจะเป็นใครนั้นคงไม่ต้องการเดา เขามาที่นี่ตั้งแต่เช้าเอาแต่นั่งจ้องเยว่จืออยู่นาน

 "องค์ชายจะมานั่งเฝ้าหม่อมฉันทำไมเพคะ><" ใช่มาทำไมก็ไม่รู้ ดูสิทุกคนในห้องเกร็งกันจะแย่ ยกเว้นก็แต่นางกำนัลบางคนที่หลงใหลได้ปลื้มกับรูปโฉมราวเทพอสูรผู้เย็นชาเท่านั้นที่จ้องกันตาเป็นมัน 

"ข้าแค่อยากดูให้แน่ใจว่าแบบชุดของเสด็จแม่ข้าจะงามสมพระเกียรติรึไม่" นี่เขาจะบอกว่านางหลงตัวเองใช่รึไม่!!! หึ!ก็ดีองค์ชาย!ก็ดี 

 "หม่อมฉันจะทำให้เต็มที่เพคะ องค์ชายวางใจได้ ป่านนี้ทหารคงรอท่านนานแล้ว" คำพูดของเยว่จือทำอีกฝ่ายถึงกับคิ้วผูกเป็นปม

 "ไล่ข้า?"  หึๆรู้ตัวแล้วยังจะถามอีก หรือมีนางกำนัลคนใดฝึกทหารได้เช่นนั้นรึ 

 "องค์ชายอย่าแปลเจตนาหม่อมฉันผิดสิเพคะ หม่อมฉันพูดก็เพราะเป็นห่วง สายป่านนี้แล้วองค์ชายยังอยู่ที่นี่" 

 "หึ!!" อะไร?แค่หัวเราะในลำคอแล้วก็เงียบ ตอนท้องฮองเฮาเสวยน้ำแข็งมาเกินไปรึไร นอกจากจะเย็นชาแล้วปากยังชาพูดไม่ได้อีก คิดว่าคนอื่นมีวิชาอ่านใจท่านได้รึอย่างไร! ทีตอนต่อว่าข้าล่ะใส่เป็นชุดใส่ไม่ยั้ง

 ปึง!

"วันนี้หม่อมฉันคงไม่มีอารมณ์ออกแบบชุดนี้แล้ว ขอตัวนะเพคะ" 

 "เดี๋ยว!" ร่างบางจำต้องชะงักฝีเท้า จะวิ่งหนีก็เดี๋ยวคนอื่นจะเอาไปนินทาว่ากล่าวเสียๆหายๆอีก

 "มีสิ่งใดเพคะ" กัดฟันถามออกไป จะอะไรกับนางอีก! แล้วดูสิเค้าขึ้นเสียงนิดเดียวก็มีนางกำนัลตกใจเป็นลมไปอีกแล้ว!

"ในเมื่อเจ้าว่างงานแล้วข้ามีงานให้เจ้าทำ"

 "???"   "ไปกับข้า" !!!!!อะไรนะ!

"ว้ายยยย" ร่างบางถูกดึงตัวออกไปทันที เห็นนางเป็นตุ๊กตาไร้ชีวิตรึไรจะฉุดจะลากไปที่ใดก็ได้ตามใจตัวเอง!

ร้านเครื่องประดับ

"ร้านเครื่องประดับ?"นางมองเขาอย่างงงๆ พานางมาทำอะไร? 

 "องค์ชายหายหน้าหายตาไปเสียนายเลยนะพ่ะยะค่ะ" ชายชราเจ้าของร้านเอ่ยขึ้น เยว่จือมองทั้งคู่อย่างงงงวย เหมือนพวกเขารู้จักกันมานาน.. !!!!หรือว่าจะเป็นร้านเดียวกับที่ทำหยกรูปนกชิ้นนี้!

"ข้าอยากได้เครื่องประดับให้เสด็จแม่ ข้าออกแบบมาแล้วให้นางช่วยเลือกอัญมณีได้เลย"

 "เอ๊ะ ทำไมให้หม่อมฉันช่วยเลือกเล่าเพคะ!"

"เลือกให้เข้ากับชุด" เอ่อ ดีจริงๆ แค่พูดว่าจะพามาเลือกเครื่องประดับมันยากนักรึ บอกดีๆข้าก็ยอมมาแล้วจะฉุดกระชากลากถูข้ามาทำไม!

 เมื่อนางเลือกอัญมณีที่จะใช้เสร็จนางก็ออกมารอเขาข้างนอกร้านเพื่อรอเขาตกลงกับเจ้าของร้านเรื่องรูปแบบเครื่องประดับ นางจำรายละเอียดรอบร้านเอาไว้ วันหลังนางจะได้มาถูกที่

 "ถ้าเสร็จแล้วข้าขอตัว..."

 "ยังไม่เสร็จ" พูดจบก็ลากนางไปอีก เยว่จือได้แต่กรอกตามองบนยอมให้เขาลากนางไปที่นั่นที่นี่จนเย็นย่ำ กว่านางจะถึงเรือนก็ขาลาก!

 ตำหนักเทียนจิน

"จะดีหรือพ่ะยะค่ะองค์ชายแกล้งนางเช่นนั้น" องครักษ์คนหนึ่งพูดขึ้น

 "นางหาเรื่องแต่จะไปที่อื่น"เทียนจินถอนหายใจออกมา เขาไม่รู้จะทำเช่นไรเลยใช้วิธีนี้

"กระหม่อมเกรงว่าแข้งขานางจะหักหรือบวมช้ำเพราะต้องคอยเดินตามไปทั่วอย่างเช่นวันนี้ซะก่อนน่ะพ่ะยะค่ะ"กล่าวจบก็หัวเราะแห้งๆอย่างนึกสงสารนางกำนัลผู้โชคร้าย

 วันต่อมา

 "เยว่จือเหตุใดวันนี้ตื่นสายนักเล่า" จิงซินเอ่ยเรียกเพื่อรักที่ยังนอนหลับอยู่ทั้งที่นี่ก็สายมากแล้ว ตัวก็ไม่ร้อนแค่นางดูเพลียๆ

 "อืออจิงซิน วันนี้ข้าข้อไปสายหน่อยเจ้าไปก่อนเถิด ปวดขามากเลย"นางตอบทั้งที่หลับตาอยู่ ความรู้สึกเพลียเข้าเล่นงานจนไม่อยากตื่น ล้าไปทั้งขา

"เช่นนั้นให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนนะ"

"ไม่เป็นไรๆเจ้าไปเถิด ข้าอยู่ได้"

 "เช่นนั้นอีก1ชั่วยามข้าจะให้คนมาปลุกเจ้าอีกทีก็แล้วกัน"

"ขอบใจเจ้ามากนะ"นางส่งยิ้มบางๆไปให้เพื่อนรักแล้วหลับไป

 จิงซินตรงมาซ้อมดนตรีเช่นปกติ เดี๋ยวก็ต้องบรรเลงต่อหน้าองค์ชายสามแล้ว นางไม่อยากให้มีข้อผิดพลาด อยากรู้จริงๆที่คนเค้าว่ากันว่าการได้พบองค์ชายสามในวังนั้นโชคดีกว่าได้ทองพันตำลึงมันจริงรึไม่!

 "เอ๊ะ วันนี้ไม่มีใครมาซ้อมเลยรึ" ทันทีที่มาถึงลานซ้อมกลับไม่พบใครสักคน หรือวันนี้ทุกคนจะหยุดซ้อม?

 "เช่นนั้นข้าคงต้องซ้อมคนเดียวเสียเเล้ว" พูดจบก็เข้าไปนั่งประจำที่แล้วเริ่มบรรเลงผีผาทันที น่าแปลกที่นางถนัดการใช้ขลุ่ยแต่กลับได้เล่นเครื่องดนตรีชนิดนี้

 แต่แล้วขณะที่นางบรรเลงอยู่ก็มีเสียงจากขลุ่ยปริศนาดังขึ้น นางจำเสียงและกลวิธีในการบรรเลงได้ดี นี่เป็นเสียงเดียวกับขลุ่ยที่ดังขึ้นตอนนางคัดตัว!  

ผิดกันก็ตรงที่เสียงจากขลุ่ยในวันที่ไม่ได้ดุดันเกรี้ยวกราดเช่นวันนั้น มันสอดประสานกับเสียงผีผานางอย่างน่าแปลก 

 นางซ้อมอย่างเพลิดเพลินโดยไม่คิดจะสงสัยว่าใครกันเป็นเจ้าของเสียงนี้ หากเพียงแต่จะสังเกตุสักนิดก็คงเห็นเขาได้ไม่ยาก 

 ทางด้านเยว่จือ

 "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกว่าการเดินไปโรงตัดเย็บมันไกลถึงเพียงนี้ รู้อย่างนี้ข้ายอมย้ายไปอยู่ในห้องที่กงกงจัดเตรียมให้นานแล้ว" เยว่จือบ่นอุบตลอดทางที่เดินไป นางปวดขาไปหมด  

ปึก!!!

"ว้าย!!! ขอพระราชทานอภัยเพคะ!" 

 "่เยว่จือ นี่ข้าเอง! องค์ชายหก^^"

 "อะ องค์ชาย! ข้าตกใจหมดเลย นึกว่าไปชนองค์ชายองค์อื่นเข้า เห็นมีป้ายหยกประจำตัว" 

 "ว่าแต่กำลังจะไปที่ใดรึ"

 "ข้าจะไปโรงตัดเย็บ ท่านเล่า"

"ข้าต้องไปหาเสด็จแม่น่ะ เอาไว้เรามาเล่นหมากรุกกันนะ ตอนนี่ข้าต้องขอตัวก่อน^^"

 "ครานี้ข้าไม่แพ้แน่เพคะ^^"

แค่กๆ แคร่กๆ

 "สะ เสียงอะไรน่ะเพคะ" 

 "มีอะไรอยู่ในพุ่มไม้นั่น" นางมองตามที่เขาชี้ ต้นไม้กำลังขยับจริงด้วย 

 "สงสัยคงมีสัตว์หลงเข้ามากระมัง"

 "ฝ่ายในนิยมเลี้ยงสุนัข คงมีลูกสุนัขหลง มาน่ะเพคะ" นางเดินเข้าไปตรงที่เห็นพุ่มไม้สั่นไหวน้อยๆนั่น มือเรียวแหวกพุมไม้ออกดู

 "กรี๊ดดดดดด" แต่แล้วสิ่งที่เห็นก็ไม่ใช่สุนัข! มัน... มันคือกระต่ายสีขาวตัวนึง! กระต่ายอีกแล้ว!!!!

 "เยว่จือเจ้าเป็นอะไร!!" เขารีบเข้ามาดูนางด้วยความเป็นห่วง เห็นนางกรีดร้องเสียลั่น

 "กระต่ายเพคะ ฮือออ มีกระต่ายอยู่ตรงนั้น" นางร้องไห้ออกมาไม่หยุด มือเรียวปิดตาสองข้างเอาไว้

 "นะ นี่เจ้ากลัวกระต่ายตัวเล็กๆนั่นงั้นรึ" ถึงอยากจะจำก็ขำไม่ออกนางร้องไห้เสียขนาดนั้น คงไม่ใช่เสแสร้งแกล้งทำแน่นอน

 "ฮึก ฮือออออ มันจะมีเลือดออก ฮึกขนสีขาวจะถูกเลือดย้อมเป็นสีแดง" นางพรรณนาไปถึงภาพที่ได้เห็นเมื่อเด็ก มันน่าสงสารแต่ก็น่ากลัวมากกว่า

 "เยว่จือไม่มีใครทำร้ายมันเสียหน่อย มันจะมีเลือดออกมาได้อย่างไรกัน เจ้าลองดูดีๆสิ มันก็แค่ลูกกระต่ายตัวน้อยๆตัวหนึ่ง"

"ฮึก" นางค่อยๆลดมือลงแล้วลืมตามองสัตว์ตรงหน้าช้าๆ 

ฟรึ่บ!!!

"เยว่จือ!!!" ลู่หมิงรีบเข้าไปรับร่างเล็กเอาไว้ในตอนที่นางหมดสติลง แต่กลับช้าไปเมื่อมีอีกคนเข้ามารับร่างนางตัดหน้าเขาไป

 "ข้าจะพานางไปหาหมอหลวงเอง เจ้าไปเจ้าเฝ้าเสด็จแม่ของเจ้าเสีย นางรอเจ้านานแล้ว"

ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบอะไรร่างสูงก็อุ้มคนตัวเล็กกลับไปที่เรือนของนางทันที เขาคงต้องหาวิธีมาทำให้นางเลิกกลัวเจ้าสัตว์ตัวน้อยนั่นเสียที เขาไม่อยากเห็นนางเป็นแบบนี้เลย

 เทียนจินจัดการให้หมอหลวงมาตรวจอาการนางก่อนจะไล่ให้กลับไปเขาจะได้เฝ้านาง        คนเดียว ชีวิตนางเขาช่วยไว้เขาคือเจ้าของนางคนเดียว!

"กรี๊ดดดดดด"

 "เยว่เออร์!!" 

ฟรึ่บ!

"ฮึก ข้าเจอมันอีกแล้ว ฮือออ"เยว่จือโผเข้ากอดคนตรงหน้าทันทีโดยไม่สนว่าเขาจะเป็นใคร นางกลัว นางกลัวจริงๆ

 "ไม่เป็นไรแล้วนะ ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว" เทียนจินลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ ยิ่งเห็นอีกคนร้องไห้กลัวจนตัวสั่นยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดีตามไปด้วย

 "ผ่านมาก็หลายปีเจ้าลืมเหตุการณ์นั้นเสียเถิดนะ มันเป็นแค่ลูกกระต่ายตัวเล็กๆตัวหนึ่งมันทำอันตรายเจ้าไม่ได้หรอก" เยว่จือฟังคำที่เขาพูดก็ยิ่งรู้สึกสงสัย ทำไมเขาพูดราวกับรู้ว่าเคยเกิดอะไรขึ้นกับนาง 

แต่เวลานี้คนๆนี้คือที่พึ่งเดียวที่นางมี จะให้มานั่งซักถามก็คงไม่ใช่เรื่องเดี๋ยวเขาทิ้งนางไว้คนเดียวอีก นางเกาะชุดของเขาเอาไว้แน่นทีเดียว

"นี่ชุดที่หม่อมฉันตัดนี่เพคะ" 

"อืม"

เขาตอบสั้นๆนางจึงเลือกที่จะไม่ถามอะไรอีกกลัวอีกคนจะรำคาญ

"นอนพักหน่อยเถิด ท่านหมอหลวงว่าเจ้าอ่อนเพลีย" แน่ล่ะเขาลากนางไปนั่นไปนี่อยู่ทั้งวันไม่เพลียก็เก่งเกินไปแล้ว

 เทียนจินอยู่เฝ้าจนนางหลับไป เมื่อท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดลงเขาจึงกลับไปที่ตำหนัก ถึงจะอยากเฝ้านางต่อแต่การอยู่ลำพังกับนางสองต่อสองคงไม่ดีกับตัวนาง...ไม่ใช่เพราะกลัวผู้คนจะนินทาหรอก แต่เพราะเขานี่แหละที่จะอดไม่ไหวรังแกนาง 

เขาต้องย้ำตัวเองวันละหลายสิบรอบเวลาอยู่ใกล้นาง เมื่อไหร่นางจะพ้นวัยปักปิ่นเสียที! 

 "พวกเจ้าไปจัดการนำกระต่ายทุกตัวที่อยู่ในระแวกนี้ไปปล่อยที่อื่น อย่าให้ข้าเห็นว่ามีกระต่ายแม้แต่ตัวเดียวอยู่แถวๆฝ่ายใน           โดยเฉพาะโรงตัดเย็บ"

 "พ่ะยะค่ะ" องครักษ์ได้แต่ยิ้มแห้งๆรับคำสั่ง จากทหารที่ผ่านการฝึกมาอย่างหนัก วันนี้กลับมีหน้าที่จับกระต่ายไปปล่อย ชีวิตพวกเขามันเกิดอะไรขึ้น! วันข้างหน้าจะต้องจับตัวอะไรไปปล่อยอีกรึไม่!!?

--------------------------------

ขอโทษที่เมื่อวานหยุดไปนะคะ ไปสอบมาแล้วผ่านเรียบร้อย😁 เดินหน้าสอบต่อ😅

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น